Leesclub Samenlezenisleuker: Circus Cesaria van Sanne Hillemans: De Deelnemers!

Circus Cesaria 2

En daar zijn ze dan, de deelnemers van weer een supertoffe leesclub bij Samenlezenisleuker, met een hele dikke dank aan…..

Sanne Hillemans!

Here we go 😀

  • Anja van Huizen
  • Carin de Wit
  • Ellis Pagen
  • Evy De Brabander
  • Bernadette Lugies
  • Arda Huijer
  • Amarins Elzinga
  • Mireille Muls

Jullie zullen via de mail het ebook ontvangen. (Note: het is niet toegestaan het ebook op enige wijze verder te delen.)

Dinsdag 18 april gaan we beginnen en zullen we de Facebook Chat in werking brengen zodat we daar samen kunnen praten over wat we lezen. Voor nu zouden we het leuk vinden als jullie vast jullie mening over de cover willen mailen naar:

Samenlezenisleuker@gmail.com

zodat we daar alvast een mooi item van kunnen maken!

Gefeliciteerd allemaal, we hebben er zin innnnn 😀

 

*Circus Cesaria verschijnt op 15 april als ebook, om enkele weken daarna ook als papieren exemplaar te verschijnen.

Over Circus Cesaria:

Een tragisch verlies heeft ervoor gezorgd dat Noah zijn verdriet al wekenlang in alcohol verdrinkt. Als hij een baan aangeboden krijgt bij een reizend circus, ziet hij geen reden om niet te gaan. Deze drastische verandering kan precies zijn wat hij nodig heeft.

Er lopen veel interessante mensen rond op het circusterrein, maar degene die eruit springt, is een meisje van zijn leeftijd dat voor iedereen een glimlach klaar heeft. Terwijl haar aanwezigheid hem uit een donkere put trekt, lijkt zijn nabijheid het tegenovergestelde effect op haar te hebben.

 

Leesclub Over het spoor: Groepsrecensie Jac, Elsa, Inge en Katrien!

img_5596

Over de auteur:

Eva Keuris (1978) studeerde in 2005 af aan de opleiding Writing for Performance van de HKU. Tijdens haar studie werkte ze ruim vier jaar als dialoogschrijver en eindredacteur voor de soap Onderweg naar Morgen. Ze schrijft verschillende televisieseries en toneel. Met haar toneelstuk Addergebroed won ze in 2005 de Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs. Op dit moment is zij eindredacteur bij SpangaS, geeft zij les aan de Schrijversacademie en werkt zij mee aan verschillende speelfilms. Over het spoor is haar debuut.

(Bron: http://www.uitgeverijprometheus.nl)

De achterflap:

Op donderdag 21 augustus verschijnt de naam van Jordi de Wit om 20.30 uur op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen, maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.

Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid echter steeds verder weg te raken. Maar íemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond?

De cover:

Jac:

De cover heeft een neutrale uitstraling. Ik zie geen relatie met de synopsis van het boek.

Elsa:

De cover spreekt mij aan ondanks dat ik meestal niet zo van de grote gezichtsfoto’s/portretfoto’s ben. Toch door de kleurstelling en de opvallende plaatsing van de titel valt de cover wel in de smaak bij mij  🙂

Benieuwd naar het daadwerkelijke verhaal!

Inge:

De cover triggert je wel. Die jongen kijkt je echt aan maar is meteen mysterieus. Je zou het spoor bijster worden. Ik ben wel heel erg benieuwd nu naar het verhaal hoor.

Katrien:

Op het eerste zicht, zeg ik dat ik het boek niet zou opnemen in de boekhandel. Foto’s op de cover vind ik sowieso niet zo fijn. In dit geval is het een gezicht redelijk dichtbij gefotografeerd en dat stoot mij af. Weliswaar kan ik van het gefotografeerde gezicht wel zeggen, dat het boekdelen spreekt. Een karaktervolle uiting met een diepe droefenis.

De keuze van de gele kleur om de titel weer te geven, vind ik ook niet zo geslaagd. Maar wellicht zal de verklaring hiervan duidelijk worden tijdens het lezen van dit boek. De titel daarentegen triggert wel.

“Over het spoor” kan vele richtingen uitgaan. Nieuwsgierig zie ik uit waar deze heen leidt. De naam van de auteur vind ik wel goed geplaatst. Sereen, klassevol, duidelijk maar niet overheersend, zachtjes neergestreken op een plaats met een totaal zicht. Fijn gevonden!

Meningen:

Jac:

Eva Keuris hanteert een zeer heldere, intelligente schrijfstijl. Het is een lust om de goed geconstrueerde en doordachte zinnen te lezen, echter lang niet overal. Het boek bevat nogal wat langdradige passages. Overigens zal het lezen van dit boek geen problemen opleveren. De indeling van het boek is niet alledaags. De proloog en het daaropvolgende feitenverslag in de vorm van een proces-verbaalachtig verhaal, wekken verwachtingen die in het vervolg van het boek niet worden waargemaakt.

In de tijdlijn van het boek worden de gesprekken met toenmalige hoofdrolspelers en nevenfiguren afgewisseld met aantekeningen voor het boek en fragmenten uit het gevangenisdagboek van Ingmar.

Elsa:

Dit literaire thriller debuut mocht ik lezen voor de leesclub van Samenlezenisleuker, mede dankzij uitgeverij Prometheus Amsterdam.

