Mieke las: Broederplicht-Tomas Murris *****

Broederplicht

Gastrecensie:

Titel: Broederplicht

Auteur: Tomas Murris

Uitgeverij: Paris Books

Genre: Literaire roman / Populaire psychologie

Verschijningsdatum: oktober 2016

Paperback – 201 pagina’s

ISBN: 978 – 94 – 92179 – 51 – 7 / NUR 301

 

Over de auteur:

Broederplicht is de debuutroman van Tomas Murris. (pseudoniem). Als psycholoog heeft Murris zich zijn gehele loopbaan ingezet voor kinderen en jongeren die te maken hebben met ontwrichtende levensomstandigheden. Hij heeft op zijn vakgebied een drietal boeken gepubliceerd.

Over de cover:

De ondergrond is grijs/groenachtig, en in het midden een jongeman die in de spiegel kijkt. De titel Broederplicht hangt nauw samen met dit spiegelbeeld. Dit wordt duidelijk tijdens het lezen van het boek en kon niet treffender zijn. Mooie cover.

Samenvatting:

Met veel liefde en de beste intenties voeden we ze op, onze kinderen. Desondanks heeft bijna iedereen een groot deel van zijn leven nodig om zijn opvoeding weer te boven te komen. En dan begint de ware zoektocht, waarbij alle obstakels en uitdagingen die op ons pad komen bedoeld lijken voor maar één ding, ontdekken wie we werkelijk zijn.

Ook Lodewijk ontkomt niet aan dit lot. Op een dag vindt hij een oud sigarendoosje van zijn vader met foto’s en een oud krantenknipsel erin. De inhoud van het inmiddels vergeelde bericht zet het leven van de jonge Lodewijk op zijn kop. Het voelt alsof hij geen bestaansrecht meer heeft. Frustratie, somberheid en angsten zijn het gevolg. Hoewel Lodewijk maatschappelijk succesvol is en geluk vindt in zijn nieuwe gezin, blijft zijn pijn.

Langzaam maar zeker komt Lodewijk erachter dat zijn oplossingen eigenlijk het probleem bevestigen. En dat zijn probleem de oplossing is.

Mijn mening over de inhoud:

Het boek begint met een quote:

Het echte beroep van de mens is zichzelf te vinden. Herman Hesse.

Een deel van het verhaal speelt zich af op de boerderij waar in 1952 Lodewijk (Lodie), de hoofdpersoon van dit boek ter wereld kwam. Hij heeft 2 oudere broers en één zusje. Zijn moeder is overbezorgd en zijn vader een hard werkende boer die hem niet ziet staan. De auteur vertelt ons over het leven van Lodie vanaf zijn jongste jaren, tot uiteindelijk volwassen man en vader. Hoe hij opgroeit als een onzekere en angstige  jongen, die moeite heeft met onbekende situaties, niet spontaan met anderen kan omgaan, en daar ook op latere leeftijd onder gebukt gaat. Door het dwangmatige waarschuwen van zijn moeder om vooral uit te kijken, leert Lodie al jong om op zichzelf te letten.

Hij ontwikkelt een innerlijke “waarschuwer” die hij Ernst noemt, en deze kijkt met hem mee of er niks misgaat, controleert en remt Lodie af. Na verloop van tijd wordt Ernst een soort vriend, en voelt bijna als fysiek aanwezig zijn. Jaren later blijkt dat Ernst  zijn routeplanner is geworden.

Als Lodie 13 jaar is vindt hij een oud sigarendoosje van zijn vader met daarin oude foto’s en vergeelde krantenknipsels. Dit verandert zijn leven en hij blijft zitten met vragen, want van zijn ouders of broers krijgt hij in eerste instantie geen antwoord.  Het sigarendoosje blijkt een belangrijke invloed te hebben op een groot deel van zijn leven. Wie hij is geworden, denkt, handelt en (niet) voelt, waarom en waardoor.

Op de HBS houdt hij een spreekbeurt over De Avonden van Reve. Dit boek doet hem sterk denken aan de sfeer bij hem thuis. Later leest hij Les Yeux sont faits een boek van de filosoof en auteur Sartre, dat hem zeer aanspreekt. Sartre wordt beschouwd als de vader van het existentialisme, wat inhoudt dat ieder mens uniek is en zelf verantwoordelijk voor zijn daden en lot. Het zijn de jaren zestig, en de tijd van de Provo’s, de wereldverbeteraars waar Lodie verwantschap mee voelt. Teksten uit de liedjes van Boudewijn de Groot komen voorbij en als fan spreekt mij dit zeer aan.

Op latere leeftijd gaat Lodie in therapie, psychoanalyse, die hem duidelijk maakt waar zijn angsten en onzekerheden vandaan komen en waarom Ernst in zijn leven is gekomen. “Het is mijn verlangen om gezien te worden én mijn angst om ontmaskerd te worden”.

Het verhaal over Lodie geeft ons inzicht in ons eigen functioneren en identiteit. Wie zijn we en waarom zijn we geworden wie we zijn.  De basis daarvan wordt gelegd tijdens onze opvoeding. Hoe ouders zelf omgaan met problemen, emoties en gevoelens, speelt daarbij een belangrijke rol.

Lodie is een zeer succesvolle psycholoog geworden, maar kan niet overweg met autoriteit, en het reilen en zeilen binnen de jeugdinstellingen, en stelt dit aan de kaak. Legt uit waarom het anders kan en moet, en richt Community Support op.

In deze roman komen psychologie, filosofie, psychotherapie en boeddhisme samen, en wordt duidelijk uitgelegd hoe dicht ze bij elkaar liggen, en hoe dit alles werkt lees je in het verhaal over Lodie.

Deze roman is prachtig, realistisch en ontroerend geschreven in een fijne schrijfstijl, die voor velen toegankelijk is, en waar we zelf veel van kunnen opsteken. Een echte eyeopener. Het karakter van Lodie is zeer goed uitgediept, waardoor ik helemaal kon meevoelen- en leven. Met veel genoegen gelezen.

