Jac en Chriss lazen: Het vorige meisje-J.P. Delaney***1/2

Vorige Meisje

Over de auteur:

J.P. Delaney is het pseudoniem van een Amerikaanse auteur. Het vorige meisje is zijn eerste thriller, en zal binnenkort worden verfilmd door Ron Howard (regisseur van de Dan Brown-films).

(Bron: http://www.debezigebij.nl/auteurs/j-p-delaney/)

Volgens de volgende bron heeft J.P. Delaney reeds meerdere succesvolle boeken op zijn of haar naam staan: https://www.bookbrowse.com/biographies/index.cfm/author_number/x11907/jp-delaney

Over het boek:

Een nieuwe auteur met een debuut.

Dat betekent dat de harde schijf gereset moet worden. Immers, onbevooroordeeld, zo blanco mogelijk, wil je kennis nemen van het nieuwe. Jammer genoeg wordt op de achterzijde Lee Child aangehaald die het heeft over ‘een vrijwel perfecte psychologische thriller’. Fout denk je bij jezelf. Twee keer fout. De uitspraak klopt niet, nog erger is dat Lee Child deze doet. Maar goed, de harde schijf nogmaals gereset.

De eerste veertig bladzijden had ik een goed gevoel bij het boek. Vreemd, onrust, dreiging, er hangt iets in de lucht, er zit iets aan te komen met dit boek. De onbestemdheid van het debuut, een nieuwe auteur die iets meeslepends opzet.

Hier kan wel eens een vijf sterren debuut aankomen.

Edward Monkford, architect van beroep, charmant, charismatisch, heeft een maf technohuis gebouwd. De eisen die hij aan de huurders stelt zijn ridicuul en worden in een contract van tweehonderd bladzijden extreem gedetailleerd opgelegd. Het wordt al snel duidelijk dat deze Edward Monkford een obsessieve, manipulatieve controlfreak is, een sociopaat van de ergste soort, een man met een antisociale persoonlijkheidsstoornis die weigert zich aan te passen aan de gebruikelijke gedragsnormen. Zo’n exoot trekt probleemgevallen aan.

Dat zou allemaal nog niet zo erg zijn en zeker spanningsverhogend kunnen werken, als de twee andere hoofdpersonen maar niet zo overduidelijk blijk geven van een werkelijk infantiele naïviteit. Het resultaat: twee Barbie popjes, Emma en Jane geheten, die in hun grenzeloze aanbidding voor een Ken met een piemeltje, alle alarmbellen negeren. Want er gaan een hoop alarmbellen af. Het moet gezegd worden dat Jane naar het einde toe wat assertiever wordt en zelfs haar verstand gaat gebruiken.

Wat mankeert er aan dit boek? Van alles.

Het absurde, absoluut ongeloofwaardige plot, de plastic karakters zonder enige diepgang. Maar vooral de koudheid en kilheid die dit boek ten toon spreidt. Niet alleen blijkt het uit de ridicule en absurde eisen en voorschriften m.b.t. de bewoning, maar vooral uit de leegheid van het techno huis. Symbool voor de leegheid van de hoofdpersonen.

Om een voorbeeld te geven van de ongeloofwaardigheid.

Toen op een bepaald moment, mijnheer de architect met beide handen (sic) sexuele handelingen begon te verrichten, midden op het inwijdingsfeestje van een gebouw en niemand iets in de gaten had, sloeg de slappe lach toe en kon J.P. Delaney niet meer serieus genomen worden.

De waardering zakt naar een ster.

De mening had postgevat dat de semi, quasi-intelligente, meerkeuzevragen afkomstig waren uit de Amerikaanse variant van Mijn Vriendin. Grote vergissing. Een hele club van psychologen en psychiaters in Amerika schijnt hier mee bezig geweest te zijn.

In de regel leg ik een boek na honderd bladzijden aan de kant. Echter een gegeven paard kijk je niet in de bek – leesmaatje Chriss had ook voor mij een exemplaar toegezonden gekregen – dus ik lees maar door. Een duorecensie begin je met z’n tweeën en beëindig je samen.

En zie: daar gebeurt het wonder.

Gelukkig dondert die verschrikkelijke Edward op, hij gaat op zakenreis, en dan blijkt dat er een alleraardigste thriller uit rolt. Maar meer ook niet.

