Karin las: Yin en Yang-Nienke Pool en Ingrid van der Knaap***1/2

YinenYang

Met dank aan Nienke Pool voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Nienke Pool

Illustraties: Ingrid van der Knaap

Uitgever: Droomvallei

Aantal pagina’s: 55

Genre: Kinderboek

Verschijningsdatum:  maart 2017

Over de auteur:

Nienke Pool is een geboren Drentse en voltooide in Nijmegen tot tweemaal toe een studie geschiedenis hetgeen in haar verhalen door spiegelt. Met haar kinderverhaal En met de regen kwam de wind, over het Oude Egypte sleepte zij een Vlaams Filmpje in de wacht en is daarmee op alle basisscholen in België te lezen. Haar verhaal Johannes 14:6  is de in fictie omgezette vorm van haar eindscriptie Martelaressen in de vroegchristelijke kerk. Momenteel werkt zij aan een spannend YA boek genaamd Vasco en het geheim van de Rozenkruisers over de spannende tijd van de Renaissance, waarvan de voltooiingsdatum nog geheel onzeker is.

( Bron: www.droomvalleiuitgeverij.nl ) 

Cover:

Geweldige en in het oog springende cover vind ik dit! Mooi ook in hardcover uitgevoerd. Het heeft de uitstraling van een sprookjesachtig kinderboek.

Achterflap:

Ga mee op reis naar het oude China!

‘Komt de hele wereld uit een ei?’ vroeg ik ongelovig.

Mijn moeder lachte terwijl ze gouden linten in mijn lange, zwarte haren vlocht. ‘Ja lieverd, Yin en Yang kwamen ooit uit een reusachtig ei. Alles zat vroeger doorelkaar, de wereld bestond nog helemaal niet en er waren zelfs geen mensen.’

Ik wist dat het mooiste stukje van het verhaal nog moest komen. ‘Bestond China niet en was de Goddelijke keizer er zelfs nog niet? Zaten we echt met z’n allen in een ei?’ Ik trok vol gespeelde verbazing mijn smalle wenkbrauwen op.

‘Dat was dan behoorlijk dringen geblazen.’

Een prachtig boek voor kinderen die meer willen weten over de oude culturen en de geschiedenis.

Mening:

Wat een prachtige en sprookjesachtige uitstraling heeft dit boekje! Laat je echter niet helemaal op het verkeerde been zetten, want naast dat dit verhaal inderdaad ook sprookjesachtig is, is het doorspekt met volwassen, historische en educatieve onderwerpen.

In de ik -vorm vertelt Mayka-Ling haar verhaal van hoe haar leven beter en gelukkig werd. Het ademt en het ‘is’ het oude China en Pool schrijft toegankelijk, beeldend, direct en weet fictie en feiten op een vloeiende en knappe wijze te mixen. Het is makkelijk genoeg weg te lezen, en naast gelukkig ook de liefde en vriendschap gaat Pool onderwerpen als bijvoorbeeld de ondergeschikte positie van de vrouw, geweld en bedrog niet uit de weg.

Zo op het oog oogt het als een kinderboekje,  maar inhoudelijk is dit vooral geschikt voor kinderen vanaf een jaar of 11-12. Dat geschiedenis en cultuur hard kunnen zijn is een feit. Dat kinderen echt wel wat kunnen hebben ook, maar toch heb ik mijn twijfels bij het verwoorden van een aantal situaties. De beschrijving van de castratie is duidelijk en kan wat mij betreft ook wel, de wensen van vader voor de nacht heb ik echter wat vraagtekens bij. Het bloed langs de benen vanonder het jurkje ( dat ik tijdens het lezen dacht: lees ik dit nu goed? ) tezamen met de beschrijving van het mooi en klein maken van de voetjes gaat mij de grens dan toch over. Wanneer moeder met een hamer de wreven van de voetjes kapot slaat, er bovenop gaat staan om het af te maken zodat het bot over elkaar heen kan schuiven, ja daar ben je me qua wijze van verwoorden en beschrijven dan even kwijt voor wat betreft de doelgroep.

Dit zijn dan momenten want verder is dit een magisch verhaal met mooie en ondersteunende illustraties die perfect passen in dit indrukwekkende gebeuren en waarbij ook je eigen fantasie en inbeelding intact blijven. Mijn favorieten zijn met stip de nakomelingen van de Ba Xian.

“De aanwezigheid van zo’n klein, statig mannetje met zijn lange, dunne grijze baard en zijn gouden lange jas, garandeerde een lang en gelukkig leven. Je kunt een Ba Xian niet kopen of uitnodigen; ze dwalen rond tot ze een geschikt mensenkind vinden. Ze kunnen zich alleen hechten aan iemand met een gouden hart.”

Het ‘Er was eens’ eindigt met een heerlijke en humorvolle knipoog naar het ‘Op ieder potje past een deksel’ en toch ook nog de zaligheid van het ‘Ze leefden nog lang en gelukkig.’ Misschien niet geschikt voor de kleintjes maar zeker een origineel en meer dan onderhoudend boekje voor de bovenbouw!

Drie en halve sterren voor Yin en Yang.

Karin Meinen.

Jac las: Ik ben de nacht-Ethan Cross**

Ik ben de nacht


Ethan Cross

Ethan Cross is het pseudoniem van de Amerikaanse thriller schrijver Aaron Brown. Al tijdens zijn schooltijd, wilde hij schrijver worden en hij schreef zelfs een scenario. Hij slaagde er niet om een voet aan de grond in de filmindustrie te krijgen, maar in plaats daarvan realiseerde hij zijn droom als muzikant en werkte als zanger en gitarist. Maar het schrijven liet hem niet los. In 2011 publiceerde Cross eindelijk zijn debuut thriller The Shepherd, in Nederland uitgebracht onder de titel: Ik ben de Nacht.

Samen met zijn vrouw en drie kinderen, woont hij in Illinois, Verenigde Staten.

( Bron: https://www.lovelybooks.de/autor/Ethan-Cross/)

Plot ( kort)

Francis Ackerman junior is het geestesproduct van Francis Ackerman Senior, een tweederangs psychologiedocent die wilde bewijzen dat je van een normaal kind een psychopaat kon maken. Door fysiek en mentaal misbruik wilde hij bewijzen dat seriemoordenaars gemaakt worden en niet geboren. Hij wilde graag beroemd worden en besloot tot een levensecht experiment op zijn eigen zoon. Junior wordt een seriemoordenaar, een overvaller, een man zonder gevoelens en empathie, een roofdier dat op zijn prooi loert onder het motto: we zijn allemaal jager of degene op wie gejaagd wordt. Alleen deze psychopaat moordt niet zomaar. Hij biedt het potentiële slachtoffer een keuze: bijvoorbeeld tussen pijnlijk of minder pijnlijk. Hij houdt van spelletjes, het leven is volgens hem een spel.

Deze man moet gestopt worden. The good guy is Marcus Williams, een rechercheur moordzaken die ter wille van de gerechtigheid een toppoliticus heeft vermoord. De zaak wordt in doofpot gestopt en Marcus komt terecht in Asherton, Texas. Hij wordt het middelpunt van een aantal ontwikkelingen waardoor uiteindelijk het goed en het kwaad tegenover elkaar komen te staan.

Conclusie

Dit is een actie thriller. Een spannend misdaadverhaal derhalve waarbij de klemtoon ligt op actie en gevaar. Dat is juist. De actie overheerst, het lijkt er op dat Cross het boek geschreven heeft als scenario voor een film, een B-film wel te verstaan.