Persoonlijk vind ik het altijd leuk kennis te maken met nieuwe auteurs, dus ik was dan ook aangenaam verrast dat ik deel mocht nemen aan de leesclub en zeer benieuwd naar het boek. Het verhaal gaat vooral over ghostwriter Stella, die een fascinatie heeft voor een moordzaak op een tienjarige jongen, die een aantal jaren terug heeft plaatsgevonden. Voor deze moord zijn toentertijd drie oudere jongens veroordeeld.

Op het moment dat Stella zich vast gaat bijten in de zaak voor haar werk, zijn de jongens al vrijgekomen. Tevens wordt ze door 1 van de veroordeelde jongens benaderd om een boek over de zaak te schrijven. Ze besluit met hen op zoek te gaan naar de waarheid rondom de moord. Wat is er toen gebeurd, en wie is er echt verantwoordelijk?

Inge:

Het verhaal begint met een intro over de dood van Jordi. Dit vond ik heel erg origineel, en vanaf dit moment had het boek me al te pakken. Hierna maken we een grote  sprong naar 2015. Stella Lammers heeft een creatieve schrijfopleiding gevolgd, en woont op zichzelf in Amsterdam. Ze heeft al verscheidende boeken geschreven, maar onder geen boek staat haar naam. Ze wil dolgraag een boek schrijven met haar naam er onder en de kans krijgt ze dan ook. Ze mag een boek schrijven over de veroordeling van Ingmar Van Amerongen. Hij en zijn twee vrienden Julian en Remi,  zijn veroordeeld voor de moord op Jordi. Ingmar heeft 7 jaar onterecht in de gevangenis gezeten.

Deze opdracht krijgt ze wanneer de vrienden op vrije voeten komen te staan. Stella komt in contact met Ingmar, en is meteen onder de indruk van hem. Stella wil niet alleen zijn naam zuiveren, maar  wil ook zijn verhaal vertellen en gaat op onderzoek uit. Ze interviewt alle betrokkenen zoals de ouders van Ingmar en de oma van Julian. Ook gaat ze in gesprek met Remi en Julian.  Stella en Ingmar krijgen gevoelens voor elkaar, en beginnen een relatie,  maar of haar dit dichterbij de waarheid brengt is nog maar de vraag. Stella wil haar eigen draai geven aan het boek,  maar dit vindt Ingmar niet zo fijn.

Katrien:

Bij aanvang van het boek vond ik het best wel goed.  Een leuke, maar vooral goede schrijfstijl liet toe om rap in het verhaal te komen. Wat op de achterflap werd vermeld, voelde ik stilaan het verhaal binnensluipen.

De eerste 8 hoofdstukken bleef ik erin geloven, en wou ik het verder nog een kans geven, alhoewel daar al zeer duidelijk het gemis van een thriller merkbaar was. De kracht van het boek wat ik voelde in het begin, leek te smelten als sneeuw voor de zon. Er is weinig dialoog, maar dit stoorde mij echt niet, wel hier en daar het misplaatsen van leestekens. Dit boek wordt onder de noemer “psychologische thrillers” gecategoriseerd, maar het thrillergehalte is echt wel zoek in het boek. Het psychologische herkende ik wel, maar bleek uiteindelijk niet sterk genoeg te zijn, en verdween met mondjesmaat.

Jac:

De karaktereigenschappen, de angsten, de dromen, de mislukkingen en de achtergronden van de drie hoofdrolspelers worden uitputtend beschreven, en onder het psychologische fileermes gelegd. Het gehele boek is doortrokken van een zoektocht naar de waarheid. Als die waarheid uiteindelijk gevonden wordt, besluit ghostwriter Stella bepaalde hoofdstukken te schrappen onder het motto dat zaken die nooit worden opgelost, altijd zullen blijven hangen in het geheugen van de mensen en zullen blijven fascineren. Haar motivatie: dat verhaal, alleen dat verhaal wil ik schrijven.

Af en toe verdenk ik er Eva Keuris ervan een satire te hebben willen schrijven over het keurige dorp dat Hilversum schijnt te zijn. De onmogelijke, door de omstandigheden gedreven relatie tussen Stella en Ingmar, die gedoemd is te mislukken, is een duidelijk afgebakende verhaallijn

Elsa:

Over het geheel gezien leest het verhaal gemakkelijk weg door de fijne vlotte schrijfstijl, en ik had het dan ook in een record tempo uit. Het boek is opgedeeld in vele korte hoofdstukken, waardoor je constant geprikkeld wordt om verder te lezen en nieuwsgierig blijft.

Wat ik wel miste in dit debuut was het thrillerkantje. Er kwam weinig dreiging en spanning in naar voren, zoals ik graag in (al dan niet literaire) thrillers ervaar. In het verhaal wordt er meer ingegaan op de gedachtegang en gevoelens van de personages, wat overigens zeker wel diepgang geeft en het psychologische thrillergenre versterkt.

Inge:

Mijn eerste indruk van het boek zelf is dat het een mooie stevige kaft heeft met een indrukwekkende cover in mooie kleuren. Krijg ook direct zin om er in te beginnen. De cover past voor mij goed in het verhaal. Wel had ik een andere titel gekozen. Vind dit niet echt bij het verhaal passen. Er wordt maar heel even over Het Spoor gesproken.  Het boek  heeft een prettige schrijfstijl en leest vlot weg.  Wel mist voor mij de spanning.  Of het dan de naam thriller mag hebben is de vraag.  Wel zit het psychologisch goed in elkaar.  Af en toe vind ik dat schrijfster Keuris te diep in gaat op de familierelaties.

