Ode aan mijn paps

Papa’s kindje

Ik ben sinds ik geboren ben een papa’s kindje, nu denk je dat kan je niet weten. Klopt, maar ik heb wel de verhalen. Ik was een huilbaby en paps werkte veel. Maar zodra hij me pakte was ik stil. Van later heb ik wel herinneringen. Stiekem opblijven als ik wist dat paps moest overwerken, net doen of ik wakker werd van de deur. Snel nog een knuffel. Tot mijn 16de sliep ik op mijn vaders plekkie. Als m’n ouders dan gingen slapen droeg hij me naar mijn eigen bed. Ik kon anders niet slapen.

Later werd het wel iets anders, ik was een late puber en in die pubertijd (ik was 18) werd ik zwanger en verloor mijn lieve Jaimy. Ik verloor een beetje de grip op mijn leven, maar ondanks alles bleef da paps altijd mijn steun en toeverlaat. Nooit liet hij me in steek en mede dankzij hem kwam ik weer tot mezelf. (Oké een boze broer hielp ook, maar het was vooral de drive dat paps trost op mij moest zijn.)

Daarna kwamen we in rustiger vaarwater, tot mijn moeder ziek werd en ons moest verlaten. Samen met paps en de rest van de familie hebben we haar zo min mogelijk laten lijden. Maar wat waren we bang hem ook kwijt te raken na ma. Zeker omdat….

Mijn paps heeft een zwaar leven (zware jeugd) gehad en ik ben dankbaar dat hij afgelopen juli 80 mocht worden. We hebben dat ook keihard gevierd, want wie had dat gedacht 15 jaar geleden. Deze man heeft een ongelooflijke hoeveelheid strijdkracht maar ook liefde in hem wat ik alleen maar kan bewonderen. Als ik maar een fractie daarvan bezit ben ik een gelukkig mens.

Nu ga ik 1 september samen met de beste paps van de wereld naar Terschelling! Herinneringen maken voor later! Dus als ik 5 dagen van de radar ben….ik kom weer terug! (Jammer hé? 🤪)

Corina Nieuwenhuis.