Zo is dit boek ook geschreven. De hoofdpersonen worden met een groteske oppervlakkigheid beschreven, er is geen enkele psychische diepgang, we worden niets wijzer over de innerlijke drijfveren en achtergronden. Een Kit Carson verhaaltje waarbij het paard is vervangen door een Chevy en de Colt door een Kalashnikov.

Wat mij vooral irriteerde was de quasi diepzinnigheid.  Over wapens als gereedschap bijvoorbeeld wordt het volgende uitgekwaakt: “De ziel van de persoon die het hanteerde, bepaalde hoe dit gereedschap werd gehanteerd.”

De dialogen zijn meestijds ver onder de maat en doen denken aan het Dick Bos stripjargon uit de jaren 40 van de vorige eeuw (“Mafkees, bek dicht, ik zal uwen kop tot pulp knallen”) en in een groot aantal gevallen laat de auteur de hoofdpersonen in zo’n hopeloze situatie terechtkomen dat een niet-logische oplossing ( deus ex machina) de zaak moet redden. Plotseling  beschikken de hoofdrolspelers over bovennatuurlijke krachten à la Batman of Spiderman en kan de verhaallijn vrolijk voorgezet worden. Het boek barst werkelijk van de onwaarschijnlijk heden en clichés.

Positief is dat er bepaald wel vaart en spanning  in het verhaal zitten. Echter de oppervlakkigheid van de ijle verhaallijn ging mij op een bepaald moment tegenstaan en zonder leesplezier heb ik het uitgelezen. De-god-uit-de-fles-oplossing zorgt voor een typisch Amerikaanse, onwaarschijnlijke samenkomst van de losse eindjes van die ene verhaallijn.

Opgemerkt dient te worden dat het loslaten van het traditionele thrillergenre, ingezet door Sjöwall en Wahlöö en voortgezet door Henning Mankell en de laatste 10, 15 jaren door een golf van auteurs, geleid heeft  tot een stroom van opmerkelijke, kwalitatief zeer goede thrillers. Deze stroming voorbij is gegaan aan de Amerikaanse schrijvers, zoals Baldacci, Clancy, Child, Patterson c.s. die voort blijven borduren op het red-de-wereld-binnen-24 –uur thema. Spanning en actie te over bij deze auteurs. En daar is niets mis mee, alleen dat is niet wat ik zoek en verwacht te vinden in het thrillergenre. In dit debuut laat Cross (te) veel steken vallen en is het geen verrijking van de actie thriller niche.

Wat kunnen we blij zijn met onze Scandinavische auteurs die de actie in verreweg de meeste gevallen een meer of mindere ondergeschikte rol laten spelen maar de nadruk leggen op de leefwereld van de rechercheurs, daders en slachtoffers en dit uiterst boeiend weten weer te geven in thrillers waarin spanning en psychologische diepgang in meer of mindere mate hand in hand weten te gaan. En daarbij ook regelmatige maatschappijkritische opmerkingen plaatsen of hele verhaallijnen in deze zin toevoegen.

Tot slot. Opmerkelijk is de Nederlandse vertaling van de Engelse titel  The Shepherd in Ik ben de nacht. Immers de delen van het boek zijn duidelijk gerelateerd aan de Engelse titel en heten De Kudde, De Wolf en de Schaapherder, De Stok en de Staf en Een wolf in schaapskleren. Een marketing trucje dat afbreuk doet aan de integriteit en samenhang binnen het boek.

De absoluut intrigerende en werkelijk prachtige cover en de zwarte titel op de zijkant verdienen een betere inhoud. Voor de liefhebbers van dit soort boeken zal er niets mis mee zijn.

De moraal: Don’t judge a book by it’s cover.

Twee sterren.

Jac Claasen.

Corina las: Tweestrijd-Miranda Donkers en Kim Meijs-De Man***1/2

tweestrijd 3

Met dank aan Miranda Donkers en Kim Meijs-De Man voor het recensie-exemplaar.

Auteurs: Miranda Donkers en Kim Meijs-De Man

Uitgever: Boekscout

Aantal pagina’s: 220

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 3 maart 2017

Over de auteurs:

Voor u ligt de eerste psychologische thriller van Miranda Donkers en Kim Meijs- de Man, Tweestrijd.
Na jarenlang fantaseren over het schrijven van een eigen boek hebben zij hun creativiteit samengebracht om deze droom te realiseren. Door ieders afzonderlijke kwaliteiten samen te voegen hebben zij hun doel, het schrijven van een verhaal uitsluitend voor henzelf, bijgesteld naar het uitbrengen van een écht boek.
Het resultaat: Een huiveringwekkende en intrigerende thriller met een zeer verrassend plot.

( Bron: http://www.boekscout.nl )

Cover:

Een groot half gezicht met een grote rode 2 en de rest iets kleiner in het zwart. Ik hou persoonlijk niet zo van gezichten op covers, maar de term psychologische thriller triggert en we lezen de achterflap.

De Achterflap:

Na jaren van mishandeling en misbruik weet ze haar ouderlijk huis in Friesland te ontvluchten om een nieuw bestaan op te bouwen in Amsterdam. Daar vindt zij een plek om te wonen en sluit ze vriendschap met haar huisgenoot, die haar wegwijs maakt in de prostitutie.
Als zij voldoende geld en een nieuwe identiteit heeft verdiend, ruilt ze ook dit bestaan in voor een leven waarin zelfs plaats is voor gevoelens. Terwijl er een romance opbloeit met haar buurman, gebeuren er verschrikkelijke dingen om haar heen en slaat de twijfel aan alle kanten toe. Er is geen andere uitweg dan te zwijgen over wat er zich werkelijk afspeelt…

Mening:

In een snelle schrijfstijl nemen de dames je mee door het leven van Sharona, een klein meisje en uiteindelijk Renske. De overgangen zijn soms wat ongemakkelijk en vooral in het begin is het wennen dat er zo plotseling van perspectief wordt gewisseld.

Sommige puzzelstukjes vallen al snel in elkaar, wat voor het verhaal ook zeker nodig is, maar bij elk nieuw deel komen er ook weer vragen bij. Sommige verbanden zijn snel te leggen en andere lijken niks met elkaar te maken te kunnen hebben, of toch wel?

En dan hebben daar de dames een twist die ik niet aan zag komen. Ik heb teruggebladerd en kon uiteindelijk misschien, heel misschien een kleine aanwijzing vinden. Maar die is zo subtiel verwerkt, super knap.

De hoofdpersonages, maar ook zeker het onderzoekteam van de politie, zijn goed genoeg uitgediept. De keuzes, de angsten, de paranoia, het verdriet, ze zijn voelbaar en sommige delen las ik met een knoop in mijn maag van walging.

Ik kijk zeker uit naar een volgend boek van deze dames, wie weet met terugkerende personages??

Conclusie:

Schrijfstijl: 3

Originaliteit: 4

Leesplezier: 3

Psychologie: 4

Spanning: 3

Plot: 4

Drie en halve sterren voor Tweestrijd.

Corina Nieuwenhuis.

Blogtour-Karin las: Bevroren vlammen-Jens Henrik Jensen****1/2

bevroren vlammen

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Jens Henrik Jensen

Vertaald door: Corry van Bree

Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers

Aantal pagina’s: 494

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum:  21 maart 2017

Over de auteur:

Jens Henrik Jensen (1963), auteur en journalist, schreef al diverse thrillers voordat hij definitief doorbrak met De hondenmoorden, het eerste deel van zijn Oxen-trilogie. Met De schaduwmannen, het tweede boek over de getraumatiseerde oorlogsveteraan Niels Oxen, vestigde hij definitief zijn naam bij de top van de Deense thrillerschrijvers. De boeken van Jensen verschijnen in diverse Europese landen.