Katrien:

De personages heeft ze naar mijn gevoel, goed uitgediept.  Wel vond ik het een beetje een gemiste kans door het verhaal van de ouders, alsook hun gemoedstoestand bij vrijlating van de schuldigen, nauwelijks aan bod te hebben gebracht. Precies of zij telden in het verhaal niet mee. Voor mij is het verhaal niet echt realistisch, waardoor het mij minder en minder boeide om verder te lezen. Het slot zag je mijlenver aankomen, en volgens mij heeft Eva Keuris daar nog tal van pagina’s willen aanbreien die geen meerwaarde brachten.

Conclusies:

Jac:

Het loze etiket “Literaire thriller” neemt wederom een prominente plaats in op de cover. Edoch, het begrip “ Literaire thriller” is een inhoudsloze kwalificatie, een soort spooktitel, naar analogie van het spooknieuws. Een thriller is Over het spoor niet, het is een aangenaam voorkabbelende, spanningsloze,  roman in een onderzoek naar de motieven en de waarheid in een moordzaak, waarin de daders hun straf al hebben uitgezeten.

Een uitstekend debuut waarbij liefhebbers van Nicci French zich zeker in kunnen vinden.

3,5  sterren.

Elsa:

Ook worden de gebeurtenissen in een realistisch tijdsbeeld geplaatst, doordat bijvoorbeeld in het boek de moord op Pim Fortuyn benoemd wordt. Dankzij Over het spoor ben ik zeer benieuwd naar toekomstig schrijfwerk van Eva Keuris.

Ik geef dit boek 4 sterren.

Inge:

De ontwikkelingen waren soms verrassend voor mij, soms voorspelbaar maar is geen moment saai geweest. Een prettig boek en een mooi debuut van Eva Keuris. Blijf haar zeker volgen, en zal een volgend boek ook zeker gaan lezen.

Het krijgt van mij 3 sterren.

Katrien:

Wat ik zeker ook wil meegeven, is dat ze een goede schrijfstijl heeft, waardoor het wel vlot leest, maar er is nog een beetje werk om het verhaal boeiend te houden. Wellicht zal ze in haar boeken verder meegroeien, wat betekent dat dit als debuut wel in orde is.

De cover: 3 sterren

Personages: 3 sterren

Schrijfstijl: 4 sterren

Verhaal: 2,5  sterren

Een mooi gemiddelde van drie en halve sterren voor Over het spoor!

 

Leesclub Over het spoor: De Quotes!

Leesclub Quotes2

Inge:

‘Ik was het spoor bijster.’

Jac:

‘Het wonen aan de goede kant van het spoor, is geen garantie dat je aan de goede kant van het leven terecht komt. Evenzo, als je aan de andere kant van het spoor woont.’

Elsa: 

‘Treffend debuut smakend naar meer.’

Yvonne:

‘Bijzonder relaas over een gebeurtenis van jaren geleden. Wie zijn er de daadwerkelijke slachtoffers?’

Katrien:

‘Arm en rijk, stil en uitbundig trekken laarzen aan en stappen in het modderige meer.

Wat bereik je hier nu mee?

Modder in de laarzen.

Pas nu beginnen de problemen.’

Simone:

‘Ik werd door het boek helaas niet op het verkeerde spoor gezet, ik zat op dezelfde lijn en werd maar 1 moment aan het twijfelen gebracht.’

Karin: 

‘Op meerdere fronten ijzersterk, het mist alleen wel spanning.’

Marc-Jan:

‘Schuldig verklaard, nu zijn onschuld nog bewijzen…’

Wilma: 

‘Maakt het weten van de waarheid niet meer kapot dan je lief is?’

Corina:

‘De personages waren goed uitgediept, die uitdieping zag ik niet terug in het gehele verhaal zelf helaas.’

Over Over het spoor:

Op donderdag 21 augustus verschijnt de naam van Jordi de Wit om 20.30 uur op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen, maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.

Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid echter steeds verder weg te raken. Maar íemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond?

Leesclub Samenlezenisleuker: Over het spoor-Tijdens het lezen

img_5596

De Leesclub is in volle gang, de Chat draait op volle toeren en wij vroegen de deelnemers natuurlijk weer naar een tussentijdse mening. Deze keer was het de vraag:

Hoe vinden jullie de ontwikkelingen in het verhaal tot Hoofdstuk 8 passen bij de achterflap?

Hieronder vinden jullie de antwoorden!

Elsa:

Wat mij opviel is dat op de achterflap het eerste stukje over Jordi gaat. Een best wel intensief stukje vind ik, waardoor je wel getriggerd wordt om het boek op te pakken. Alleen in hoofdstuk 2 wordt eigenlijk gerefereerd aan Jordi en zijn achtergrond/verhaal. Voor de rest doet dit er weinig toe in de rest van het verhaal. Wel begrijp ik dat dit van belang is om op de achterflap te zetten, zodat duidelijk is waar het eigenlijk allemaal om draait.

Hoofdstuk 1 en van Hoofdstuk 3 tot 8 wordt vooral uiteengezet hoe Ingmar en zijn familie het boek voor zich zien, en hier Stella bij betrokken raakt. Dit past precies bij de tweede helft van de achterflaptekst, alleen wordt het dan uitgebreider aangepakt en gaat het wat meer de diepte in. Ik vind de achterflaptekst in zijn geheel goed passen bij het boek, en het is ook eentje die nieuwsgierig maakt naar de inhoud van het boek.

