Jac las: Slachtoffer 2117-Serie Q – Jussi Adler-Olsen ****1/2

79985006_470720563647787_1274705182025842688_n

Over het boek

Het zit Joan Aiguader niet mee. Als freelance journalist is het leven geen rozengeur en maneschijn. Door zijn onoplettendheid wordt de veronderstelde grandioze scoop over de aangespoelde vluchtelinge één grote afgang. Slachtoffer 2117 op het strand in Ayia Napa op Cyprus is niet verdronken aangespoeld, maar ze is het slachtoffer van een brute moord.
Hij en met hem de hele redactie van ‘Hores del día’ staat voor joker. Ze was in haar nek gestoken, tussen de derde en vierde nekwervel, met zo’n lang ding. Ook het eerste aangespoelde lijk was niet wat het moest zijn: geen vluchteling maar de leider van een terreurcel.
Joan wordt op straat gezet met vijfduizend euro.
Hij heeft veertien dagen de tijd om uit te zoeken wat er aan de hand is. Alleen. Geen enkele collega wil er zijn handen aan branden. 

Carl is nu 53 en hij is het eigenlijk goed zat op afdeling Q. Hij heeft geen zin meer in die klotezooi, die bergen energie en tijd kost, alleen omdat de andere afdelingen hun eigen  zaakjes niet fatsoenlijk kunnen afronden.
Assad ontdekt bij Rose wie nummer 2117 is. Zijn hart slaat op hol. Assad wil de dader te pakken krijgen, wat het ook moge kosten en hoe hoog de prijs ook mag zijn. Hij beseft niet waar hij aan begint.

Het begin van een odyssee, een zoektocht, een zwerftocht, een wraaktocht waarbij het centrale thema de strijd van goed tegen kwaad is, door Jussi Adler-Olsen uitgesmeerd over 477 bladzijden en zich afspelend op pikzwarte locaties in Irak en culminerend in het fantastische decor van de Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche, de holle kies aan de Kurfüstendamm in hartje Berlijn.

Conclusie

In 2008 las ik De vrouw in de kooi, wat achteraf het eerste deel bleek te zijn van een sterke serie gebouwd rondom inspecteur Carl Mörck en zijn team. Een raar clubje mensen. Maar ze lossen wel onopgeloste zaken van andere afdelingen op. Met een milde schrijfstijl worden de gruwelijkste zaken beschreven, opgelost en dat laatste met veel humor beschreven. Adler-Olsen slaagt er als één van de weinigen in om humor een volwaardige plaats in zijn boeken te geven. Deze thriller is daarop een uitzondering. De verschrikkelijke oorlogen in het Midden-Oosten hebben een desastreuze invloed op één bepaald lid van deze elite eenheid onder de speurders.
Maar ook in het team is niet alles wat het lijkt. We weten nu alles over Rose, de excentrieke secretaresse ( Selfies). In deze thriller wordt het verleden van Assad bloot gelegd. En hoe! Voor het eerst overheerst de donkerte en duisternis boven de lichtheid van het bestaan in dit ijzersterke verhaal.

De hoofdpersonen hebben hier en daar ingewikkelde verhoudingen en achtergronden. Adler-Olsen kan het vele thrillers lang laten duren vooraleer iemand uit de kast komt. Overigens deze laatste opmerking dient u niet (verkeerd) te interpreteren, zoals te doen gebruikelijk is in het maatschappelijk verkeer, maar zoals ie bedoeld is, recht voor z’n raap derhalve. 

Assad komt uit de kast en hoe. Assad vertelt zijn verhaal, een verschrikkelijk verhaal uit een verschrikkelijk land, waar geweld telt en een mensenleven niets waard is, waar executies en ophangingen aan de orde van de dag zijn. En waar herinneringen aan geluk het hoogst haalbare zijn. Irak dus. De man met de baard, zijn tegenstrever is Abdul Azim oftewel Ghaalib, een moordenaar pur sang, een ex-gevangenenbewaarder met alternatieve bevoegdheden van ‘The Bagdad correctional facility, annex 1, Abu Ghraib prison’, een wrede Arabische terrorist, met een enorme haat jegens die witte honden, eigenlijk jegens iedereen die niet in zijn straatje past.

Het buiten de centrale verhaallijn vallend, smerige sprookje over Alexander bevat de grote, sociale, ontzettend goed verpakte boodschap van deze thriller: de maatschappelijke onverschilligheid en kilheid zullen onherroepelijk als een boemerang op diegenen terugslaan, die ze opgeroepen hebben. Dus weg met het koude, heersende neo liberalisme. Met andere woorden: een intelligent en onverwacht pleidooi voor meer warmte in de samenleving. 

En Rose moet het in de praktijk brengen!!! 

Jussi Adler-Olsen op z’n best.

