Samen praten met Mathijs Hulster!

Onze Myrtle las alweer even geleden De Vrije Wereld van Mathijs Hulster, zie de link:

Myrtle (14) las: De Vrije Wereld-Mathijs Hulster****1/2

dus eigenlijk werd het hoog tijd voor een praatje met deze sympathieke schrijver!

Over Mathijs Hulster:

Mathijs Hulster (1985) is een schrijver van fantastische korte verhalen en boeken. In zijn werk verweeft hij elementen van fantasy en sciencefiction, en spoort hij de lezer aan zich te verwonderen.

Al van jongs af aan liet Mathijs zich inspireren door het onverklaarde en ongewone. Hij schreef verschillende (nog) ongepubliceerde boeken en korte verhalen. Koning van de Stilte (2003) kwam uit in eigen beheer. Daarna verdiepte hij zich steeds verder in de kunst van het schrijven. Vanaf 2011 werkte Mathijs hard aan verschillende lange en korte verhalen bedoeld voor publicatie. Een daarvan is zijn nieuwe boek De Vrije Wereld, dat het eerste boek zal zijn van de fantasy serie Portaal. De Vrije Wereld kwam in augustus 2016 uit bij uitgeverij Zilverbron.

(Bron: http://www.mathijshulster.nl)

Het interview:

1: Kun je ons in vijf steekwoorden vertellen wie Mathijs is?

Nou, vijf is niet veel. Oeps… Hier dan poging twee: nieuwsgierig, doorzetter, koppig, dagdromer, perfectionist (je wilt niet weten hoe lang ik heb gewikt en gewogen voordat ik deze vijf woorden koos).

2: De Vrije Wereld is deel één van de Portaal serie, hoeveel delen mogen we nog verwachten en hoever ben je met deel twee? Kan en wil je ons daar wat over vertellen?

Voor zover ik het kan overzien zal de serie uit drie delen gaan bestaan. Dat zal een uitdaging worden, want ik weet hoe alles tot een einde zal komen en hoeveel ontwikkelingen er nog op stapel staan. Als het een al te bonte bende wordt – ik ken mezelf – zal er een vierde boek moeten komen. Maar vooralsnog ga ik uit van een trilogie.

Hoever ik met deel twee ben? Je bent de eerste die het vraagt! ;P Het onvoltooide manuscript ligt al sinds 2012 op de plank. Ik ben de tweehonderd bladzijden ijverig aan het doorspitten, herschrijven, spannender aan het maken. Ik schat in dat ik daarmee op de helft ben – schatten is moeilijk, want ik ga er kriskras doorheen. Daarna zullen er nog enkele hoofdstukken moeten volgen. Het boek zal, net als De Vrije Wereld, meer dan driehonderd bladzijden gaan tellen.

Ik kan zeker al iets vertellen! Waar boek één vragen opwerpt, zal boek twee een boek zijn van antwoorden. In De Vrije Wereld blijft er nog veel geheimzinnig. Het universum van de Portaal serie is groot en in boek twee zullen verschillende geheimen worden ontrafeld. Natuurlijk over het masker, maar ook over Thyranoen, zijn Orde van Apophis en de meesters van het Verzonken Continent. Het zal een duister boek worden. Dat moet het tweede deel van een trilogie nu eenmaal zijn…

3: Waar komt je inspiratie voor Fantasy vandaan?

Mysteries hebben altijd een magnetische werking op mij gehad. De oudheid, vreemde plekken op aarde, het bovennatuurlijke… Ik herinner me dat ik tien was toen ik van de bieb thuiskwam met een boek vol getuigenverslagen van slachtoffers van Ufo-ontvoeringen. Ik heb het ademloos uit gelezen. Wat nu als er ook maar 1% van waar is? dacht ik. Mijn fantasie sloeg op hol. Op de basisschool gingen mijn eerste opstellen over legers van aliens met mind control-krachten. Ik herinner me niet dat ik er van de juf een sticker voor kreeg… 😦

Later ben ik fantasy gaan lezen. Ik genoot erg van de werelden van Raymond E. Feist, Terry Goodkind en Terry Brooks. Ik heb veel gereisd en gezien dat ik veel gemeen heb met mensen die me ooit totaal verschillend voor kwamen. Vooral het onbekende en onverklaarde inspireert me. Bij het schrijven zoek ik vaak naar een mysterie en een manier om me te verwonderen over hoe veel we eigenlijk nog niet weten.

4: Hoe lastig is het je schrijfwerk te combineren met je andere werkzaamheden?

Lastig! Ik werk vier lange dagen als fysiotherapeut. Donderdag is mijn schrijf-boodschappen-e-mails-beantwoorden-klusjesdag en in het weekend schrijf ik wanneer het uit komt, vaak in porties van 3 à vier uur achtereen. Ik ben een langzame schrijver, dus ik pak alle tijd die ik kan vinden, zodat ik kan voldoen aan de verwachtingen van mensen die steeds vragen wanneer boek twee er komt… 🙂 Zo nu en dan neem ik ‘schrijfvakantie’ – een week waarin ik mezelf elke ochtend opfok met de woorden: ‘SCHRIJVEN! Nu heb je de tijd! NU!’

5: Op je eigen website zien we dat je heel veel verhalen hebt klaar liggen die nog niet gepubliceerd zijn. Gaat dat ooit nog gebeuren?

Misschien later. Er zijn enkele kortere verhalen van jaren geleden die ik ooit wel een kans zou willen geven. Maar ze moeten flink worden herschreven. Vooralsnog beschouw ik ze als oefenmateriaal. Dat geldt ook voor twee voltooide manuscripten van een trilogie waarmee mijn schrijfavontuur in 2003 begon. Ik ben bang dat het erg lang zou duren om ze publiceerbaar te maken. Daarom zie ik er vooral naar uit om nieuwe verhalen te schrijven. Dat wil zeggen, na de Portaal serie, want daar heb ik voorlopig nog een hele kluif aan.

6: Hoe eng waren de eerste recensies? Of blijft het bij elke recensie spannend?