Bevroren vlammen ligt vanaf vandaag, 21 maart 2017 in de boekhandels!

( Bron: www.awbruna.nl )

Cover:

Wat een boek! Geweldige cover, geweldige uitvoering, geweldig formaat. Ben alleen al op het uiterlijk dolgelukkig met Oxen 3 in mijn kast!

Achterflap:

Voor zover iedereen weet is oorlogsveteraan Niels Oxen verongelukt op zee. In werkelijkheid bevindt hij zich op een eiland in de Zweedse archipel, waar hij het dilemma overpeinst dat voor hem ligt. Wanneer de leiders van het geheime netwerk Danehof ontdekken dat ze er niet in geslaagd zijn Oxen te doden, zullen ze een meedogenloze klopjacht starten om hun fout te herstellen. Als de politie erachter komt dat hij nog leeft, zal hij gearresteerd worden voor een moord die hij niet beging. Hoewel alle kansen zich tegen hem gekeerd lijken te hebben, besluit Oxen toch dat hij de confrontatie moet aangaan met degenen die de macht hebben. Doet hij dat niet, dan blijft hij zijn leven lang op de vlucht en zal hij nooit zijn zoontje terug kunnen zien.

Hij bundelt zijn krachten met Margrethe Franck, zijn voormalige partner bij de geheime dienst, en Axel Mossman, zijn vroegere baas. Hun gevecht tegen Danehof heeft voor hen alle drie monumentale gevolgen gehad. Ze kunnen alleen hun leven terugkrijgen door opnieuw de strijd aan te gaan met de schaduwmannen.

Maar hoe vecht je tegen een onzichtbare vijand?

Mening:

De hondenmoorden vond ik tof. De schaduwmannen vond ik ronduit geweldig dus de verwachtingsboog was hoog gespannen… De finale van de Oxen-trilogie….Ik kan dan ook bij voorbaat al wel verklappen: Wat een weergaloos boek is dit weer!

Jensen begint met Bevroren vlammen waar De schaduwmannen eindigde. Het grijpt voldoende terug om direct weer in het verhaal te zitten en het is dan ook ‘thuiskomen’. Heerlijk. Oxen en Franck, stomverbaasd lees je hoe ze verslagen hun leven leiden en de kop boven water houden. Tot je hart dat sprongetje maakt wanneer daar de beslissing komt dat de oorlog verklaard gaat worden. Oxen, Franck en Mossman komen op geweldige wijze weer op elkaars pad en slaan de handen weer ineen. Here we goooo!

Bereid je voor op een aardig complex verhaal met veel nieuwe en oude personages, met wendingen waar je U tegen zegt en waar je tot twijfelen gezet wordt. Deugt diegene nu wel of toch niet, of wat?? Politieke en zakelijke belangen, het criminele Danehof, het is een groot gesponnen web en de vraag is welke loei van een spin zich uiteindelijk zal laten zien. Zet hiertegenover the good guys, voeg daar spanning, harde actie, gedegen onderzoek aan toe en je bent verzekerd van urenlang leesplezier met af en toe een ‘taai’ stukje waarbij je als lezer continue uitgedaagd wordt.

Waarbij  je telkens denkt: nu komen we in de buurt om het geheel te kunnen overzien.  Dat denk je en dat denk je, want het geheel is pas op het einde compleet duidelijk en het plot is dan ook weergaloos te noemen. Werkelijk alles maar dan ook alles klopt en zijn echt alle lijntjes dan af nu?

Ja en nee. Ja, het is ongelooflijk wat een verhaal hier neergezet is en Jensen is tot in detail heer en meester. Nee, ondanks dat alles af is laat Jensen tòch nihil ruimte liggen om het verhaal te kunnen vervolgen. Hoe mooi is dat? Als lezer volledig voldaan en gelukkig een trilogie afsluiten en toch stiekem kunnen hopen….krijgen we ooit nog weer wat te horen over Oxen en Franck? Ik hou er zo van, ik was, ben en blijf een rasechte Oxenfan!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4.5

Plot: 5

Psychologie: 4

Spanning: 4

Leesplezier: 4.5

Vier en halve sterren voor Bevroren vlammen.

Karin Meinen.

Samen Gelezen-Karin & Corina: Spaans bloed-Felicita Vos****1/2

Spaans bloed juist

Met dank aan Uitgeverij De Kring voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Felicita Vos

Uitgever: De Kring

Aantal pagina’s: 288

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 9 maart 2017

Over de auteur:

Felicita Vos is dochter van een Roma-vader en een Nederlandse moeder. Haar schrijverschap kenmerkt zich door een grote maatschappelijke betrokkenheid. Haar non-fictieboek Blauwe haren, zwarte ogen (2008) gaat over de Roma-cultuur. In Addergebroed onderzoekt ze taboes als vrouwenhandel en darkrooms. Haar romandebuut Duivelsklauw (2014) beschrijft een bijzondere familiegeschiedenis waarin de Roma- en de Nederlandse cultuur botsen. Spaans bloed is op 9 maart verschenen.

( Bron: http://www.uitgeverijdekring.nl )

Cover:

Karin:

Een vrouw met lang haar, balancerend voor de wind. Ik vind de cover passend en heel mooi, net als de titel.

Corina:

Intrigerend een vrouw op een reling, hoe strookt dat met de titel??

Achterflap:

Sommige familieschandalen kunnen beter geheim blijven…

Livia is net partner geworden van een prestigieus architectenbureau als een raadselachtig telefoontje uit Madrid haar zorgvuldig opgebouwde leven ontwricht. Haar tante Pilar, die ze al jaren dood waande, is ernstig ziek en wil haar laatste dagen met Livia doorbrengen. Ze had zich heilig voorgenomen geen voet meer op Spaanse bodem te zetten, maar besluit nu toch na achttien jaar terug te gaan naar haar kleurrijke familie.

Vanaf dat moment neemt Livia’s leven een wending die ze niet had kunnen voorzien. In het huis van haar jeugd doet ze schokkende ontdekkingen over het verleden. Ogenschijnlijk onschuldige familieleden lijken een rol te spelen in een kwaadaardig complot. Maar de onthutsende waarheid die uiteindelijk aan het licht komt, overstijgt alles.

Spaans bloed is een aangrijpende, magische roman over een meisje dat ten prooi viel aan ultiem verraad en zich daar bewonderenswaardig aan ontworstelde.

Mening:

Karin:

Spaans bloed is mijn kennismaking met Felicita Vos en oioioi wat een prachtig en indrukwekkend boek vind ik dit! De schrijfstijl maakt direct indruk, hoe prachtig en kundig en Vos laat je op geheel eigen wijze het verhaal zien, voelen en meemaken.

De opbouw is daarbij subtiel en het verhaal begint in de ik-vorm vanuit Livia. Livia heeft een leven opgebouwd in Nederland en het roept al vrij snel allemaal vragen op. Wat is er al die jaren geleden gebeurd in Spanje? Waarom heeft Livia geen contact met haar familie en hoe kan het dat tante Pilar in leven is?

‘Het geheugen van het hart zeeft slechte herinneringen weg en maakt de goede mooier. Dat stelt ons in staat om met het verleden te leven.’

Corina:

Felicita neemt je mee door het leven van Livia en Pilar via een mooie, maar soms wat zware schrijfstijl. Even inkomen, maar zeker de moeite waard. Het wisselen van personages gaat op een subtiele manier en maakt dat je je aandacht niet verliest.

Waar heeft Pilar zo’n spijt van en wat probeert Livia zo hardnekkig te vergeten c.q. niet toe te laten in haar heden? Deze vragen komen al vroeg in het boek in me op en Felicita houdt je lang in het ongewisse.

