Samen lezen, de Top Vijf van het laatste half jaar 2017 door: Karin

Top VIjf KArin dec.jpg

Olaaaaa daar ben ik zei de gek dan als hekkensluiter!

Wat weer een ei dat gelegd moest worden, de hersens moesten weer kraken, het was steunen en kreunen om de keuze te maken maar het is gelukt! *Trostie*

Waar mijn teamgenoten Jac en Co al slurpend lekker sjoemelden met de aantallen, ga ik dat al nippend (ik ben net wat netter hè) doen met de notering. Ik ga mijn Top Vijf van het afgelopen half jaar in willekeurige volgorde noemen, haaaaaaa.

Komtie komtie dan hè!

Ik ben nu bezig in boek 61 van dit jaar en als eerste ga ik er eentje noemen uit mijn toch nog steeds favoriete genre de thriller:

Ken mij niet van Nadine Barroso. Mijn eerste zin van de recensie was:

‘Sodeju, wat heftig, fascinerend en indrukwekkend is deze thriller Ken mij niet!’

Zegt genoeg toch?

Karin las: Ken mij niet-Nadine Barroso****1/2

Hoppeteee dat is 1, op naar de volgende.

Ik kan er niks aan doen maar het is weer een thriller en wel Vrije Val van Pierre Lemaitre. Dit boek verscheen eerder onder de titel Rollenspel in 2011 en was mijn kennismaking met deze auteur. En jongusjongus wat een gaaf boek vond ik dit!

Karin las: Vrije Val-Pierre Lemaitre****1/2

Oké, ik ga even switchen naar humor nu. Hot Mess van Lucy Vine was dus zó helemaal mijn humor! Gottegot wat een geweldig verhaal en ik lag met vlagen echt in de bekende piskreukel. Hoe mooi is dat wanneer een boek dat met je doet.

Karin las: Hot Mess-Lucy Vine****1/2

Nippen wordt ook slurpen nu, ik geef het maar toe, en ik vind echt dat de Young Adult niet in mijn rijtje mag ontbreken. In de categorie Fantasy las ik De orde van de Poortwachters van Oli Veyn. Wat een geweldig boek en ik kijk reikhalzend uit naar deel twee!

Karin las: De Orde van de Poortwachters-Oli Veyn****1/2

Chop chop nog 1 te gaan! En deze was echt te verwachten in mijn rijtje. Het vervolg op Dood de Vader van Sandrone Dazieri; Dood de Engel.

Wat heb ik uitgekeken naar dit boek en dit was het boek wat o.a. ook meeging op vakantie naar Italië. Het enige boek wat ik in 2017 niet als recensieboek las en al kon het niet tippen aan Dood de Vader, (onmogelijk ook eigenlijk) het bracht me wat ik van Dazieri verwacht. Regelrechte klasse.

Tadaaaaaaa, het is gelukt en rest me alleen nog het volgende:

Een hele goede  jaarwisseling mensen en de beste wensen voor 2018!

Lieve groet Karin Meinen.

Jac las: Dood de Engel-Sandrone Dazieri*****

dood de engel

Sandrone Dazieri:

Sandrone Dazieri is geboren in Cremona op 4 november 1964. Hij volgt een opleiding tot kok en oefent dit vak tien jaren uit. Als kind las hij strips en later allerlei genres zoals horror en sf. Hij begint met schrijven in de schoolkrant, en later probeert hij een paar horror  verhalen aan de man te brengen. Zonder succes overigens.

In Milaan gaat hij politieke wetenschappen studeren. Hij slaapt als een dakloze op het Centraal Station en kraakt woningen. Dazieri is een activistische student, die strijdt voor het milieu, tegen de kerncentrales en de woningnood. Hij wordt meerdere keren gearresteerd en voor korte perioden in hechtenis genomen. Zijn activistische periode eindigt in 1994. Hij verlaat de Universiteit zonder getuigschrift.

Na een tijdje corrector te zijn geweest, kan hij aan de slag als journalist. In 1999 komt zijn eerste roman uit. Hij schrijft vier romans voor volwassenen, een roman voor tieners, een aantal korte verhalen en diverse scenario’s voor film en tv. In 2004 wordt hij directeur van een uitgeverij. In 2006 kiest hij er voor om full time te gaan schrijven.

In 2014 publiceerde hij Dood de Vader. Deze thriller werd al snel een bestseller en is uitgebracht in 20 landen.