Het begin was inderdaad eng. Alleen mijn redactrice en ik hadden de herziene versie van De Vrije Wereld gelezen. Wat zou de wijde wereld ervan vinden? Gelukkig kreeg ik al snel een verschillende vier en vijf sterren recensies en natuurlijk de 4,5 ster van Myrtle. Leuk was ook dat de recensies erg van elkaar verschilden – verschillende mensen haalden verschillende dingen uit het verhaal. De eerste recensies zijn het meest spannend. Maar elke recensie vertolkt een unieke leeservaring. Als ik er weer een ontdek, drijft dat altijd mijn hartslag wat omhoog, ook nu nog.

7: Ooit produceerde je elektronische muziek, hoe belangrijk is muziek bij je schrijfproces? Wil je ooit weer wat met muziek gaan doen?

Leuke vraag! 😀 Ik maakte muziek in FLStudio, vaak trance-ish, maar ook geïnspireerd op filmmuziek zoals van Hans Zimmer en James Horner (luister enkele van mijn tracks op mijn website!). Als ik een periode wat tijd heb, maak ik nog wel eens een nummertje. Nu je ernaar vraagt, begint het weer te kriebelen!

Tot een jaar of drie geleden kon ik amper schrijven als ik geen muziek aan had staan. Ik had vaak een favoriet, die ik dan drie uur lang in de repeat liet staan. Tegenwoordig schrijf ik wat vaker zonder muziek. Bij het schrijven van een nieuw stuk helpt muziek me om de tragiek van de scene te doorvoelen – vaak zijn het soundtracks van films, of is het trance of electornische muziek. Ik herinner me ook dat ik een keer met Gangnam Style in de repeat diep in een epische veldslag verwikkeld heb gezeten. Trouwens, als ik het commentaar van de redactie aan het verwerken ben, slaat mijn creatieve blik om in een perfectionistische en moet het muis en muisstil zijn…

8: Welk Fantasy feestje mogen we dit jaar eigenlijk echt niet missen en waarom?

Sowieso zijn de grote festivals Elfia Haarzuilens op 28/29 april, Elfia Arcen op 23/24 september en Castlefest op 3, 4, 5 en 6 augustus een groot feest. Verder is de Dag van het Fantastische Boek (8 april) altijd een bruisend en goed verzorgd spectakel. Dan zal de langverwachte uitslag van de Harland Awards Romanprijs en de Harland Awards Verhalenwedstrijd worden bekendgemaakt – ik zie dat als het Nedelands Kampioenschap voor schrijvers binnen het fantastische genre. Helaas kon De Vrije Wereld niet meedingen voor de Romanprijs 2016, omdat het een tweede editie is (de eerste editie was uit 2011, toen was het nog een kinderboek voor 12+!).

9: Je hebt gereisd door Azië en Afrika, welk land of continent zou je nog willen zien?

Ik zie erg uit naar Canada, Australië en Nieuw-Zeeland. Het heeft geen haast, mijn reisbezetenheid is de laatste jaren niet zo extreem als geweest. Ik zou nog wel graag een keer naar Zuid-Afrika, Nepal en Japan willen terugkeren. De Alpen zijn tegenwoordig ook goed genoeg. Als de natuur maar indrukwekkend is en de mensen maar genoeg inspirerende verhalen te vertellen hebben. Dat geeft mij veel energie.

O ja, en Egypte natuurlijk! Het is schandalig dat ik daar nog steeds niet ben geweest. Ik zou dolgraag de piramides, tempels en de Sfinx van dichtbij willen zien.

10: Lees je zelf ook veel? En wat treffen we dan aan in je boekenkast?

Ik lees lang niet zo veel als ik zou willen, voornamelijk vanwege tijdgebrek. Daarbij lees ik ook nog erg langzaam, ik moet in mijn hoofd horen wat ik lees om het te begrijpen – het schijnt een vorm van dyslexie te zijn. Maar dat belet me er niet van om tijdens het lezen hopeloos de tijd te vergeten!

Ik heb twee boekenkasten voor non-fictie en twee voor fictie. De non-fictiekasten zijn gereserveerd voor anatomie-atlassen, boeken over inspanningsfysiologie, geschiedenis, mythologie, reizen, acupunctuur en wat mij nog meer allemaal fascineert. In mijn fictiekasten staan voornamelijk fantasy boeken en thrillers, in het Nederlands en het Engels. De plank met gesigneerde boeken van collega schrijvers neemt een speciale plek in. Op boekarme planken heb ik wijnflessen neergezet, die wachten om te worden ontkurkt wanneer ik met nieuwe aanwinsten thuiskom… Dan zal ik een proost uitbrengen op ieders gezondheid, en dat er nog vele mooie boeken mogen volgen! 🙂

Wij bedanken Mathijs voor zijn tijd en de gezellige antwoorden! En natuurlijk houden wij alles in de gaten omtrent het tweede deel!!

Corina las: Laatste woorden-Michael Koryta****1/2

LaatsteWoorden

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Michael Koryta

Uitgever: Uitgeverij Cargo

Aantal pagina’s: 480

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: 9 maart 2017

Over de auteur:

Michael Koryta (Bloomington, 1982) is voormalig privédetective en journalist. Hij was eenentwintig toen zijn thrillerdebuut in Amerika direct op de shortlist van de Edgar Award belandde. Zijn werk wordt in meer dan vijftien landen uitgegeven.

( Bron: http://www.uitgeverijcargo.nl )

De Cover:

Een zee, een grot en een hele grote titel. Ik hou er wel van en als je dan ook nog ziet dat Stephen King zegt “Niet weg te leggen” dan MOET je wel de achterflap lezen.

De Achterflap:

Markus Novak weet uit eigen ervaring dat niet iedere politiezaak wordt opgelost. Maar het gebeurt niet vaak dat een verdachte zelf vraagt om de heropening van een zaak. Tien jaar geleden verdween een tienjarig meisje in een ondergronds gangenstelsel, waar Ridley Barnes dagen later uit kwam lopen, met het meisje in zijn armen. Barnes heeft nog altijd geen idee waar en hoe hij het meisje vond en is na al die jaren nog steeds op zoek naar antwoorden. Novak vermoedt echter dat er andere redenen zijn om de zaak te heropenen en ontdekt dat de geheimen die de grotten verbergen nauw verbonden zijn met zijn eigen verleden.