Karin:

De weg naar het antwoord krijgen op al je vragen is gewoon zo mooi, wat een leesgenot. Vanuit Pilar en Livia komt het verleden tot leven, waarbij de passages vanuit Pilar doorspekt zijn met haar geloof; ‘zwaar’ maar zó goed geschreven.

De Spaanse woorden tussendoor zijn duidelijk in de context, zijn achterin het boek op te zoeken en geven een extra schwung aan het verhaal. Je maakt kennis met de familie en de personages en laagje voor laagje wordt de waarheid tevoorschijn gepeld. Personages die je hart weten te stelen, en die je laten balanceren: in hoeverre kan mijn begrip gaan als lezer? Dat dit begrip ook inderdaad ergens ophoudt en de teleurstelling daar is.

Corina:

Dankzij Felicita waan je je in Spanje, wat versterkt wordt door de Spaanse woorden. Livia en Pilar staan ijzersterk in het verhaal. En owow wat mooi! Ik heb vanaf regel één een hekel aan Pilar en krijg met elke regel meer kippevel van haar. Livia haar geheim blijft lang onduidelijk en dat vond ik bij vlagen wat langdradig worden. Zonde!

Karin:

Vos weet maatschappelijke thema’s aan te snijden waar je U tegen zegt. Voeg daarbij familie, verraad, geweld, jaloezie en gelukkig ook liefde: het liet me glimlachen, ronduit schrikken en huiveren, walgen en daartegenover geeft het hoop.

Dat je zó meeleeft dat je met een klomp in je maag hoopt dat dit nog op de plek weet te vallen. Dat dit nog in orde komt voor zover mogelijk. Die uitkomst hou ik natuurlijk voor mezelf en rest me alleen nog te zeggen: Spreekt dit je aan, pak op dit boek. Wat een pracht van een roman!

Corina:

Als de geheimen uitkomen en de verhalen samenkomen kan je niks anders denken dan “mijn god”. Felicita pakt een onderwerp in combinatie met ijzersterk uitgewerkte gevoelens zo in een verhaal dat je er soms duizelig van wordt.

Het einde is bizar, briljant, schokkend en mooi tegelijk.

Conclusie:

Karin:

Vier en halve sterren voor Spaans bloed.

Corina:

Vier sterren voor Spaans bloed.

 

Jac las: Barre grond-Claire McGowan****

Barregrond

Claire McGowan – Barre grond.( Ondertitel: Soms kan een schuld niet ingelost worden).

Claire ( 1981) is geboren en groeide op in Noord-Ierland, studeerde in Oxford en heeft een tijdje gewoond en gewerkt in Frankrijk en China. Claire houdt zich op dit moment full time bezig met het schrijverschap en het geven van cursussen op dit gebied.

Na de stand-alone Fallen ( niet vertaald) is zij opgestart met een serie met in de hoofdrol Paula Maguire. Paula is een forensisch psycholoog. Barre grond is het tweede boek uit de serie en het vervolg op Verloren. Inmiddels is verschenen: De stille doden. (2016)

( Bron: http://www.ink-stains.co.uk en https://www.facebook.com/ClaireMcGowanAuthor)

Plot

Paula Maguire, werkzaam in Londen bij de Unit Vermiste Personen, wordt met tegenzin toegevoegd aan een recent gevormd team van onderzoekers in Noord-Ierland. In het eerste deel is een vermissingszaak van jonge meisjes opgelost. De vele losse eindjes en de mysterieuze omstandigheden waaronder haar moeder verdween toen zij nog een kind was krijgen een vervolg in dit tweede deel van een serie rondom forensisch psycholoog Paula Maguire.

Er zijn een aantal verhaallijnen in deze thriller: Er wordt een baby, een uur na de bevalling, gestolen uit het ziekenhuis. Een medium, Magdalena Croft, helpt de politie bij het terugvinden van een baby. Later volgen wederom meldingen van baby’s die weggenomen worden van de moeder. Tegelijkertijd  lijken vrouwen van de aardbodem te verdwijnen. Zij worden later dood teruggevonden, onder verschrikkelijke omstandigheden gestorven ten gevolge van bloedverlies als gevolg van een opengesneden buik. Paula is ervan overtuigd dat er verband bestaat tussen de ontvoeringen van de baby’s en de om het leven gebrachte vrouwen.

De tweede verhaallijn handelt over de moeder van Paula Maguire die in 1993 is verdwenen en nooit meer teruggevonden is. Wat is er toentertijd gebeurd? Tot slot is er het grote dilemma voor Paula zelf: zij is in verwachting en weet niet goed of zij de baby wil of een retourvlucht Londen moet boeken om daar de baby te laten weghalen. Het in verwachting zijn betekent ook dat zij een potentieel slachtoffer is.

Conclusie

Het was de vraag of Claire McGowan zich zou revancheren voor het niet zo sterke eerste deel. Die vraag kan in ( bijna) alle opzichten bevestigend beantwoord worden. Het vervolg is ontegenzeggelijk veel beter geschreven en spannender dan het eerste deel van deze serie. McGowan schrijft in een makkelijk leesbare stijl en maakt het de lezer niet moeilijk. Zij heeft een formidabel, ingenieus slot geconstrueerd waarin heel wat lijntjes uit het verleden bij elkaar komen. Overigens zie je als lezer wel een en ander aankomen denk je; het zit toch even iets anders in elkaar. Knap gedaan.

Tevens komt de rol van de forensisch psycholoog als iemand die in de geest van de daders binnendringt om gedachten te begrijpen waarom dit soort verschrikkelijke misdaden worden begaan om aan de hand daarvan een daderprofiel op te stellen, veel beter uit de verf dan in Verloren.

Wat mij opviel was de oneindige triestheid die geschetst wordt van een Noord-Ierland in de winter met sneeuw, kou, mist, ijsregens, gestoorde en gefrustreerde mensen en vooral veel barre grond. De titel slaat op de onvruchtbaarheid van het land zelf maar in overdrachtelijke zin tevens op de onvruchtbaarheid die voor kan komen bij vrouwen. Warmte, jazeker ook warmte, die is gelukkig ook aanwezig. Maar ook de kou van de gevolgen van de Big Troubles, de moordpartijen van de protestanten en katholieken die nog tot in lengte van dagen merkbaar zullen zijn in Noord-Ierland en direct verband houden met de motieven van de moordenaar(s).

Het boek had beduidend korter gekund. Het gedub en getwijfel bij Paula over de zwangerschappen, haar moeizame omgang met de twee potentiële vaders, neemt (te)veel bladzijden in beslag. Overigens is abortus, naast de onmogelijkheid om soms een schuld ingelost te krijgen, het hoofdthema in dit boek. Karaktertekening en psychologische diepgang van de hoofdrolspelers krijgen een ruime voldoende. De vraag wat er gebeurd is met haar moeder is niet beantwoord. Paula eindigt dan ook met de woorden: “Pap. Kun je me overeind helpen. Ik moet van alles doen.”

Vier sterren.

Jac Claasen.

Leesclub Tot de duivel het schip keert: Groepsrecensie Eveline, Marije, Miranda, Chrisje en Nathalie!

leesclub-nathalie-briessinck

Over de auteur:

Nathalie is een Vlaamse auteur en creatieveling. Ze studeerde Taal- en letterkunde en specialiseerde zich in poëzie. Ze is professioneel uitgeefmanager bij een educatieve uitgeverij, maar in hart en ziel is ze schrijver. Met Tot de duivel het schip keert debuteert zij in proza. (Bron: http://www.hebban.nl)

De Achterflap:

Antwerpen, eind negentiende – begin twintigste eeuw.