De angst die is verdwenen / En de schaamte is voorbij / Ik hoef niet meer te worden / Wat ik nooit heb willen zijn. Stef Bos.

5*****

Mieke Wijnants.

Karin las: Niemandsland-Simon Tolkien****1/2

Niemandsland

Met dank aan Overamstel uitgevers / The House of Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Simon Tolkien

Oorspronkelijke titel: No Man’s Land

Vertalers: Joost van der Meer, Bill Oostendorp

Uitgever: The House of Books

Aantal pagina’s: 656

Genre: Roman

Verschijningsdatum:  20 maart 2017

Over de auteur:

Simon Tolkien was een succesvol strafrechtadvocaat in Londen voordat hij met zijn vrouw en kinderen naar Californië verhuisde, waar hij fulltime ging schrijven.

Evenals zijn beroemde grootvader, met wie hij een speciale band onderhield, is hij een begenadigd verhalenverteller met een prachtig taalgebruik en een uniek waarnemingsvermogen voor de duistere kant van de menselijke natuur.

(Bron: www.thehouseofbooks.com )

Cover:

In één woord: prachtig. De klaproos, de loopgraven. Het oogt indrukwekkend en ik vind het een plaatje om te zien.

Achterflap:

Aan het begin van de twintigste eeuw groeit Adam Raine op in een Londense achterbuurt. Nadat zijn moeder overlijdt vertrekt hij met zijn vader naar het kolenmijnstadje Scarsdale in Yorkshire.

Al snel exploderen de oplopende spanningen tussen de mijnwerkers en hun werkgever Sir John Scarsdale, met dramatische gevolgen. Zijn leven verandert nog meer wanneer de liefde lokt.

Tot de oorlog uitbreekt en Adam in de Franse loopgraven van de Somme belandt.

Mening:

Voor mijn dochter, Anna Tolkien

Dit boek is geschreven ter nagedachtenis aan mijn grootvader J.R.R. Tolkien, die tussen juli en oktober 1916 aan de Somme vocht.

Soms zie je een boek voorbij komen die je hoe-dan-ook wil en zál lezen. Niemandsland was per direct zo’n boek voor mij. Mijn kennismaking met de kleinzoon van Tolkien himself, en wat voor één!

Niemandsland blijkt niet alleen fysiek groots. In 7 delen, verdeeld over 656 bladzijden volg je het leven van Adam op de voet. De film begint te draaien en vanaf bladzijde 1 waan je je in het verleden en de wereld van toen, zie je alles moeiteloos voor ogen gebeuren.

Met hele bijzondere personages in een prachtige schrijfstijl die je aandachtig laat lezen, af en toe doorspekt met mooie uitgebreide zinnen, weet Simon Tolkien je compleet in zijn ban te verkrijgen. Pluim ook voor de vertalers, knap staaltje werk dit!

Dit is het verloop van het leven van Adam, zo mooi verteld en vloeiend van de ene periode en plaats in de ander vallend. Van Islington Londen richting de kolenmijn, naar landgoed De Hall, met als klap op de vuurpijl voor mij toch echt het gevecht in de loopgraven. Hoe indrukwekkend, heftig en smerig een oorlog kan zijn. Bereid je voor, dit is horror en het raakt je recht in je hart.

“Ik kan niet over ze heen lopen. Niet over hun gezichten.”

Dit is ècht een boek, een verhaal lezen waarbij familie en vriendschap, liefde maar ook verraad, armoede en hebzucht de boventoon spelen. Waarbij zowel het verhaal als zeker ook de personages je niet meer loslaten en vechtlust en optimisme respect verdienen daar waar een situatie alleen maar verliezers kent. Wat een opbouw, wat een plot. Richting einde wat voorspelbaar? Ja, ik vind van wel en onder andere het lijntje liefde durf ik wel wat cliché te noemen. Wat niets afdeed aan mijn leesplezier, het had van mij nog wel langer mogen duren.

Niemandsland is een roman wat eigenlijk alles biedt: spanning, liefde, dikke ellende, geluk en dit alles in een tijdsperiode wat intrigeert tot en met.  Hoe geweldig is dat?

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor Niemandsland.

Karin Meinen.

Leesclub Circus Cesaria: De Quotes!

QuotesCesaria

Soms best lastig om zo kort mogelijk je idee over een boek te omvatten. Maar hier zijn ze dan, de quotes! Ondertussen hebben we zo’n beetje alle tien Circus Cesaria uit, dus volgende week is het alweer groepsrecensie-time, yeehaaaaa 😀

Over Circus Cesaria:

Een tragisch verlies heeft ervoor gezorgd dat Noah zijn verdriet al wekenlang in alcohol verdrinkt. Als hij een baan aangeboden krijgt bij een reizend circus, ziet hij geen reden om niet te gaan. Deze drastische verandering kan precies zijn wat hij nodig heeft.

Er lopen veel interessante mensen rond op het circusterrein, maar degene die eruit springt, is een meisje van zijn leeftijd dat voor iedereen een glimlach klaar heeft. Terwijl haar aanwezigheid hem uit een donkere put trekt, lijkt zijn nabijheid het tegenovergestelde effect op haar te hebben.

Mieke las: Wisselwerking-Bertina Mulder****

mulder

Gastrecensie.

Titel: Wisselwerking

Auteur: Bertina Mulder

Uitgever: Paris Books

Genre: Literaire roman

Paperback: 200 bladzijden

ISBN: 9789492179548 / NUR 301

Verschijningsdatum : 27 November 2016

 

Over de auteur:

Bertina Mulder (1962) is geboren in Winterswijk. Zij heeft een achtergrond in de online communicatie. Naast haar werk als webredacteur is zij ook praktijkmanager bij een huisartsenpraktijk. Vanaf augustus 2014 woonde zij een half jaar op Curaçao, waar zij de eerste versie van haar debuutroman Wisselwerking schreef. In 2016 startte ze haar eigen bedrijf ‘Bertina Mulder Tekst & Redactie’.  Bertina is nu bezig met een thriller die zich afspeelt tegen de achtergrond van de eerste bemande missie naar Mars, met als titel ‘De rode magneet’.

