Riejanne schrijft: 44 jaar

44 jaar

Je maakt volop plannen, want je hebt nog een heel leven voor je. Je gaat samenwonen met de liefde van je leven na een aantal hele nare jaren. Niets staat het geluk meer in de weg, tenminste dat dacht je en dat dachten wij!

Helaas had het lot andere plannen met jou! Op de dag dat je zou gaan samenwonen, bleek het plotseling jouw tijd te zijn. Geen waarschuwing, geen afscheid, maar alleen oorverdovende stilte!

En wat word je dan weer met de neus op de feiten gedrukt. Onwerkelijk dat iemand op zo’n jonge leeftijd plotseling het leven laat, en wat doet dat met de mensen om je heen? Weer even het harde besef dat het leven zo betrekkelijk is, dat het zo ineens afgelopen kan zijn , dat het niet vanzelfsprekend is dat je oud wordt. En ja, dan is het de kunst om je daar niet door te laten leiden, want leven met die gedachte is geen leven!

In plaats van samenwonen bleef je koud en alleen achter in een kamertje waar je dierbaren je nog een paar dagen konden bezoeken….Moesten er beslissingen genomen worden om jou de laatste eer te bewijzen. Groter kon het contrast niet zijn!

Wie wil nadenken over muziek, over welke kleding je aan moet, terwijl je gewoon nog bij ons had moeten zijn! Hoe dubbel is het dat je je met dit soort dingen bezig moet houden, terwijl je er het liefst heel hard voor weg wil vluchten, maar het tegelijkertijd zo goed mogelijk wilt doen, omdat je het nooit meer over kunt doen, omdat je maar één kans hebt om het goed te doen. En hoe gek is het om in dit geval over kansen te praten, terwijl jij geen enkele kans had!

En ja, natuurlijk denk ik ook terug aan die onverwachts gezellige rummikubavond die we hadden met natuurlijk de nodige wijn 😉,  de aparte thee waar we naar op zoek waren en die we samen zouden gaan drinken. Ik heb de thee gevonden, maar helaas te laat….Het armbandje dat ik van je kreeg en waar ik nu nog zuiniger op zal zijn!

Voor mij is het een armbandje, waarmee de beslissing die te bewaren heel snel en makkelijk gemaakt is, maar jouw naasten wacht nu de zware taak om jouw spullen uit te gaan zoeken. Om te beslissen wat er bewaard moet worden en wat weg kan. Het liefste wil je alles bewaren, want overal kleven herinneringen en verhalen aan vast, maar helaas is het de realiteit dat het onmogelijk is om alles te bewaren. Dan de afweging, wie krijgt wat, keuzes die moeilijk zijn, maar helaas ook onvermijdelijk, noodgedwongen, simpelweg omdat jij geen kans meer kreeg!

Tegelijkertijd met al het verdriet en de moeilijke beslissingen, is er dan ook het besef dat we elke dag moeten plukken. Elke dag moeten leven alsof het de laatste dag is, omdat jij liet zien dat dat zomaar ineens werkelijkheid kan worden. Laten we die les van jou leren en meenemen in ons leven, zodat jouw zinloze dood toch nog iets zinvols met zich mee brengt….

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Verlangen

Velen van jullie zullen het moment al meegemaakt hebben, het moment dat je je ouders verliest. Voor mij was dat op tamelijk jonge leeftijd. Ik was 16 toen mijn vader ging en 28 toen het ook mijn moeders tijd was. Op het moment dat ze nog leven denk je dat je nooit zonder ze kunt, dat je daar echt nooit overheen komt….Maar als het moment daar is, gaat het leven gewoon verder.

Ik weet nog goed hoe ik heel even in paniek was toen mijn moeder overleed. Het besef ik heb geen ouders meer, ik ben geen kind meer! Dat gevoel was ook met vijf minuten weer weg, omdat je je dan realiseert dat je volwassen bent en het leven zelf kunt leven, maar desondanks blijft het een heel gek gevoel dat ik geen ouders meer heb. En soms zijn er die momenten dat ik zo terug kan verlangen naar toen alles nog ‘gewoon’ was.

Ik geniet er enorm van als ik anderen hoor zeggen dat ze een bakkie gaan doen met hun moeder of dat ze gezellig bij moeders aan gaan schuiven voor het eten. Want zeg nou zelf, niemand maakt de gerechten toch zo lekker klaar als je eigen moeder? En hoezeer ik er ook van geniet, zijn er ook momenten dat het even pijn doet, ondanks dat ik al zoveel jaar zonder ze leef, of misschien wel juist omdat ik al zoveel jaar zonder ze leef!