De Schelde, de hoofdslagader van de stad, blinkt onder een gouden zon terwijl twee families verenigd door een rederij met hun schepen rimpels in het water trekken. In een stad waar naast zijn rivier ook mensen op de uren van de getijden in en uitstromen, voert Tot de duivel het schip keert je mee door zijn straten, huizen, kieren en achterbuurten om een familiegeschiedenis bloot te leggen. Een verhaal dat tegelijkertijd schrijnend mooi is en vol verraad zit.  Over levens, over eigenwijsheid en over mensen die via eigenbelang en liefde “een” waarheid onthullen die families verbindt, maar ook scheidt.

De Cover:

Eveline:

De cover van Tot de duivel het schip keert komt mysterieus op me over. Het is zo donker. De onderste helft is zwart, dan een (donker)blauwe zee met dreigende, donkere wolken erboven en wat in de verte een zwart containerschip. Als dat maar goed komt 😉 Maar dat zal het ongetwijfeld niet komen gezien het genre van het verhaal… Zou ik het boek oppakken in de boekhandel? Zeker weten! Weinig zo spannend als op open zee in de problemen komen.. ik hoop het nooit mee te maken! Een containerschip straalt sowieso weinig gezelligheid uit dus de toon is gezet! Ik heb er zin in 🙂

Marije:

Het boek heeft een mooie cover. Een beetje duister: donkere lucht, donker water en dan (het silhouet van) het schip in het blauwe licht. En de titel van het boek lijkt op een naamplaatje met de verschillende lettertypes alsof de duivel de inleiding is en het schip het hoofdverhaal.

Nathalie:

De cover is mysterieus en wat te donker naar mijn smaak. Je kan water – een rivier? – en een boot onderscheiden maar de plaatsnaam Antwerpen staat er onder om het boek te kunnen lokaliseren. Dan had dit wat mij betreft meer door de cover verbeeld kunnen worden bijvoorbeeld met een skyline met een kathedraal of een “hand werpende” Brabo bijvoorbeeld. Op zich is het beeld wel oké welteverstaan.

Chrisje:

Adembenemend, sinister, zwoel, somber, spannend. Allemaal woorden, die in me opkomen als ik de cover bekijk. Zeker een omslag als ‘lokker’ om het boek vast te nemen.  Blijkt dat schrijfster Nathalie de cover zelf ontworpen heeft. Straffe dame!

Miranda:

De cover vind ik erg mysterieus en onheilspellend. Wat kan ik nu verwachten van dit boek? Een schip aan de horizon op een donkere zee, dat moet toch veel ellende betekenen. Wat voor een geheimen schuilen er in dit boek. De cover roept veel vragen op. Een grote donderwolk boven zee, wat zal er gebeuren? Ik ben echt zeer nieuwsgierig wie de duivel in dit boek is?

Meningen:

Eveline:

Op de donkere cover van het boek zien we een schip op zee tegen een (donder)blauwe achtergrond. Hierdoor was ik compleet op het verkeerde been gezet! Ik dacht dat ik over moord en doodslag op het schip zou lezen. Het radeloze van niet kunnen vluchten omdat je midden op zee zit. De rillingen liepen me bij die gedachte alleen al over de rug.

Maar niets bleek minder waar te zijn! Het verhaal speelt zich af in Antwerpen. We blijven met beide beentjes droog en veilig op de kade. Nou ja, veilig? Voor lang niet iedereen… ‘Tot de duivel het schip keert’ is opgedeeld in vijf delen. Ieder deel wordt door een personage vertelt en speelt op de andere delen in. Samen zijn ze compleet en vormen ze het hele verhaal. We leren interessante personages kennen en een wereld die behoorlijk ver van mijn bed af staat.

Marije:

Het verhaal neemt ons mee naar Antwerpen eind negentiende, begin twintigste eeuw. In hoofdstuk 1 leren we Maryse Gallant kennen, dochter van een Belgische reder, Henri Gallant. Ze past niet in het keurslijf van een echte dame. Ze is ongeduldig, heeft altijd een antwoord klaar en zeer duidelijke ideeën over wat ze wil worden en bereiken in het leven. Ze wil in de rederij van haar vader werken als volwaardige medewerker. En dat in een tijd waarin vrouwen thuis hoorden te zijn en geen rechten hadden. Haar vader wil toch dat ze zich in de rol van ‘dame’ schikt en vrijwilligerswerk gaat doen zoals alle vrouwen. Zo maakt ze kennis met Anne Matthieu, die het fantastisch vindt als vrijwilliger in het Gasthuis van Monseigneur Claeys. Langzaam worden ze vriendinnen ook al liggen hun dromen en ideeën over hun toekomst mijlenver uit elkaar. De sfeer die Nathalie heel mooi beschrijft, roept beelden op van de film Titanic.

Nathalie:

Twee patriarchen van families met opgroeiende dochters zijn partner in een kleine rederij in Antwerpen die passagiersvaarten tussen Antwerpen en Amerika verzorgen en proberen tegen de moordende concurrentie van onder andere de Red Star Line maatschappij in te gaan. Anne Mathieu en Maryse Gallant leren elkaar beter kennen dankzij één van de grote feesten waarop ze samen aanwezig zijn. Eerst gaat hun kennismaking wat stroef maar later leren ze elkaar beter kennen en krijgen ze een hechte relatie met elkaar.

Chrisje:

Als een ‘duiveltje’ op mijn schouder zit de titel tijdens het lezen wat in de weg. Ik heb die langs alle kanten bekeken, gedraaid, gewikt en gewogen. En nog kan ik er geen touw aan vastknopen. Ik zie de link niet met het boek. Dat zal wel aan mij liggen. Kan iemand me uitleg geven. Anyone?

Miranda:

Het boek gaat over Maryse die de dochter is van een man die zijn hart en ziel legt in het maken van schepen. Maryse wil als zijn dochter dolgraag deel uitmaken van deze scheepswerf en meewerken hier. Maar in die tijd is dat not done. Vrouwen horen hun plaatsen te kennen, dat vindt vooral de vriend van de vader van Maryse, Eduard. Die horen thuis te blijven en vrijwilligerswerk te doen. Zo komt Maryse via Anne terecht in het verpleeghuis om daar te werken. Op een dag is ze er helemaal klaar mee en gaat op zoek naar avontuur.

Eveline:

Of de titel goed gekozen is? Een duivel komt er zeker in voor! Niet in de klassieke zin als een rood wezentje met een pijlachtige staart en een hooivork maar een kwaadaardig persoon die op de eerste gezicht een zeer fatsoenlijk iemand lijkt te zijn. The devil in disguise… Ik vond het een heerlijk boek. Het leest heerlijk door! De overgangen van personages zijn best heftig en zorgen voor een dynamisch verhaal.

Marije:

Hoofdstuk 2 gaat over Madame Elsa, een hoerenmadam. Samen met haar tweelingzus Julia runt ze een bordeel. Ze begon met de gedachte het beter te doen dan haar voorgangers. Alleen Belgische vrouwen, geen gezeur met de politie. Maar daar was geen goed geld in te verdienen. Nu verkoopt ze (illegale) meisjes aan het buitenland en levert ‘zwarten en halfbloeden’ en sjoemelt met de wijnverkoop. Een verhaal over hoe de verleiding van het grote geld de moraal en het fatsoen verdringt. En hoe dit uiteindelijk leidt tot haar ondergang. In hoofdstuk 3 wordt Eduard Matthieu beschreven. Hij is de vader van Anne uit hoofdstuk 1. Hij werkt als bestuurder in de rederij. En hij komt regelmatig in het bordeel bij Madam Elsa. Een man die een vastomlijnd idee heeft van hoe de wereld eruit dient te zien en zijn rol daarin. Een man die geconfronteerd wordt met het pijnlijke resultaat van een in het verleden door hem genomen beslissing. Het leven is succesvol als je zakelijke keuzes maakt, ook in je privéleven. Plicht gaat boven alles, emoties zijn onhandig en ongewenst. In dit hoofdstuk wordt een aantal verhaallijnen duidelijk die alle personen met elkaar verbindt.

