Eva vraagt door: Jara Lee van De afrekening!

21640814_1452317178137889_7121421371964912418_o

Jan en Rachel van der Lee vormen sinds een aantal jaar een dynamisch schrijfduo: Jara Lee. Met hun onderscheidende boeken – het in een bepaald genre stoppen is onmogelijk – hebben zij al veel lezers voor zich gewonnen. In het echte leven zijn zij getrouwd, in hun fictieve wereld nemen zij personages bij de hand. Onlangs is hun nieuwste boek, De afrekening, uitgekomen. Ook deze wordt weer jubelend ontvangen en dat is niet gek. Het schrijfplezier spat van de pagina’s af, evenals het inlevingsvermogen en de empathie voor de personages. Hoog tijd dus om het echtpaar een aantal prangende vragen te stellen.

71914932_2557821560942186_7901857522393284608_o

Deze vraag hebben jullie vast al vaak gekregen: hebben jullie ooit onenigheid tijdens het schrijven of bedenken van een verhaal?

Rachel: Ik denk dat we in elk verhaal wel op een discussie uitkomen wat wel of niet te doen. Ik denk dat toen we net begonnen we meer op toeval aan lieten komen dan nu. Mede door het werk van Jan heb ik graag wat hoofdstukken vooraf gepland met wat we ongeveer gaan doen met welke personages. Ook om te voorkomen dat je ergens te lang in een gebeurtenis blijft hangen. Dat gebeurde nog wel toen we net begonnen maar nu toch niet meer. 

Mogelijk door de jaren en de verhalen heen dat je net als in een echt huwelijk merkt dat het een kwestie is van geven en nemen. Wel moet ik eerlijk zijn. De afrekening, ons laatste negende boek hebben wij juist langer geleden geschreven. Daarmee dacht ik bijna dat er een einde was gekomen aan onze schrijfcarrière aangezien Jan iets deed met een personage waar ik niets mee kon. Het heeft drie dagen geduurd voor hij mij wist te overtuigen dat het goed zou komen. Dat blijkt want het boek is er gelukkig gekomen en nog veel andere verhalen die we hebben staan.

Jan: Het ligt eraan wat er verstaan wordt onder onenigheid. Natuurlijk zijn er regelmatig verschillen van mening hoe we in een verhaal verder willen. Over het algemeen komen we daar gewoon uit na overleg. In een heel enkel geval kan dat lastiger zijn en dan kiezen we voor een middenweg of laten de keuze aan de persoon die de ‘hoofdrol’ in dat deel van het verhaal schrijft. Echte onenigheid, waaronder ik versta dat we er niet binnen een dag/avond uitkomen, hebben we vrijwel nooit. Tijdens het schrijven van De Afrekening is dat één keer voorgekomen, maar ook in dat geval werd uiteindelijk de keuze in voortgang bepaald door de persoon die het betreffende personage in het verhaal als schrijver vertegenwoordigde. Bij mijn weten gaat dat  dat bij ons in alle gevallen op die manier.


Wat kenmerkend is voor jullie verhalen, is de enorme menselijkheid. Jullie duiken echt in de psyche van de mens. Elke handeling wordt uiteindelijk verklaard door gebeurtenissen uit het verleden. Komt dat voort uit mensenkennis of zijn jullie gewoon meesters in psychologie?


Rachel: Ik ga mijzelf geen meester in de psychologie noemen. Door vooral veel van mijn eigen ervaringen die niet allemaal even leuk waren, heel veel geleerd. Deels heb ik in mijn opleiding veel geleerd maar ook tijdens de begeleiding van mijn autistische zoon. Hij was 11 jaar toen ik eindelijk een diagnose kreeg. Hierdoor heb ik veel hulpverleners versleten om het maar even zo te noemen.. Zeker in de tijd dat ik nog alleenstaande moeder was.

Bij verzonnen personages stop ik er graag ‘problemen’ in omdat het personages levendig maakt. Maar ook is er vaak een reden waarom iemand iets doet. Vaak is dat terug te voeren naar een verleden van een slechte jeugd of gewoon domweg omdat iemand slecht is. Maar heel soms geven we een crimineel het voordeel van de twijfel. Het zijn ook mensen. Misschien word ik wel sentimenteler bij het ouder worden. Maar als je goed om je heen kijkt is er werkelijk overal wel wat. Achter elke voordeur schuilt een verhaal en daar verdiep ik me graag in om een verhaal meer diepgang te geven.

Jan: Ik ben van oorsprong wetenschapper. Mijn studierichting was Microbiologie en Biochemie. Daar zat dus geen psychologie bij, maar naast die studie ben ik mijn hele leven al heel erg breed geïnteresseerd. Zo mag ik graag de meest uiteenlopende documentaires kijken en daar zit ook veel tussen over het gedrag en de psyche van mensen. Waarschijnlijk daardoor houd ik ervan om verschillen te zoeken en uitersten te verkennen. Tijdens het schrijven heb ik ook vrijwel altijd verschillende andere schermen op mijn laptop open om achtergronden te onderzoeken, iets wat ik niet alleen graag doe, maar waar ik door de jaren heen ook handig in ben geworden.

Een andere mogelijke verklaring waarom er veel menselijkheid in onze personages zit, zou voort kunnen komen door het redelijke gemak waarmee ik (we) ons verplaatsen in een ander persoon (zonder schizofreen te zijn). Dat ‘in de huid van je personage’ stappen levert onze manier van (be)schrijven, maar beperkt ons ook wel als we schrijven. Na het schrijven van een paar hoofdstukken met zeer verschillende personages, moeten we toch vaak stoppen of op zijn minst pauzeren.  Ik zou van mezelf niet durven zeggen dat ik veel mensenkennis heb (volgens mij heeft Rachel dat meer), maar ik hou het op inlevingsvermogen.

Dat maakt jullie verhalen ook zo puur. Er wordt niets geromantiseerd. Hoe kiezen jullie uit wat voor levens de personages hebben?


Rachel: Eigenlijk heeft iedereen zijn ups en downs. De kunst is om de negatieve belevingen om te buigen naar iets positiefs. Daarmee romantiseren wij juist soms wel omdat we kunnen kiezen of een persoon in zijn ellende blijft zitten of een andere keuze maakt. 

Ik persoonlijk kan er niet tegen dat een boek slechte afloopt dus daar romantiseer ik het wel een beetje. Daar bedoel ik mee, de relaties die ontstaan. We kiezen vaak personages die lijnrecht tegenover elkaar staan. Of een groot verschil tussen arm en rijk, of een sociaal type tegenover iemand die dat totaal niet is. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Tegenpolen tegenover elkaar leveren op zich al een mooi verhaal op. 

Jan is het volledig met mij eens.. dit is onze manier van werken.. dat is leuk en uitdagend omdat je echt niet weet wie je tegenover je krijgt in een gesprek bij een eerste ontmoeting op papier.


Jullie schuwen zware onderwerpen ook niet. Zoals in De afrekening. Daarin komt onder andere drugsverslaving, moord, ontvoering, verkrachting en zelfs kinderporno voor. Hoe is het als auteur om dat op papier te zetten?


Rachel: Niet altijd gemakkelijk. Omdat het onder geen enkele voorwaarde grof mag zijn. Het gebeuren op zich is natuurlijk grof en sla de kranten en het nieuws er op na, die dingen gebeuren in het echt ook. Soms verzin je iets en dan is de werkelijkheid erger. Wij zijn natuurlijk niet de enige auteurs die deze onderwerpen laten spelen in boeken.

De gemiddelde detective doet dat ook. Wij zochten naar ‘gewone’ mensen die het meemaken en op hun manier op gaan lossen. En dan ga je je als schrijver verplaatsen in het karakter van je personage hoe ze ermee omgaan. Bij de verslaving van Chrissy ben ik op veel sites geweest om te proberen ‘te voelen’ wat zij meemaakt tijdens het afkicken, maar ook haar zwakte en haar verleden meegenomen. Zelf heb ik een moeilijke jeugd gehad. Hulpverleners vroegen mij heel vaak of ik niet op één of andere manier verslaafd was alsof dat heel gewoon was na een jeugd als de mijne. Ik herinner me mijn verbazing nog tot op de dag van vandaag. Voor een deel neem ik eigen ervaringen mee in de personen die ik schrijf. Makkelijk is het niet. Uitdagend wel. En als ik dan hoor dat mensen onze personages in hun hart sluiten dan is er toch een doel bereikt.

Jan: Voor mij is dat op zichzelf niet al te lastig. Het enige waar terdege rekening mee moet worden gehouden is de manier waarop het op papier komt te staan. Wij willen geen horror verhalen schrijven en ‘mensen ook niet op verkeerde gedachten brengen’. Het resultaat moet dus zijn dat een verslaving moord of verkrachting, etc wel genoemd en verwerkt wordt in het verhaal, maar zonder expliciete details. Zoals al in vorige vragen is beantwoord, willen we in onze verhalen normale/realistische personages en dus ook realistische verhaallijnen. De werkelijkheid is over het algemeen extremer dan wat wij bedenken. Daarom moeten die onderwerpen dus ook mee worden genomen, maar in een vorm dat de lezer heel goed begrijpt wat er gebeurd, zonder de (mogelijke) gruwelijkheden uit te schrijven. Het uiteindelijke idee is en blijft voor ons altijd dat het ‘echt gebeurd moet kunnen zijn’.

Rachel: En dat je dan eigenlijk allebei hetzelfde zegt in andere woorden. We antwoorden onafhankelijk van elkaar. Soms denken we verschillend en soms denken we hetzelfde en in dit geval is het hetzelfde.

Ik vind ook dat jullie dat heel goed doen. Het is beslist niet om te choqueren. Zelf omschrijf ik jullie verhalen vaak als een thriller, actie en roman in één, omdat jullie een genre op zichzelf hebben uitgevonden. 

Wat is jullie voornaamste doel als auteur?

Jan en Rachel: Voor ons is het een hobby. Wij willen graag mensen een aantal uurtjes leesplezier geven zonder erg ‘dure’ taal te gebruiken. We hebben er zelf heel veel plezier aan om dingen uit te denken op een zo realistisch mogelijke manier. We weten heel goed dat onze boeken niet in een hokje te plaatsen zijn. Zo zwerven onze boeken in verschillende bibliotheken onder verschillende genres. Ze staan maar zelden naast elkaar in een rek. We zijn net niet zover dat we ons genre ook een nieuwe naam kunnen geven haha.  Ons doel is wel steeds meer liefhebbers van onze boeken te krijgen.

Het maakt jullie wel uniek. En wat is jullie grootste angst als schrijver? 

Rachel: Mijn gevoel voor taal kwijtraken. Me niet meer uit kunnen drukken. In 2010 ben ik heel erg ziek geweest en heb ik gedurende 10 dagen in coma gelegen. Mijn eerste pogingen om te schrijven waren rampzalig. Ik tikte achter mijn toetsenbord heel iets anders dan wat ik wilde zeggen. Dat vond ik een heel enge ervaring. Gelukkig is alles teruggekomen. 