J.P. Delaney hanteert de ik-vorm bij het schrijven, vanuit het perspectief van Emma en Jane wordt een verhaal verteld. Beide geschiedenissen, in verschillende tijdlijnen, lopen onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig synchroon. Zodanig zelfs dat het niet meer uitmaakt wie aan het woord is. In het begin is dat wisselen van heden naar verleden best verwarrend. Op den duur leest het toch wel lekker weg.

Ik heb een hekel aan de ik-verteltrant. De veelal beperkte visie en de veelheid aan persoonsgebonden gedachten, gevoelens maken een verhaal er meestal niet beter op. Dat valt mee. Emma en Jane blijven plastic figuren.

Met een hele grote uitzondering: Delaney weet op een zeer boeiende en emotionele manier de unieke beleving van een zwangerschap te verweven in dit boek. En wel op een zeer speciale manier.

De ontknoping is echt niet zo waanzinnig als de Daily Mail doet voorkomen. Toevallig had ik een keertje goed opgelet, en die ene hint die de schrijver geeft, is genoeg om wat zaken door te hebben. Echter in de allerlaatste zin dat Jane aan het woord is komt wel een mooie draai. Alhoewel?  Als een konijn uit een hoge hoed komt de auteur met een tweesnijdend ‘deus ex machina’ tevoorschijn.

Delaney maakt veel goed in het tweede deel van het boek. Er is sprake van een intelligent opgebouwd plot,  en de uitwerking van de vele raadsels die aan Monkford en het huis kleven worden prima uit de doeken gedaan.  Het boek is zeker behoorlijk spannend, maar de achterstand is te groot. Opvallend is het gebrek aan humor in het verhaal, geen glimp of begin van zelfs maar een glimlachje.

De gedachte aan een bloedeloze Amerikaanse sitcom met ingeblikt geluid blijft rondzweven. Een surrealistische thriller in een surrealistische omgeving met surrealistische mensen van vlees en bloed.

Waardering:  zeven op 10 punten, afgerond op:

Drie en halve sterren.

Chriss, Jac Claasen.

PS: Vergeet vooral niet het dankwoord te lezen. In de allerlaatste regel van het boek komt wat mij betreft de echte ontknoping naar voren.

Corina las: Het vorige meisje-J.P. Delaney****

Vorige Meisje

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: J.P. Delaney

Oorspronkelijke titel: The Girl Before

Vertaling: Caecile de Hoog

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 398

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 22 augustus 2017

 

Over de auteur:

J.P. Delaney is het pseudoniem van een Amerikaanse auteur. Het vorige meisje is zijn eerste thriller, en zal binnenkort worden verfilmd door Ron Howard ( regisseur van de Dan Brown-films ).

( Bron: http://www.uitgeverijcargo.nl )

De cover: 

Strak met een mooie kleurstelling. In wat voor een kooi staat deze persoon?

De achterflap:

Na een verschrikkelijke gebeurtenis is Jane toe aan een nieuwe start, in een nieuwe woning. Een lange zoektocht leidt haar naar een huis in Folgate Street. Ze wordt verliefd op het bijzondere gebouw en is zeer gecharmeerd van de beroemde architect, waardoor ze een aantal vreemde regels op de koop toe neemt: er mogen geen boeken, geen foto’s en geen persoonlijke eigendommen worden meegenomen. Dan hoort Jane van de onverwachte dood van de vorige huurster, Emma, die verrassend veel op haar leek. Terwijl ze de waarheid probeert te achterhalen, volgt ze onbewust dezelfde bewegingen, neemt ze dezelfde beslissingen, ervaart ze dezelfde angst als het vorige meisje…

 

Mening:

In korte hoofdstukken word je via Emma en Jane meegenomen door hun verleden en heden. Dit wordt duidelijk aangegeven, waardoor je geen moment in de war raakt.

Delaney heeft zeker in de verhaallijn van Jane duidelijk verstand van zaken en grijpt me op sommige momenten echt bij de keel. Haar verdriet, schuldgevoel en de wil om helemaal opnieuw te beginnen komen sterk binnen.

Emma haar verhaallijn is iets minder emotioneel, en al gauw kreeg ik een naar gevoel bij haar. Ze komt manipulatief over, en je vraagt je constant af hoe en waarom?

De verhalen worden al snel in elkaar verweven, en Delaney houdt op een subtiele manier de spanning er in. De vreemde regels van de architect zijn bizar, net als de man zelf…. wat heeft hem zo gemaakt en wat heeft hij te verbergen?