Nathalie:

Het zijn twee jonge vrouwen die hun plaats zoeken in een veranderend tijdsgewricht. De ene, Anne, is opgevoed in een strenge familie met veel normen en regels maar zonder voldoende warmte en heeft wel ambities maar ze schikt zich toch in haar lot als huisvrouw naast een echtgenoot die haar voldoende vrijheid en bescherming kan bieden om een goed leven te leiden. Maryse daarentegen verloor als kind haar moeder en is opgevoed door een liefhebbende vader en een huismeid die tevens de warme moederrol opneemt om een emotionele leemte in te vullen. Zij streeft een droom na om als één van de eerste vrouwen ook een rol in het zakenleven op te nemen en helpt haar vader met haar advies sinds ze jong is. Haar drang tot onafhankelijkheid steekt er echt bovenuit.

Nadat Anne er in is geslaagd Maryse warm te maken om ook in het Gasthuis te gaan werken als vrijwilligster net als zij,  verdwijnt Maryse plotseling. Als ze ook na enkele maanden niet meer boven water komt, kwijnt haar vader weg , laat de rederij en zijn zakenpartner voor wat ze zijn, en vertrekt hij naar Amerika om andere horizonten op te zoeken. Dezelfde weg op zoals de talrijke passagiers die hij vervoerde. En dan is er nog Alex Hennaud, een jongeman die Anne’s vader, Edouard Matthieu, dicht bij zich houdt in de rederij en liefst niet te veel uit het oog verliest. Als het onontkoombaar is, komt er een familiegeschiedenis aan de oppervlakte die niet al te fraai is en heel wat partijen in de problemen brengt. Dit verhaal leidt tot verraad en een breuk binnen en tussen families.

Chrisje:

Het verhaal speelt zich af in Antwerpen – mijn koekenstad – in het begin van de 20ste eeuw. Ik kan heerlijk meewandelen door de Antwerpse straten en pleinen. Vind ik leuk!

We leren een aantal figuren kennen met “schoon” uitgediepte karaktertrekken. Sommige verdorven, andere met ambitieuze dromen. Alle figuren linken met en naar elkaar met drama en romantiek. Als een “duiveltje” uit een doosje snap ik pas bij het laatste hoofdstuk dat het boek gaat over beginnend feminisme.

Miranda:

Zo komt ze in een bordeel terecht van madam Elsa, waar ze tegen haar zin wordt vastgehouden. Ze maakt een vreselijk tijd mee. Ze komt via hulp van anderen er weer uit. Anne die inmiddels getrouwd is beleefd een geweldige nacht met Maryse. Maar ook dat is niet toegestaan in die tijd, de liefde tussen twee vrouwen.

Eveline:

Ik mocht dit boek lezen voor de leesclub van Samenlezerisleuker en hier leerde ik dat Nathalie Briessinck dit boek in eigen beheer heeft uitgegeven. Superknap van haar.

Marije:

In hoofdstuk 4 is Anne Matthieu de verteller. In tegenstelling tot Maryse, die graag de dingen zelf bepaalt, is Anne een volger. Ze vindt dat ze zelf geen regie heeft over haar leven. Ze trouwt met Ernest Van Daele, zoon van een bankier, om zo de financiële toekomst van de rederij veilig te stellen. Maar heimelijk heeft ze gevoelens voor Maryse, die ineens spoorloos verdwijnt. Nog meer stukjes van de puzzel vallen in dit hoofdstuk op zijn plaats.

Hoofdstuk 5 is weer gericht op Maryse. Zij is gered uit een verschrikkelijke omgeving. Er wordt duidelijk wie een rol hebben gespeeld in haar redding. Langzaam keert ze weer terug in de maatschappij, haar vader is geëmigreerd naar Amerika. Hij dacht haar nooit meer te zien. Anne zoekt weer toenadering, maar alles gaat erg stroef. Maryse haar kijk op de wereld is veranderd en ze weet niet goed hoe ze een plekje moet veroveren. Blijft ze in Antwerpen of gaat ze naar haar vader? Wat moet ze met Anne? En wie is Alex? Wil ze wraak nemen op degenen die haar gekwetst hebben of staat ze daarboven? Terwijl ze worstelt met deze vragen, komt het hele verhaal samen.

Nathalie:

Het boek houdt een wat trage start in, maar vanaf dat je deel 2 begint te lezen, krijg je het begin voorgeschoteld van wat een spannend en mooi verhaal zal worden met heel wat drama, schuld en verraad. Dit alles met op de achtergrond het vroeg 20-eeuwse Antwerpen, de rederijwereld,de chique elite families – niet toevallig met Franse namen, maar ook de wereld van de havenarbeiders, gewone hardwerkende mensen, de Antwerpse prostitutiewereld en haar herkenbare straten, steegjes en kaaien en zeker ook de Antwerpse haven waarvan het hart toen nog in het centrum lag.

Hier en daar zaten er nog wat kleine (typ)foutjes in, maar dat overschaduwt het geheel echt niet, dat knap geschreven is in een ingehouden doch gevoelige schrijfstijl die je zeker doet meeleven met de personages of waardoor net antipathie wordt opgewekt voor de dominante conservatieve elite van die tijd.

Chrisje:

Natuurlijk ben ik wat bevooroordeeld als “Antwerpse”, maar ik kan dit boek warm aanbevelen.

“Je waant je terug in de tijd met een schrijnend verschil tussen arm en rijk, man en vrouw, hoerenkast en liefdadigheid.”

Miranda:

De vader van Maryse is inmiddels vertrokken naar Amerika omdat hij de hoop op heeft gegeven om zijn dochter ooit terug te zien. In die tijd waren er veel mannen die het slecht voor hadden met vrouwen. En die vrouwen van de lage stand gebruikten om hun vrouw van stand niet lastig te vallen. Het boek wordt geschreven uit verschillende perspectieven, dat is dan ook wel een goede manier om een boek te schrijven. Ieder perspectief is een verhaal op zich, vind ik. Het is een boek dat de ene keer je aandacht echt vasthoudt en boeit en de andere keer vond ik het minder boeiend. Het is een goed verhaal, met echt goed geschreven beelden, zodat je de omgeving van Antwerpen goed voor je ziet.

Conclusies:

Eveline:

Wisten jullie dat er zowaar een trailer is van het boek?

https://www.magisto.com/album/video/KCZ9Q05TAgYqNycHDmEwCXt5?l=vsm&o=w&c=t&source=twitter

Als deze jullie niet weet te overtuigen om het boek te lezen, al dan niet samen met mijn recensie, dan ben je gewoon geen liefhebber van het genre literatuur en romans 😉

Vier sterren.

Marije:

Tot de duivel het schip keert is een heerlijke roman met in ieder hoofdstuk een ander perspectief. Langzaam wordt een beeld geschetst van deze periode van de laat negentiende, begin twintigste eeuw in Antwerpen. De zeden en gebruiken, de rol van de vrouw, verstandshuwelijk versus (verboden) liefde en hoe de verschillende personen hiermee omgaan. Alles is prachtig in elkaar verweven, zodat de lezer uiteindelijk het hele verhaal kent. De schrijfstijl is beeldend, je ziet als het ware voor je hoe Antwerpen er toen uitzag. Een heel mooi debuut van deze schrijfster en het smaakt naar meer, veel meer!