Over de cover:

Deze is voornamelijk grijs, en stelt het plein bij het stadhuis voor waar Arend zit te tekenen. Onder op de cover zie je ook zijn houtskooltekening. In het midden zie je een grijze  schaduw van de drone. Dit past perfect bij het verhaal. Minpuntje vind ik de achterflap die groen is, en de tekst wit, wat maakt dat het moeilijk lezen is. De titel in grote zwarte letters spreekt mij aan, en dit zou ook de reden zijn waarom ik het boek in mijn handen zou nemen in een winkel.

Achterflap:

Sjoerd, een student journalistiek, organiseert voor zijn afstudeerproject een flashmob die geregistreerd wordt met de drone van zijn vriend Zom. Social media en webtechniek staan in de snelle wereld van de jongeren centraal, maar ook vriendschap en een voorzichtige coming-out.

Op het plein waar de flashmob plaatsvindt, maakt de oude man Arend een tekening voor zijn vrouw in het ziekenhuis. Met dit cadeau wil hij een fout uit hun verleden goedmaken.

De werelden van Sjoerd en Arend lijken mijlenver uit elkaar te staan, maar op de dag van de flashmob ontstaat er een bijzondere wisselwerking. Contrasten maken plaats voor overeenkomsten, hun zoektocht naar liefde, acceptatie en vergeving. Uiteindelijk blijken ze meer met elkaar verbonden te zijn dan ze wisten.

Mijn mening over de inhoud:

De titel spreekt mij meteen zeer aan, en ben dan ook heel benieuwd naar de inhoud. De tekst op de achterflap maakt mij nieuwsgierig. Het boek begint met een quote van de auteur:

“Op een gegeven moment moet je besluiten dat dit je debuut wordt, in de wetenschap dat perfectie saai is.”

Daarna volgt een proloog over Arend, die gedateerd is op 6 oktober 1971, de dag dat hij een fout maakte die hem de rest van zijn leven zal blijven achtervolgen.

Arend en Arlette zijn al 51 getrouwd, als Arlette een hartoperatie moet ondergaan.  Dit kan enkele uren duren, en op advies van de verpleegkundige gaat Arend naar buiten, en besluit een houtskooltekening van het stadhuis te maken voor zijn vrouw. Ten eerste, omdat hij een fout van jaren geleden goed wil maken, en omdat ze beiden mooie herinneringen hebben aan het stadhuis. Vervolgens maak ik kennis met Sjoerd en Zom. Twee studenten die samen een afstudeerproject maken met een drone. Sjoerd die journalistiek studeert wil graag een flashmob maken, maar heeft daar de hulp bij nodig van Zom zijn drone. Dit alles gebeurt op het plein voor het stadhuis waar Arend zijn tekening maakt.

Twee heel verschillende werelden, en een generatiekloof kruisen elkaar per toeval. Toch blijkt achteraf dat ze meer met elkaar gemeen hebben en kunnen betekenen voor elkaar, dan dat ze ooit hadden gedacht.

Onderwerpen als: verdriet, schuld, spijt, coming-out, liefde, vriendschap, gevoelens en vergiffenis schenken worden prachtig beschreven. Arend ontroerde mij meteen. Hij stal mijn hart. Een lieve oudere man met een enorm schuldgevoel, die probeert zijn fout goed te maken. Heeft zijn vrouw Arlette hem vergeven? Sjoerd die worstelt met zijn coming-out en een zeer gedreven student journalistiek is. De karakters worden zeer goed uitgediept, waardoor ik mij helemaal kon inleven in de leefwereld en gevoelens van Arend en Sjoerd.

De hoofdstukken zijn kort, en afwisselend lees je het verhaal van Arend en Sjoerd, zowel in het heden als verleden. Flashbacks maken duidelijk wat ze heeft gevormd tot de personen die ze nu zijn. De auteur heeft een prettige en fijne schrijfstijl, die zeer toegankelijk is voor velen. Het boek zal jong en oud zeker aanspreken.

Dit debuut is zeer geslaagd! Heel knap hoe de auteur in slechts 200 bladzijden oud en jong, digirati en digibeet, en twee totaal verschillende leefwerelden bij elkaar weet te brengen. Een generatiekloof weet te overbruggen.

4****

Mieke Wijnants.

Leesclub Circus Cesaria: Tijdens het lezen!

Leesclub4 copy

Het is alweer tijd voor onze tussentijdse vraag in de Leesclub. Wat is het weer gezellig in de chat! Whoohoo. Wij vroegen deze keer aan de deelnemers:

Wie is je favoriete personage en waarom?

Hier onder vinden jullie de bevindingen:

Bernadette:

Bertus en Antonio. Ondanks dat ze Noah niet kennen wordt hij als one of the guys gezien. Ze vertellen hem dingen over het circus en de bijbehorende mensen. En Antonio die zo zijn best doet om Noah bij Emily te krijgen. Ik hou van zulke mensen. Mensen die een luisterend oor bieden en je niet als een vreemde behandelen.

Mireille:

Voor mij is dit Noah, zijn groot intens verdriet bij het overlijden van Sara, zijn manier om te overleven en de kans die hij met beide handen grijpt om het verdriet te kunnen plaatsen.

Corina:

Emily is wel mijn favoriet. Haar verhaallijn raakt mij het meest, ondanks dat ik haar keuzes niet altijd snap.

Ellis:

Mijn favoriete personage is Cesar, de circusbaas. Heel bijzonder dat hij “beschadigde” mensen een tweede kans geeft in het circus. Hij is een vaderfiguur voor zijn circusfamilie en heeft altijd een luisterend oor. Kortom, het is gewoon een toffe vent en het lijkt me heerlijk zo iemand in de buurt te hebben.