Jan: In aanvulling tot Rachel’s opmerking, het verlies van zintuigen om te kunnen schrijven maar dat geldt ook voor Alzheimer. Mede omdat wij elf jaar in leeftijd verschillen en al veel narigheid gezien hebben.

Dat lijkt mij ontzettend heftig! Is schrijven voor jullie ook een soort therapie? Om deze ervaringen een plek te geven?

Rachel: Ja, ik denk het wel. Ik begon als kind al met dagboeken te schrijven. Ik verzon ook allerlei verhaaltjes. Ik herinner me nog dat ik op mijn zesde al zei dat ik net zo wilde worden als Annie MG Schmidt haha. Voor mij is schrijven al mijn hele leven een uitlaatklep. Misschien is er toch een verslaving voortgekomen uit alle vervelende gebeurtenissen en dat is schrijven! 

Jan: Voor mij is het puur een hobby en ontspanning.

Hoe kwam het eigenlijk dat jullie besloten om samen boeken te gaan schrijven?


Jan en Rachel: We leerden elkaar kennen via de website ouder alleen. Jan was gescheiden en zijn dochters waren aan hem toegewezen, ik was jong weduwe en ik was achtergebleven met mijn twee kleine zoontjes. Na een ontmoeting met veel meer alleenstaande ouders en kinderen zijn we gaan chatten via het programma ICQ.

Jan had stiekem de hele chat opgeslagen en bewaard. Dat waren 1200 pagina’s waarvan ik zei dat die maar nooit uitgegeven moesten worden in boekvorm. Ik schreef mijn hele leven al, maar daar ontstond het idee om samen iets te gaan proberen. We bemachtigden een plekje voor het beste manuscript van 2009. Echter van dat manuscript is nooit een boek uitgebracht omdat het verhaal niet spannend genoeg was voor een boek, maar wel origineel. Uiteindelijk zijn we gestart en nooit meer opgehouden. We halen berichten uit het nieuws, uit soms eigen ervaringen en we hebben meer ideeën staan dan dat we hebben uitgewerkt.

Zijn er nog andere inspiratiebronnen, naast jullie leven en het nieuws?


Jan en Rachel: Onze jaarlijkse vakanties naar Zuid Frankrijk. Dan gaat er een schrijfblok mee en dan gaan we onder het genot van een hapje en een drankje zitten bomen.  Soms ontstaan daar dan ook spontaan nieuwe ideeën.

Zijn jullie al met een volgend boek bezig?

Jan en Rachel: Hoeveel wil je er nog hebben? Eigenlijk werken we er altijd aan. Schrijven zelf gaat best heel snel. Het boek corrigeren wordt een apart verhaal en is het minst leuke.

Laatste vraag: Samen schrijven is dus duidelijk ook leuker. Lezen jullie wel eens samen?

Rachel: Sinds kort eigenlijk. Jan gunde zich er de tijd niet voor terwijl hij wel van lezen houdt. Ik lees wel sneller dan hij maar hij doet het nu ook haha. Dus het antwoord is ja :-). 

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jara Lee volgen? En dat kan hier:

Auteurspagina Jara Lee

Eva vraagt door: Joanne Carlton van Stof!

Sandra J Paul

Joanne Carlton heeft met Stof, waarin een giftige stofwolk een einde aan al het leven maakt, een dystopie geschreven die alle benodigde ingrediënten bevat. Vaart, spanning, emoties; het komt allemaal aan bod. Niet verwonderlijk, want haar eerdere boek, Hart-Slag, werd ook met lovende kritieken ontvangen. Joanne schreef deze naar aanleiding van het overlijden van haar vader en zus en wekte bij de lezers dan ook de nodige emoties op. Oorspronkelijk verschenen deze boeken in het Engels, inmiddels zijn zij ook in het Nederlands verkrijgbaar. Maar dat is nog lang niet alles.
Velen kennen deze veelzijdige auteur onder de naam Sandra J. Paul, waaronder haar Nederlandse werk verscheen. Schrijven zit duidelijk in haar bloed en ze is nog lang niet uitverteld.

70863452_1275593932611429_3747108955713699840_n


Een giftige stofwolk. Hoe kwam je op het idee om dit te gebruiken in een verhaal?

Dit was eigenlijk een heel interessant gegeven. Mijn designer maakt af en toe covers die ze dan in haar groep gooit. Zo creëerde ze ook de gouden cover die ik gebruikt heb voor de Engelse versie van het boek, Dust. Ik was zo gek van het concept dat er meteen een idee in mijn hoofd sprong om daar iets mee te doen. Binnen een paar uur had ik eigenlijk mijn hele verhaal, waarin een giftige stofwolk “dust” dus een belangrijke rol zou spelen.

Bijzonder hoe een enkel beeld meteen je fantasie aanwakkert. Het is ook iets wat zomaar echt kan gebeuren. Heb jij weleens angst dat onze wereld door een ramp als dit in een dystopie zal veranderen?

Absoluut, zeker in deze ernstig verstoorde politieke tijden. Er zijn veel mensen aan de macht die teveel macht hebben en niet de persoonlijkheid die je zou moeten hebben om op die positie te staan. Dat beangstigt mij ontzettend, het feit dat er een paar mensen zijn die eigenlijk het lot van de wereld kunnen bepalen. Dan heb je natuurlijk ook onze klimaat perikelen én de technologie die zo snel vooruitgaat dat het voor velen moeilijk is om nog te volgen. Ik ben er dus van overtuigd dat een verkeerde zet dit scenario zou kunnen veroorzaken.

Dat gegeven speelt ook een belangrijke rol in je boek. Je bent daarbij uitgegaan van het principe dat maar twee mensen mogen overleven: de zogenaamde Adam en Eva. Zou jij zelf deze rol op je kunnen of willen nemen?

Ik heb veel met dit dilemma gespeeld in mijn hoofd tijdens het voorbereiden en schrijven van dit boek en het antwoord is nee. Als iedereen rondom mij weg zou zijn, dan zou ik dit niet aankunnen. Jij wel?

Nee, ik zou het ook niet kunnen. Vooral als iedereen om je heen weg is. 

Simon, de hoofdpersoon, worstelt hier ook mee en wat mij betreft heb je zijn gevoelens echt weergaloos omschreven. Vertelde hij jou zijn verhaal of was het voor jou een kwestie van behoorlijk inlevingsvermogen?

Bedankt voor het compliment! Bij het schrijven beeldde ik me in hoe ik me zou voelen als ik mijn gezin – mijn drie zonen en partner – zo zou verliezen en hoe ik daarmee om zou gaan. De fijne lijn tussen verdriet en woede is zo dun dat het heel snel kan omslaan. Ik zou ook mijn verdriet in woede en onmacht laten omzetten en als iemand mij tot zoiets zou dwingen, zou ik ook hard tegenstribbelen en proberen daar een einde aan te maken. Maar Simon vertelde sowieso zijn verhaal – zeker het deel met zijn gezin speelde zich zo voor mijn ogen af.

Het verhaal is puur vanuit Simon geschreven. Heb je ooit de behoefte gevoeld om het vanuit de kant van ‘Eva’ te schrijven?

Ik vind dit een hele goeie vraag want die heb ik mezelf bij het schrijven ook gesteld: waarom enkel Simon (Adam) en niet Eva ook? En ik heb dit ernstig overwogen zelfs. Maar uiteindelijk besloot ik om dieper in te gaan op Simons familie (wat in het oorspronkelijke kortverhaal veel minder uitgediept was). Dit vond ik mooier en intenser om te doen.

Oorspronkelijk schrijf je in het Engels. Hoe is dat zo gekomen?

Ik schrijf eigenlijk boeken in twee talen: Nederlands en Engels. Aanvankelijk begon ik als auteur als Sandra J. Paul met Nederlandstalig werk, maar in werkelijkheid schrijf ik ook al ruim twintig jaar Engelse kortverhalen en novelles. Toen ik mijn droom om als Sandra uitgebracht te worden vervuld had, wist ik dat het tijd was om het ook in het Engels te proberen, met succes. Heart-Beat is een boek dat voor mij erg belangrijk is en ik voelde aan dat dit eerst in het Engels moest geschreven worden. Het nodigde zich daar ook echt toe uit.

Het klinkt raar, maar nu ben ik echt twee verschillende auteurs geworden: Als Sandra focus ik me nu vooral op jeugdthrillers zoals De Duistere School en thrillers voor volwassenen, zoals Kwijt, dat er deze maand aankomt. Als Joanne schrijf ik zeer out of the box verhalen zoals Dust, waar ik echt mijn paranormaal ei in kwijt kan. Als Joanne pen ik eerst mijn verhalen in het Engels, terwijl Sandra meteen Nederlandstalig werk is. Dit is een combinatie die voor mij goed werkt. Ik ben altijd aan twee zaken tegelijkertijd bezig en dat lukt goed.

Bijzonder hoe dat dan werkt! Gemene vraag, ik weet het, maar is er één die meer overheerst of meer je voorkeur geniet?

Nee ;). Ik schrijf graag in beide talen en kan me ook echt wel uitleven bij beiden. Als de muze een bepaald idee heeft, is het op dat moment die auteur die de overhand neemt.

Is het nooit voorgekomen dat ze je gelijktijdig riepen? 

Dat gebeurt eigenlijk altijd wel, maar ik heb geleerd om te doseren. En zoals ik mogelijk al eerder vermeldde, schrijf ik vaak aan twee dingen tegelijkertijd. Zo ben ik momenteel zowel bezig aan Het Verlaten Huis – het vervolg van De Duistere School en Hell City, een nieuwe Joanne – uitzonderlijk een novelle. Hierdoor hou ik beide persoonlijkheden ook tevreden. 😉

Wil je al een beetje vertellen waar Hell City over gaat?

De mensen die mij volgen weten dat ik graag experimenteer en aparte dingen doe. Hell City is ook zoiets. Ik kan er in dit stadium nog niet veel over zeggen, alleen dat het weer iets totaal anders is dan alles wat ik ooit heb gedaan.

Deze novelle is een tweede boek van me geïnspireerd door een cover. Ik nam vorig jaar deel aan een leuke coverwedstrijd en won dus een heel bijzonder werk van een knappe coverartist waarvan ik wist dat ik er iets heel bijzonders mee moest doen. De cover zelf is schitterend en ik ben dan ook heel blij en vereerd dat mijn naam erop zal staan.

Ik krijg het idee dat jij echt leeft voor verhalen. Had jij dat als kind ook al? Dat je dan iets zag en je fantasie meteen met je op de loop ging?

Ja hoor, mijn eerste verhalen dateren van toen ik tien jaar oud was, uitgeschreven op papier. Op mijn elfde mocht ik met een typemachine van mijn broer aan de slag en nadien met een elektronische versie waar ik dan zo van die inktcassettes voor nodig had. Sommige van die verhalen heb ik nog steeds in mijn bezit. Dan denk ik soms: ooit ga ik daar iets mee doen, maar in werkelijkheid doe je dat natuurlijk niet. 

Er zijn altijd wel nieuwe ideeën en verhalen die in me opkomen, waardoor ik een google drive heb met zo’n 300 kortverhalen en onafgewerkte dingen. 😉

Wat zou jij nou heel graag willen bereiken op schrijfgebied?