Dat verlangen om nog één keer met je moeder samen te zijn, om nog één keer van haar maaltijd te genieten die ze altijd met liefde voor je klaarmaakte, om haar de vragen te stellen die je altijd wilde stellen, maar waar de tijd helaas een stokje voor heeft gestoken. Gewoon het gevoel hebben weer even kind te zijn. Is dat niet wat we diep in ons hart allemaal willen? Kind zijn en vooral kind blijven?

Zij is immers degene die je vroegste vroeger kent, die jou alles leerde wat je moest leren in het leven. De basis waar je altijd weer naar terugkeerde als je verdrietig was, en waar je jezelf kon zijn zonder dat je daarop veroordeeld werd.

Het verlangen weer even klein te zijn, zonder je zorgen over van alles en nog wat te hoeven maken, gewoon kind zijn, gewoon omdat dat kan! Oh en al die woordenwisselingen die je hebt gehad, die je nu diep in je hart terug zou willen draaien. Soms omdat het gewoon onterecht was wat je zei, maar soms ook omdat je nu ziet hoe je op haar lijkt. Hoe je jezelf betrapt om datgene te zeggen wat je van je moeder niet wilde horen.

En soms vraag ik me af in hoeverre mijn herinneringen nu gekleurd zijn. We kennen immers allemaal de uitspraak: “Over de doden niets dan goeds.” Ga je ze mooier maken naarmate de jaren verstrijken? Omdat je ze misschien anders wilt herinneren dan ze in werkelijkheid waren? Niet eens bewust denk ik, maar gewoon omdat iedereen momenten anders beleeft, omdat we -ook al kijken we naar hetzelfde beeld- allemaal iets anders zien.

En ja, ik zou graag nog een dagje met mijn moeder door willen brengen. Haar vragen hoe zij haar leven beleefd heeft, of ze terugkijkend dingen anders zou doen, maar vooral ook om te kijken hoe verschillend wij dezelfde herinneringen beleefd hebben. Dingen delen die nooit uitgesproken zijn, omdat daar de tijd niet voor was, omdat daar het moment (nog) niet voor was, maar misschien ook wel omdat we daar toen de moed (nog) niet voor hadden.

Hoe zou het zijn als je die kans nog kreeg? Zou je dan echt al deze dingen gaan vragen, of laat je je onderdompelen in het feit dat je je moeder gewoon weer even ziet? Zouden alle vragen dan op de voorgrond staan, of geniet je dan alleen maar van het weer even samen zijn?  Hoe mooi zou dat zijn? Nog een laatste dagje, waarin zij nog eens mag moederen, omdat je dat nu veel beter snapt en jij je voor één keer weer heel even kind mag voelen, gewoon omdat je daar soms zo intens naar kunt verlangen…..

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Taalmaatjes

Een paar maanden geleden bedacht ik me dat ik graag weer iets als vrijwilliger wilde doen, maar wat? Er zijn zoveel mogelijkheden dat ik door de bomen het bos niet meer zag. Wel stond het gelijk al vast dat ik echt iets met mensen wilde doen in plaats van voor mensen. Nou dat was al een goede stap in de richting 😉

img_1881

Al zoekende stuitte ik op het Huis der Taal. Nu zullen jullie wel begrijpen dat bij het lezen van het woord taal onmiddellijk alle bellen gingen rinkelen. Ik bedoel Taal en lezen.…dat is toch onlosmakelijk met elkaar verbonden! Dus de stoute schoenen aangetrokken, de laptop erbij gepakt en gemaild met de vraag of ze nog vrijwilligers nodig hadden. Het antwoord volgde al snel en was kort maar krachtig: Ja!

Al snel besloot ik me aan te melden als vrijwilliger en volgde er een intakegesprek. Vanuit dat intakegesprek werd ik steeds enthousiaster en besloot gelijk akkoord te gaan. Nu was het wachten op de introductiecursus….

31 januari was het dan zover. De cursus zou beginnen. Ik had geen idee wat ik er van moest verwachten, dus besloot er blank in te gaan en alles op me af te laten komen. We waren in totaal met 12 mensen die zich aangemeld hadden. Eerst volgde een korte kennismaking en kregen we informatie over de inhoud van de training.