Mening.

Koryta neemt je in een vlotte, beeldende schrijfstijl mee door het leven van Markus. De proloog begint in 2012, Florida waar Markus leven een dramatische wending neemt. En gelijk wordt de titel duidelijk. Heerlijk i love it, but what next?

Dan verspringt Koryta naar 2014 en word je meegenomen in een zoektocht naar de waarheid. Het duurt even voor je de link legt met de proloog, maar vanaf het begin zit de vaart er in. De gebeurtenissen volgen elkaar in rap tempo op met paranormale aspecten waar ik persoonlijk even aan moest wennen. Toch past het compleet in het verhaal en houdt juist dát je in het boek.

De verschillende draadjes komen langzaam bij elkaar en steeds als je denkt NU weet ik het heeft Koryta weer een twist en kan je mooi opnieuw beginnen met nadenken. Heerlijk!

Barnes wordt goed neergezet en vanaf regel één denk je “Dat is een vreemde snuiter, die spoort niet.” Markus komt het ene moment sympathiek over en het andere moment denk je “Ongevoelige kl******” Knap gedaan!

Het uiteindelijke plot is onverwacht en het einde is in mijn ogen redelijk open dus wie weet zien we Markus nog eens terug! Ik zou het zeker niet erg vinden!!

Conclusie:

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 5

Plot: 4

Psychologie: 4

Spanning: 4.5

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor De laatste woorden

Corina Nieuwenhuis.

Samen Uit: ( Foto ) verslag van de Boekpresentatie van Evenwicht van Jacqueline Coppens!

Vandaag, zaterdag 25 maart 2017, was het dan zover! De lancering van de medische thriller Evenwicht te Hardenberg! Voor Corina was het jammer genoeg te ver fietsen maar Karin en mama Jennie gingen vol frisse moed richting het schone Overijssel.

Evenwichtlancering

De parkeergarage lag perfect gelegen bij deze mooie locatie. En waarom binnendoor lopen als je ook buitenom een omweg kunt nemen. Jennie is onlangs van haar gips verlost dus we zagen het maar als een fijne frisse neus en trainingsrondje, dat was het goede nieuws!  Je bent waailap of je bent het niet. *trotsop*

(v.l.n.r. Jennie, Karin, Wendy )

Evenwicht5

Bij binnenkomst was het kennismaken met de meer dan sympathieke Jacqueline Coppens en de felicitaties, bloemen en andere attenties vlogen in het rond. Mensen stromen binnen, er wordt gekletst en de koffie en thee met lekkers staat klaar. Dat kan beroerder! Al snel zien we Wendy Wenning van Vrouwenthrillers en dit was voor ons alvast een hele gezellige mini-reünie 🙂

Dan neemt Larry Iburg van Uitgeverij Ellessy de microfoon ter hand en na een te leuke speech mag Jacqueline natuurlijk zelf naar voren komen. We worden vervolgens getrakteerd op een interview! Anouk van de Boekenkrant stelt uiteraard toffe vragen en iedereen hangt aan de lippen van deze twee vrouwen. (Wat een rare zin??)

( links Jacqueline, rechts Anouk)

Evenwicht1

We krijgen een heerlijk achtergrondverhaal te horen over Evenwicht, en wisten jullie dat:

*Jacqueline als inspiratiebron Agatha Christie noemt.

*Ze daarnaast gek is op whodunits en psychologie en ook dat een inspiratiebron is.

*Ze begon met eigen schrijfsels over huis-tuin-en keuken onderwerpen op haar eigen web-log maar dit onder pseudoniem deed omdat ze niet goed durfde.

*Haar schrijfvriendin Natasza Tardio haar richting Thriller ‘stuurde’ en dat Natasza gewoon zelf ook nog binnen kwam lopen.

*Er toen ook driftig gezwaaid werd haha.

*Het begin van Evenwicht in 2008 al op papier werd gezet en dat Jacqueline haar ‘eigen’ ziekenhuis en haar eigen omgeving gebruikt heeft voor in het boek.

*Dat de leukste reactie op Evenwicht van een politie-rechercheur kwam, deze mocht het verhaal checken op feitelijkheden en dat deze gewoon het hele boek toen wou lezen omdat het zo gaaf was!

*We een scoop hadden! Het tweede boek is gewoon al klaar, mèt een rechercheur in de hoofdrol en dat deze rechercheur ook in boek drie terug zal komen! Gaat dit een serie worden? We gaan het meemaken maar nu terug naar Evenwicht.

Hier wordt  Remco in het zonnetje gezet. Hij was een belangrijke factor op redactioneel gebied.

Evenwicht3

En wauw, hoe mooi is dit traditionele kado uitgereikt door Larry! Waar zou deze komen te hangen? 😀

Evenwicht4

En dan is het in de lange rij  uitgebreid staan kletsen, stoot ik de bediening lekker lomp bijna een hapjesdienblad uit handen (there can be only one) maar weet ik veilig te belanden bij Jacqueline!

Evenwicht7

De feestbubbels gaan rond en ik glunder als een kind als ik zie hoe uitgebreid en mooi mijn Evenwicht gesigneerd wordt! *Blij Ei*

En hoe leuk! Ik leer auteur Kirstin Rozema kennen, spreek Larry van Uitgeverij Ellessy eindelijk eens in het echt in plaats van via de mail, Anna Bakker van Hebban zit bij ons aan tafel, gezellie! en heeeyyyyyy, wie zie ik daar dan samen kletsen?

Can’t help myself daar moet ik heen 😀

Evenwicht8

Jaaaaaaaa het zijn Natasza Tardio en Linda Jansma! Beiden direct in voor kletsen over boeken en voor mij was dit een gezellige en gave kers op de taart natuurlijk. Tnx dames, jullie zijn net als jullie boeken gewoon geweldig.

En dan is het tijd om naar huis te gaan! Allereerst een heule dikke dank aan Jacqueline Coppens herself. Voor het vertrouwen dat Samenlezenisleuker Evenwicht mag recenseren. Voor de uitnodiging en de meer dan geweldige middag dat het was!