Ik droom er wel eens over dat er een boek van me verfilmd zou worden en dat ik dan ook zelf mee kan werken aan het filmscenario. Dus als een producer dit leest –> mijn adres is gekend. ;). Daarnaast wil ik mezelf telkens weer heruitvinden. Ik ben niet iemand die je in één box kan duwen en zeggen dat het een genreschrijver is, waardoor ik echt niet weet wat er nog allemaal gaat komen. Thrillers en jeugdthrillers weet ik wel, maar daarnaast kan het eender wat zijn en hangt het echt af van de muze en wat mijn gevoel me zegt. 

Ik ben heel trots op Stof en de bijzondere aspecten aan dat verhaal, maar evenzeer op Kwijt – mijn nieuwste Sandra thriller –  omdat het een boek is waar ik meer dan twee jaar heb ingestopt om de juiste toon, gevoelens en spanning te vinden. 

Voor 2020 heb ik drie heel bijzondere projecten die eraan gaan komen, die elk ook een bijzondere plek in mijn hart zullen hebben. Een novelle schrijven is mijn eerste keer (in boekvorm), een opvolger op het zeer succesvolle Duistere School schrijven in die mate dat je hem als standalone kunt lezen, is ook geen sinecure. En de thriller die ik plan voor het najaar van 2020 is ook weer iets dat ik nog nooit gedaan heb. 

Die uitdagingen heb ik nodig om te evolueren.

Klinkt als leuke uitdagingen! Hoe is het voor jou als auteur om te horen/lezen hoe de lezers op jouw boeken reageren? 

Oh fantastisch. Bij mijn eerste boek was ik doodnerveus om de allereerste reacties te horen te krijgen. 

Dat went wel, zeiden collega’s, maar eigenlijk doet het dat nooit. Het blijft ongelofelijk spannend, of het nu om je eerste of je honderdste boek gaat. En ik vind het nog steeds ongelofelijk als mensen naar me toekomen en zeggen hoe ze genoten hebben van mijn boek. Ik sta dan echt met tranen in de ogen. Lezers zien het eindproduct van een lange periode waarin je naar dit moment toeleeft en ik kan nog steeds niet beschrijven hoe goed het aanvoelt om een reactie te krijgen. Het is fantastisch. Ik ben mijn lezers ook ontzettend dankbaar voor hun steun – vooral degenen die er vanaf het begin bij waren en me volgen in mijn diversiteit als auteur.

Wat vind jij het moeilijkste onderdeel van het hele schrijfproces? 

Het afscheid nemen van de personages. Bij sommige boeken meer dan bij anderen, maar het voelt altijd wel aan als een vaarwel aan figuren die je zelf gecreëerd hebt en waar je dan niet meer mee verder gaat. 

Het schrijven zelf verloopt heel organisch en wijst altijd zichzelf wel uit. Het minst leuke zijn de vele correctierondes ;). Tegen de tijd dat je boek uit is, heb je het al zoveel keer gelezen dat je het wel kan dromen.

Heb je weleens dat personages dan evengoed nog in je oor fluisteren, ondanks dat het boek af is?

Heel veel. Simon is zo iemand, maar ik heb afscheid genomen. Ik beslis altijd op voorhand of er een sequel komt of niet.

Soms smeken mensen erom – zoals bij Duistere School – waar er echt ontzettend veel vragen over een vervolg kwamen. Soms luister ik en soms negeer ik die stem en denk ik aan al die andere dingen die ik nog wil doen. 😉

Ik kom nog even terug op het stukje ‘je paranormale ei kwijt kunnen’. Wat maakt dat voor jou zo’n fascinerend aspect?

Goh, ik heb altijd al een fascinatie gehad voor het paranormale. Ik heb zelf ook regelmatig dingen voor die je “normaal” niet kunt verklaren, maar ik wijt dit vooral aan instinct en luisteren naar jezelf.

Als kind was ik gefascineerd door series zoals Twilight Zone. Later werd dat dan The X-Files of aanverwante reeksen. Ik ben ervan overtuigd dat wij als mens onze volledige capaciteiten niet kennen (is ook medisch en wetenschappelijk bewezen uiteraard) en dat daar het paranormale uitkomt. Daarom vind ik het ook heerlijk om te spelen met die toets. Soms is dat echt wel meer dan anders, zoals in Stof, maar soms ook subtiel, zoals in Hart-Slag, waar ik ook een paranormale toets aan heb gegeven die me zelf ook al is overkomen. Als je eens goed rond hoort in je vriendenkring, dan zal je versteld staan van wat die zoal meemaken.

Kan jij daar een voorbeeld van geven?

Er zijn er wel wat – vooral mijn dromen durven wel eens uit te komen.

Het frappantste dat ik ooit heb meegemaakt, heeft met mijn tweeling te maken. Ik wist maanden op voorhand dat ik een tweeling zou krijgen, lang voor ik zwanger geraakte. Ik moest een firmawagen bestellen en heb toen zelfs bewust een groot model gekozen omdat ik me al voorbereidde op hun komst. De HR-dame trok grote ogen toen ik maanden later kwam vertellen dat ik zwanger was van mijn jongens. 😉

In je werk gebruik je ook het buitenaardse aspect. Geloof jij hier ook in?

Ik ben geen UFO-jager of zo, hoewel ik denk dat UFO-jagers best wel grappige mensen kunnen zijn met een bijzondere hobby. 

Ik ben er wel van overtuigd dat wij niet de enige bewoonde planeet zijn, zeker niet als er voortdurend nieuwe planeten worden gevonden, maar buitenaards leven kan alles zijn: van organismen tot kleine beestjes tot soortgelijke menselijke vormen tot monsters. Maar wie, wat, waar? Alvast een heel eind van ons verwijderd ;). Ik denk dat het “denken dat het bestaat” niet hetzelfde is als rotsvast overtuigd zijn als “ze zijn er en ze zijn hier”. Maar waarom zou het niét bestaan?

Er zijn inderdaad genoeg mensen die hier helemaal voor gaan. Ofwel UFO-jagers, en dan heb je ook nog mensen die onderzoek doen naar paranormale fenomenen en bijvoorbeeld spookhuizen bezoeken inclusief apparatuur. Heb je weleens de behoefte gevoeld om een dag met zo’n groep mee te lopen onder het mom van research?

Lijkt me wel tof om te doen, hoewel spookhuizen me wel angst aanjagen. Ik zou dan graag zo eens een keer mijn tanden zetten in de zogenaamde waarzeggers. Daar lijkt me nog wel behoorlijk wat inspiratie te halen.

Wie weet ooit nog eens :-). 

Laatste vraag: wat geeft jou het ultieme ‘samenlezenisleuker’ gevoel? 

Goeie vraag! Ik geef regelmatig schrijfworkshops waarbij de term ‘samenschrijvenisleuker’ misschien wel van toepassing is. 

Als auteur is het sowieso fantastisch als mensen de moeite en tijd nemen om een boek van je te lezen en daarop reageren. Het voordeel van sociale media is dat je heel dicht bij je lezers staat en ook wel vrij snel te weten komt hoe die zich voelen bij je boek. Als dat meermaals gebeurt, dan geeft mij dat de ultieme voldoening.

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Joanne Carlton herself volgen? Dat kan hier:

Auteurspagina Joanne Carlton

Eva vraagt door: Monique van Goozen van Tweesprong!

69801972_379556939611970_8077190628720508928_n

In november 2018 debuteerde Monique van Goozen met Tweesprong, het eerste deel van de Hink-Stap-Leef! trilogie. In deze feelgood roman volg je als lezer drie vrouwen waarvan de wegen uiteindelijk samenkomen. Filippa, net hersteld van een traumatische ervaring. Karlijn, die nogal wat verkeerde keuzes heeft gemaakt. En Anne, die werkt aan haar zelfvertrouwen. Tweesprong is dan ook een prachtig verhaal over vriendschap en liefde, maar verwacht beslist geen ‘standaard roman’. De verhalen van deze vrouwen zijn uit het leven gegrepen en zij weten de lezer dan ook te verbazen. Ze nemen niet de voorspelbare beslissingen waardoor een veelzijdig, maar tevens puur verhaal is ontstaan.

Op 2 oktober verschijnt deel 2 bij Uitgeverij EigenZinnig: Sprong in het diepe. Hoog tijd dus om Monique eens flink aan de tand te voelen over haar schrijven, boeken en hoe het proces verloopt.

Waar haalde jij je inspiratie voor Tweesprong vandaan?

Mijn inspiratie komt vooral uit mijn eigen leven, mijn persoonlijke ervaringen of de ervaringen van mensen uit mijn nabije omgeving. Net als ieder ander mens heb ik regelmatig in mijn leven op een tweesprong gestaan en ingrijpende keuzes moeten maken. Soms waren het lastige beslissingen, op andere momenten was het juist heel fijn te ontdekken dat ik opnieuw mocht beginnen. Dat concept vormde voor mij de basis, de rode draad van het verhaal.

De drie vrouwelijke hoofdpersonen hebben wel het een en ander met mij gemeen. Zo heb ik, net als Karlijn eindeloos gezocht naar mijn talenten, omdat ik ook zo graag uit wilde blinken in iets zichtbaars. Net als Anne houd ik erg van (voor-)lezen en heb ik een zelfde allergische reactie op medicijnen tegen hoge bloeddruk gehad. En net als Filippa werk ik in het dagelijks leven met kinderen die een bijzondere hulpvraag hebben, zoals Yfke.

De afgelopen zeven jaar heb ik dagelijks een meisje met downsyndroom mogen begeleiden en zij is voor mij ook een zeer duidelijke bron van inspiratie geweest. Maar bovenal is Tweesprong een roman en geen autobiografie, dus, hoewel ik graag over gewone mensen schrijf, met alledaagse zorgen en en universele verlangens, heb ik ook mijn fantasie als inspiratiebron gebruikt.

Het meisje op de foto heeft model gestaan voor Yfke. Zij gaat tijdens de boekpresentatie voor ons dansen…

IMG-20181125-WA0007

Tweesprong wordt omschreven als feelgood. Toch weet jij je met deze roman te onderscheiden. Waar in andere boeken vrouwen een man leren kennen, het eerst afstoten is en dan samenkomen, gaat het met deze vrouwen wel anders. Je zegt net al dat je putte uit eigen ervaring tijdens het schrijven en daarom doet het verhaal veel realistischer aan. Krijg jij daarover reacties van lezers?

Jazeker! En dat vind ik geweldig, want ik voel me vereerd als ik te horen krijg dat het geen standaard romantisch verhaal is, en dat het waarheidsgetrouw is. Dat had ik van tevoren niet durven hopen. Voor veel mensen is het “nieuw” en “onbekend” om over het gezinsleven met een dochter met downsyndroom te lezen, daar krijg ik ook reacties op. Iedereen haalt er weer wat anders uit, iets dat voor diegene “klopt” of “herkenbaar” is, iets dat een rol speelt of heeft gespeeld in het leven van die lezer. Dat is echt bijzonder en ik ervaar het als een groot compliment!

Wat maakt voor jou persoonlijk het contact met kinderen met het Downsyndroom zo bijzonder?