4,5 *

Jac Claasen

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

 

 

Jac las: Selfies-Jussi Adler-Olsen****

Selfies

 

Jussi Adler-Olsen –Selfies.****

Carl Valdemar Jussi Henry Adler-Olsen (Kopenhagen, 2 augustus 1950), is de bijzonder succesvolle  Deense schrijver van  misdaadromans die spelen rond afdeling Q. Deze afdeling, gehuisvest in  kelders en andere krochten van het hoofdkantoor van de politie in Kopenhagen, houdt zich bezig met het het oplossen van cold case zaken.

Plot

Anne-Line Svendsen, is bijstandsconsulente op het kantoor van de sociale dienst. Haar klantenbestand bestaat uit een aantal relatief jonge vrouwen, die als voornaamste bezigheden hebben uitslapen, een uren durende optutsessie gevolgd door shoppen en uitgaan, èn hun hand ophouden om een greep te doen in de staatskas. Zonder tegenprestatie uiteraard. Zelf wordt zij geconfronteerd met de harde werkelijkheid van een levensbedreigende kankerdiagnose, die leidt tot negatieve gevoelens jegens haar klantenbestand, die na het nuttigen van wat glaasjes port, escaleren in wraak- en liquidatiegevoelens jegens die nietsnuttende barbiepopjes..Het wordt tijd dat die parasieten van de maatschappij aangepakt worden.

Carl Morck, leider van afdeling Q, wordt geconfronteerd met een managementingreep. Het percentage opgeloste zaken is ver onder de maat, en er gaat bezuinigd worden op afdeling Q. Zo heeft de commissie juridische zaken van het parlement beslist. Dan is Rose, steun en toeverlaat van de afdeling, plotseling weg. De ongerustheid over haar neemt toe op afdeling Q. Zeker bij  Gordon, een lange bleke slungel, die heimelijk verliefd is op Rose. Rose krijgt blokkades en black outs, en komt in een soort psychische schemertoestand te verkeren. Een zaak uit het verleden beknelt haar geestelijke vermogens.

Daarnaast gaat het geweld in de maatschappij gewoon door. In een park wordt het lichaam gevonden van een vermoorde vrouw, vallen er twee dodelijke slachtoffers door opzettelijk gearrangeerde auto-ongevallen, is er een roofoverval op een discotheek geweest met wederom een slachtoffer- ook een klant van Anne-Line-,  en zoekt een weggezakte oud politieman contact met Carl. Hij ziet overeenkomsten met een vroegere moordzaak met een actuele zaak. Al met al, een  spaghetti van verhaallijnen.  Adler-Olsen ontrafelt op een verbluffende manier de warboel. Eind goed, al goed? Neen, wat is er met Mona aan de hand, wier parfum als signaalmolecuul, als feromoon functioneert en op tientallen meters afstand Carl altijd weer knikkende knieën bezorgt?  Wordt vervolgd dus.

Conclusie

Thrillers en humor hebben een moeizame relatie. Er zijn uitzonderingen. Jussi Adler-Olsen is er een van. In zijn serie Q wordt dit element door Adler-Olsen waar mogelijk naar voren gehaald. Selfies is het zevende deel uit een serie misdaadverhalen rond afdeling Q, een cold case team van de Deense politie, gehuisvest in de kelders van het hoofdbureau in Kopenhagen.

Selfies is een weerzien met tal van bekende personen uit de privé- en werksfeer van Carl Morck, hoofd van afdeling Q. Het aantal personen is in de loop van de tijd dermate toegenomen, dat het de uitgever niet zou misstaan een lijstje met alle hoofd- en bijrollen toe te voegen. Zeker voor de instappers een must. Het merendeel heeft wel een of andere tik of bijzonderheid die door Adler-Olsen uitvergroot wordt en een komisch effect teweeg brengt.

Met gebruikmaking van tijd en wijle barok taalgebruik en een groot scala aan verhaallijnen, creëert Adler-Olsen een uiterst amusante en spannende thriller. Dramatisch ook.  De hoofdrol is daarbij weggelegd voor Rose, die steeds verder wegzakt in een uiterst labiele psychische  toestand, en daarbij ook nog eens terecht komt in de bizarre lotgevallen van een stelletje nietsnutten. Rose wordt volledig ontrafeld, en haar raadselachtig gedrag uit vorige boeken verklaard.

Adler-Olsen plaatst volop maatschappij kritische noten. Over de invloed van de media, die elke moordzaak zien als een stuk amusement waarmee de kijkcijfers omhoog gejaagd kunnen worden, over het naziverleden van moordenaars, nu eerbare burgers die de dans ontspringen en hun terechte straf weten te ontlopen, en vooral een meesterlijke persiflage op de kunstwereld met het zelfbenoemde schildericoon Kinua von Kunstwerk in de hoofdrol.

Adler-Olsen’s Selfies is een spannend boek om in een ruk uit te lezen. Dat zal niet lukken door de omvang van 490 bladzijden. Waar in eerdere delen uit de serie bijv.  in  De vrouw in de kooi of  De noodkreet in de fles het realisme overheerste kan Selfies gemakkelijk gelezen worden als een parodie. Wat mij betreft mag Adler-Olsen weer terug naar de mix van realisme en aanstekelijke humor.

Vier sterren.

Jac Claasen.