Jac:

Ik denk dat de tekst op de achterkant niet wordt waar gemaakt. Ik denk dat het te vroeg is. Wel is duidelijk dat H1 en H2 van internationale klasse zijn en veelbelovend. Deze hoge kwaliteit wordt niet voortgezet. Wel qua schrijfstijl, niet inhoudelijk en zeker niet qua spanning. Het grote euvel is dat er te weinig gebeurt. Er kan derhalve ook geen spanning opgebouwd worden. Ter verontschuldiging van de schrijfster kan dienen, dat we nog relatief vooraan in het boek zitten, zoals gezegd.

Inge:

Ik vind dat de ontwikkeling langzaam verloopt. Tot Hoofdstuk 8 lees je vooral over Tessa en haar familiesituatie, en ook over die van Ingmar. Vind de flap wel heel erg mooi, ook met dat extra stukje over Eva Keuris. De achterflap vertelt me meer dan dat ik tot nu heb gelezen. Vind het een heerlijk boek, en het maakt me erg nieuwsgierig naar het einde. Kan het ook moeilijk wegleggen. Voor mij nog niet echt een thriller maar wie weet komt het nog.

Marc-Jan:

Eigenlijk is het verhaal tot H8 precies het verhaal dat op de achterflap wordt verteld. Pas daarna begint de verdieping van het verhaal. Begin je de personages beter te kennen, en kom je ook steeds meer te weten over wat er gebeurd is en over wat iedereen denkt! Het is tot H8 dus ongeveer een beetje de ‘intro’ van het verhaal. Kennis maken met het verhaal en personages zeg maar, en vanaf dan komt de vaart er echt in, met verdieping van alles.

Simone:

Ik vind dat de vermissing van Jordi op de achterflap groots wordt verteld, maar er in het boek niet lang over wordt gesproken. Ik had de indeling van de achterflap anders gedaan, en de moord wat kleiner gehouden. Voor de rest komt het goed overeen.

Wilma:

Op de achterflap wordt de suggestie gewekt van een stel onschuldige tieners, een gerechtelijke dwaling en zo lijkt het ook tot Hoofdstuk 8 zo te zijn, hoewel bij mij de eerste vraagtekens rond Hoofdstuk 8 begonnen te komen, vader advocaat? Als hij echt onschuldig was, was er niet meer uit te halen geweest omdat Julian zo labiel was? Wat meespeelt is dat je haast niet kan geloven dat jongeren een moord plegen.

Corina:

Tot Hoofdstuk 8 kabbelt het verhaal een beetje voort op de achterflap. Het past zeker bij elkaar, al kan ik de term “geniale psychologische thriller” nog niet zien in het verhaal tot nu toe.

Katrien:

De achterflap leunt volgens mij volledig aan bij wat te lezen valt in de eerste acht hoofdstukken. Deze geeft ook nog aan dat er heel wat meer staat te gebeuren.  Kortom de achterflap geeft de correcte info wat betreft de inhoud van het boek.

Yvonne:

Ik vind het niet echt een goede omschrijving op de achterkant. Het verhaal is nog niet echt spannend wat wel beschreven wordt op de achterkant.

Karin:

Tot H8 wil zeggen dat we een kwart boek gelezen hebben en ik vind dat de achterflap het verhaal tot nu toe meer dan prima weergeeft. In een eigen, verfrissende en geweldige manier van schrijven wordt de introductie neergezet. Het is nog niet spannend maar ik kan niet wachten op het verdere verloop van het verhaal.

 

Achterflap Over het spoor:

Op donderdag 21 augustus verschijnt de naam van Jordi de Wit om 20.30 uur op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen, maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.

Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid echter steeds verder weg te raken. Maar íemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond?

Over het spoor is een geniale psychologische thriller. Eva Keuris zet de lezer met volle overtuiging voortdurend op een ander spoor, zij verwart en vervult tot aan de laatste pagina.

 
 

Leesclub Samenlezenisleuker: Over het spoor-De cover!

img_5596

Yes!!! De leesclub is van start gegaan en natuurlijk wilden we alvast graag weten wat iedereen van de cover vond! Here we goooo.

Jac:

De cover heeft een neutrale uitstraling. Ik zie geen relatie met de synopsis van het boek.

Marc-Jan:

De jongen op de voorkant heeft een enorm donkere blik. Op de huid na is alles ook donker. Geeft misschien al iets weer van de spanning! Al snap ik het ook wanneer mensen zouden zeggen dat het er een beetje saai er uit ziet, veel is er niet te zien naast een gezicht 😉

Elsa:

De cover spreekt mij aan ondanks dat ik meestal niet zo van de grote gezichtsfoto’s/portretfoto’s ben. Toch door de kleurstelling en de opvallende plaatsing van de titel valt de cover wel in de smaak bij mij  🙂

Benieuwd naar het daadwerkelijke verhaal!

Simone:

Je ziet het gezicht van een puberjongen. Hij kijkt wat boos, naar mijn idee. Er zit een blauwe gloed overheen, wat een ijzigheid met zich meebrengt.

De titel van het boek is in gele letters geschreven, dat springt er ook uit.

Wilma:

Ik vind de kaft wat mysterieus hebben, het maakt me nieuwsgierig. Wat zou deze jongen er al dan niet mee te maken hebben en hoe komt hij voor in het verhaal. Deze persoon krijgt gelijk een gezicht, ben benieuwd of mijn beeld van deze persoon en de foto op de kaft overeenkomen.