En dan is daar dè twist: hé, ho wacht even, die zag ik niet aankomen…. knap schrijfwerk en super bedacht….. Maar dan het einde…. het klopt van A tot Z, en toch was ik kwaad, verdrietig en na het te hebben laten bezinken ook wat teleurgesteld…. Want al klopt het, het heeft voor het verhaal (in mijn ogen) geen toegevoegde waarde, en maakt dat je Jane opeens in de laatste tien zinnen met hele andere ogen bekijkt.

Conclusie:

In een ingenieuze psychologische thriller, word je langzaam maar zeker gevangen door het heden en verleden, en kan je niks anders dan doorlezen.

Schrijfstijl : 4,5

Originaliteit: 4

Spanning: 3,5

Psychologie: 5

Leesplezier: 4

Plot: 4,5

Een totaal van vier mooie sterren.

Corina Nieuwenhuis.

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Vorige Meisje

Over Het vorige meisje:

Na een verschrikkelijke gebeurtenis is Jane toe aan een nieuwe start, in een nieuwe woning. Een lange zoektocht leidt haar naar een huis in Folgate Street. Ze wordt verliefd op het bijzondere gebouw en is zeer gecharmeerd van de beroemde architect, waardoor ze een aantal vreemde regels op de koop toe neemt: er mogen geen boeken, geen foto’s en geen persoonlijke eigendommen worden meegenomen. Dan hoort Jane van de onverwachte dood van de vorige huurster, Emma, die verrassend veel op haar leek. Terwijl ze de waarheid probeert te achterhalen, volgt ze onbewust dezelfde bewegingen, neemt ze dezelfde beslissingen, ervaart ze dezelfde angst als het vorige meisje…

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Delaatsteadem

Over De laatste adem:

Midden in het zomerseizoen wordt het toeristische Deense eiland Kenning opgeschrikt door een gruwelijke moord. Aanvankelijk is er geen verband met het kleine groepje vrouwen dat zich witte heksen noemt en dat deze zomer op het eiland verblijft om er hun traditionele feesten te vieren. Tegen wil en dank heeft Nina zich weten te verzoenen met haar bovennatuurlijke gave. Als er een tweede verdwijning plaatsvindt op het rustieke eiland, besluit Nina alles op alles te zetten om de zaak op te lossen.

Myrtle leest:


Over De Hongerspelen 2:

Katniss Everdeen heeft samen met Peeta Mellark De Hongerspelen gewonnen. Sinds hun terugkeer naar District 12 wordt er gefluisterd over een opstand tegen het Capitool. President Snow stelt Katniss persoonlijk verantwoordelijk voor het temperen van alle onrust. Ze raakt verstrikt in een angstaanjagend politiek web en twijfelt of ze de vlammen van de revolutie echt wil doven…

Jac leest:

Ellroy

Over Het Knekelhuis:

James Ellroy heeft een verhalenbundel gedestilleerd uit Los Angeles, de Amerikaanse hoofdstad van de excentriciteit. Veertien episodes, sommige fictie, sommige non-fictie, allemaal met het Ellroy-keurmerk van herrie, machismo en knallend proza. Herinneringen aan zijn heftige jeugd en journalistieke verslagen over onopgeloste moordzaken wisselen elkaar af. Het LA van Ellroy wordt bevolkt door corrupte politieagenten en louche detectives. Misdaad, moord en chaos tieren er welig. Het knekelhuis neemt de lezer in de houdgreep en weigert los te laten.

Yvonne leest:

Waanidee

Over Waanidee:

Als Victor Bronckhorst op elfjarige leeftijd zijn ouders verliest, wordt hij door zijn grootouders in huis genomen. Ondanks het leeftijdsverschil en de sadistische karaktertrekken die zijn opa blijkt te hebben, ontstaat er een hechte band tussen de twee. Opa noemt hem de uitverkorene die een belangrijke taak heeft te vervullen.

Bronckhorst ontplooit zich tot een succesvol zakenman, maar de band met zijn grootvader blijft ook na diens dood bestaan. De gesprekken tussen beiden gaan door en ook geeft opa nog regelmatig advies, al speelt dit alles zich nu nog slechts in Victors hoofd af …

Victor ontwikkelt een idee waarmee hij de door opa gegeven taak kan volbrengen. Hij verzamelt een kleine groep mensen om zich heen die hem met hun specifieke kennis van dienst kunnen en zullen zijn.

Twee jaar later wordt het land in de greep gehouden door een golf van onverklaarbare sterfgevallen. De chaos is compleet en het land verandert in een puinhoop met overal mensen die op de vlucht slaan. De geschiedenis lijkt zich te herhalen.