Vier sterren.

Nathalie:

Ik vroeg me al snel af, net vanwege de herkenbaarheid, welke bronnen de schrijfster had gebruikt. Om die nieuwsgierigheid  te stillen is er op het einde van het boek een hoofdstukje met de bronnen en referenties toegevoegd,  dat wel interessant is. Bronnen uit het Felixarchief en artikels over de prostitutiewereld, de eerste emancipatiegolf, vrouwenbewegingen en feminisme hielpen haar om dit verhaal te schrijven. Verder stoffeerde ze haar verhaal met historische informatie over onder andere de Antwerpse Zoo en de Velodroom, o.a. uit het MAS. Over scheepvaartmaatschappijen vond Briessinck informatie bij – hoe kan het ook anders – de Vrienden van de Red Star Line en tijdens het Red Star Line festival in 2012 naar aanloop van de officiële opening van het Red Star Line Museum in 2013. Dit duidt allemaal op gedegen onderzoek waardoor haar verhaal ook zeer geloofwaardig en logisch overkomt. Ik ben alvast voldoende gecharmeerd voor een vervolg hierop! Met een ander historisch verhaal over Antwerpen of zo. ’t Is maar een suggestie …

Vier sterren.

Chrisje:

De personages leven en nemen je mee in hun belevenissen. En de laatste alinea laat het beeld op de cover blinken!

Miranda:

Op zich zou ik het boek wel aanraden aan anderen. Toch had ik wel iets meer verwacht van het boek. Toen ik de titel zag en las dacht ik dat ik echt een thriller zou gaan lezen met echt spannende scenes, maar helaas was dat niet zo. De titel zet je op het andere been. Toch kon ik de titel moeilijk plaatsen met betrekking tot het boek. De duivel wie was dat nu eigenlijk, dat kan je op meerdere manieren interpreteren.

Ik zou het boek 3 sterren geven. Dat is meer dan genoeg voor dit boek.

We willen Nathalie Briessinck  en onze deelnemers natuurlijk bedanken voor deze te leuke leesclub. Ook super leuk dat Nathalie bereid was even bij ons in de chat te komen om zo wat vragen van de lezers te beantwoorden! Echt helemaal gaaf! Deze groepsrecensie komt op een gemiddelde van 3,5 ster uit en dat is toch mooi ruim voldoende.

Whoop whoop op naar het volgende boek van Nathalie Briessinck!!!

Corina en Marc-Jan lazen: Het Dossier-Anya Niewierra*****

het-dossier

Met dank aan Uitgeverij BforBooks voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anya Niewierra

Uitgever: BforBooks

Aantal pagina’s: 320

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: januari 2017

De Cover:

Corina:

Knallend geel met de titel uitgesneden in de kaft met daar achter een schilderij! Daar is maar één woord voor! GAAF!! Oppakken en snel die achterflap lezen.

Marc-Jan:

De cover was het eerste waar ik dolenthousiast over was! Het is een paperback maar het materiaal is erg dik waardoor het boek erg stevig is. De titel is uitgesneden en wanneer je de kaft omslaat zie je dat er een mooie plaat tevoorschijn komt. Ik begon dus vol enthousiasme te lezen.

De Achterflap:

Berlijn, 9 november 1989, in de nacht dat de Muur valt: de 21 jarige Josta Wolf ontsnapt uit de Stasi gevangenis Hohenschönhausen. Ze zat hier opgesloten, omdat ze verdacht werd van het stelen van het Königstein Dossier. In deze map zaten de documenten die konden bewijzen dat het DDR regime kunst vervalste om deze vervolgens in het Westen te verkopen.

Mechelen, 18 april 2014: de weduwe Josta Bresse overleeft een aanslag op haar leven. Ze ontdekt dat er een relatie is met haar vroegere werk als kunstvervalser. Ze vlucht naar Berlijn, want alleen hier kan ze antwoord vinden op de vraag wie haar destijds heeft verraden. Uiteindelijk komt ze oog in oog te staan met de man die haar leven verwoestte. Hij plaatst haar opnieuw voor een gruwelijk dilemma.

Meningen:

Marc-Jan:

Wat een fantastisch verhaal! Zeker het origineelste verhaal dat ik ooit gelezen heb. Het verhaal speelt zich af in 2014 maar grijpt steeds terug op de periode waarin Josta in de DDR woonde en ‘werkte’. Met een criminele daad waarover ik niet heel vaak een verhaal gelezen heb, orgaanroof, zet Niewierra hier een enorm goede literaire thriller neer.

Corina:

Het eerste hoofdstuk is schuingedrukt en BAM je zit in het verhaal. Wie is deze verteller? Wat heeft het van doen met Josta, de hoofdpersoon in het verhaal? Afwisselend neemt Anya je mee door het leven van Josta en door het leven van de verteller. Overzichtelijk door het anders nummeren van de hoofdstukken en het andere lettertype.

Josta is het slachtoffer van een bijzonder misdrijf wat gelijk in het begin van het verhaal naar voren komt. De vraag rijst gelijk, waarom leeft ze nog? De link naar haar DDR verleden wordt snel gelegd en roepen meer en meer vragen op.

Marc-Jan:

Een misdaad in het nu die verband houdt met Josta’s tijd in de DDR en haar bezigheden van toen. Het verhaal wordt verteld vanuit Josta maar af en toe komt er een schuingedrukt, kort hoofdstukje tussendoor waarin iemand zijn kant van het verhaal vertelt aan ene Emma. Deze hoofdstukjes zijn ook op een andere manier genummerd, met Romeinse cijfers. Aan deze schuingedrukte stukjes moest ik eerst erg wennen, maar al gauw vond ik ze erg van waarde voor het verhaal. Al helemaal toen ik erachter kwam, wat de bedoeling was  van deze stukken (echte thriller reden!).

Corina:

Anya beschrijft het verleden, de angst, de woede en vooral de bizarre manier van werken van de Stasi, alsof je erbij was. Sterk, krachtig en je aandacht verslapt geen moment. Ook de schuin gedrukte hoofdstukken staan als een huis en maken het verhaal compleet, ondanks dat je niet helemaal je vinger kan leggen op wie, wat en waarom.

Als Josta naar Berlijn vlucht om uit te zoeken waarom ze 25 jaar na dato nog steeds doelwit is van moordenaars, begint er een kat en muis spel. Langzaam vallen de spreekwoordelijke puzzelstukjes in elkaar, maar tot op het eind blijf je er met een paar in je handen zitten.

Als dan alles uiteindelijk past denk je alleen maar: “Jeetje hoe bedenk je zo een ingenieus plot?” Alles klopt van A tot Z.

Conclusie:

Marc-Jan:

De term Literaire Thriller staat er niet voor niets op. Dit is een boek dat ik op mijn literatuurlijst mag zetten voor mijn mondeling in mijn examenjaar. En dat ga ik misschien ook wel doen!

Ik geef Het Dossier vijf hele sterren!

Corina:

Anya heeft een ijzersterke thriller neergezet, gebaseerd op de (voor ons westerlingen) bizarre leefomstandigheden in het voormalig DDR. En de navolging die het eventueel zou kunnen hebben in deze tijd. De persoon Josta is kei goed neergezet en ook de overige personages staan prima op hun plek in het verhaal. Minpuntje voor mij was het laatste hoofdstuk, de ruim twee jaar later. Het verhaal was voor mij af en ik zie nu, een paar dagen na het dichtslaan, nog niet de toegevoegde waarde.

Vijf sterren op alle fronten.