Inge:

De cover triggert je wel. Die jongen kijkt je echt aan maar is meteen mysterieus. Je zou het spoor bijster worden. Ik ben wel heel erg benieuwd nu naar het verhaal hoor.

Katrien:

Op het eerste zicht, zeg ik dat ik het boek niet zou opnemen in de boekhandel. Foto’s op de cover vind ik sowieso niet zo fijn. In dit geval is het een gezicht redelijk dichtbij gefotografeerd en dat stoot mij af. Weliswaar kan ik van het gefotografeerde gezicht wel zeggen, dat het boekdelen spreekt. Een karaktervolle uiting met een diepe droefenis.

De keuze van de gele kleur om de titel weer te geven, vind ik ook niet zo geslaagd. Maar wellicht zal de verklaring hiervan duidelijk worden tijdens het lezen van dit boek. De titel daarentegen triggert wel.

“Over het spoor” kan vele richtingen uitgaan. Nieuwsgierig zie ik uit waar deze heen leidt. De naam van de auteur vind ik wel goed geplaatst. Sereen, klassevol, duidelijk maar niet overheersend, zachtjes neergestreken op een plaats met een totaal zicht. Fijn gevonden!

Yvonne:

Ik zie het gezicht van een tiener denk ik, een jongen zo lijkt maar hij lijkt ouder als 10, dus ik denk dat het Ingmar is. Verder zie je niet zoveel op de cover. Deze verraadt ook niet zoveel over het verhaal.En ik zou hem ook vanwege de cover niet opgepakt hebben eerlijk gezegd.

Corina:

Een close-up met een half weggevaagd jongensgezicht. Mysterieus maar niet perse mooi.

Karin:

Zo op het eerste gezicht denk ik met een YA te maken te hebben. Ik hou ook van YA en wanneer ik verder kijk is de aangename verrassing daar. Een thriller! Het blauw gecombineerd met de gele letters vind ik gaaf. Eva Keuris is me nog onbekend en het ‘over de auteur’ maakt indruk. Een debuut maar een cv waar ik U tegen zeg. Bloednieuwsgierig nu!

Over Over het spoor:

Op donderdag 21 augustus verschijnt de naam van Jordi de Wit om 20.30 uur op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen, maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.

Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid echter steeds verder weg te raken. Maar íemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond?

Leesclub Tot de duivel het schip keert: Groepsrecensie Eveline, Marije, Miranda, Chrisje en Nathalie!

leesclub-nathalie-briessinck

Over de auteur:

Nathalie is een Vlaamse auteur en creatieveling. Ze studeerde Taal- en letterkunde en specialiseerde zich in poëzie. Ze is professioneel uitgeefmanager bij een educatieve uitgeverij, maar in hart en ziel is ze schrijver. Met Tot de duivel het schip keert debuteert zij in proza. (Bron: http://www.hebban.nl)

De Achterflap:

Antwerpen, eind negentiende – begin twintigste eeuw.

De Schelde, de hoofdslagader van de stad, blinkt onder een gouden zon terwijl twee families verenigd door een rederij met hun schepen rimpels in het water trekken. In een stad waar naast zijn rivier ook mensen op de uren van de getijden in en uitstromen, voert Tot de duivel het schip keert je mee door zijn straten, huizen, kieren en achterbuurten om een familiegeschiedenis bloot te leggen. Een verhaal dat tegelijkertijd schrijnend mooi is en vol verraad zit.  Over levens, over eigenwijsheid en over mensen die via eigenbelang en liefde “een” waarheid onthullen die families verbindt, maar ook scheidt.

De Cover:

Eveline:

De cover van Tot de duivel het schip keert komt mysterieus op me over. Het is zo donker. De onderste helft is zwart, dan een (donker)blauwe zee met dreigende, donkere wolken erboven en wat in de verte een zwart containerschip. Als dat maar goed komt 😉 Maar dat zal het ongetwijfeld niet komen gezien het genre van het verhaal… Zou ik het boek oppakken in de boekhandel? Zeker weten! Weinig zo spannend als op open zee in de problemen komen.. ik hoop het nooit mee te maken! Een containerschip straalt sowieso weinig gezelligheid uit dus de toon is gezet! Ik heb er zin in 🙂

Marije:

Het boek heeft een mooie cover. Een beetje duister: donkere lucht, donker water en dan (het silhouet van) het schip in het blauwe licht. En de titel van het boek lijkt op een naamplaatje met de verschillende lettertypes alsof de duivel de inleiding is en het schip het hoofdverhaal.

Nathalie:

De cover is mysterieus en wat te donker naar mijn smaak. Je kan water – een rivier? – en een boot onderscheiden maar de plaatsnaam Antwerpen staat er onder om het boek te kunnen lokaliseren. Dan had dit wat mij betreft meer door de cover verbeeld kunnen worden bijvoorbeeld met een skyline met een kathedraal of een “hand werpende” Brabo bijvoorbeeld. Op zich is het beeld wel oké welteverstaan.

Chrisje:

Adembenemend, sinister, zwoel, somber, spannend. Allemaal woorden, die in me opkomen als ik de cover bekijk. Zeker een omslag als ‘lokker’ om het boek vast te nemen.  Blijkt dat schrijfster Nathalie de cover zelf ontworpen heeft. Straffe dame!

Miranda:

De cover vind ik erg mysterieus en onheilspellend. Wat kan ik nu verwachten van dit boek? Een schip aan de horizon op een donkere zee, dat moet toch veel ellende betekenen. Wat voor een geheimen schuilen er in dit boek. De cover roept veel vragen op. Een grote donderwolk boven zee, wat zal er gebeuren? Ik ben echt zeer nieuwsgierig wie de duivel in dit boek is?