Daarna begon het “echte “ werk. Er ging een wereld voor me open wat informatie betreft. Iedereen weet dat men hier een inburgeringsexamen moet doen, maar voor mij was het totaal nieuw dat men dat ook op verschillende niveaus kan doen! Ik heb altijd gedacht dat het een standaard examen was, maar gelukkig dachten velen dat met mij 😉 Oh en dan alle communicatieregels die ineens op je af komen! Zoveel dat we elkaar soms vertwijfeld aan keken. Hoe moeten we dit ooit gaan onthouden en sterker nog, in de praktijk gaan brengen? Bizar eigenlijk hoe zoiets je dan ineens onzeker kan maken, terwijl het eigenlijk niets anders was dan hoe we in ons dagelijks leven communiceren.  Het enige verschil was dat we ons nu bewust waren van hoe we communiceren, wat daar eigenlijk allemaal bij komt kijken! Erg leuk om dat eens onder de loep te nemen mensen, je staat versteld van wat je allemaal doet!

img_1880-1

7 februari was de tweede training. We moesten in een kring gaan zitten, zonder dat we een idee hadden wat ons te wachten stond. Vervolgens kwam er een dame de ruimte binnen, ging voor de groep staan en begon een heel verhaal -in wat later bleek- Pools te vertellen. In eerste instantie dachten we nog dat ze zich aan het voorstellen was, maar het verhaal duurde wel heel lang. Vervolgens ging ze heen en weer lopen tussen een tafel en een stoel.  Hilarisch wat er dan in een groep gebeurt! De gekste dingen ga je bedenken om erachter te komen wat ze ons wil vertellen. Er waren zelfs cursisten die haar stappen gingen tellen! Om het nog wat ingewikkelder te maken kwamen er ook nog eens een boek, een krant, een bloem en een koffiekopje tevoorschijn. En toen kwam het! Volledig in het Pools ging ze ons opdrachten geven. Ook wel weer heel bijzonder om te ervaren hoe ver je met handen en voeten komt, door gewoon te kijken naar wat iemand doet!

Wat een wijze les was dit zeg, confronterend ook! Omdat het zo goed weergeeft hoe iemand zich moet voelen die hier als anderstalige het land binnen komt. En ja, ik was me er van bewust dat ik me te midden van een grote groep Nederlanders bevond en dus ten alle tijden om hulp kon vragen, kon communiceren in mijn eigen taal, maar wilde ook zo graag weten wat de Poolse ons duidelijk wilde maken. Wilde horen wat ze te zeggen had! Als wij dit gevoel al zo sterk hebben, hoe moet het dan voor een anderstalige zijn die noodgedwongen huis en haard heeft moeten verlaten? Die in een land komt, waarvan ze niet weet wat er van haar verwacht wordt, waar ze zich niet verstaanbaar kan maken, simpel om de reden dat wij hun taal niet spreken en ons Nederlands voor hen abracadabra is! Hoe verloren voel je je dan?

De laatste training was 14 februari en hierin werd materiaal besproken wat we kunnen gebruiken om hun woordenschat te vergroten, hoe belangrijk het is om met verschillende werkvormen te spreken etc.  En natuurlijk de cultuurverschillen. Dat laatste spreekt mij dan ook weer zo aan! Ik hou van andere culturen, vind het mooi om te zien hoe elke cultuur zijn eigen waarden en normen heeft. En hoe mooi is het dat je van elke cultuur ook weer wat kunt leren!

Inmiddels ben ik gekoppeld aan een anderstalige en hoop ik heel snel te gaan starten. Hoe groot was de verrassing dat deze persoon naast het leren spreken ook iemand zocht die met haar mee wilde lezen, omdat ze ook die vaardigheid wil verbeteren. Gekscherend zei ik nog dat de eerste woorden die ik ze ga leren zijn: Samenlezenisleuker en waailap! Want eerlijk is eerlijk, als je die woorden kent is het leven toch een stuk leuker 😉

img_1879-2

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Trip down memory lane

sister .png

Trip down memory lane

Hebben jullie dat wel eens? Je bent op zoek naar bepaalde foto’s voor iemand en komt ineens van alles tegen. Mij gebeurde dat onlangs. Speurend door mijn dvd-koffer zag ik ineens teksten voorbij komen als: dagje apenheul, verjaardag Riejanne, lente-feest etc. Mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt, want ik wist niet eens meer dat ik deze dvd’s had. Toch sloeg ook de twijfel toe. Wil ik dit zien? Kan ik dit zien? Zouden het duidelijke beelden zijn van mijn overleden broer en zus?