Dan ook uiteraard dank aan de organisatie. Zalige locatie deze bibliotheek en het was allemaal perfect veur mekaar.

Evenwicht lig nu naast me te pronken en te lonken thuis. Ik kan niet wachten het op te pakken dus ik brei er een eind aan nu. Tot de volgende keer!

Lieve groet Karin Meinen.

 

Evenwicht6

Leesclub Samenlezenisleuker: Over het spoor-De cover!

img_5596

Yes!!! De leesclub is van start gegaan en natuurlijk wilden we alvast graag weten wat iedereen van de cover vond! Here we goooo.

Jac:

De cover heeft een neutrale uitstraling. Ik zie geen relatie met de synopsis van het boek.

Marc-Jan:

De jongen op de voorkant heeft een enorm donkere blik. Op de huid na is alles ook donker. Geeft misschien al iets weer van de spanning! Al snap ik het ook wanneer mensen zouden zeggen dat het er een beetje saai er uit ziet, veel is er niet te zien naast een gezicht 😉

Elsa:

De cover spreekt mij aan ondanks dat ik meestal niet zo van de grote gezichtsfoto’s/portretfoto’s ben. Toch door de kleurstelling en de opvallende plaatsing van de titel valt de cover wel in de smaak bij mij  🙂

Benieuwd naar het daadwerkelijke verhaal!

Simone:

Je ziet het gezicht van een puberjongen. Hij kijkt wat boos, naar mijn idee. Er zit een blauwe gloed overheen, wat een ijzigheid met zich meebrengt.

De titel van het boek is in gele letters geschreven, dat springt er ook uit.

Wilma:

Ik vind de kaft wat mysterieus hebben, het maakt me nieuwsgierig. Wat zou deze jongen er al dan niet mee te maken hebben en hoe komt hij voor in het verhaal. Deze persoon krijgt gelijk een gezicht, ben benieuwd of mijn beeld van deze persoon en de foto op de kaft overeenkomen.

Inge:

De cover triggert je wel. Die jongen kijkt je echt aan maar is meteen mysterieus. Je zou het spoor bijster worden. Ik ben wel heel erg benieuwd nu naar het verhaal hoor.

Katrien:

Op het eerste zicht, zeg ik dat ik het boek niet zou opnemen in de boekhandel. Foto’s op de cover vind ik sowieso niet zo fijn. In dit geval is het een gezicht redelijk dichtbij gefotografeerd en dat stoot mij af. Weliswaar kan ik van het gefotografeerde gezicht wel zeggen, dat het boekdelen spreekt. Een karaktervolle uiting met een diepe droefenis.

De keuze van de gele kleur om de titel weer te geven, vind ik ook niet zo geslaagd. Maar wellicht zal de verklaring hiervan duidelijk worden tijdens het lezen van dit boek. De titel daarentegen triggert wel.

“Over het spoor” kan vele richtingen uitgaan. Nieuwsgierig zie ik uit waar deze heen leidt. De naam van de auteur vind ik wel goed geplaatst. Sereen, klassevol, duidelijk maar niet overheersend, zachtjes neergestreken op een plaats met een totaal zicht. Fijn gevonden!

Yvonne:

Ik zie het gezicht van een tiener denk ik, een jongen zo lijkt maar hij lijkt ouder als 10, dus ik denk dat het Ingmar is. Verder zie je niet zoveel op de cover. Deze verraadt ook niet zoveel over het verhaal.En ik zou hem ook vanwege de cover niet opgepakt hebben eerlijk gezegd.

Corina:

Een close-up met een half weggevaagd jongensgezicht. Mysterieus maar niet perse mooi.

Karin:

Zo op het eerste gezicht denk ik met een YA te maken te hebben. Ik hou ook van YA en wanneer ik verder kijk is de aangename verrassing daar. Een thriller! Het blauw gecombineerd met de gele letters vind ik gaaf. Eva Keuris is me nog onbekend en het ‘over de auteur’ maakt indruk. Een debuut maar een cv waar ik U tegen zeg. Bloednieuwsgierig nu!

Over Over het spoor:

Op donderdag 21 augustus verschijnt de naam van Jordi de Wit om 20.30 uur op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen, maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.

Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid echter steeds verder weg te raken. Maar íemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond?

Corina las: Het hart van het kwaad-Luca D’Andrea ***1/2

Het hart van het kwaad

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Luca D’Andrea

Uitgever: Xanders Uitgevers

Aantal pagina’s: 351

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 26 januari 2017

Over de auteur:

Luca D’Andrea is leraar en schreef eerder kinderboeken en een tv-serie over een reddingsteam in de Alpen. Het hart van het kwaad is zijn sensationele thrillerdebuut, dat binnen een week in twintig landen werd verkocht.

( Bron: http://www.xanderuitgevers.nl )

De cover:

Gewoon niks anders over te zeggen dan, NICE!!

De achterflap:

Een idyllisch berglandschap verbergt een gruwelijk geheim…

Jeremiah Salinger vertrekt met zijn vrouw Annelise naar een paradijselijk dorp in de Italiaanse Alpen. Daar raakt Salinger betrokken bij een dramatisch ongeluk hoog in de bergen. Als enige overlevende keert hij terug in het dorp. De lokale bevolking verwijt Salinger de dood van hun dorpsgenoten. En dan hoort Salinger over het bloedbad van dertig jaar geleden, waarbij drie jonge dorpsbewoners zijn afgeslacht tijdens een kampeertocht…

Het dorp zwijgt. De bergen zwijgen. Zelfs zijn vrouw Annelise weet meer dan ze laat blijken… Kan Salinger het mysterie ontrafelen voordat de geschiedenis zich herhaalt?

Mening:

Het verhaal is opgedeeld in hoofdstukken met een titel en die zijn weer opgedeeld in sub-hoofdstukken en vooral in het begin maakt dat het verhaal chaotisch. Ook de wat van de hak op de tak schrijfstijl met terugblikken en vooruit kijken, draagt daar toe bij.