Marc-Jan van Dam en Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Tamar-Monique Hoolt****

Tamar 3

Met dank aan Futuro Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Monique Hoolt

Uitgever: Futuro Uitgevers

Aantal pagina’s: 218

Genre: Oorlogsroman

Verschijningsdatum: 16 februari 2017

Over de auteur:

Monique Hoolt  (1965) woont sinds negen jaar in Le Marche. Op het Italiaanse platteland vond zij de rust om haar roman te schrijven. Dat haar eerste boek zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog komt voort uit haar fascinatie voor deze zwarte periode in de geschiedenis. Monique is verder werkzaam als freelancer, online communicatie en copywriting.

( Bron: http://www.futurouitgevers.nl )

De Cover:

Mysterieus! Een close-up van een gezicht en daar onder in mooie rode letters de titel.

De Achterflap:

Een vrouw stuift de hoek om, haar mantel wappert om haar benen, de sjaal om haar hals achtervolgt haar als een fladderende kraai. Ze kijkt over haar schouder en stopt. Met haar vuist bonst ze op iedere deur in de straat, met haar andere arm klemt ze een bundel in een groene deken stevig tegen haar borst. “Help me alstublieft!” Een hoge overslaande stem. Niemand doet open.

Oktober 1943. Tamar is negen maanden oud als haar moeder, op de vlucht voor Duitse soldaten, haar in de armen van een onbekende vrouw duwt. Het Joodse meisje groeit op in een pleeggezin en krijgt te maken met alle gevaren die de Tweede Wereldoorlog met zich meebrengt, van verraad en NSB’ers tot bombardementen.

Tamar gaat over het maken van morele keuzes in oorlogstijd en wordt door drie verschillende vrouwen verteld. Machteloze kleine mensen zoeken naar verklaringen om iets gruwelijks te begrijpen, het politieke drama is gevat in een ontroerend en meeslepend verhaal. Hoe overleef je een oorlog als je niemand kunt vertrouwen?

Mening:

Monique neemt je vanaf de eerste bladzijde mee in een vlot geschreven, doch indringend verhaal. Ze neemt je mee door het leven van Antonia en haar gezin die het als hun burgerplicht zien om het kleine mensje dat hun in de armen wordt geduwd te helpen. Ondanks alle gevaren die dat met zich mee brengt.

Op een mooie, subtiele manier beschrijft Monique de twijfels, de angsten, de emoties en de gevaren van een tijd die ons voorstellingsvermogen te boven gaat. Je voelt mee met Antonia en Herman als zij beslissingen moeten nemen die ook voor hun en hun twee zoons de dood tot gevolg kunnen hebben. En je leest vol afschuw tot wat voor een (wanhoops) daden andere mensen kunnen komen in tijden van oorlog en onderdrukking.

Tussendoor lees je het verhaal van Anna. Een getalenteerde violiste welke in Westerbork en later in Auschwitz belandt en door haar muzikale talent weet te overleven. Haar angsten tijdens die periode en haar wanhoop en schuldgevoel na de oorlog heeft Monique heel gevoelig en integer neergezet.

Als de twee verhaallijnen samen komen, komen ook alle emoties in een stroomversnelling. De pijn en angst van Antonia en Herman, de wilskracht maar het soms bijna tastbare onvermogen van Anna zijn ZO geloofwaardig geschreven en je hoopt maar één ding, dat het goed blijft gaan met Tamar.

En dan komt Tamar zelf aan het woord en krijg je een inkijk over hoe het zou kunnen zijn voor een klein kind die opgroeit met de wetenschap dat haar ouders zijn vermoord in de hel van de concentratie kampen en alle vragen die daar bij komen kijken. Heel mooi gedaan!!

Op alle fronten vier sterren voor dit mooie debuut.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: Draai je niet om-Tove Alsterdal****

draai

Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tove Alsterdal

Vertaald door: Bart Kramer

Uitgever: Prometheus

Aantal pagina’s: 416

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum:  10 februari 2017

Over de auteur:

Tove Alsterdal (1960) is schrijfster en journaliste en schrijft teksten voor toneel, film en opera. Eerder schreef ze Vrouwen op het strand, dat wereldwijd lovend werd ontvangen, gevolgd door de grote hit Het stille grafGeef me je hand werd uitgeroepen tot beste Zweedse misdaadroman van 2014. De boeken worden in zestien talen uitgegeven en zijn in meerdere landen genomineerd voor prijzen.

Draai je niet om is Tove Alsterdals vierde thriller. Ze wordt beschouwd als een van de beste Zweedse thrillerschrijfsters.

( Bron: www.uitgeverijprometheus.nl )

Cover:

Door de bomen straalt het echt een ‘thrillersfeer’uit. Het gebouw, typisch Zweeds, had ik graag realistisch en minder kinderlijk afgebeeld gezien. Over smaak valt niet te twisten en al met al een prima cover.

Achterflap:

Ooit was Beckomberga het grootste psychiatrisch ziekenhuis van Europa. Nu zijn de sporen van het verleden gewist en worden er exclusieve woningen gebouwd in het oude park. Svante Levander is een van degenen die in de idylle gaan wonen, samen met zijn nieuwe liefde. Onderweg naar huis vanaf de winkel wordt hij doodgestoken. Eva, zijn ex-vrouw, is hem die avond gevolgd en wordt opgepakt op verdenking van moord. Slechts één persoon kan getuigenis afleggen over wat er is gebeurd, een buitenlandse vrouw die voor de winkel zat te bedelen, maar zij is spoorloos verdwenen. Wanneer een paar jongens in de buurt van de plek van de moord de resten van menselijke lichamen vinden, ontstaat een angstgolf.

Het verleden blijkt dichterbij te zijn dan iemand kon vermoeden.

Mening:

Draai je niet om is mijn eerste kennismaking met Alsterdal. Ik ben over het algemeen echt fan van de Scandinavische thriller en ook dit boek wist me de vele uren leesplezier te geven waar ik op hoopte.

De proloog begint met zuster Ulla Andersson. Een personage wat later in het verhaal een hele rol zal gaan spelen en ze wordt en is één van mijn favorieten. Het begin is wat aan de zware kant geschreven, ik hou daarvan. Het is koppie erbij en de moord op Svante wordt zo beschreven dat je denkt: Wat gebeurt hier?? De gedachten van een gestoorde moordenaar komen tussendoor en vervolgens word je meegenomen naar het punt waar Eva wakker wordt in het ziekenhuis. Waar de politie klaarstaat ook voor verhoor.

Vanaf hier is het dan ook letters vreten en leest het als een trein! Het is pakkend, spannend, met personages die staan als een huis en waar noodzakelijk zijn uitgediept. Het verhaal bevat meerdere lagen en lijnen. Het verhoor en het gevangen zitten van Eva wat uitmondt in de zoektocht naar de getuige, wat je via Berlijn naar Roemenië brengt. Eva en zoon Filip, weten ze elkaar weer te vinden? Botresten en lijken welke gevonden worden, waar buurman Niklas onder andere ‘druk’ mee is.

De lijnen met bijbehorende personages lopen door elkaar heen zonder dat het rommelig wordt en je vraagt je af hoe dit een geheel gaat worden. De schrijfstijl is ronduit fantastisch en datgene wat beschreven wordt zie je allemaal met gemak voor je. Het einde en het plot in zijn geheel is dan ook geniaal en Alsterdal weet je te trakteren op een hele toffe plottwist.

Draai je niet om start spannend, is vervolgens onderhoudend maar intrigerend en richting einde wil je gewoon weer zó graag weten hoe het afloopt. Een verhaal wat je na het dichtslaan nog laat nadenken en waarbij je tot de conclusie komt: Poeh, misschien niet altijd even retespannend maar wat een intelligente en goed uitgewerkte thriller is dit!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Vier sterren voor Draai je niet om.

Karin Meinen.