Ik besloot eerst maar wat anders te gaan doen, maar toch werden mijn ogen steeds weer naar de dvd’s getrokken en het werd me al heel snel duidelijk dat ik dat ook niet los kon laten. Toch maar naar de laptop…..

travel back.jpg

De eerste beelden waren genoeg om de tranen over mijn wangen te laten stromen. Dit kon ik niet helemaal kijken. Heel voorzichtig spoelde ik steeds een klein stukje door, zodat ik in grote lijnen zag wat er gebeurde in de film. Na een kwartier was het genoeg en heb ik de dvd uitgezet. Wat was het gemis groot, maar wat was ik tegelijkertijd ontzettend blij dat ik deze dvd’s in mijn bezit heb.

De volgende ochtend wist ik het zeker. Ik was voor niemand thuis en zou een reis door het verleden gaan maken……Een reis waarbij mijn broer en zus gewoon nog ‘een levend onderdeel’ van mijn leven zouden zijn. En dan te bedenken dat ik zo vaak mopperde op mijn zwager, omdat hij er weer aankwam met zijn camcorder. Nou ik kan jullie vertellen dat ik daar nu enorm dankbaar en blij om ben!

Ik ben altijd bang geweest dat ik op een dag hun stem zou vergeten, hun lach en de mimiek. Kleine bewegingen die zo normaal zijn als je iemand in het dagelijkse leven vaak ziet. Kleine dingen die zo vanzelfsprekend en vertrouwd voor je zijn, dat je er niet aan denkt om ze op te slaan in je geheugen. Nu zag ik ze terug! Mijn lieve broer en zus die ik al zes en drie jaar niet meer in levende lijve heb gezien. Hoe bijzonder……

Vond ik het eerst nog moeilijk om te kijken, nu genoot ik met volle teugen. Lachte weer om de grappen die destijds gemaakt werden, en vond het zo fijn om ons ‘gewoon’ weer samen te zien. Alsof de tijd niet een gat van jaren tussen ons in had geslagen. Mooie herinneringen die ik in grote lijnen wist, maar die nu weer in detail naar boven komen, omdat ik de beelden heb. De gekkigheid van mijn broer die altijd zijn eigen plan trok, ongeacht wat een ander daar van vond en de zorgzame kant van mijn zus die iedereen in de gaten hield.

De zus-momentjes die we deelden, de blikken die we zonder woorden begrepen, gewoon weer even jij en ik zoals het nog zolang had moeten duren. Heel even had ik jullie weer bij me, alsof er niets veranderd was. Nu laat ik jullie weer los tot onze volgende reis door het verleden…..

samen zijn.jpg

 

Riejanne schrijft: De Waailappen-Brigade #part one

Waailap 2

 

Op 3 mei 2016 ontving ik via Facebook een privébericht van Mini meeters. Het eerste wat ik dacht was: ‘Wie is dat nu weer? Ik ken heel die vrouw niet.’ Maar zoals dat gaat wint de nieuwsgierigheid het dan toch en ik klikte het berichtje open. Nou mensen ik kan jullie vertellen dat ik op dat moment bevestigd werd in het waailap-zijn, want waar ik dacht dat het een vrouw was, bleek het gewoon een Engelse benaming te zijn, namelijk the minimeeters, oftewel Kaat, Crien en Carool!

Voorzichtig begonnen de eerste gesprekken die in het begin voornamelijk over boeken gingen. We kenden elkaar immers uit een Facebookgroep en dat is toch anders dan kletsen via privéberichten.  Al heel snel voelde het vertrouwd en supergezellig. We ontdekten dat we alle vier lekker sarcastisch konden zijn en de liefde voor de zwarte humor deelden. Er werden links en rechts heel wat ‘klappen’ uitgedeeld!

Op 10 juni 2016 zijn we overgestapt op Whatsapp, omdat dat toch veel makkelijker was dan Facebookmessenger. Nou toen was het hek helemaal van de dam hoor! Via Whatsapp kun je namelijk naast het typen ook spraakberichten sturen. En geloof me, dat kunnen wij als de beste!!! Menigmaal zit ik hier hardop te lachen om de grappen die in de groep gemaakt worden en waailappen als wij zijn gaan we onze lach dan opnemen en verzenden die uiteraard. Resultaat: nog veel harder lachen!!