Kinderen met downsyndroom zijn puur en hebben nooit een verborgen agenda. Ze reageren rechtstreeks vanuit hun hart, en geven gehoor aan hun innerlijke impuls. Die gevoelens uiten ze ook zonder reserve. Dus hun liefde voor en plezier met een ander is intens, maar ook als er verdriet en frustratie is, wordt dat ten volle ervaren. Dat vind ik mooi, daar kan ik nog veel van leren. Laatst las ik: “Kinderen met downsyndroom verwelkomt iedereen in zijn leven met open armen.” En zo is het precies!

Over gehoor geven aan een innerlijke impuls gesproken: waar kwam jouw wens om een boek te schrijven vandaan?

Schrijven heb ik altijd gedaan, en niet alleen in dagboeken… Ik ben altijd gek geweest op taal en lezen. Als kind schreef ik al verhalen en liedjes en was ik actief voor de schoolkrant. Ik ben wel twintig keer aan een manuscript begonnen, maar pas door een boek van Lisette Jonkman, Schrijven Kreng!, kon ik de stap zetten en niet alleen beginnen, maar ook doorzetten en afmaken. Belangrijk nog: ik wist niet dat het zo ongelooflijk leuk was!

Hoe voelde het toen je je boek voor het eerst in handen hield?

Ik was zeker net zo blij als Duncan Laurence toen hij het Songfestival won. Het schrijfproces was geweldig leuk. Daarna was ik meer dan een jaar bezig mijn manuscript gelezen te krijgen bij een uitgeverij. De een vond het te dik, de ander doet niets met debutanten. Een derde heeft moeite met een meisje met downsyndroom. En dan na tig afwijzingen ontmoet je een uitgever die je een contract aanbiedt, die achter de inhoud staat en ook nog deze cover ontwerpt… Hoe cool is dat?

Heel cool! Ik las in een ander interview dat je na veel ups en downs en de nodige aanmoediging, het eerste boek uiteindelijk in drie maanden tijd geschreven hebt. Ging het met het tweede deel, Sprong in het diepe, net zo snel?

In Tweesprong is een klein rolletje weggelegd voor Leonie, maar vanaf het begin was ik in haar geïnteresseerd. Het is een hele sterke vrouw met een eigen zaak en een bijzonder uiterlijk. Ik besloot dat Sprong in het diepe moest gaan over haar strijd tegen haar overgewicht. Dus ging ik op fitness om te ervaren hoe Leonie dat zou aanpakken. Bij mij mochten er ook wel de nodige kilo’s van af…

Dat was de eerste uitdaging. Daarnaast wilde ik een kwetsbare man creëren. Om buiten de geijkte paden te treden van de feelgood roman met de succesvolle, knappe en zelfverzekerde man die het helemaal gemaakt heeft. Beide personen hadden heel veel tijd nodig om elkaar te vinden. Ik heb 2 jaar gefitnest, precies zoveel tijd als ik nodig had voor dit boek. Met de ervaring én alle personen uit Tweesprong is het een erg mooi verhaal geworden.

IMG_20190806_170237_resized_20190901_055120405

In dit deel maken we kennis met Max, die uitgedaagd wordt om buiten zijn comfortzone te treden en de controle los te laten. Zelf zeg je net dat je volledig in de wereld van Leonie bent gedoken. Dwing jij jezelf op die manier om ook uit je comfortzone te treden en geeft dat het schrijven een extra dimensie voor jou?

Absoluut! Het komt niet alleen de geloofwaardigheid van de personages ten goede, maar het is ook voor mij persoonlijk verrijkend. Het zijn geen reuzenstappen hoor, die ik zet, maar kleine experimenten om mezelf uit te dagen en mijn zelfvertrouwen te vergroten.

Zo zit ik nu, terwijl jij mij interviewt, in mijn eentje in een piepklein tentje te kamperen. Dat zou ik  “vroeger” nooit gedaan hebben. Kiezen voor mezelf…

Voldoende zelfvertrouwen is belangrijk om mijn eigen weg te blijven volgen, ook binnen het schrijverschap. Sinds ik schrijf leef ik bewuster en kan ik echt intens genieten. Nu ik hier over jouw belangrijke vraag nadenk, realiseer ik me dat ik minder perfectionistisch ben geworden! Buiten mijn comfort zone treden heeft mij dus vrijheid gegeven! Ruimte. Dat hebben Max en Leonie mij kennelijk geleerd! Goed om dus te luisteren naar wat mijn personages me voortdurend op het hart drukken… Leef!

Soms hoor je van auteurs dat personages iets heel anders doen dan de auteur in gedachten had en ze als het ware het toetsenbord van je overnemen. Gaat dat bij jou dus ook zo?

Dat gebeurt regelmatig! Dan start ik mijn laptop, ga ervoor zitten en wil ik aansturen op een bepaalde wending die ik mooi vind, of grappig of ontroerend. Aan het eind van de “sessie” is er dan iets heel anders gebeurd dan ik verwachtte. Staat er een compleet andere tekst. En het is altijd beter dan mijn bedoeling was. Dan denk ik wel eens: wow, daar was ik zelf niet opgekomen.

Kan je een stukje omschrijven waarin dat gebeurde?

Op een gegeven moment pusht iedereen Anne om bij Chris weg te gaan. Ze kan haar vleugels uitslaan en opnieuw beginnen. En Jeroen staat klaar om haar te steunen bij die beslissing. Ik wilde dat ook! Toch gaat ze terug. Uiteindelijk om het gevecht op haar eigen manier aan te gaan. Anne koos daarvoor en ik kon haar alleen maar volgen en haar besluit respecteren…

Filippa gaat weg bij Joshua omdat ze denkt dat hij nog niet klaar is voor een relatie met haar. In mijn hoofd had ik een hele zoektocht bedacht met een heel scala aan problemen… Maar Filippa was het weglopen gewoon zat. Dus gaat ze terug. Soms is de oplossing voor de hand liggend. Als ik mijn zin als schrijver had doorgedrukt, was het gekunsteld overgekomen.

Heel bijzonder hoe dat dan gaat! Heb je, als deze trilogie klaar is, al een idee voor een nieuw boek?

Het vierde boek dat ik ga schrijven is volledig los te lezen van de trilogie, maar heeft nog wel een kleine link met het laatste deel. Het zal iets meer een psychologische roman worden dan een feelgood verhaal, vermoed ik. Het zal gaan over een paardencoach en inmiddels ben ik voor mijn research in ‘therapie’. Er gaat weer een heel nieuwe wereld voor me open!

Daarnaast denk ik over een kinderboek. In deel 2 is Yfke helemaal weg van een prentenboek over een fee die in de zee woont en wensen vervult. Dat zou ik wel uit willen werken.

Wat een leuk idee! Is er een auteur waar jij een voorbeeld aan neemt of ga jij je eigen weg?

Ik heb bewondering voor schrijvers die emoties bij mij weten los te maken en me uit mijn slaap houden omdat ik door wil lezen. Ik probeer wel eens bepaalde boeken die me aanspreken te analyseren. Wat maakt nou dat ik dat verhaal zo goed vind, of dat personage zo sympathiek? Waarom moet ik bij dat stukje nu huilen, hardop lachen of iets wegslikken…

En vervolgens ga ik toch mijn eigen weg. Probeer ik op mijn eigen manier origineel te zijn temidden van de honderden boeken die jaarlijks in het genre “feelgood” verschijnen.

Wat ik hoop is dat je als lezer meeleeft en de hoofdpersonen het geluk, de liefde en de vriendschap gunt. Dat je aan het eind met een zucht en een goed gevoel het boek dichtslaat.

Tot slot, wat is jouw grootste wens op schrijfgebied?

Oooh, ik heb verschillende wensen…

Het meest voor de hand liggende is natuurlijk dat je bekendheid krijgt en ontdekt wordt door een grote uitgeverij. Op dit moment zou ik echter willen dat “mijn lezers” mij zouden vragen een vierde deel te schrijven over de mensen uit Hink-Stap-Leef!, omdat ze zo benieuwd zijn hoe het verder gaat. Want na deel 3 moet ik afscheid nemen en dat bevalt me eigenlijk helemaal niet! Als schrijver mag je niet van je personages gaan houden, maar dat heb ik toch gedaan. Je ziet dat ik nog een hoop te leren heb!

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Monique van Goozen herself volgen? Dat kan hier:

Auteurspagina Monique van Goozen

Eva vraagt door: Kim Bonefaas van Julia Jonkers!

img_3001

Julia Jonkers, een naam die bijna niemand ontgaan kan zijn. Met haar debuut stormt Kim Bonefaas door boekenland. Het regent vijf sterren recensies en reviews en als klap op de vuurpijl heeft ze het geschopt tot de top tien van Hebban, waar ze steeds een plaatsje stijgt. Het gezelschap waarin zij verkeert is dan ook niet verkeerd te noemen: Lucinda Riley, Thomas Olde Heuvelt en Karin Slaughter zijn enkele namen waartussen haar Julia Jonkers vol trots schittert.

In Julia Jonkers maken we kennis met een jonge, dynamische mopperkont die tot haar schrik zwanger blijkt te zijn. Haar (feestende studenten) leven staat op zijn kop en dan moet ze het ook nog eens alleen doen. De vader, Arthur, is zo geschrokken dat hij de benen neemt. Op humoristische, eerlijke en nietsontziende wijze neemt Kim Bonefaas je mee in het leven van Julia. Een leven vol ups en downs, maar vol vriendschap en heerlijke anekdotes. Hoog tijd dus om Kim enkele prangende vragen te stellen.

In Julia Jonkers speelt vriendschap een grote rol. Vertel eens, hoe zou jij Kim omschrijven als zij een vriendin van jou was?

Kim is een heel loyale vriendin die heel behulpzaam is. Als je Kim haar hulp nodig hebt, zal ze er direct staan. Ook al heb je Kim niet direct nodig, alsnog zal ze er zijn, of je het nu wilt of niet :). Kim is een praatgraag, maar kan net als Julia een goed potje mopperen. Kim heeft soms wel wat moeite met appen. Ze vergeet nogal eens terug te sturen, maar dat doet ze bij iedereen, dus tja niks persoonlijks :).

Je debuut gaat als een trein! Wat heeft jou doen besluiten om dit boek te schrijven?

Omdat ik vind dat er veel te weinig positieve aandacht is voor het alleenstaand moederschap. Dit is een semi-autobiografisch boek, dus ik ben zelf de beginjaren van mijn moederschap alleen met mijn dochter geweest en dat was best heftig. Helemaal alleen, terwijl je mijn god niet weet wat je aan het doen bent. En buiten om dat het zwaar is, word je zomaar gratis en voor niks in een hokje gestopt. Jong, single en zwanger/moeder. Dat wordt niet best opgepakt door de samenleving. Ik wilde een ander geluid laten horen. Eentje met humor, een grote dosis zelfreflectie en de kracht van vriendschap. Alles komt uiteindelijk goed, one way or the other…

Ook heb ik geprobeerd om Arthur een stem te geven. Het is ook voor de mannen best heel lastig om in een situatie te komen, waar ze zelf (uiteindelijk) weinig aan kunnen veranderen. Maar dit boek en het succes wat ik momenteel mag ervaren is echt voor de alleenstaande moeders. In mijn ogen zijn dat de echte helden en dat mag niet vaak genoeg gezegd worden wat mij betreft.