Toch houdt Luca je vast, want het is een vreemd verhaal en verweven met duistere elementen. De vragen stapelen zich op en de personages staan als een rots. Salinger is na een ongeluk depressief en neemt een sabbatical. Luca omschrijft het mooi en laat je meevoelen met de moeite die Salinger heeft om niks te doen. Zijn vroegwijze dochter past mooi in de verhaallijn en ook de overige personages hebben de juiste plek in het geheel

Als er langzaam antwoorden komen wordt ook het chaotische gehalte vele malen minder en wordt het echt een boek dat je niet weg wilt leggen.

En daar is daar de Big Bang, wat een mooi plot!

Schrijfstijl: 2.5

Leesplezier: 3

Originaliteit: 4

Spanning: 3.5

Plot: 4.5

Psychologie: 4

Drie en halve sterren voor Hart van het kwaad.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: Yin en Yang-Nienke Pool en Ingrid van der Knaap***1/2

YinenYang

Met dank aan Nienke Pool voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Nienke Pool

Illustraties: Ingrid van der Knaap

Uitgever: Droomvallei

Aantal pagina’s: 55

Genre: Kinderboek

Verschijningsdatum:  maart 2017

Over de auteur:

Nienke Pool is een geboren Drentse en voltooide in Nijmegen tot tweemaal toe een studie geschiedenis hetgeen in haar verhalen door spiegelt. Met haar kinderverhaal En met de regen kwam de wind, over het Oude Egypte sleepte zij een Vlaams Filmpje in de wacht en is daarmee op alle basisscholen in België te lezen. Haar verhaal Johannes 14:6  is de in fictie omgezette vorm van haar eindscriptie Martelaressen in de vroegchristelijke kerk. Momenteel werkt zij aan een spannend YA boek genaamd Vasco en het geheim van de Rozenkruisers over de spannende tijd van de Renaissance, waarvan de voltooiingsdatum nog geheel onzeker is.

( Bron: www.droomvalleiuitgeverij.nl ) 

Cover:

Geweldige en in het oog springende cover vind ik dit! Mooi ook in hardcover uitgevoerd. Het heeft de uitstraling van een sprookjesachtig kinderboek.

Achterflap:

Ga mee op reis naar het oude China!

‘Komt de hele wereld uit een ei?’ vroeg ik ongelovig.

Mijn moeder lachte terwijl ze gouden linten in mijn lange, zwarte haren vlocht. ‘Ja lieverd, Yin en Yang kwamen ooit uit een reusachtig ei. Alles zat vroeger doorelkaar, de wereld bestond nog helemaal niet en er waren zelfs geen mensen.’

Ik wist dat het mooiste stukje van het verhaal nog moest komen. ‘Bestond China niet en was de Goddelijke keizer er zelfs nog niet? Zaten we echt met z’n allen in een ei?’ Ik trok vol gespeelde verbazing mijn smalle wenkbrauwen op.

‘Dat was dan behoorlijk dringen geblazen.’

Een prachtig boek voor kinderen die meer willen weten over de oude culturen en de geschiedenis.

Mening:

Wat een prachtige en sprookjesachtige uitstraling heeft dit boekje! Laat je echter niet helemaal op het verkeerde been zetten, want naast dat dit verhaal inderdaad ook sprookjesachtig is, is het doorspekt met volwassen, historische en educatieve onderwerpen.

In de ik -vorm vertelt Mayka-Ling haar verhaal van hoe haar leven beter en gelukkig werd. Het ademt en het ‘is’ het oude China en Pool schrijft toegankelijk, beeldend, direct en weet fictie en feiten op een vloeiende en knappe wijze te mixen. Het is makkelijk genoeg weg te lezen, en naast gelukkig ook de liefde en vriendschap gaat Pool onderwerpen als bijvoorbeeld de ondergeschikte positie van de vrouw, geweld en bedrog niet uit de weg.

Zo op het oog oogt het als een kinderboekje,  maar inhoudelijk is dit vooral geschikt voor kinderen vanaf een jaar of 11-12. Dat geschiedenis en cultuur hard kunnen zijn is een feit. Dat kinderen echt wel wat kunnen hebben ook, maar toch heb ik mijn twijfels bij het verwoorden van een aantal situaties. De beschrijving van de castratie is duidelijk en kan wat mij betreft ook wel, de wensen van vader voor de nacht heb ik echter wat vraagtekens bij. Het bloed langs de benen vanonder het jurkje ( dat ik tijdens het lezen dacht: lees ik dit nu goed? ) tezamen met de beschrijving van het mooi en klein maken van de voetjes gaat mij de grens dan toch over. Wanneer moeder met een hamer de wreven van de voetjes kapot slaat, er bovenop gaat staan om het af te maken zodat het bot over elkaar heen kan schuiven, ja daar ben je me qua wijze van verwoorden en beschrijven dan even kwijt voor wat betreft de doelgroep.

Dit zijn dan momenten want verder is dit een magisch verhaal met mooie en ondersteunende illustraties die perfect passen in dit indrukwekkende gebeuren en waarbij ook je eigen fantasie en inbeelding intact blijven. Mijn favorieten zijn met stip de nakomelingen van de Ba Xian.

“De aanwezigheid van zo’n klein, statig mannetje met zijn lange, dunne grijze baard en zijn gouden lange jas, garandeerde een lang en gelukkig leven. Je kunt een Ba Xian niet kopen of uitnodigen; ze dwalen rond tot ze een geschikt mensenkind vinden. Ze kunnen zich alleen hechten aan iemand met een gouden hart.”

Het ‘Er was eens’ eindigt met een heerlijke en humorvolle knipoog naar het ‘Op ieder potje past een deksel’ en toch ook nog de zaligheid van het ‘Ze leefden nog lang en gelukkig.’ Misschien niet geschikt voor de kleintjes maar zeker een origineel en meer dan onderhoudend boekje voor de bovenbouw!

Drie en halve sterren voor Yin en Yang.

Karin Meinen.