Ook zijn we alle vier met periodes behoorlijk slechte slapers en wat is er fijner dan ’s nachts gewoon een heel verhaal in de Whatsapp te gooien. Het komt regelmatig voor dat ik ’s ochtends heeeeel veel berichten in de app vind, omdat één van ons niet kan slapen. Geloof me dan wordt je al wakker met een grote glimlach, omdat er altijd wel weer een humoristische draai aan gegeven wordt!

Het mooiste van ons groepje is het respect dat we voor elkaar hebber! Eigenlijk kan alles, maar niets moet! Heb je geen zin om mee te kletsen? Prima toch! Wel is het dan wijs om tussentijds de appjes te lezen, want geloof me soms kijk je een uur niet en kunnen er zo ineens 180 berichtjes staan. 😉

Waailap 3

Met mijn verjaardag bijvoorbeeld werd ik verrast door liedjes in de Whatsapp, gezongen door Kaat, Crien en Carool zelf en ik kan dus vanuit mijn eigen ervaring zeggen: Holland got talent! Lieve meiden als jullie ooit de boekjes zat zijn, voorzie ik in jullie de nieuwe K3! Ik kan in dat geval zeggen dat ik jullie al kende voor jullie beroemd werden en nog hele bijzondere geluidsfragmenten op mijn telefoon heb staan, al vraag ik me af of die geschikt zijn voor het grote publiek! 😉

Maar natuurlijk is het niet altijd lang leve de lol. Zoals elk mens hebben ook wij onze mindere dagen, en wat is het dan fijn dat ons groepje zo vertrouwd is dat we dat ook met elkaar delen! Of je nu vrolijk bent, verdrietig of boos, het kan en mag allemaal! Soms zijn we net een stel pubers die tegen de hele wereld aan schoppen! Hoe fijn is het dan dat je als ‘puber’ het gesprek ingaat en vervolgens in lachen uitbarst doordat je je zo hebt af kunnen reageren waardoor je als ‘gezonde volwassene’ het gesprek weer beëindigd! Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vermelden dat ik me afvraag in hoeverre ‘gezonde volwassenen’ voor ons vier van toepassing is hoor 😉

Jemig meiden wie had kunnen bedenken dat we lief en leed zouden gaan delen op die dag dat de minimeeters ontstond. Elkaar nog nooit gezien, maar het voelt alsof we elkaar al jarenlang kennen! Wat ben ik dankbaar en trots dat ik jullie om me heen heb! En wat hebben we een kwaliteiten in onszelf ontdekt! We zijn inmiddels psychologen, dierenartsen, coaches, boksballen, stand-up comedians en free fighters, al naar gelang de rol die nodig is! 😉

Ik hoop op nog heel veel mooie jaren met jullie samen waarin we nog heel veel lief en leed gaan delen! Hopelijk meer lief dan leed, maar dat is gewoon omdat ik jullie het allerbeste gun!

En waar kan ik beter mee afsluiten dan ons motto: Het is geen feest als de minimeeters niet zijn geweest! Trost op!!!!

Riejanne Zwiers.

waailap 4

Riejanne schrijft: Vriendschap door de jaren heen…

 

Rietje

Vriendschap door de jaren heen…

Kennen jullie ze nog? De vriendjes en vriendinnetjes uit je kleuterjaren? De kinderen waarmee je kattenkwaad uithaalde, ruzie maakte, maar het even zo makkelijk weer bij legde. Wat waren vriendschappen toen nog simpel. Mijn beste vriendinnetje was (en is nu nog steeds) Nurten. Samen gingen we de hele schooltijd door. Ze zat een klas hoger dan ik, maar dat maakte niets uit. Samen gingen we naar school toe, en vanuit school speelden we altijd samen buiten. Zo jong als we waren maakten we al afspraken. Wij waren tweelingzusjes, en als de één zijn ijsje liet vallen gooide de ander ‘m ook weg. Jemig wat een ijsjes zijn er gewoon klakkeloos weggegooid.