Carin:

Hier heb ik even over na moeten denken, maar de figuur die mij het meest intrigeert is toch de circusdirecteur, Cesar. Wat drijft hem? Waarom biedt hij aan al die mensen die vast zijn gelopen en op de vlucht voor zichzelf of wie/wat dan ook een onderdak? Ik hoop dat hij in deel 2 wat meer op de voorgrond komt.

Arda:

Ik ga dan toch voor Cesar puur omdat ik het mooi vind dat (ook in het normale leven als we goed zoeken) hij zonder nadenken probeert het goede in mensen naar boven te halen en hun de tijd geeft om met afleiding, werk en een ritme hun verdriet of andere ellende te kunnen verwerken…

Amarins:

Alhoewel het volgens mij een hele softe jongen is hou ik toch zo van Noah uit dit verhaal. Heerlijk wat een lieve jongen. Hij wil ten koste van alles, met al zijn verdriet om Sara, toch Emily beter leren kennen. Hij geeft de liefde een nieuwe kans al hoe moeilijk dat ook voor hem is. En als dan uit komt wat er met Emily gebeurd is in het verleden is hij zo lief voor haar. Een jongen naar mijn hart die dit in mijn ogen ietwat saaie verhaal toch leuk maakt!

Karin:

Oehhh, ik twijfel. Er zijn meerdere personen die intrigeren maar als ik moet kiezen gaat het tussen Noah en Cesar en kies ik voor Cesar. Ik vind Cesar cool, een beetje mystiek ook, maar vooral een topper eersteklas.

Evy:

Het personage die mij het meeste aanspreekt is Cesar. Ik vind hem erg intrigerend en ik ben erg benieuwd naar zijn hele verhaal. Zijn interventie-acties zijn een rode draad door het boek en maken van alle verschillende verhalen van de personages een geheel.
Normaal voel ik mij niet aangetrokken tot 100% ‘Goede’ personages maar in dit geval lijkt dat wel zo te zijn!
Bovenal is het bewondering wat ik voel denk ik en het feit dat ik zelf niet zo onbaatzuchtig en geduldig zou kunnen zijn om te doen wat hij doet.

Anja:

Mijn favoriete personage is Cesar. Cesar is iemand die anderen wil helpen en ze de tijd geeft om zelf te ontdekken wat het juiste is. Niet door op de voorgrond te treden maar door anderen zelf na te laten denken en er voor anderen te zijn als ze hem nodig hebben. Geweldig als je zo in het leven kunt staan.

Over Circus Cesaria:

Een tragisch verlies heeft ervoor gezorgd dat Noah zijn verdriet al wekenlang in alcohol verdrinkt. Als hij een baan aangeboden krijgt bij een reizend circus, ziet hij geen reden om niet te gaan. Deze drastische verandering kan precies zijn wat hij nodig heeft.

Er lopen veel interessante mensen rond op het circusterrein, maar degene die eruit springt, is een meisje van zijn leeftijd dat voor iedereen een glimlach klaar heeft. Terwijl haar aanwezigheid hem uit een donkere put trekt, lijkt zijn nabijheid het tegenovergestelde effect op haar te hebben.

Samen praten met Felicita Vos!

felicita

Hadden wij pas geleden een te leuke recensie actie omtrent Spaans Bloed van Felicita Vos dankzij Uitgeverij De Kring, hebben we nu dus een te leuk interview met de schrijfster van deze heerlijke en indrukwekkende roman!

Spaans bloed juist

Over Felicita Vos:

Felicita Vos is dochter van een Roma-vader en een Nederlandse moeder. Haar schrijverschap kenmerkt zich door een grote maatschappelijke betrokkenheid. Haar non-fictieboek Blauwe haren, zwarte ogen (2008) gaat over de Roma-cultuur. In Addergebroed onderzoekt ze taboes als vrouwenhandel en darkrooms. Haar romandebuut Duivelsklauw (2014) beschrijft een bijzondere familiegeschiedenis waarin de Roma- en de Nederlandse cultuur botsen. Spaans bloed is op 9 maart verschenen.

( Bron: http://www.uitgeverijdekring.nl )

Het interview:

1: Wie is Felicita?

Ik ben dochter van een Nederlandse moeder en een Roma vader. Ik woon in het hart van Arnhem, een groene stad met veel parken en bos, maar ook heide in de omgeving. Ik voel een sterke maatschappelijke betrokkenheid, heb een onderzoekende geest en een open en nieuwsgierige houding naar de wereld om mij heen. Ik droom graag, maar ben ook een realist. Verder geniet ik ervan om samen met vrienden te eten, gezellig (voor mij vegetarisch) te tafelen, te filosoferen, maar ik houd ook van afzondering, rust en ruimte om te kunnen creëren.  Verder houd ik enorm veel van dieren. Ik geniet iedere dag intens van mijn twee windhonden Lilly en Hazel en mijn twee katten Gina en Olivia.

2: Waarom wou je schrijfster worden?

Ik kon al op vrij jonge leeftijd lezen, en verdween dan ook het liefst in verhalen die ik met mijn eigen fantasie kon inkleuren. Zodra ik de magie van het geschreven woord ontdekte, wist ik dat ik schrijfster wilde worden. Het geeft me de  kans om in een andere werkelijkheid, een ander leven te stappen, verhalen te vertellen waarmee ik iets wakker wil schudden, een andere horizon creëer, lezers even alles wil laten vergeten, meeneem naar onbekende oorden waarin ik ze in een andere werkelijkheid wil laten vertoeven.

3: Je schrijft verschillende genres, romans en non-fictie. Hoe anders is dan het schrijfproces?