( Bron: http://www.sandronedazieri.it/biografia/ )

 

Over het boek Dood de Engel, het tweede deel van een trilogie:

Het intro speelt in een cel, waar een meisje van een jaar of 13 en een schoenmaker en een politieagent opgesloten zitten in de Doos, een cementen kubus zonder ramen. In een onbestemde omgeving, in een onbestemde tijd. Beklemmend.

De hoofdrolspelers uit Dood de Vader, Colomba Caselli en Dante Torre, keren terug in een onderzoek naar een aanslag op een treinwagon waarbij veertien passagiers om het leven kwamen. De sabotage van een geavanceerd ventilatiesysteem is de doodsoorzaak. In een videoboodschap claimt IS de aanslag. CC voelt intuïtief aan dat er veel meer aan de hand is. Zij schakelt Dante Torre in. Dante kan mensen lezen, d.w.z. aan de hand van microbewegingen en mensenkennis, en beoordelen of iemand de waarheid spreekt.

Het loopt allemaal anders dan gepland. Na een mislukte interventie wordt CC op verplicht ziekteverlof gestuurd. Het inlevingsvermogen van Dante Torre leidt naar de twee figuranten uit het videofilmpje van de aanslagplegers. Dante is ervan overtuigd dat met de arrestatie van de twee het niet gedaan is. Is de aanslag een cover up? Maar wie is dan het bedoelde slachtoffer, en zijn de overige slachtoffers te beschouwen als bijkomende schade? De passagierslijst biedt geen handvat. Dante denkt dat ‘ De Engel’ echt bestaat, en weet Colomba over te halen er naar te kijken en op jacht te gaan.

Wie is die Engel?

Wie is die Giltiné, de betoverd mooie engel uit Litouwen?

De wrake Gods?

Een mysterieuze zzp’er die op bestelling moordt en daarbij geen sporen achterlaat? Dazieri neemt ons mee op een fascinerende speurtocht naar deze Engel. Dwars door Europa, naar een decadent Berlijn en tenslotte naar Venetië. Het boek is een spel van waan en waanzin, en van een waanzinnige ziekte.

Zoals wij gewend zijn uit Dood de Vader’is het verhaal ook ditmaal tamelijk rechtlijnig. Er zitten wel wat zijlijntjes in, zoals de amoureuze avonturen van Colomba en gefilosofeer over complottheorieën en natuurlijk het dunne lijntje van de zoektocht van Dante naar zijn broer, maar Dazieri heeft fantasie genoeg om de grote verhaallijn uit te diepen en steeds verder uit te breiden.

Colomba, de reïncarnatie van de activistische Dazieri van weleer, en Dante Torre als de Man uit de Silo, die met al z’n fobieën en trauma’s weer moet integreren in de maatschappij, sluiten vrede. De twee antihelden kunnen niet zonder elkaar. De donkere en beklemmende sfeer uit het begin kan Dazieri niet handhaven. Hij is er in geslaagd een bijzonder boeiende thriller te produceren, die geen moment verveelt door de veelheid van bijzondere personages en situaties. Maar ook door de koppeling aan duistere randverschijnselen uit het oude USSR ten tijde van Tsjernobyl. Maar vooral ook door het grote aantal boeiende dialogen.

Dazieri heeft met dit boek duidelijk ingespeeld op de actualiteit. Een aanslag toegeschreven aan IS, de beroerde inval in een islamitisch centrum, maar ook  misinformatie en  nepnieuws, zo prominent in beeld bij bepaalde regeringsleiders, spelen een rol. De auteur geeft geen cadeautjes weg. Op basis van bepaalde historische feiten, construeert Dazieri een uiterst intelligent verhaal, met elementen uit de fantasy wereld, zeker, waarbij de lezer niet gespaard wordt.

Dood de Engel is een ander boek dan Dood de Vader. De accenten zijn verlegd – een figuur als de Vader was uniek in zijn slechtheid en kwaadaardigheid – maar opnieuw een kwalitatief meer dan uitstekende thriller van 523 blz., filmisch geschreven met korte hoofdstukjes en vele wendingen en wisselingen in locaties, personen en situaties. En met een zinderend slot.

Tot slot. Lezen als losstaande titel is mogelijk. Beter is het eerst Dood de Vader te lezen. Dood de Vader was vijf sterren cum laude.

Dood de Engel is 5 sterren min.

Enige nuancering in waardering is op z’n plaats. Verschil moet er zijn.

Jac Claasen.