Meningen:

Eveline:

Op de donkere cover van het boek zien we een schip op zee tegen een (donder)blauwe achtergrond. Hierdoor was ik compleet op het verkeerde been gezet! Ik dacht dat ik over moord en doodslag op het schip zou lezen. Het radeloze van niet kunnen vluchten omdat je midden op zee zit. De rillingen liepen me bij die gedachte alleen al over de rug.

Maar niets bleek minder waar te zijn! Het verhaal speelt zich af in Antwerpen. We blijven met beide beentjes droog en veilig op de kade. Nou ja, veilig? Voor lang niet iedereen… ‘Tot de duivel het schip keert’ is opgedeeld in vijf delen. Ieder deel wordt door een personage vertelt en speelt op de andere delen in. Samen zijn ze compleet en vormen ze het hele verhaal. We leren interessante personages kennen en een wereld die behoorlijk ver van mijn bed af staat.

Marije:

Het verhaal neemt ons mee naar Antwerpen eind negentiende, begin twintigste eeuw. In hoofdstuk 1 leren we Maryse Gallant kennen, dochter van een Belgische reder, Henri Gallant. Ze past niet in het keurslijf van een echte dame. Ze is ongeduldig, heeft altijd een antwoord klaar en zeer duidelijke ideeën over wat ze wil worden en bereiken in het leven. Ze wil in de rederij van haar vader werken als volwaardige medewerker. En dat in een tijd waarin vrouwen thuis hoorden te zijn en geen rechten hadden. Haar vader wil toch dat ze zich in de rol van ‘dame’ schikt en vrijwilligerswerk gaat doen zoals alle vrouwen. Zo maakt ze kennis met Anne Matthieu, die het fantastisch vindt als vrijwilliger in het Gasthuis van Monseigneur Claeys. Langzaam worden ze vriendinnen ook al liggen hun dromen en ideeën over hun toekomst mijlenver uit elkaar. De sfeer die Nathalie heel mooi beschrijft, roept beelden op van de film Titanic.

Nathalie:

Twee patriarchen van families met opgroeiende dochters zijn partner in een kleine rederij in Antwerpen die passagiersvaarten tussen Antwerpen en Amerika verzorgen en proberen tegen de moordende concurrentie van onder andere de Red Star Line maatschappij in te gaan. Anne Mathieu en Maryse Gallant leren elkaar beter kennen dankzij één van de grote feesten waarop ze samen aanwezig zijn. Eerst gaat hun kennismaking wat stroef maar later leren ze elkaar beter kennen en krijgen ze een hechte relatie met elkaar.

Chrisje:

Als een ‘duiveltje’ op mijn schouder zit de titel tijdens het lezen wat in de weg. Ik heb die langs alle kanten bekeken, gedraaid, gewikt en gewogen. En nog kan ik er geen touw aan vastknopen. Ik zie de link niet met het boek. Dat zal wel aan mij liggen. Kan iemand me uitleg geven. Anyone?

Miranda:

Het boek gaat over Maryse die de dochter is van een man die zijn hart en ziel legt in het maken van schepen. Maryse wil als zijn dochter dolgraag deel uitmaken van deze scheepswerf en meewerken hier. Maar in die tijd is dat not done. Vrouwen horen hun plaatsen te kennen, dat vindt vooral de vriend van de vader van Maryse, Eduard. Die horen thuis te blijven en vrijwilligerswerk te doen. Zo komt Maryse via Anne terecht in het verpleeghuis om daar te werken. Op een dag is ze er helemaal klaar mee en gaat op zoek naar avontuur.

Eveline:

Of de titel goed gekozen is? Een duivel komt er zeker in voor! Niet in de klassieke zin als een rood wezentje met een pijlachtige staart en een hooivork maar een kwaadaardig persoon die op de eerste gezicht een zeer fatsoenlijk iemand lijkt te zijn. The devil in disguise… Ik vond het een heerlijk boek. Het leest heerlijk door! De overgangen van personages zijn best heftig en zorgen voor een dynamisch verhaal.

Marije:

Hoofdstuk 2 gaat over Madame Elsa, een hoerenmadam. Samen met haar tweelingzus Julia runt ze een bordeel. Ze begon met de gedachte het beter te doen dan haar voorgangers. Alleen Belgische vrouwen, geen gezeur met de politie. Maar daar was geen goed geld in te verdienen. Nu verkoopt ze (illegale) meisjes aan het buitenland en levert ‘zwarten en halfbloeden’ en sjoemelt met de wijnverkoop. Een verhaal over hoe de verleiding van het grote geld de moraal en het fatsoen verdringt. En hoe dit uiteindelijk leidt tot haar ondergang. In hoofdstuk 3 wordt Eduard Matthieu beschreven. Hij is de vader van Anne uit hoofdstuk 1. Hij werkt als bestuurder in de rederij. En hij komt regelmatig in het bordeel bij Madam Elsa. Een man die een vastomlijnd idee heeft van hoe de wereld eruit dient te zien en zijn rol daarin. Een man die geconfronteerd wordt met het pijnlijke resultaat van een in het verleden door hem genomen beslissing. Het leven is succesvol als je zakelijke keuzes maakt, ook in je privéleven. Plicht gaat boven alles, emoties zijn onhandig en ongewenst. In dit hoofdstuk wordt een aantal verhaallijnen duidelijk die alle personen met elkaar verbindt.