Goede vraag! Ik werk heel gestructureerd, en heb zowel bij mijn non-fictie boeken als mijn romans vooraf een plan, en helder voor ogen waar ik heen wil. Het verschil zit hem voor mij in het feit dat het schrijven van non-fictie meer journalistiek van aard is. Het gaat meer om letterlijke feiten, en de lezer verwacht dat ik de waarheid weergeef. Het schrijven van een roman geeft mij veel meer vrijheid en niet de feiten, maar de verbeelding staat centraal. Het schrijven van een roman begint met een idee, iets wat ik  gezien of gehoord heb, en wat in mij gaat leven. Ik ga broeden op een verhaallijn, bedenk personages die ik vervolgens uitnodig in mijn leven, en een stem geef zodat het mensen van vlees en bloed worden. Ik besteed veel tijd aan research, maar ontkom er niet aan de veelheid aan informatie te kanaliseren in wat ik wil vertellen. Alles staat in dienst van het verhaal, de ritmiek van de zinnen, de melodie. In zekere zin zie ik een roman ook als een muziekstuk.

4: Zijn er nog andere genres die je zou willen proberen?

Ik voel mij enorm thuis in het schrijven van romans, en heb op dit moment niet de behoefte een ander genre uit te proberen.

5: Voor research van je boeken ga je vaak op reis, en volgens je website ook naar plekken waar niet veel mensen komen. Wat is de vreemdste plek waar je ooit geweest bent?

Een darkroom voor mannen en afwerkplekken voor vrouwen. Dat zijn er twee. Als je mij vraagt wat de meest aangrijpende plek is geweest die ik bezocht heb, dan is dat zondermeer het vernietigingskamp Auschwitz en Birkenau.

6: Je geeft ook lezingen. Waarom ben je dat gaan doen? Is er een terugkomend thema in je lezingen?

Ik geef lezingen, omdat ik het enorm leuk vind om in contact te komen met mijn lezers. Ik vind het iedere keer weer bijzonder om te horen hoe mijn boeken door de ogen van de lezers ervaren worden, en wat het doet met hun belevingswereld. Terugkerende thema’s zijn mijn boeken, research en ook de Romacultuur waar veel mensen vragen over hebben.

7: Spaans Bloed is je laatste roman. Ben je al bezig met een volgend boek?

Jazeker! Ik heb de verhaallijn al grotendeels uitgebroed, en ik ben bezig met research.

8: Waar heb je je inspiratie vandaan gehaald voor Spaans Bloed?

Ik schreef ooit een kort verhaal waarin een anesthesist door zijn tweelingbroer gedwongen werd op een bizarre manier vrouwen te verhandelen. Ik deed daar research voor, en belandde in een keiharde, voor mij letterlijk ziekmakende wereld, en ik vond dat ik het onderwerp in een kort verhaal geen recht deed. Ik besloot het thema vanuit een ander perspectief in een roman te verwerken. Dat is de roman Spaans Bloed geworden. Het was niet mijn intentie een roman puur en alleen over vrouwenhandel te schrijven, maar meer over de kracht en moed van een jonge vrouw die een onterende geschiedenis te boven komt.

9: Vooral in de verhaallijn van Pilar komt veel religie (katholicisme) voor. Heb je daar affiniteit mee?

Ik ben als baby in de katholieke kerk gedoopt, en daar houdt het zo ongeveer mee op. Ik moest voor de verhaallijn van tante Pilar dan ook diep in het rooms-katholieke geloof duiken.

10: Lees je zelf ook veel? En wat kunnen we in je boekenkast vinden?

Ja, ik houd enorm van lezen. Als klein meisje al. Het liefst zat ik met een boekje in een hoekje. Of ik verzon verhalen, schreef gedichten of toneelstukjes. Als ik alle schrijvers die mijn boekenkasten bevolken moet opsommen, dan wordt het een lange lijst. Een aantal van mijn literaire helden zijn: Gabriel Garcia Marquez, Mario Vargas Llossa, Franz Kafka, Gustave Flaubert, José Luis Borges, Virginia Woolf, Henry Faulkner, Thomass Mann, Günter Grass, en Federico Garcia Lorca. Hoewel ik nu misschien een andere indruk wek, lees ik ook veel Nederlandse schrijvers hoor.

11: Schrijven is schrappen horen wij vaak, hoe lastig is dat?

Dat kan soms heel lastig zijn. Maar uiteindelijk staat alles in dienst van het verhaal. Dat betekent soms ook dat je zinnen of passages die je verhaal niet ten goede komen met pijn in het hart moet schrappen. Ik zie het proces uiteindelijk als een vorm van diamantslijpen. Je wilt alle facetten van je verhaal goed tot zijn recht laten komen en daarvoor moet je soms offers brengen.

Wij vonden het super dat Felicita de tijd wilde nemen om onze vragen te beantwoorden, een dikke bedankt daarvoor! Ben je nieuwsgierig geworden? Lees dan via de volgende link onze duo-recensie, want Ka & Co zijn fan en kijken uit naar het volgende boek!

Samen Gelezen-Karin & Corina: Spaans bloed-Felicita Vos****1/2

 

Samen wachten op, om te recenseren

Collage april 2017 deel 2

En daar zijn we weer!! Heerlijke boeken komen weer onze kant op!

**Net verschenen! Ken mij niet van Nadine Barroso en Corina mag hem deze week op de mat verwachten. Whaaaa hoe gaaf hè! Het is Nadine haar tweede thriller en we voelen ons zeer vereerd dat ze ons benaderde. En stay tuned want na de recensie mogen we nòg wat leuks organiseren!

Over Ken mij niet:

Tessa is op de vlucht. Ze is doodsbang dat de man die haar voor het leven getekend heeft, haar opnieuw vindt. Daarom moet ze steeds een nieuwe identiteit aannemen. Overal waar ze komt vallen doden. Wat hebben die met Tessa te maken? Is het mogelijk voor iemand die zo beschadigd is, opnieuw te beginnen?