Met ruzies precies hetzelfde. Had één van ons ruzie, dan had de ander ook ruzie met diegene, ook al had je daar een half uur geleden nog mee gespeeld. Hoe simpel hè? Natuurlijk hadden wij ook wel eens ruzie, en waren dan beiden te koppig om naar de ander toe te gaan! Ik weet nog goed dat we op de lagere school een middag bij elkaar in de klas kwamen. Dit was echt uitzonderlijk, en de leraar dacht dan ook dat hij ons een groot plezier deed door ons naast elkaar te laten zitten. Oh wat sloeg hij de plank mis….we hadden namelijk ruzie op dat moment! Twee uur lang naast elkaar zitten en elkaar met vernietigende blikken aankijken, terwijl we beiden niets liever wilden dan het goedmaken! Als dan eindelijk één van ons de stap had gezet, gaf je elkaar een hand en het was weer goed. Er werd nergens meer over gesproken, en we speelden verder alsof er nooit een ruzie was geweest!

Natuurlijk hadden we ook onze geheimpjes, maar die blijven natuurlijk ook voor jullie geheim.

Dag in dag uit waren we samen, en als we dan ieder in ons eigen huis waren konden we elkaar nog niet loslaten, en werden er brieven geschreven! Die moesten dan natuurlijk gelijk in de bus gegooid worden! Er zat een huis tussen ons, en we mochten dan natuurlijk niet alleen in het donker, waardoor er altijd wel weer een broertje of zusje gedwongen in de deuropening moest staan om er op toe te zien dat ons niets gebeurde. De brieven werden steevast in een envelop gedaan met een zelfgemaakte postzegel, en als klap op de vuurpijl moest er een koekje of snoepje bij in. Je snapt dat er van die koekjes niet zoveel meer over was als dat met een klap in de gang terecht kwam, maar ach….het ging om het idee.

Ik weet nog goed dat onze hond puppy’s had, en wij daar het liefst de hele dag mee in onze handen liepen. Na een wijze les van moeders dat dat echt niet goed was voor de jonge hondjes, hadden wij de oplossing gevonden. Terwijl moeders in de achtertuin de was aan het ophangen was, riepen wij dat we met de poppenwagen gingen wandelen. In no time lagen de poppen van Nurten en mij op de trap, en lag moederhond inclusief puppy’s in onze poppenwagens. Wat een schrik moet dat geweest zijn toen moeders binnenkwam en alle honden wegwaren! Natuurlijk kregen we daar wat over te horen, en ik weet nog hoe verontwaardigd ik daar over was! Ik had ze toch niet de hele tijd vastgehouden?

En dan al die keren dat we belletje trokken, voordeuren dichtbonden met panty’s aan de regenpijp, en zelfs mensen omver reden, omdat we taxietje wilden spelen en tja……je moest de klant zo snel mogelijk naar de bestemming brengen .

Vanuit de lagere school kwam de middelbare school, en voor ons betekende dat echt een einde aan de gezamenlijke schooltijd. We gingen ieder naar een andere school, en hoe vaak hoor je dan niet dat een vriendschap verwatert. Bij ons was dat niet het geval. We wisten niet hoe snel we elkaar moesten vertellen wat we beleefd hadden! Natuurlijk kwamen er andere vrienden en vriendinnen bij, maar als het erop aan kwam stond Nurten toch altijd op de eerste plaats! Alles deelden we, van vreugde tot verdriet! Uren konden we lachen tot de tranen ons over de wangen liepen! Velen van jullie zullen de serie van Dunya en Desie nog wel kennen, wij waren er van overtuigd dat wij een veel leukere Dunya en Desie waren geweest.

Natuurlijk was het niet altijd alleen maar vrolijk- en gezelligheid. Ook wij hebben onze portie wel gehad, maar hoe fijn dat we dat altijd met elkaar konden delen. Elkaars familie door en door kenden. We hoeven niets uit te leggen, snappen elkaars cynische humor, en ook grappen over de cultuurverschillen komen bij ons regelmatig op tafel! Soms kijken derden verschrikt op van de dingen die wij tegen elkaar zeggen, maar hey….ons kent ons. Nog steeds spreken we elkaar dagelijks, en hebben altijd wat te vertellen. Waar we vroeger kibbelden over wat we wilden spelen, praten we tegenwoordig over schoonmaakmiddelen en wisselen we recepten uit.

En nog steeds komt het kleine kind in ons zo nu en dan naar boven. Kunnen we uren lachen om dingen waar anderen niets van begrijpen, en die bovendien ook helemaal niet leuk zijn als je ze niet begrijpt. Dat is nou de kracht van onze vriendschap…..wij begrijpen dat!

Rietjetwee