Nathalie:

Het zijn twee jonge vrouwen die hun plaats zoeken in een veranderend tijdsgewricht. De ene, Anne, is opgevoed in een strenge familie met veel normen en regels maar zonder voldoende warmte en heeft wel ambities maar ze schikt zich toch in haar lot als huisvrouw naast een echtgenoot die haar voldoende vrijheid en bescherming kan bieden om een goed leven te leiden. Maryse daarentegen verloor als kind haar moeder en is opgevoed door een liefhebbende vader en een huismeid die tevens de warme moederrol opneemt om een emotionele leemte in te vullen. Zij streeft een droom na om als één van de eerste vrouwen ook een rol in het zakenleven op te nemen en helpt haar vader met haar advies sinds ze jong is. Haar drang tot onafhankelijkheid steekt er echt bovenuit.

Nadat Anne er in is geslaagd Maryse warm te maken om ook in het Gasthuis te gaan werken als vrijwilligster net als zij,  verdwijnt Maryse plotseling. Als ze ook na enkele maanden niet meer boven water komt, kwijnt haar vader weg , laat de rederij en zijn zakenpartner voor wat ze zijn, en vertrekt hij naar Amerika om andere horizonten op te zoeken. Dezelfde weg op zoals de talrijke passagiers die hij vervoerde. En dan is er nog Alex Hennaud, een jongeman die Anne’s vader, Edouard Matthieu, dicht bij zich houdt in de rederij en liefst niet te veel uit het oog verliest. Als het onontkoombaar is, komt er een familiegeschiedenis aan de oppervlakte die niet al te fraai is en heel wat partijen in de problemen brengt. Dit verhaal leidt tot verraad en een breuk binnen en tussen families.

Chrisje:

Het verhaal speelt zich af in Antwerpen – mijn koekenstad – in het begin van de 20ste eeuw. Ik kan heerlijk meewandelen door de Antwerpse straten en pleinen. Vind ik leuk!

We leren een aantal figuren kennen met “schoon” uitgediepte karaktertrekken. Sommige verdorven, andere met ambitieuze dromen. Alle figuren linken met en naar elkaar met drama en romantiek. Als een “duiveltje” uit een doosje snap ik pas bij het laatste hoofdstuk dat het boek gaat over beginnend feminisme.

Miranda:

Zo komt ze in een bordeel terecht van madam Elsa, waar ze tegen haar zin wordt vastgehouden. Ze maakt een vreselijk tijd mee. Ze komt via hulp van anderen er weer uit. Anne die inmiddels getrouwd is beleefd een geweldige nacht met Maryse. Maar ook dat is niet toegestaan in die tijd, de liefde tussen twee vrouwen.

Eveline:

Ik mocht dit boek lezen voor de leesclub van Samenlezerisleuker en hier leerde ik dat Nathalie Briessinck dit boek in eigen beheer heeft uitgegeven. Superknap van haar.

Marije:

In hoofdstuk 4 is Anne Matthieu de verteller. In tegenstelling tot Maryse, die graag de dingen zelf bepaalt, is Anne een volger. Ze vindt dat ze zelf geen regie heeft over haar leven. Ze trouwt met Ernest Van Daele, zoon van een bankier, om zo de financiële toekomst van de rederij veilig te stellen. Maar heimelijk heeft ze gevoelens voor Maryse, die ineens spoorloos verdwijnt. Nog meer stukjes van de puzzel vallen in dit hoofdstuk op zijn plaats.

Hoofdstuk 5 is weer gericht op Maryse. Zij is gered uit een verschrikkelijke omgeving. Er wordt duidelijk wie een rol hebben gespeeld in haar redding. Langzaam keert ze weer terug in de maatschappij, haar vader is geëmigreerd naar Amerika. Hij dacht haar nooit meer te zien. Anne zoekt weer toenadering, maar alles gaat erg stroef. Maryse haar kijk op de wereld is veranderd en ze weet niet goed hoe ze een plekje moet veroveren. Blijft ze in Antwerpen of gaat ze naar haar vader? Wat moet ze met Anne? En wie is Alex? Wil ze wraak nemen op degenen die haar gekwetst hebben of staat ze daarboven? Terwijl ze worstelt met deze vragen, komt het hele verhaal samen.

Nathalie:

Het boek houdt een wat trage start in, maar vanaf dat je deel 2 begint te lezen, krijg je het begin voorgeschoteld van wat een spannend en mooi verhaal zal worden met heel wat drama, schuld en verraad. Dit alles met op de achtergrond het vroeg 20-eeuwse Antwerpen, de rederijwereld,de chique elite families – niet toevallig met Franse namen, maar ook de wereld van de havenarbeiders, gewone hardwerkende mensen, de Antwerpse prostitutiewereld en haar herkenbare straten, steegjes en kaaien en zeker ook de Antwerpse haven waarvan het hart toen nog in het centrum lag.

Hier en daar zaten er nog wat kleine (typ)foutjes in, maar dat overschaduwt het geheel echt niet, dat knap geschreven is in een ingehouden doch gevoelige schrijfstijl die je zeker doet meeleven met de personages of waardoor net antipathie wordt opgewekt voor de dominante conservatieve elite van die tijd.

Chrisje:

Natuurlijk ben ik wat bevooroordeeld als “Antwerpse”, maar ik kan dit boek warm aanbevelen.

“Je waant je terug in de tijd met een schrijnend verschil tussen arm en rijk, man en vrouw, hoerenkast en liefdadigheid.”