Krijg je ook reacties van alleenstaande (jonge) moeders op Julia Jonkers?

Jááá zeker! Maar niet alleen van jonge alleenstaande moeders, ook van oudere alleenstaande moeders, zelfs oma’s en moeders met (klein) kinderen die in zo’n zelfde situatie zitten. Maar ook van vrouwen die weliswaar in een relatie zitten maar daarin een hevige vorm van eenzaamheid ervaren. Het verbaast me hoe open mensen zijn naar aanleiding van dit boek. En het is het grootste compliment wat ik kan krijgen, als ze zeggen dat het boek een steuntje in de rug is of heel herkenbaar is. Daar word ik heel blij van.

Dat is zeker een mooi compliment! In wezen doorbreek je met je boek ook een soort taboe en vooroordeel en dat raakt mensen. Dat valt mij in het verhaal ook op. Het is heel eerlijk en nietsontziend geschreven. Daarom kom ik even terug op Arthur. Je zegt dat je de mannen die in deze situatie komen ook een stem wilt geven. Toch ervaren de meeste lezers hem op zijn zachtst gezegd niet als sympathiek. Iets zegt mij dat jij dit anders ziet. Klopt dat?

Nee, ik sta niet achter de keuzes die hij maakt. Uiteindelijk is het een situatie die beide aangaat, zowel Julia als Arthur. Maar Arthur heeft (gelukkig) weinig te zeggen en Julia zet de zwangerschap door. Maar het is natuurlijk ook een lastige situatie voor hem. Ik heb geen begrip voor zijn keuzes, maar ik heb wel begrip voor het feit dat de situatie voor hem ook erg lastig is. Hij wil het niet. Hij wil emigreren en ziet een geheel andere toekomst voor zich. Uiteraard had hij voorzichtiger moeten zijn en een condoom moeten gebruiken, maar voor beide kwam de zwangerschap onverwachts en ongepland en ieder gaat daar op zijn eigen manier mee om. Dit is zijn manier. Niet een hele handige manier, maar dat maakt hem niet per definitie een slecht mens. Hij handelt deze situatie alleen niet goed. Daar zit de nuance en die heb ik geprobeerd te schetsen in het boek. Arthur is nog een jongen, nog geen man zullen we maar zeggen ;).

Wat zou jij, met de kennis en ervaring die je nu hebt in je eigen leven, tegen zowel Arthur als Julia willen zeggen?

Julia, je doet het goed. Heb vertrouwen in jezelf. Je komt er wel. Ieder doet het op zijn eigen manier. Wees uniek. Kies lekker die zwarte box die niemand wilt. Ga lekker seniorenzwemmen i.p.v. zwemmen met de fleecevestenbrigade. Kies je eigen pad.

Arthur, get a grip man. Ja, het leven neemt een andere koers dan die je voor ogen had. Maar kijk wat Julia je gaat geven, een mensje, van vlees en bloed. Word volwassen en wees een man. Zorg voor je kind. Ondersteun dat zwangere meisje een beetje. Je kan het wel.

En bovenal: ALLES KOMT GOED, just breathe!

KimBonefaas

(Foto: Kim met haar man tijdens een signeersessie)

Het boek bevat ingrediënten van je eigen leven. Vond je het moeilijk om dit te schrijven of gaf het juist bepaalde inzichten?

Nee, dat was helemaal niet moeilijk. Het is in grote lijnen gebaseerd op mijn eigen ervaringen, maar er is ook veel in dit boek verdraaid, weggelaten, uitvergroot of verzonnen. Bepaalde elementen zijn wel intact gebleven. Het is echt een mengelmoes van fictie en autobiografie. Julia is voor mij echt Julia. Julia is niet Kim.

Je krijgt leuke reacties van lezers, het regent vijf sterren recensies en als kers op de taart sta je in de Hebban top tien. Ook ben je bezig met het schrijven van het vervolg. Geeft dit extra druk voor je volgende boek?

Hahahaha! JAAA NOGAL! Ik ben nu nog niet met het vervolg bezig. Ik ben in de afrondende fase van een ander boek met de werktitel Goud en Lavijn, ook een roman. Dit keer niet autobiografisch. Een heel losstaand verhaal. Ik hoop daar met een paar weken mee klaar te zijn. Dan ga ik me weer vol richten op onze Julia! Ik hoop natuurlijk dat het vervolg net zo in de smaak valt als het eerste boek, maar dat is altijd afwachten.

Wat leuk, vertel! Waar gaat Goud en Lavijn over?

Oewww, dat is natuurlijk nog op en top geheim johhhh!! Onze Jacco ( ISJB Uitgevers ) heeft het manuscript nog niet eens helemaal gelezen ;).

Maar ook in Goud en Lavijn kan je een gelaagde roman verwachten, waarin humor, liefde, vriendschap en loyaliteit centraal staat. Melle Lavijn, de ietswat saaie nachtzuster van de kinderafdeling van een plaatselijk ziekenhuis zal het verhaal dragen. Door een onverwacht contact met Midas Goud (the goldenboy), wordt ze meegezogen in een wereld die zijn weerga niet kent. Maar meer ga ik er nog niet over zeggen hoor ;).

Wat is jouw ultieme droom op schrijfgebied?

Mijn ultieme droom is dat één van mijn boeken wordt verfilmd… dat lijkt me toch wel zo geweldig, maar die kans is zo onwijs klein. Maja dromen mag ;).

Nog genoeg plannen voor de toekomst dus :-). Heb jij eigenlijk bepaalde rituelen tijdens het schrijven?

Ik schrijf met koptelefoon en hele harde muziek op. Het liefst met Bruno Mars. Ook schrijf ik het liefst in Dudok Rotterdam, een café restaurant dat ook in Julia Jonkers uitgebreid terug komt. Het is daar lekker druk en dan zit ik aan de leestafel met mijn koptelefoon op lekker te werken. Heerlijk!

Klinkt heerlijk! En lekker mensen om je heen. Over mensen gesproken: werken in de zorg komt tot nu toe terug in je verhalen. Ook dat heb je voor veel mensen met de nodige herkenbaarheid geschreven. Put je daarbij uit eigen ervaring?

Ja, absoluut. Ik werk zelf, naast dat ik schrijf, ook in de zorg. Ik run een kamertrainingscentrum voor jongeren tussen de 16 en 18 jaar die uit huis geplaatst zijn.  Daarnaast heb ik jaren in de gehandicaptenzorg gewerkt. Veel van de situaties die in Julia Jonkers terug komen zijn zeker op de waarheid gebaseerd en Koos bestaat dan ook echt. Weliswaar onder een andere naam.

KimBonefaas2

(Foto: Kim samen met twee vriendinnen waarop de karakters Hella en Nora zijn gebaseerd)

Koos heeft vermoed ik ook vele harten gestolen. Heeft ‘Koos’ over zijn rol in Julia Jonkers gehoord?

Nee, dat niet. Het is al jaren geleden dat ik voor het laatst contact met hem heb gehad.

Van Koos (wie het boek gelezen heeft, snapt waarom) maak ik even het bruggetje naar seksualiteit. Ook dat onderwerp schuw je niet. Wilde je daarmee een soort schaamte die bij sommige mensen heerst doorbreken? De collega’s van Julia Jonkers transformeren immers naar giechelende kinderen zodra het onderwerp op tafel komt.

Ja, absoluut. Ik geloof heel sterk in het mogen en kunnen kiezen van je eigen seksualiteit. Ik vind dat mensen mogen kiezen of ze met een vrouw of man het bed delen en wat ze daarin prettig vinden. Waarom is dat dan voor mensen met een beperking anders? Ook zij mogen een eigen keuze hebben hierin en ik support dat ten alle tijden. Helaas gebeurt dit in zijn algemeenheid nog te weinig. Dat vind ik jammer en ik hoop middels dit boek een kleine bijdrage te leveren aan de acceptatie van seksualiteit en de vrijheid van eigen keuzes hierin.

Tot slot, wat kunnen wij, naast je nieuwe roman en het vervolg op Julia Jonkers, van jou verwachten in de toekomst?

Ik hoop nog lekker heel wat boeken te kunnen schrijven, dat is wat ik graag doe en wat me ontzettend veel energie geeft. Er zitten nog genoeg verhalen en personages in mijn hoofd die er hoe dan ook een keertje uit gaan komen. Dat klinkt bijna een beetje schizofreen hahahaha! Goede afsluiter zullen we maar zeggen! 😉

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Kim Bonefaas herself volgen? Dat kan hier:

Facebookpagina Kim Bonefaas

Samen praten met: Marleen Hartog!

Marleen Hartog

Een tijdje geleden deden wij mee aan de Blogtour omtrent Skoftig het thrillerdebuut van auteur Marleen Hartog. Er werd genoten van het boek en er werden dan ook vier welverdiende sterren uitgedeeld. Recensie gemist? Klik dan even dit linkje:

*Blogtour* Corina las: Skoftig – Marleen Hartog ****

Tja en dat vraagt dan natuurlijk om een vervolg in de vorm van een kort interview. Helemaal gezellig toch? Dus lees en geniet mee 🙂

Het interview:

1: Wie is Marleen in vijf woorden?

Ha, het is een uitdaging om mezelf in vijf woorden samen te vatten. Een gedreven thrillerliefhebbende introverte schrijfster? Vijf woorden die in ieder geval uitstekend bij mij passen zijn: Boeken, Zon, Pippi (Langkous), Spanje en Reizen.

2: Skoftig is je eerste thriller. Waarom een thriller en geen ander genre?

Skoftig is inderdaad mijn eerste thriller, maar niet mijn eerste boek. Al was dat destijds wel de bedoeling. Toen ik begon met het verhaal raakte ik zwanger van een kindje dat net als ik met een schisis (gespleten lip, kaak en gehemelte) ter wereld zou gaan komen. Hieruit is uiteindelijk een boek en platform ontstaan. Daaropvolgend schreef ik nog twee non-fictie boeken over uiteenlopende onderwerpen. Tussendoor werkte ik aan Skoftig. Het leven kwam steeds tussendoor, maar bij thrillers ligt overduidelijk mijn hart. Zowel om te lezen als te schrijven.

3: Komt de inspiratie voor een verhaal uit je omgeving? Mensen, gebeurtenissen?

Ik haal werkelijk overal inspiratie uit. Elk gesprek, elke gebeurtenis of ervaring zet mijn brein aan. Heel soms verlang ik weleens naar een uitknop, dan is het te veel. Maar meestal voel ik me gezegend dat inspiratie me zo makkelijk toekomt. Op mijn computer vind je dan ook documenten vol ideeën voor toekomstige verhalen. Ze moeten alleen nog even geschreven worden. Tja, tijd is voor mij een stuk schaarser dan inspiratie!

4: Lees je zelf ook veel en wat is je favoriete boek ooit?