Elsa las: Bloeden zal je-Diana van Hal****

bloeden-zal-je

Mijn gastrecensie op Samenlezenisleuker van ‘Bloeden zal je, een Bennet & Rowley mysterie’ door Diana van Hal. Ik mocht dit boek lezen voor de allereerste editie van de VrouwenThrillers leesclub. Hopelijk gaan er nog vele volgen want ik vond deze leesclub in zijn geheel een zeer fijne ervaring.

Het boek deed mij vooral heel erg aan CSI de televisieserie denken. Het geheel lijkt zich af te spelen in Amerika. Het heeft bijvoorbeeld veel forensische scenes en andere CSI achtige zoektochten en politieverhoren.

Het geheel is opgedeeld in vele korte hoofdstukken wat voor mij de natuurlijke leespauzes stimuleert. De schrijfstijl leest soepel en prettig weg door het gebruik van korte zinnen en vlot taalgebruik. Door de korte hoofdstukken heen wordt de spanning opgebouwd en vastgehouden tot aan het einde waardoor je uiteindelijk verrast wordt met een originele plottwist. Voor mij had deze plottwist uitgebreider omschreven mogen worden. Wat meer achtergrond informatie over de dader en andere personages in het verhaal had niet misstaan wat mij betreft. Voor mij had dit het verhaal wat meer diepgang gegeven en ik hou zelf heel erg van een tikkeltje psychologie in een goede thriller. Toch zit er een goede spanningsopbouw in het gehele verhaal en hoef je je tijdens het lezen geen moment te vervelen. Het boek heb ik dan ook in één ruk uitgelezen.

Dit deel is los te lezen. Toch had ik het prettiger gevonden om deel één, De Verzamelaar, eerst te lezen. Nu had ik het gevoel zo af en toe wat achtergrond informatie te missen zoals onder andere bijvoorbeeld waarom de personages Spencer en Jennifer elkaar vermijden in dit verhaal. Richting het eind wordt dit wel iets duidelijk maar ik ga zeker het eerste deel alsnog lezen en deze herlezen om het beeld helder te krijgen. Daarbij kan ik niet wachten op deel drie want het is zeker een heerlijke thrillerserie voor deze thrillerseeker!

Ik geef het boek 4 sterren.

Elsa Bakker.

Mieke las: Ik leef in een wereld die ik niet ken-Marjolijn Markus*****

Markus

Gastrecensie:

Titel: Ik leef in een wereld die ik net ken

Ondertitel: Over de dementie van mijn vader

Auteur: Marjolijn Markus

Uitgever: De Brouwerij/Brainbooks

ISBN: 9789078905042

NUR 401

Genre: Non-fictie – Waargebeurd

Verschijningsdatum: 20 januari 2017

Particuliere verkoopprijs: € 20,-

Over de auteur:

Marjolijn de Jong-Markus (1961) werkte 25 jaar in de gezondheidszorg. Toen zij haar werk in de verpleging moest opgeven stond haar wereld op zijn kop. Op het moment dat haar vader de eerste verschijnselen van dementie ging vertonen, legde ze zich vol passie toe op de zorg voor hem en hield ze via een langdurige mailwisseling familie en vrienden op de hoogte van zijn ziekteproces. Deze eerste notities vormden het idee voor dit boek dat ze wilde schrijven als eerbetoon aan haar vader. Niettemin werd het daarnaast ook een boek dat veel inzicht biedt in de ontwikkeling van dementie in het algemeen en hoe je als familie en vrienden met het veranderende gedrag van een dierbare persoon kunt omgaan. Daarmee richt de auteur bovendien onbewust een schijnwerper op de mantelzorg als onmisbare schakel tussen patiënt en het medisch circuit.

Achterflap:

Over de dementie van mijn vader.

Koos Markus is een vitale, intelligente man die tot zijn 78e jaar een accountantskantoor heeft. Opeens doet hij zijn auto weg, vergeet hij afspraken, weet hij handig gebeurtenissen te omzeilen of vergissingen te camoufleren en stopt van het ene op het andere moment met zijn zaak. Koos heeft Alzheimer. Zijn dochter Marjolijn is verpleegkundige en wordt nu zijn mantelzorger. Zij neemt de lezer mee in een wereld die steeds minder de zijne is, waardoor ze zowel moeilijke als mooie momenten met haar vader meemaakt.

Door de Ziekte van Alzheimer werden de rollen omgedraaid: daar waar de vader zijn dochter vroeger met veel liefde bij de hand nam, deed zij dit de laatste jaren van zijn leven bij hem.

Mijn mening over de cover:

De foto laat een oudere man zien leunend tegen een boom die naar de wereld kijkt die hij niet meer kent. Treffender had deze foto niet kunnen zijn. De rode letters van de titel zijn perfect gekozen en passen in het geheel. Prachtig!

Mijn mening over de inhoud:

Als ik het boek in de winkel zou zien liggen zou het meteen mijn aandacht trekken qua cover en titel. Het maakt nieuwsgierig. Zou mij meteen afvragen: welke betekenis heeft deze titel, wat gaat er achter schuil en waarom deze foto.

Het is een waargebeurd verhaal in 25 korte hoofdstukken, verteld door dochter Marjolijn, de auteur van dit boek. Ook worden er dialogen beschreven tussen Marjolijn en haar vader Koos die vaak zeer ontroerend zijn. Vlotte en prettige schrijfstijl. Het is zeker geen opsomming van, maar een realistisch prachtig verwoord verhaal over de schrijnende situatie waarin de eens zo vitale Koos terecht komt. Hartverscheurend zijn de omstandigheden als Koos nog thuis woont. Thuiszorg is er wel, maar voldoet vaak niet of haar vader wil geen hulp. Als de situatie thuis uit de hand loopt en Koos aangeeft dat hij bang is, is het duidelijk dat hij niet meer thuis kan en wil wonen en wordt opgenomen in Verpleeghuis Breede Vliet waar de verzorging uitstekend en liefdevol is. Koos voelt zich daar thuis en op zijn gemak. Vaker zegt Koos: Ik ben zo blij dat jullie er nu zijn. Nu hoef ik me gelukkig geen zorgen meer te maken, want ik heb jullie.