Ken mij niet is een ijzersterke thriller met een origineel plot.

**Dankzij Overamstel uitgevers / The House of Books mocht onze Karin Niemandsland van Simon Tolkien ontvangen. En natuurlijk deed ze het spreekwoordelijke dansje on her wooden shoes!!

Over Niemandsland:

Aan het begin van de twintigste eeuw groeit Adam Raine op in een Londense achterbuurt. Nadat zijn moeder overlijdt vertrekt hij met zijn vader naar het kolenmijnstadje Scarsdale in Yorkshire. Al snel exploderen de oplopende spanningen tussen de mijnwerkers en hun werkgever Sir John Scarsdale, met dramatische gevolgen. Zijn leven verandert nog meer wanneer de liefde lokt. Tot de oorlog uitbreekt en Adam in de Franse loopgraven van de Somme belandt. (verscheen 20 maart 2017)

**A.W. Bruna Uitgevers organiseert een Blogtour rondom Het meisje uit Brooklyn, de nieuwe thriller van Guillaume Musso en wij mogen meedoen!! Whoop whoop 2 mei begint dit moois dus hou ons in de gaten!!

Over Het meisje uit Brooklyn:

Ik herinner me het moment nog goed. We keken uit over zee, toen Anna me een vraag stelde.
‘Als ik iets vreselijks deed, zou je dan nog steeds van me houden?’
Wat zou jij gezegd hebben? Anna was de vrouw van mijn leven. Over drie weken gingen we trouwen. Natuurlijk hield ik van haar, wat ze ook op haar geweten zou hebben. Tenminste, dat dacht ik. Maar ze begon zenuwachtig in haar tas te rommelen en liet me een foto zien. ‘Dit komt door mij.’
Ik staarde naar haar geheim, verbijsterd, en wist dat onze levens voorgoed veranderd waren. Geschokt stond ik op en vertrok, zonder nog een woord te zeggen.
Toen ik terugkwam was Anna verdwenen. Sindsdien ben ik naar haar op zoek.

**Op 20 april verschijnt bij Uitgeverij Cargo de oorlogs-roman Irena’s Kinderen van Tilar Mazzeo. Één van onze favoriete genres en dus vroegen wij een recensie-exemplaar aan. Whoooop hij komt onze kant op. Heel benieuwd naar dit indringende verhaal!

Over Irena’s kinderen:

Als verpleegkundige wordt de Poolse Irena Sendler in 1942 toegelaten tot het getto van Warschau. Al snel smokkelt ze weeskinderen uit de afgesloten wijk en ze vraagt aan haar familie en vrienden om ze te verbergen. Met de hulp van haar grote liefde, een verzetsstrijder, en een geheim netwerk van vrouwen en moeders weet Irena Sendler uiteindelijk meer dan tweeduizend kinderen uit het getto te bevrijden. De kinderen worden verstopt in grafkisten en via geheime routes door het riool weet Irena met gevaar voor eigen leven de nazi’s te omzeilen. Van elk kind dat ze wist
te redden schreef Irena Sendler de naam en ware identiteit op, zodat hun families ze zouden vinden als de oorlog ooit voorbij zou zijn.

**En dan kregen we van Michiel Geurtse de vraag of wij zijn debuut-roman Piet Kreel is nog wel op wilden pakken. Maar natuurlijk en deze is dan ook onderweg naar het altijd mooie Drenthe voor een recensie van onze Kaat. Zin innn.

Over Piet Kreel is nog wel:

Piet Kreel is nog wel is een roman over het lief en leed van een man op hoge leeftijd, die het liefst zou willen dat alles weer zoals vroeger was. Helaas voor hem wordt hij meer het heden ingetrokken dan hem lief is. Net nu hij denkt dat hij rustig en onbekommerd in zijn woonkamer naar klassieke muziek kan luisteren, komt hij in allerlei verwikkelingen terecht. Hij vraagt nergens om, maar krijgt ze gratis en voor niets. Piet neemt dat zijn jonge buurvrouw Tess kwalijk – zij sleurt hem té snel de moderne wereld in. Alsof hij al niet genoeg aan zijn hoofd heeft om met zijn vlinders van het verleden en het heden af te rekenen.

Het verhaal neemt je met de nodige humor en daarbij een vleugje drama mee in het leven van Piet Kreel. Van het WK in 1974 tot een modern rockconcert in het heden aan toe. Waar menig oudere zou grijpen naar een paracetamol klemt Piet zich vast aan zijn platenspeler. Lang leve Bach en lavendel!

Corina las: Zoektocht terug-Marina Folkers****

zoektocht terug.jpg

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marina Folkers

Uitgever: Ellessy

Aantal pagina’s: 358

Genre: Roman

Verschijningsdatum: april 2017

Over de auteur:

Marina Folkers woont in Barneveld. Haar hart ligt bij het schrijven van romans. Ook heeft ze een tijdje geschreven voor En Route, een blad voor Frankrijkliefhebbers. Ze laat zich graag inspireren door mooie muziek en is verliefd op Londen, waar ook haar debuutroman Faye en Sean, a love story zich afspeelt.

( Bron: http://www.ellessy.nl )

De cover:

Strand, rotsen, wolken en mooie kleuren. Mooi, rustig, I like it!

Achterflap:

“Ze hield haar adem in. Dit kon niet waar zijn. Toch… die stem… Het was alsof ze teruggezogen werd in de tijd.”

Wanneer Caitlin een paar dagen met een vriendin naar Londen gaat, laat ze haar vriend Steven met tegenzin achter in het Noorden van Engeland. In de hoofdstad kruisen heden en verleden elkaar geheel onverwachts. Al haar zekerheden, waaronder haar jarenlange, stabiele relatie, worden aan het wankelen gebracht. Ze klampt zich vast aan haar dromen, waarbij ze probeert een pijnlijk geheim verborgen te houden. Dit wordt haar echter moeilijk gemaakt door Max Jordan – filmster en befaamd charmeur -, die met plezier aan haar overtuigingen rammelt en daarmee de boel nog meer op de kop zet.