Ik lees veel. Wat betreft het tweede deel van je vraag: daar heb ik geen antwoord op; ik kan echt niet kiezen! Ik merk dat boeken soms passen bij een bepaalde fase in je leven, waardoor het boek in die periode van enorme waarde is. Het boek blijft dan met die periode verbonden, maar zelf ontwikkel je je verder. Naast thrillers houd ik van business- en persoonlijke ontwikkelingsboeken, zoals de klassieker Think and grow rich van Napoleon Hill. Maar ook Master your mindset van Michael Pilarczyk heb ik verslonden. Ik lees af en toe stukjes uit het boek Handboek spiegelogie van Willem de Ridder. Naast inspirerend is dit boek ontzettend grappig. Qua thrillers… Oei, wat lastig. Ik lees in ieder geval alles van Sophie Hannah, Judith Visser (al is zij overgestapt op romans), Emily Barr, Ingrid Oonincx, Jussi Adler Olsen, Tess Gerritsen… O help , ik kan niet stoppen. 😉

Als ik mezelf nu uitdaag door een keuze te maken, dan kies ik voor 22-11-1963 van Stephen King. King is een fantastische schrijver, maar dit boek trok me totaal niet. Ik ben meestal niet zo weg van boeken over politiek of geschiedenis, en al helemaal niet over tijdreizen. Kortom: de drie thema’s die dit boek beslaan. Op een of andere manier ben ik het toch gaan lezen. Ik was direct verkocht en heb het boek verslonden. Het verhaal is niet mijn favoriete verhaal, maar als een boek je zo kan mee kan slepen, dan verdient het een favorietenstatus.

Skoftig

5: Heb je een bepaald schrijfritueel? Zo ja, hoe ziet dat eruit?

Een vast schrijfritueel is mij onbekend. Enerzijds verlang ik ernaar, het zou misschien meer rust geven. Anderzijds ben ik er blij mee, want ik kan overal schrijven. Op papier of op de laptop, in een café, thuis of in het bos. Zowel lang achter elkaar als in gestolen momenten, en het tijdstip maakt me ook niet uit. Mijn voorkeur gaat wel uit naar een rustige plek waar ik urenlang achtereen kan werken. Ik woon nu in een huisje midden in de natuur en dat is een enorm fijne schrijfplek. Skoftig heb ik overigens deels in Spanje geschreven. Zolang ik maar kan schrijven is het al gauw goed. Of nog beter gezegd: zolang ik zelf maar genoeg tijd blijf maken om te schrijven ben ik blij.

6: Je bent bezig met je tweede thriller, kun je daar al wat meer over vertellen?

Ja! Ik heb al veel voorbereidingen getroffen en in september begin ik daadwerkelijk met schrijven. (Al ben ik stiekem af en toe al wat aan het uitwerken.)

Spiegeleffect gaat over een vrouw die door bepaalde gebeurtenissen beseft dat ze zichzelf nooit echt gekend heeft. Ze besluit zichzelf gedurende een reis naar Thailand op nietsontziende wijze te vinden. Haar pad kruist met dat van een seriemoordenaar… Naast een spannend verhaal wil ik in dit boek afrekenen met alle uitgemolken clichés die je in thrillers en horrorfilms tegenkomt. Dit ga ik op een bijzondere, eigenwijze manier doen. Wordt vervolgd!

7: Skoftig wordt goed ontvangen in de Blogtour. Hoe eng waren de eerste recensies?

Behoorlijk eng! Mijn eerdere boeken zijn ook goed ontvangen, maar omdat mijn hart bij fictie ligt en ik me de komende jaren volledig op thrillers ga richten, vond ik het dit keer spannender dan ooit. Is dit genre wel voor me weggelegd? Uiteindelijk is het aan de lezer en je kunt maar een keer je fictiedebuut maken. Gelukkig hoorde ik direct positieve geluiden, hoe fijn! De recensies in de Blogtour wegen voor mij vrij zwaar, want de deelnemende sites en Facebookgroepen hebben veelal een achterban van mensen die veel (thrillers) lezen. De recensenten zijn – geheel terecht – kritisch op de boeken die ze onder ogen krijgen. Ik ben dan ook opgelucht en dankbaar voor de prachtige recensies.

8: Wij willen graag met je proosten op Skoftig en je volgende thriller. Met welk drankje heffen we het glas?

Thee! Niet echt spannend, wel lekker. Die spanning stop ik liever in mijn thrillers. ☺

Wij bedanken Marleen voor haar te leuke antwoorden en haar tijd en gaan de waterkoker aanzetten. Cheers! 📚🥂🥂📚

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Marleen en haar boeken volgen? Dat kan hier!

Facebookpagina Marleen Hartog

Samen praten met: Michelle Visser!

Michelle Visser

Afgelopen mei verscheen bij Uitgeverij Boekerij de nieuwste historische roman van Michelle VisserEline werd met veel plezier gelezen door onze Corina en kreeg vier prachtige sterren. Recensie gemist? Klik dan even deze link:

Corina las: Eline- Michelle Visser ****

En wij mochten haar ook een paar vragen opsturen om toch eens te ontdekken wie de auteur achter dit prachtige verhaal dan eigenlijk is…

Het interview:

1: Wie is Michelle Visser in drie woorden?

Misschien dat ik deze vraag morgen alweer anders zou beantwoorden, maar vandaag typeer ik mijzelf als: fantasierijk, trouw en natuurliefhebber.

2: Je eerste historische roman was Véronique, je hebt haar ook verwerkt in Eline. Was dit vooraf bedacht of?

Ik was dat niet direct van plan. Mijn opzet bij Eline was een roman schrijven over de vraag: hoe was het leven in Nederland ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Uiteindelijk heb ik gefocust op de eindfase van die oorlog en de tijd daarna. Er gebeurde toen veel wat erg interessant was, zoals de Spaanse griep die heerste en de invoering van het algemeen kiesrecht. Dat was eerst voor mannen en kort daarna ook voor vrouwen. Zo kwam ik uit bij Aletta Jacobs, een belangrijke voorvechter van het vrouwenkiesrecht. Ik had al uitgebreid over haar geschreven in Véronique en wilde dat nu weer doen. Zo kwam ik erbij om ook Véronique nog weer even van stal te halen.

Je kunt ook zeggen: Véronique gaat over de levenssituatie van de Nederlandse vrouw rond 1885 (eerste begin vrouwenemancipatie) en Eline gaat over de levenssituatie van vrouwen rond 1919. Zelf vond ik het in elk geval erg interessant om die twee boeken en dus die twee levenssituaties naast elkaar te leggen.

3: Waar komt je interesse in de geschiedenis vandaan?

Geen idee, daar ben ik mee geboren denk ik. Het heeft zeker ook te maken met mijn grote mate van fantasie in het hoofd en denken. Vroeger als kind had ik dat al, waar anderen een saaie ruïne zagen, zag ik in mijn verbeelding het leven van toen met al die exotische ‘personages’ die vroeger op die plek geleefd hadden. Geschiedenis is voor mij spannend en mysterieus als een sprookje, maar wel echt waar en met een directe link naar onszelf en ons huidige leven. Hoe kan iemand dat nou niet interessant vinden?!

4: Wat is je eigen favoriete historische verhaal (welke je niet zelf schreef 🤪)

Ik ga even een lijstje noemen hoor, ik kan er niet maar 1 kiezen 😉 Als kind, en nu nog steeds wel, was ik gek op de historische romans van Thea Beckman. Ge-wel-dig vond ik die. Nog steeds vind ik haar personage Marie-Claire uit haar trilogie die start met Geef me de ruimte een schoolvoorbeeld van hoe een auteur een personage tot leven zou moeten brengen. Met Marie-Claire is het namelijk zo dat die ook buiten de boeken voor mij ging leven. Ik kon, en kan dat nog steeds, haar zo in een andere tijd en plaats neerzetten en dan zou ze ‘haar eigen ding doen’. Nu zou ze bijvoorbeeld een singer-songwriter zijn bij festivals en de Parade.

Ook ben ik superfan van Ken Follett die als geen ander een complex verleden op zeer toegankelijke wijze tot leven weet te brengen, zoals in zijn boek Pilaren van de aarde. Vreselijke titel trouwens, ik heb een oud exemplaar van dat boek met de titel De kathedraal, stukken beter. En De graaf van Monte-Cristo van Alexandre Dumas moet ik ook noemen. Fantastisch boek, heb ik zeker tien keer gelezen.”

5: Zou je een ander genre willen schrijven? Zo ja welk?

Toen in 2012 mijn historische debuutroman Véronique verscheen, vroeg een journalist mij hetzelfde. Ik antwoordde echt vanuit mijn tenen van ‘nee, echt nooit! Ik schrijf historisch en daar blijft het bij, daar ligt mijn hart.’ Afijn, in 2015 lag Het huis met de blauwe luiken in de winkels, het eerste deel in een serie over Loes die in onze tijd een nieuw leven opbouwt in een Frans dorpje. Iets totaal anders dus. Dat had ik niet zo bedacht maar het verhaal kwam tot me, om het zo maar te zeggen, en het moest eruit. Inmiddels schrijf ik aan het derde deel in die feelgoodserie. Het is ook erg fijn om die twee genres af te wisselen merk ik. Voor een historische roman moet ik zoveel onderzoek doen, het vergt echt veel inspanning. En dan is het lekker om me daarna even te wijden aan het mooie Franse landschap waar de rosé gekoeld is en de kaasjes romig zijn. Ontspanning voor de lezer, maar ook ontspanning voor de schrijver.

6: Hoe lastig is het om informatie te vergaren over bijv. de tijd waarin Eline leefde?

Dat kost wel inspanning ja. Het is een speurtocht van enkele jaren, die begint lang voor ik met het manuscript begin, en die voortduurt tot het moment dat het boek naar de drukker gaat. Maar dat onderzoek doen en kennis opbouwen over zo’n periode is nu precies wat mij zo boeit. Dus bezoek ik allerlei musea, lees ik veel non-fictie boeken, andere romans met een vergelijkbaar thema, bezoek ik steden of streken en nog veel meer. Uit de enorme brij van informatie die ik verzamel haal ik dan de dingen die voor mijn verhaal van toepassing zijn. En toekomstig onderzoek? Ik zal eens een tipje van de sluier lichten: volgend jaar ga ik op reis naar Australië, mede vanwege een boek. Daar verheug ik me echt enorm op.

IMG_2025

7: Wat kunnen we in je eigen boekenkast vinden?

Veel historische romans en historische non-fictie natuurlijk. Ook een enkele thriller, maar dan wel het niet-enge soort, zoiets als de boeken van Donna Leon, vind ik wel leuk voor de afwisseling. Ik heb ook een rijtje fantasy, geschreven door vriendin Kim ten Tusscher. Leest als een trein en het is heerlijk om eens echt wat anders te nuttigen op boekenterrein. Ik heb verder een flinke verzameling van auteurs als John Boyne, Ken Follett en Simone van der Vlugt. Sowieso vind ik het belangrijk en leuk om Nederlandse auteurs en internationale auteurs af te wisselen. En dan ook niet alleen Engelse en Amerikaanse schrijvers, maar bijvoorbeeld ook Franse of Aziatische. Zo verbreed je je kennis van de wereld ook. Scandinavische thrillers zijn trouwens helemaal niks voor mij. Dat deel sla ik van harte over.