Hij begrijpt heel goed dat hij dingen vergeet. Als Marjolijn hem uitlegt dat hij dementeert is zijn reactie: Laat ik dan maar snel erger gaan dementeren, dan heb ik het misschien niet meer door. Op zekere dag loopt Marjolijn met Koos naar de spiegel om hem te laten zien dat hij er uit ziet om door een ringetje te halen. Koos kijkt in de spiegel en zegt: “Waar is die spiegel dan, ik zie mezelf niet”. Hij herkent zich zelf niet. Even later zegt Koos: “Ik weet niet waar ik ben. Ik weet niet waar ik naar toe moet, maar het ergste is, ik weet niet wie ik ben.”

Het verhaal neemt je mee in de mallemolen van de zorg. Waar je overal tegenaan loopt als mantelzorger, wat er bij komt kijken, verwacht en verlangd wordt. Assertiviteit, doorzettingsvermogen, geduld en enige kennis heb je dan heel hard nodig. Fascinerend is het om te lezen, dat iemand die dementeert anderen om de tuin kan leiden, op een dwaalspoor kan zetten. Zijn eigen oplossingen bedenkt in de vorm van grapjes. Nooit bij stil gestaan dat vergeetachtigheid eenzaam kan maken. Het heel moeilijk is om bij je eigen vader of moeder te zien en accepteren dat dementie een rol speelt. Met name omdat iemand nog vaak heel heldere momenten kan hebben. Dat je zelfs de directe omgeving moet overtuigen dat thuis wonen niet meer gaat.

Marjolijn moet beslissingen nemen, waarvan ze weet dat Koos dit nooit gewild zou hebben, maar ze heeft geen andere keus. Ze wil het beste voor haar vader. Alle emoties passeren de revue in dit boek. En iedereen en zeker Marjolijn wordt heen en weer geslingerd: verstand of gevoel? Ze weet dit op een voortreffelijke manier te combineren. Zeer liefdevol, doortastend, creatief, met humor, maar vooral met veel warmte, geduld en begrip voor haar vader. Zo hebben ze samen nog hele mooie momenten beleefd. Dit boek is zeer toegankelijk, eerlijk en vanuit Marjolijn haar gevoel en hart geschreven waarbij ze geen enkele emotie en situatie uit de weg gaat. Een aanrader voor iedereen die met dementie te maken heeft of krijgt en uiteindelijk ontkomen we er bijna allemaal niet aan. Met tranen in mijn ogen gelezen, maar ook met heel veel respect en waardering voor mantelzorgers en verplegend personeel. Deze mensen zijn onbetaalbaar. Zoals in het boek staat: Houden van is ook loslaten. Koos wilde dat deze zin op zijn rouwkaart kwam te staan:

Leg mij te rusten onder een boom, daar…aan de overkant.

5*****

Mieke Wijnants.

Jac las: Ik ben de nacht-Ethan Cross**

Ik ben de nacht


Ethan Cross

Ethan Cross is het pseudoniem van de Amerikaanse thriller schrijver Aaron Brown. Al tijdens zijn schooltijd, wilde hij schrijver worden en hij schreef zelfs een scenario. Hij slaagde er niet om een voet aan de grond in de filmindustrie te krijgen, maar in plaats daarvan realiseerde hij zijn droom als muzikant en werkte als zanger en gitarist. Maar het schrijven liet hem niet los. In 2011 publiceerde Cross eindelijk zijn debuut thriller The Shepherd, in Nederland uitgebracht onder de titel: Ik ben de Nacht.

Samen met zijn vrouw en drie kinderen, woont hij in Illinois, Verenigde Staten.

( Bron: https://www.lovelybooks.de/autor/Ethan-Cross/)

Plot ( kort)

Francis Ackerman junior is het geestesproduct van Francis Ackerman Senior, een tweederangs psychologiedocent die wilde bewijzen dat je van een normaal kind een psychopaat kon maken. Door fysiek en mentaal misbruik wilde hij bewijzen dat seriemoordenaars gemaakt worden en niet geboren. Hij wilde graag beroemd worden en besloot tot een levensecht experiment op zijn eigen zoon. Junior wordt een seriemoordenaar, een overvaller, een man zonder gevoelens en empathie, een roofdier dat op zijn prooi loert onder het motto: we zijn allemaal jager of degene op wie gejaagd wordt. Alleen deze psychopaat moordt niet zomaar. Hij biedt het potentiële slachtoffer een keuze: bijvoorbeeld tussen pijnlijk of minder pijnlijk. Hij houdt van spelletjes, het leven is volgens hem een spel.

Deze man moet gestopt worden. The good guy is Marcus Williams, een rechercheur moordzaken die ter wille van de gerechtigheid een toppoliticus heeft vermoord. De zaak wordt in doofpot gestopt en Marcus komt terecht in Asherton, Texas. Hij wordt het middelpunt van een aantal ontwikkelingen waardoor uiteindelijk het goed en het kwaad tegenover elkaar komen te staan.

Conclusie

Dit is een actie thriller. Een spannend misdaadverhaal derhalve waarbij de klemtoon ligt op actie en gevaar. Dat is juist. De actie overheerst, het lijkt er op dat Cross het boek geschreven heeft als scenario voor een film, een B-film wel te verstaan.

Zo is dit boek ook geschreven. De hoofdpersonen worden met een groteske oppervlakkigheid beschreven, er is geen enkele psychische diepgang, we worden niets wijzer over de innerlijke drijfveren en achtergronden. Een Kit Carson verhaaltje waarbij het paard is vervangen door een Chevy en de Colt door een Kalashnikov.

Wat mij vooral irriteerde was de quasi diepzinnigheid.  Over wapens als gereedschap bijvoorbeeld wordt het volgende uitgekwaakt: “De ziel van de persoon die het hanteerde, bepaalde hoe dit gereedschap werd gehanteerd.”

De dialogen zijn meestijds ver onder de maat en doen denken aan het Dick Bos stripjargon uit de jaren 40 van de vorige eeuw (“Mafkees, bek dicht, ik zal uwen kop tot pulp knallen”) en in een groot aantal gevallen laat de auteur de hoofdpersonen in zo’n hopeloze situatie terechtkomen dat een niet-logische oplossing ( deus ex machina) de zaak moet redden. Plotseling  beschikken de hoofdrolspelers over bovennatuurlijke krachten à la Batman of Spiderman en kan de verhaallijn vrolijk voorgezet worden. Het boek barst werkelijk van de onwaarschijnlijk heden en clichés.