Via het bruisende uitgaansleven van Londen en de stranden van Cornwall raakt Caitlin het spoor totaal bijster. Lukt het haar de weg weer terug te vinden?

Mening:

Marina heeft een fijne schrijfstijl en neemt je gelijk vol mee in de chaotische gevoelens van Caitlin. De omgeving, de personages ze worden mooi uitgewerkt en je voelt met Caitlin mee. Soms zou ik haar tijdens het lezen een schop onder de kont willen geven. Jemig wat een badmuts af en toe.

Vanaf het begin is het duidelijk waar het verhaal heen gaat alleen via welke omwegen zal dit gaan en wat is toch dat geheim van Caitlin? Heerlijk om daar tijdens het lezen over te fantaseren en je tegelijk af te vragen of er echt zulke mannen en vrouwen bestaan? Ik kom ze hier in en rond Amsterdam niet tegen dus misschien moet ik maar eens naar Londen?

Als het geheim van Caitlin boven water komt, krijg ik zowaar tranen in mijn ogen en zijn bepaalde keuzes die ze maakt wat beter te begrijpen. Alleen maakt het Max Jordan weer minder te begrijpen. Heerlijk gewoon!

Zoals het een liefdesroman betaamd is het einde mooi, romantisch en klopt het van A tot Z. Marina heeft hier echt een heerlijke feelgood-liefdes-roman neergezet en ik heb echt genoten.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 4

Originaliteit: 3.5

Romantiek: 4

Afgerond naar boven vier sterren voor Zoektocht terug.

Corina Nieuwenhuis.

Leesclub Samenlezenisleuker: Circus Cesaria-De Cover!

Leesclub4 copy

De Leesclub gaat van start en wij willen jullie alvast de bevindingen over de cover laten weten! Whooop best eensgezind allemaal 😀

Mireille:

De cover vind ik prachtig! Heel rustgevende kleuren, een tikje mysterieus en melancholisch.

Amarins:

De cover van het boek vind ik prachtig. Het heeft iets mysterieus. Als je de korte inhoud van het boek leest begrijp je meteen waarom gekozen is voor deze prachtige omslag! De omslag nodigt heel hard uit tot het lezen van het boek, het maakt mij nieuwsgierig naar het hele verhaal.

Carin:

Het laat Noah zien op de tribune. Hij straalt verdriet en eenzaamheid uit. En zit op de achtergrond, als het ware aan de zijlijn van het leven. Op de voorgrond het meisje dat zijn interesse heeft, in de circusbak in de spotlight vol in het licht. Zo staat ze ook in het leven denk ik. Zij ziet er op de een of andere manier ook triest en eenzaam uit. Gave intrigerende voorkant.

Arda:

De cover vind ik eigenlijk wel mooi, spreekt een “soort” van eenzaamheid uit en door de mist mysterieus met een sprankje hoop…..

Ellis:

Ik zie een meisje in het midden van de circuspiste zitten. De schijnwerpers zijn op haar gericht. Haar schouders hangen omlaag. Ze ziet er verslagen uit. De jongen op de tribune lijkt naar haar te kijken. Ik vind dat de cover verdriet uitstraalt. Mooi hoe het meisje op de voorgrond scherp op de foto staat terwijl de jongen op de achtergrond, evenals de rest van de omgeving, wazig is gehouden. De kleuren zijn zacht.

Corina:

Rustig, mystrieus, intrigerend. Drie woorden om te omschrijven dat ik hem prachtig vind.

Karin:

Wat een prachtcover. De kleurstelling, de sfeer. Op uiterlijk zou ik dit boek direct oppakken en de achterflap willen lezen!

Evy:

Ik vind de cover van het boek prachtig! Het is getekend denk ik? En geen foto? Maar dat kan ik niet helemaal goed zien. In ieder geval komt het thema van de titel duidelijk naar voor : circus. Maar de ring is leeg, op de geknielde en zichtbaar moedeloze vrouw na. Zij wordt vanaf de tribune nauwgezet gadegeslagen door 1 man.
De cover straalt erg veel eenzaamheid uit. Maar door de man wordt het ook onheilspellend. Als ik een tijdje naar de cover kijk en het niet ontleed maar het geheel opneem dan krijg ik wel al een knoop in mijn maag van de beklemming/paniek. Je zal daar maar zitten…halfnaakt en bekeken…alleen….
Ik vind de kleuren ook erg mooi. Sober maar elegant!
Zeker een boek dat ik in de winkel zou oppakken!

Bernadette:

Op de cover zien we een meisje (mag je het zo noemen?) terneergeslagen op de grond zitten. Op de tribune zit een jongen het meisje te bekijken. De omgeving waarin ze zich bevinden is overduidelijk een circus. De cover zorgt er echter niet voor dat ik het boek zou oppakken als ik het in een boekwinkel zou zien liggen. Ik vindt het nogal een treurige cover (wat weer bij het verhaal lijkt te passen).

Anja:

Op de cover zie je 2 personen, 1 in de circus ring en 1 erbuiten, beiden stralen een soort eenzaamheid uit….Nodigt zeker uit te lezen, wat is er met deze 2 personen, wat verbindt hen en wat zorgt ervoor dat ze ondanks dat ze samen in het circus zijn toch alleen zijn. Er hangt een soort mist in de circustent en dat geeft het vermoeden dat er meer speelt dan dat men  nu kan zien.

En dan mogen we nu beginnen met lezen, whoohoooo. We hebben er zin in! Tot het volgende item!

 

Over Circus Cesaria:

Een tragisch verlies heeft ervoor gezorgd dat Noah zijn verdriet al wekenlang in alcohol verdrinkt. Als hij een baan aangeboden krijgt bij een reizend circus, ziet hij geen reden om niet te gaan. Deze drastische verandering kan precies zijn wat hij nodig heeft.