8: Als je schrijft doe je dat dan in totale stilte of juist niet?

Bij voorkeur is het zo stil mogelijk. Ik woon echter bij een vrij drukke weg en daardoor is er altijd verkeerslawaai, en in de zomer hoor je altijd klussers en bouwers met hun zagen en machines in de weer. Maar daar moet ik me dan maar zo goed mogelijk voor afsluiten. Meestal is dat aan het begin van een schrijfsessie wel lastig, maar zodra ik eenmaal weer in het verhaal zit, merk ik niet zoveel meer van mijn omgeving.

9: Wij vonden Eline prachtig. Met welk drankje gaan we proosten op dit prachtverhaal?

Heel erg fijn dat jullie van het boek hebben genoten! Daar hoop je als schrijver toch op, tijdens al dat geploeter 😉 Ik zou zeggen, om alvast in de sfeer van mijn volgende boek te komen, neem een kopje thee met een versgebakken Madeleine-cakeje, of een glaasje gekoelde rosé met wat olijven. Dan doe ik gezellig met jullie mee!

Wij zeggen proost want een heerlijke gekoelde rosé met olijven slaan wij zeker niet af. Al klinken die cakejes ook niet verkeerd! Een heule dikke dank aan Michelle voor haar tijd en toffe antwoorden!

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

*Gesloten*Interview inclusief Winactie met: Tieme Woldman! *Detective* *Doodzonde*

En toen was het donderdag 6 juni en mochten we weer lootjes schrijven om de winnaar te loten van Doodzonde! Na alles braaf gedaan te hebben is de winnaar gewordennnnn:

Simone Schreuder-Bourgonje!

Whooooop gefeliciteerd en als je ons even je adres gegevens mailt naar Samenlezenisleuker@gmail.com dan regelen wij de rest en hoef jij alleen maar geduldig op de pakjesmeneer te wachten 👌🏼

Nogmaals een dikke dank aan Tieme Woldman voor het interview en aan Uitgeverij Van Gorcum Cultuur en Historie voor de toffe winactie 💃🏽📚

DoodzondeTiemeWoldman

Whoooooo wij lazen Doodzonde al en er werd genoten! Karin schreef er een mooie recensie over. Gemist? Klik dan even deze link:

Karin las: Doodzonde – Tieme Woldman ****

Daarna was ze ook nog even helemaal gezellig bij de boekpresentatie en daardoor hebben wij nu al de antwoorden op onze brandende vragen…. Dus lees mee, want na het interview volgt de Winactie!

Het interview:

1. Wie is Tieme Woldman in vijf woorden?

Vader, schrijver, U2/Golden Earring/Rolling Stones-fan, filmfan, sportfan.

2: Wanneer en hoe ben je begonnen met schrijven?

In 2009 ben ik begonnen. Ik schreef voor mijn werk als programmeur handleidingen en vroeg mij af of ik ook creatief zou kunnen schrijven. Om mezelf te testen deed ik mee aan schrijfwedstrijden (onder meer het toenmalige Radio 6) en tot mijn verrassing won ik. Zo ontstond de gedachte dat ik zou kunnen schrijven. Als lezer lees ik het liefst detectives/misdaadromans en als schrijver voelde ik mij daar ook in thuis. In 2013 debuteerde ik met de misdaadroman Moord in het Mantingerveld (gebaseerd op waargebeurde en nooit opgeloste moorden in 1909 in Koekangerveld) en nu is er Doodzonde als eerste deel van de detectivereeks rondom rechercheur Tom Wessels.

3: Doodzonde speelt zich af in Drenthe, dat zie je niet vaak. Hoe kwam je tot deze keuze?

Een verhaal/boek bestaat in hoofdlijn uit drie onderdelen: acties (de dingen die personages doen), dialogen en de omgeving waar het zich afspeelt.
Van andere schrijvers leerde ik dat je wat betreft omgeving het beste kunt schrijven over een omgeving die je kent. Je kunt je energie dan vooral
richten op de acties en dialogen. Ik ben opgegroeid in Wijster en Drenthe en ken die omgeving letterlijk als mijn broekzak. En daarmee was mijn keuze
voor Drenthe snel gemaakt.

4: Zitten er in Tom Wessels en de overige personages dingen van jezelf of van mensen die je kent?

Tom Wessels en ik hebben dezelfde initialen en dat is met opzet, want hij is mijn alter ego. Ik laat hem dingen doen die ik niet durf maar stiekem graag zou doen. Verder is zijn achternaam Wessels een samentrekking van ‘Wessel zijn zoon’ en mijn vader heette Wessel. Ik ben dus Wessel zijn zoon en zo is de cirkel tussen Tom Wessels, mijn vader en mij rond.

Tom Wessels rijdt overigens net als mijn vader motor en in een Amerikaanse auto. De andere personages heb ik qua karakter zoveel mogelijk haaks op Tom Wessels’ persoonlijkheid gezet om spanning tussen hem en zijn collega’s te creëren. Personages die het met elkaar eens zijn en nooit botsen, zijn vreselijk saai. Ik kies zoveel mogelijk voor gewone namen om het dichtbij het dagelijkse leven te houden. De achternaam van patholoog Bart Lansberg heb ik overigens overgenomen van dokter Lansberg (acteur Manfred de Graaf) uit de tv-serie Zeg ‘ns Aaa waar ik fan van was.

5: Het element sport speelt een rol in Doodzonde. Best een specifieke sport ook, berust dit op toeval of heb je iets met klootschieten?

Toen ik in Wijster woonde, liep iedere zondagochtend een groepje klootschieters langs ons huis. Hun kameraadschap en lol is mij bijgebleven. Een paar jaar geleden las ik een berichtje over een ruzie op een bowlingbaan tussen twee groepen bowlers. Iemand van de ene groep maakte een foute opmerking over een vrouw uit de andere groep. Uiteindelijk gingen zij elkaar met bowlingballen te lijf en toen schoten mij de klootschietballen weer te binnen en was het basisidee voor Doodzonde geboren.

6: Hoeveel research was er nodig voor het schrijven van dit boek en op welk vlak?

Ik ben geen CSI-schrijver waarbij iedere politieonderzoekshandeling tot achter de komma moet kloppen. Ik zet de onderzoeksmethoden zo nodig naar mijn hand, want uiteindelijk ben ik fictieschrijver en gaat het mij om het verhaal. Een kleine spoiler wellicht, maar in Doodzonde verhoort Tom Wessels op een gegeven moment zijn beste vriend. In de praktijk zou dat niet kunnen, maar in Doodzonde vind ik het geen probleem en nodig voor het verhaal. Gelukkig vinden mijn lezers (gezien hun reacties) het ook geen probleem. Ik zoek dingen na (bijvoorbeeld over klootschieten) op het internet en vraag soms politiezaken na bij een oud-rechercheur. De oud-rechercheur heeft Doodzonde inmiddels ook gelezen en ik was verrast door zijn reactie dat ik behoorlijk dicht op de recherchepraktijk zit.

7: Doodzonde is het eerste deel in de reeks over rechercheur Tom Wessels. Kun je al iets vertellen over het tweede deel?

De titel van het tweede deel is Schijnheilig en wat betreft het onderwerp zeg ik maar één woord: windmolens. Een zeer actueel en beladen onderwerp in Drenthe. Verder worstelt Tom Wessels met de vraag of hij een volgende stap in zijn relatie met Sandy zal zetten. En er wordt meer duidelijk over Saskia Wolfsen: waar komt haar directheid en scherpe/harde humor vandaan? Roel Westerveld uit het eerste deel komt terug en speelt een belangrijke rol bij de ontknoping.

8: Lees je zelf ook? Zo ja, wat is favoriet?

Niet verrassend, maar ik lees het liefst detectives. Jan Willem van de Wetering van de Grijpstra & De Gier-serie is mijn favoriet, maar helaas leeft hij niet meer. Bij de huidige schrijvers heb ik geen favoriet. Met evenveel plezier lees ik bijvoorbeeld Karen Sander, Ian Rankin, Peter Römer (voortzetting De Cock/Baantjer) en Joël Dicker.

9: En last but not least: we proosten graag op het succes van Doodzonde! Met welk drankje gaan we dit doen?

Ik drink geen alcohol (teveel narigheid gezien en meegemaakt van dichtbij), dus ga ik voor een mocktail. Ik hou het in de sfeer van Doodzonde en Tom Wessels en kies voor een ‘klassieke’ Virgin Mojito op basis van bronwater. Cheers!

Wij zeggen proost en  nu komt het!!! Want jij kan deze toffe detective winnen. Wat te doen? Oké, ff opletten 😎

1: Volg Tieme op Facebook via deze link:

Tieme Woldman

2: Like de pagina van de Uitgeverij even via deze link:

Van Gorcum Cultuur & Historie

En als je dan toch lekker aan het klikken bent, klik dan ook even op de onderstaande link en geef onze openbare Facebookpagina een duimpje:

Samenlezenisleuker De Pagina

En als laatste….

3: Reageer onder dit berichtje in onze gezellige groep met een dikke duim. Nog geen lid? Hoe dan??? Nou ja klik dan even deze link en kom er gezellig bij!

Samenlezenisleuker De Groep

Nou dat was het alweer. Nu maar rustig wachten tot 6 juni, want dan maken we de winnaar bekend! 📚🎉🎉📚

Wij bedanken Tieme voor zijn tijd en antwoorden en Uitgeverij Koninklijke Van Gorcum natuurlijk voor deze meer dan gave winactie!

Interviews, samen praten

images0XNRL1DO

Er komt een te leuk interview aan met de auteur van de splinternieuwe Tom Wessels Detective reeks. Wij mogen namelijk Tieme Woldman het vuur aan de schenen gaan leggen. Op 5 april gaan we allereerst naar de presentatie van zijn nieuwste boek Doodzonde, uitgegeven door Uitgeverij Koninklijke Van Gorcum, en zodra die gelezen is zullen wij wat pittige vragen gaan uitbroeden. We hebben er zin in!

Tieme Woldman

Hou ons in de gaten, want dit is gewoon gaaf al zeggen we het zelf!   🙂

Groetjes Ka & Co.

naamloos (9)

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Samen praten met: Michiel Geurtse: De vader van de familie Kreel!

collage Michiel Ziet

We hadden jullie natuurlijk al gewaarschuwd en hier is hij dan, ons interview met de gezellige auteur Michiel Geurtse. Een schrijver van zowel prachtige boeken als hilarische columns. Onze Karin las zijn boeken over Piet en Tom Kreel en heeft genoten. Recensies gemist? Klik dan deze linkjes even:

Karin las: Piet Kreel is nog wel-Michiel Geurtse***1/2

Karin las: Tom Kreel is nog steeds – Op zwart ****

Na deze heerlijke boeken deden wij weer iets met stoute klompen en slippers, en is hier hij dan!

Het interview:

1: De eerste reacties op Tom Kreel is nog steeds – Op zwart zijn lovend! Wat doet dit met je?