Positief is dat er bepaald wel vaart en spanning  in het verhaal zitten. Echter de oppervlakkigheid van de ijle verhaallijn ging mij op een bepaald moment tegenstaan en zonder leesplezier heb ik het uitgelezen. De-god-uit-de-fles-oplossing zorgt voor een typisch Amerikaanse, onwaarschijnlijke samenkomst van de losse eindjes van die ene verhaallijn.

Opgemerkt dient te worden dat het loslaten van het traditionele thrillergenre, ingezet door Sjöwall en Wahlöö en voortgezet door Henning Mankell en de laatste 10, 15 jaren door een golf van auteurs, geleid heeft  tot een stroom van opmerkelijke, kwalitatief zeer goede thrillers. Deze stroming voorbij is gegaan aan de Amerikaanse schrijvers, zoals Baldacci, Clancy, Child, Patterson c.s. die voort blijven borduren op het red-de-wereld-binnen-24 –uur thema. Spanning en actie te over bij deze auteurs. En daar is niets mis mee, alleen dat is niet wat ik zoek en verwacht te vinden in het thrillergenre. In dit debuut laat Cross (te) veel steken vallen en is het geen verrijking van de actie thriller niche.

Wat kunnen we blij zijn met onze Scandinavische auteurs die de actie in verreweg de meeste gevallen een meer of mindere ondergeschikte rol laten spelen maar de nadruk leggen op de leefwereld van de rechercheurs, daders en slachtoffers en dit uiterst boeiend weten weer te geven in thrillers waarin spanning en psychologische diepgang in meer of mindere mate hand in hand weten te gaan. En daarbij ook regelmatige maatschappijkritische opmerkingen plaatsen of hele verhaallijnen in deze zin toevoegen.

Tot slot. Opmerkelijk is de Nederlandse vertaling van de Engelse titel  The Shepherd in Ik ben de nacht. Immers de delen van het boek zijn duidelijk gerelateerd aan de Engelse titel en heten De Kudde, De Wolf en de Schaapherder, De Stok en de Staf en Een wolf in schaapskleren. Een marketing trucje dat afbreuk doet aan de integriteit en samenhang binnen het boek.

De absoluut intrigerende en werkelijk prachtige cover en de zwarte titel op de zijkant verdienen een betere inhoud. Voor de liefhebbers van dit soort boeken zal er niets mis mee zijn.

De moraal: Don’t judge a book by it’s cover.

Twee sterren.

Jac Claasen.

Corina las: Tweestrijd-Miranda Donkers en Kim Meijs-De Man***1/2

tweestrijd 3

Met dank aan Miranda Donkers en Kim Meijs-De Man voor het recensie-exemplaar.

Auteurs: Miranda Donkers en Kim Meijs-De Man

Uitgever: Boekscout

Aantal pagina’s: 220

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 3 maart 2017

Over de auteurs:

Voor u ligt de eerste psychologische thriller van Miranda Donkers en Kim Meijs- de Man, Tweestrijd.
Na jarenlang fantaseren over het schrijven van een eigen boek hebben zij hun creativiteit samengebracht om deze droom te realiseren. Door ieders afzonderlijke kwaliteiten samen te voegen hebben zij hun doel, het schrijven van een verhaal uitsluitend voor henzelf, bijgesteld naar het uitbrengen van een écht boek.
Het resultaat: Een huiveringwekkende en intrigerende thriller met een zeer verrassend plot.

( Bron: http://www.boekscout.nl )

Cover:

Een groot half gezicht met een grote rode 2 en de rest iets kleiner in het zwart. Ik hou persoonlijk niet zo van gezichten op covers, maar de term psychologische thriller triggert en we lezen de achterflap.

De Achterflap:

Na jaren van mishandeling en misbruik weet ze haar ouderlijk huis in Friesland te ontvluchten om een nieuw bestaan op te bouwen in Amsterdam. Daar vindt zij een plek om te wonen en sluit ze vriendschap met haar huisgenoot, die haar wegwijs maakt in de prostitutie.
Als zij voldoende geld en een nieuwe identiteit heeft verdiend, ruilt ze ook dit bestaan in voor een leven waarin zelfs plaats is voor gevoelens. Terwijl er een romance opbloeit met haar buurman, gebeuren er verschrikkelijke dingen om haar heen en slaat de twijfel aan alle kanten toe. Er is geen andere uitweg dan te zwijgen over wat er zich werkelijk afspeelt…

Mening:

In een snelle schrijfstijl nemen de dames je mee door het leven van Sharona, een klein meisje en uiteindelijk Renske. De overgangen zijn soms wat ongemakkelijk en vooral in het begin is het wennen dat er zo plotseling van perspectief wordt gewisseld.

Sommige puzzelstukjes vallen al snel in elkaar, wat voor het verhaal ook zeker nodig is, maar bij elk nieuw deel komen er ook weer vragen bij. Sommige verbanden zijn snel te leggen en andere lijken niks met elkaar te maken te kunnen hebben, of toch wel?

En dan hebben daar de dames een twist die ik niet aan zag komen. Ik heb teruggebladerd en kon uiteindelijk misschien, heel misschien een kleine aanwijzing vinden. Maar die is zo subtiel verwerkt, super knap.

De hoofdpersonages, maar ook zeker het onderzoekteam van de politie, zijn goed genoeg uitgediept. De keuzes, de angsten, de paranoia, het verdriet, ze zijn voelbaar en sommige delen las ik met een knoop in mijn maag van walging.

Ik kijk zeker uit naar een volgend boek van deze dames, wie weet met terugkerende personages??

Conclusie:

Schrijfstijl: 3

Originaliteit: 4

Leesplezier: 3

Psychologie: 4

Spanning: 3

Plot: 4

Drie en halve sterren voor Tweestrijd.

Corina Nieuwenhuis.