Er lopen veel interessante mensen rond op het circusterrein, maar degene die eruit springt, is een meisje van zijn leeftijd dat voor iedereen een glimlach klaar heeft. Terwijl haar aanwezigheid hem uit een donkere put trekt, lijkt zijn nabijheid het tegenovergestelde effect op haar te hebben.

Mieke las: Weg naar huis-Yaa Gyasi *****

weg naar huis 2

Gastrecensie:

Titel: Weg naar huis

Auteur: Yaa Gyasi

Vertaling: Nicolette Hoekmeijer

Genre: Literaire roman

Paperback : 400 bladzijden

Verschijningsdatum: januari 2017

Uitgever: De Bezige Bij

 

Over de auteur:

Yaa Gyasi (1989) is geboren in Ghana en groeide op in Huntsville, Alabama. Ze volgde de Iowa Writers’ Workshop en woont in Berkeley, Californië.  Weg naar huis, een onnavolgbare roman over ras, geschiedenis en liefde, is haar debuut.  Ze heeft er 7 jaar over gedaan om dit boek te schrijven, en dit werd mogelijk gemaakt door de beurzen die ze ontving.

Achterflap:

Twee halfzussen, Effia en Esi, groeien apart van elkaar op in het achttiende-eeuwse Ghana. Effia wordt uitgehuwelijkt aan een Engelsman, om vervolgens in weelde te leven. Esi wordt gevangengenomen, verkocht als slaaf en op de boot naar Amerika gezet. Weg naar huis vertelt over de levens van de nakomelingen van Effia en Esi in de daaropvolgende driehonderd jaar. Yaa Gyasi beweegt zich vrijelijk door de geschiedenis en tussen twee continenten, – van de stammenstrijd en slavernij in Ghana naar de Burgeroorlog in Amerika, en van de kolenmijnen in het zuiden van de Verenigde Staten naar de volksverhuizingen richting Manhattan in de twintigste eeuw – en schetst zo een krachtig en indringend portret van volken in beroering.  Weg naar huis is een modern Amerikaans meesterwerk.

Over de cover:

Een prachtige afbeelding van een meisje dat ontroering en veel vragen oproept. Ook de titel is zeer aansprekend en wordt duidelijk als ik het boek lees. Erg pijnlijk, maar jammer genoeg wel de realiteit.

Mijn mening over de inhoud:

Het boek begint met een Akan spreekwoord:

“Familie is als het bos, als je erbuiten staat lijkt het bos heel dicht, als je er in staat zie je dat elke boom zijn eigen plek heeft.”

Op de volgende bladzijde vind je een overzicht van de personen in dit boek en familierelatie.

Een prachtig, moedig en ontroerend verhaal over twee zussen, die apart van elkaar opgroeien zonder te weten van elkaars bestaan. Dan rijst bij mij de vraag zullen ze elkaar ooit ontmoeten? Ze hebben dezelfde moeder. Beiden moeten hun dorp als kind verlaten. Ze leren al jong hoe ze mannen moeten benaderen, behagen en wat er van ze verlangd wordt. Hun levens zijn voorbestemd.

Effia, de oudste zus wordt door toedoen van haar stiefmoeder uitgehuwelijkt aan James Collins, een Britse gezant die werkt als slavenhandelaar, en gaat wonen op het slavenfort Cape Coast. Haar vader waar ze een goede band mee heeft ziet dit met lede ogen aan. Met James krijgt ze een kind en leeft in weelde.  Op het slavenfort worden vrouwen als slavin onder de grond gevangen gehouden waar ze amper te eten of drinken krijgen, geslagen en misbruikt worden.

Esi wordt eerst gevangengenomen daarna op een boot gezet en komt als slaaf in Amerika terecht. Ondanks het grote verschil in beide levens kent ook Effia veel angst, pijn, verdriet en zorgen. Beide levens zijn verre van gemakkelijk. Toch blijft hoop altijd bestaan, klampen ze zich hier aan vast. Er is veel kracht en doorzettingsvermogen voor nodig om te overleven. Zowel de slavinnen onderling, als de zwarte vrouwen die uitgehuwelijkt zijn en in vrijheid leven, steunen elkaar, bieden elkaar zorg, liefde en leren van elkaar.

Het verhaal vertelt een geschiedenis van 300 jaar slavernij, waarbij de nazaten van beide zussen worden gevolgd. De manier van leven, cultuur, rituelen, familiebanden en stammenstrijd worden schitterend beschreven. Vaak zitten de tranen hoog, als ik bedenk hoe jong deze vrouwen nog zijn als ze hun familie verlaten en waar ze terecht komen, onder welke omstandigheden ze leven…ver van hun familie vandaan….schreiend.

Zowel de Ghanese als de Amerikaanse familietak wordt verteld. Uiteindelijk komt het verhaal terecht in het heden, en ga ik meer begrijpen van het Amerika van nu. De verhoudingen tussen de zwarte Amerikanen en de Afrikaanse immigranten die in de Verenigde staten leven. Het verhaal verspringt van Afrika naar Amerika. In ieder hoofdstuk wordt het leven van een persoon beschreven zonder dat deze mensen weten van elkaars bestaan, terwijl ze wel bloedverwanten zijn.

De auteur doorbreekt veel taboes, zonder haatdragend of verwijtend te worden, en weet deze tragedie op een voortreffelijke wijze te beschrijven. De personages en hun levens worden goed uitgediept en blijven mij nog lang bij. Na het lezen van dit boek kan ik niet geloven dat dit haar debuut is, zo mooi, aangrijpend, ontroerend, alsmede realistisch. De auteur heeft een fijne prettige schrijfstijl, soms zelfs op het psychologische en filosofische af. Zeer knap als je pas 26 jaar bent, en dan zo’n meeslepend en boeiend verhaal weet te vertellen. Een aanrader.

5*****

Mieke Wijnants.