Ja, dat doet vooral heel veel glunderen en trots. Je bent toch wel een beetje bang dat het misschien minder ontvangen gaat worden dan Piet Kreel, of dat er minder animo is. Maar eigenlijk was de aandacht van begin af aan meer dan bij Piet! Dat heeft me echt positief verrast. Dat je bijvoorbeeld op Bol magazine terecht komt is supergaaf!

2: Kunnen we na Piet en Tom Kreel nog meer verhalen over de familie Kreel verwachten of heb je alles over hun nu wel verteld?

Eigenlijk heb ik alles over hun verteld, maar de vraag is zo vaak al gesteld, dat ik toch even een twijfelmomentje kreeg. Op dit moment ben ik met een volgend boek bezig wat totaal los staat van de familie Kreel. Maar zeg nooit nooit.

3: Wist je vanaf het begin af aan dat je ook over Tom wilde schrijven?

Ja. Vanaf het moment dat ik Tom introduceerde in Piet Kreel, wist ik al dat dit het tweede boek zou worden. Tom was perfect om het leven door de ogen van een vader te schrijven. Hij had genoeg meegemaakt… voor Tom niet leuk, maar voor mij perfect!

4: Is een tweede boek schrijven anders dan een eerste?

Eigenlijk niet. Ja, oké, doordat  je veel schrijft is mijn schrijfstijl misschien wat stabieler geworden en je bent minder zoekende met de hoofdpersonages omdat deze eigenlijk al staan. Wat wel anders was, is dat ik wilde dat het boek jonger en gewaagder werd. Ik heb bijvoorbeeld in hoofdstuk 1 heel bewust en direct een gewaagde scene geschreven. Dat de toon gezet was. Tom is jonger dan Piet, en dat zie je ook in zijn leven. Ik wilde dat niet omzeilen. Dus in die zin was het schrijven wel anders.

5: Zou je ooit een andere genre willen schrijven?

Ooit in het verleden schreef ik fantasy, ik heb zelfs een jeugdboek op de planken liggen, Thalius en het boek der goden, maar helaas is deze nooit uitgegeven. Ik zou hem eens moeten herlezen en herschrijven haha. Maar fantasy is wel een genre waarin ik nog wel een keertje zou willen schrijven. Het échte leven bevalt me goed om boeken en columns over te schrijven, dus blijf ik dat nog maar even doen. Oh ja, daarnaast schrijf ik ook toneelstukken, dus dat is ook een soort van ander genre.

6: Zijn er mensen in je omgeving die zich zullen herkennen in een personage uit je verhalen?

Ik hoop het niet hahaha… Nee serieus, ik denk het niet. Hoewel ik genoeg geput heb uit mijn omgeving en uit mijzelf, is het verhaal toch dusdanig uit mijn fantasiebrein dat de personages allemaal anders genoeg zijn dan waar ze wellicht op gebaseerd zijn… zegt hij heel politiek haha.

7: Wat is leuker, columns schrijven of een boek?

Oei! Dat is een moeilijke vraag. Columns zijn leuk omdat je daar lekker actueel kan zijn, je ei direct kwijt kan en natuurlijk ook spannend omdat je je niet verstopt achter een personage maar het jezelf bent. Wanneer ik over scheten of over zwarte Piet discussie schrijf, is dat een stukje ik wat ik de wereld prijs geef.

Een boek is leuk omdat je daarin helemaal los kan gaan. Je kan je personages alles laten beleven wat ik nooit in het echt zou meemaken. Je kan een verhaal vertellen, een wereld tot leven scheppen, iets schrijven wat bij iemand in de straat zou kunnen gebeuren. Jouw karakters gaan met de billen bloot en ze vinden het niet erg. Een boek komt in een boekenwinkel en bieb, als je geluk hebt mag je er interviews over geven en kom je in de krant. Dus een boek schrijven is veel werk, maar ook heel prachtig. Dan kies ik toch voor het boek denk ik… met 0,1% voorsprong.

8: Lees je zelf ook en wie of wat is favoriet?

Ik ben een boekenwurm! Ik lees veel! Ik ben zeer gecharmeerd van de laatste twee boeken van Martine Bijl. Op dit moment ben ik de biografie over Willem Wilmink aan het lezen en heb ik een boek van Freek de Jonge thuis. Waar ik door beïnvloed ben zijn Martin Bril, Nico Dijkshoorn, Marjan Berk en Herman Finkers. Finkers is tevens favoriet, maar dat komt ook door mijn Almelose roots. Miranda Hart lees ik ook graag. Heerlijke Engelse humor! Fantasy lees ik ook nog regelmatig. Zo lees ik op dit momenten de Tweelingen-saga van Weis and Hickman.

9: Zit in je eigen dagelijks leven muziek net zo verweven als in het leven van de familie Kreel?

Ja! Mijn brein koppelt veel aan muziek. Vaak hoor ik vanzelf wel ergens een liedje bij. Bijvoorbeeld, ik zag een keer bij het rijden van 90 km/uur op een 80 km, nog net een flits uit een kastje. toen dacht ik meteen: I fought the law and the law won. (Oww nu zit dit nummer direct in ons hoofd! Haha bedankt Michiel!) Ik ben ook nog echt zo’n ouwerwetse vinylspaarder… Mijn spotify zeg ik altijd (dus toch wel een beetje Piet Kreel), maar ik heb ook de echte spotify wel hoor (en een beetje Tom kreel).

10: Als laatste willen we uiteraard proosten op je succes. Met welk drankje gaan we dit doen?

Een cappuccino! Of een rosé! Of een lekkere cocktail dat mag ook! Maarrrrr dan wil ik hem ook echt proosten met jullie! 🙂

MichielGeurtse

***Wij bedanken Michiel voor zijn tijd en te leuke antwoorden en natuurlijk willen wij heul graag in het echt proosten met een cocktail. Kom maar op met die datum! 🍸

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Samen praten met: Mariska Overman inclusief dubbele Winactie Gesloten!

MAriska Overman

Olaaaa het is woensdag 20 februari dus het is tijd voor de winnaars van Verdoemd! Whoooo te leuk weer om al dat enthousiasme te zien. Na alles gecheckt, en de lootjes geschreven te hebben, gaan we nu twee mensen heel blij maken. Komt-ie-dan-hè!

Linda Desle jij wint het ebook ennnnn

Demi Thijssen jij wint het fysieke exemplaar.

Willen jullie ons een mailtje sturen met de mail- en adresgegevens?

Samenlezenisleuker@gmail.com

Dan regelen wij de rest en kunnen jullie over niet al te lange tijd gaan genieten van een verdomd goed boek!

Wij bedanken nogmaals Uitgeverij De Crime Compagnie voor het mogelijk maken van deze mooie actie en Mariska voor het interview. 📚🥂🥂📚

—————————————————————————————————————————————–

In april 2017 maakte Nederland, en wij bij Samenlezenisleuker dus ook, kennis met Mariska Overman. Haar debuut Hoofdzaak viel gelijk meer dan in de smaak. Wat een kei goed debuut met Isabel in de hoofdrol. Daarna volgde Voltooid en waren we helemaal overtuigd. Dit is een auteur die we niet mogen vergeten.

Afgelopen januari verscheen haar derde thriller met de bijzondere Isabel in de hoofdrol, namelijk Verdoemd, en wat was die weer verdomd goed.

Recensie van Corina gemist? Kijk dan hier:

Corina las: Verdoemd-Mariska Overman****1/2

Tijd om weer even wat vragen te stellen natuurlijk. Ennnnn na het lezen van het interview, maak je ook nog eens kans op een fysiek exemplaar OF een ebook van deze gave thriller, dus blijven lezen hè!

Het interview:

1: Onlangs verscheen je derde thriller Verdoemd. Is het schrijfproces veranderd sinds je eerste boek?

Een beetje wel. Hoofdzaak schreef ik volledig zonder vooraf uitgedacht plan. Bij Voltooid had ik grofweg een idee, en bij Verdoemd heb ik nog iets meer vooraf uitgedacht. Vanwege de twee tijdlijnen die goed samen moesten vallen, was dat nodig.

2: Wij zijn nog lang niet klaar met Isabel. Hoeveel verhalen kunnen we nog verwachten met haar in de hoofdrol?

Wat mij betreft in ieder geval een vierde, en misschien daarna nog meer? Zolang er ontwikkeling mogelijk is in haar karakter, vind ik het leuk om te doen. Ik wil niet dat het uiteindelijk een herhaling van zetten wordt, dan schrijf ik liever iets anders.

3: Zou je ooit een ander genre willen schrijven? Of misschien een samenwerking met een andere auteur?

Een ander genre wel. Ik wil graag een feelgood schrijven (maar wel met een randje), en een roman. Een historisch mysterie staat hoog op mijn lijstje, die zit al een tijd in mijn hoofd, ik heb er al research voor gedaan in Weimar, Duitsland.

Een andere auteur….nee, ik vrees dat ik teveel de controle wil over het verhaal. Ik werk overigens nu wel met mijn man aan een non-fictie boek. Bij non-fictie vind ik samenwerken goed te doen. Het wordt een boek over de dood….(uiteraard 😉 )

collage mariska

4: Stel je verhalen worden verfilmd, wie zou dan de rol van Isabel “moeten” spelen volgens jou?

Carice van Houten vind ik wel een Isabel…

5: Zitten er in je personages dingen van jezelf of van mensen die je kent?

Absoluut. In Isabel zit wel iets van mij (vooral de moeilijke en ingewikkelde kanten, hahaha). In Peter zit wel iets van mijn man. En in andere personen zitten verschillende karaktertrekken van mensen die ik ken verspreid…

6: Heb je een favoriet moment om te schrijven?

Meestal in de ochtend. Maar als ik er zin in heb kan het eigenlijk op elk moment wel.

7: Als je schrijft heb je dan een vast plan en bijvoorbeeld het plot al in je hoofd, of is dat een proces wat tijdens het schrijven gebeurt?

Ik heb een vaag idee, meestal heb ik een beginzin in mijn hoofd, en dan begin ik gewoon. Al schrijvend ontstaat er van alles. En tussendoor denk ik soms weer een beetje vooruit, zeker als ik vast zit. Bij Verdoemd had ik het einde al vrij snel in mijn hoofd, en daar heb ik naartoe gewerkt.

***Wij bedanken Mariska natuurlijk voor haar tijd en antwoorden, en dan nu dankzij Uitgeverij De Crime Compagnie jullie kans op een fysiek of digitaal exemplaar! Wat te doen? *Opletmodus aan*

1: Wees of word lid en reageer op dit bericht in onze gezellige Facebookgroep Samenlezenisleuker en laat ons weten of je meedoet voor het fysieke exemplaar of voor het digitale exemplaar.

2: Geef Uitgeverij De Crime Compagnie je like via deze link:

De Crime Compagnie 

Als je dan toch bezig bent en het nog niet gedaan hebt, doe onze openbare pagina dan ook even je like via deze link:

Samenlezenisleuker

3: Heb een klein beetje geduld dan zullen wij op woensdag 20 februari de winnaars bekend maken whoohooo! 📚🥂🥂📚