Miranda:

De vader van Maryse is inmiddels vertrokken naar Amerika omdat hij de hoop op heeft gegeven om zijn dochter ooit terug te zien. In die tijd waren er veel mannen die het slecht voor hadden met vrouwen. En die vrouwen van de lage stand gebruikten om hun vrouw van stand niet lastig te vallen. Het boek wordt geschreven uit verschillende perspectieven, dat is dan ook wel een goede manier om een boek te schrijven. Ieder perspectief is een verhaal op zich, vind ik. Het is een boek dat de ene keer je aandacht echt vasthoudt en boeit en de andere keer vond ik het minder boeiend. Het is een goed verhaal, met echt goed geschreven beelden, zodat je de omgeving van Antwerpen goed voor je ziet.

Conclusies:

Eveline:

Wisten jullie dat er zowaar een trailer is van het boek?

https://www.magisto.com/album/video/KCZ9Q05TAgYqNycHDmEwCXt5?l=vsm&o=w&c=t&source=twitter

Als deze jullie niet weet te overtuigen om het boek te lezen, al dan niet samen met mijn recensie, dan ben je gewoon geen liefhebber van het genre literatuur en romans 😉

Vier sterren.

Marije:

Tot de duivel het schip keert is een heerlijke roman met in ieder hoofdstuk een ander perspectief. Langzaam wordt een beeld geschetst van deze periode van de laat negentiende, begin twintigste eeuw in Antwerpen. De zeden en gebruiken, de rol van de vrouw, verstandshuwelijk versus (verboden) liefde en hoe de verschillende personen hiermee omgaan. Alles is prachtig in elkaar verweven, zodat de lezer uiteindelijk het hele verhaal kent. De schrijfstijl is beeldend, je ziet als het ware voor je hoe Antwerpen er toen uitzag. Een heel mooi debuut van deze schrijfster en het smaakt naar meer, veel meer!

Vier sterren.

Nathalie:

Ik vroeg me al snel af, net vanwege de herkenbaarheid, welke bronnen de schrijfster had gebruikt. Om die nieuwsgierigheid  te stillen is er op het einde van het boek een hoofdstukje met de bronnen en referenties toegevoegd,  dat wel interessant is. Bronnen uit het Felixarchief en artikels over de prostitutiewereld, de eerste emancipatiegolf, vrouwenbewegingen en feminisme hielpen haar om dit verhaal te schrijven. Verder stoffeerde ze haar verhaal met historische informatie over onder andere de Antwerpse Zoo en de Velodroom, o.a. uit het MAS. Over scheepvaartmaatschappijen vond Briessinck informatie bij – hoe kan het ook anders – de Vrienden van de Red Star Line en tijdens het Red Star Line festival in 2012 naar aanloop van de officiële opening van het Red Star Line Museum in 2013. Dit duidt allemaal op gedegen onderzoek waardoor haar verhaal ook zeer geloofwaardig en logisch overkomt. Ik ben alvast voldoende gecharmeerd voor een vervolg hierop! Met een ander historisch verhaal over Antwerpen of zo. ’t Is maar een suggestie …

Vier sterren.

Chrisje:

De personages leven en nemen je mee in hun belevenissen. En de laatste alinea laat het beeld op de cover blinken!

Miranda:

Op zich zou ik het boek wel aanraden aan anderen. Toch had ik wel iets meer verwacht van het boek. Toen ik de titel zag en las dacht ik dat ik echt een thriller zou gaan lezen met echt spannende scenes, maar helaas was dat niet zo. De titel zet je op het andere been. Toch kon ik de titel moeilijk plaatsen met betrekking tot het boek. De duivel wie was dat nu eigenlijk, dat kan je op meerdere manieren interpreteren.

Ik zou het boek 3 sterren geven. Dat is meer dan genoeg voor dit boek.

We willen Nathalie Briessinck  en onze deelnemers natuurlijk bedanken voor deze te leuke leesclub. Ook super leuk dat Nathalie bereid was even bij ons in de chat te komen om zo wat vragen van de lezers te beantwoorden! Echt helemaal gaaf! Deze groepsrecensie komt op een gemiddelde van 3,5 ster uit en dat is toch mooi ruim voldoende.

Whoop whoop op naar het volgende boek van Nathalie Briessinck!!!

Leesclub Over het Spoor-Eva Keuris: Daar zijn ze dan….Onze Deelnemers!!


En daar zijn ze dan! De acht gelukkige deelnemers van onze Leesclub van Over het spoor. Samen met Uitgeverij Prometheus waren we zeer blij met het overweldigende aantal inschrijvingen, dank daarvoor!

Maar na rijp beraad en dergelijke mogen de onderstaande geluksvogels ons hun postadres mailen op Samenlezenisleuker@gmail.com en dan wordt het boek toegestuurd!

Jac Claasen

Yvonne Vogels

Inge Brunnekreef

Elsa Bakker

Marc-Jan van Dam

Simone Timmer 

Katrien Baert ennnnn

Wilma Hartman

Stuur je gegevens zo snel mogelijk naar ons door en laat ons direct ook even weten wat je van de cover vindt! Dan maken wij daar vast een eerste item van 🙂

23 maart zullen we de Facebook-Messenger-Chat openen!!!

Wij hebben er zin in!!!!!

Over Over het spoor, het thrillerdebuut van Eva Keuris, verschijningsdatum 23 maart:

Op donderdag 21 augustus verschijnt de naam van Jordi de Wit om 20.30 uur op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen, maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.

Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid echter steeds verder weg te raken. Maar íemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond?