Quattro recensie De experimenten – Marion Pauw

DeExperimentenMarionPauw

Auteur: Marion Pauw

Uitgever: Lebowski

Aantal pagina’s: 256

Genre: Roman

Verschijningsdatum: januari 2019

Over de auteur:

Marion Pauw (1973) is schrijfster en scenariste. Ze schreef onder andere de bestsellers Daglicht, Zondaarskind en Hemelen. Voor Daglicht ontving Pauw de Gouden Strop en de IJslandse prijs voor beste vertaalde thriller. Eerder verscheen bij Lebowski Publishers Hotel Hartzeer, met Susan Smit. Met De Experimenten sloeg Pauw een nieuwe weg in. Ze verwerkte een waargebeurd verhaal over hoe een oorlogstrauma doorwerkt na de oorlog tot een roman.

( http://www.lebowskipublishers.nl )

Achterflap:

Vijftig jaar lang hebben ze elkaar niet gezien of gesproken. Maar nu is Alma ziek en dit weekend is er niemand anders om voor haar te zorgen dan haar stiefdochter Charlie. Zodra ze terug is in het huis van haar jeugd weet Charlie weer waarom ze het al die jaren geleden voorgoed heeft verlaten. Maar dan begint Alma te vertellen: over hoeveel mensen er in een kolenwagon passen; de eeuwige honger; over de experimenten in Blok 10 van Auschwitz. Kan een gruwelijke getuigenis een levenslange verwijdering overbruggen?

Mening:

Sandra:

Ik vond de cover heel mooi en ook de achterflap sprak mij direct aan. Bovendien vind ik de schrijfstijl van Marion Pauw altijd prettig. Het boek heeft 3 verhaallijnen. Het heden van stiefmoeder Alma en stiefdochter Charlène (Charlie), de jeugd van Charlie en de jeugd van Alma. Het verhaal op zich is knap geschreven. Je begrijpt hoe het komt waarom Alma Charlie in haar jeugd op een bepaalde manier behandeld heeft. En ook is het logisch hoe de reactie van Charlie daarop geweest is. Alle lijntjes komen samen en alles klopt.

Riejanne:

Vanaf de eerste zinnen had dit verhaal me in zijn greep. Op een aangrijpende manier worden de verschillende verhaallijnen verteld. De jeugd van Charlie, die ik echt als beklemmend ervoer, maar ook de jeugd van Alma (stiefmoeder van Charlie) die gewoon voelbaar was.

Corina:

Pauw neemt je mee via drie verschillende periodes door het leven van Alma en Charlie (Charlène), door de mooie schrijfstijl en de duidelijke verschillen in de periodes raak je nergens de weg kwijt qua tijdlijn.

Karin:

Drie verhaallijnen, hoe mooi is dat, en wat wordt dit verhaal ge-wel-dig gebracht. Dit boek zit zó vol gevoel; het spatert je op verschillende manieren vanuit die lijnen recht je gemoed binnen. Alma en Charlène oftewel Charlie. Je volgt ze op de voet in het heden, in het verleden waarin Alma de nieuwe moeder wordt van Charlie en dan het stuk dat alles verklaart waarom Alma is wie ze is. Het gedeelte waarin de titel ook helemaal duidelijk wordt. De heftigste lijn voor mij, de ervaringen van Alma in Auschwitz en manman wat komt dit binnen.

Sandra:

Maar, op één of andere manier was dit toch niet mijn boek. Het is een heftig onderwerp, maar Pauw wist mij niet te raken. Ik had niks met beide personages. Zowel Alma als Charlie vond ik te oppervlakkig en misschien dat ik daardoor het verhaal ook te weinig diepgang vond hebben.

Riejanne:

Tussendoor het heden waarin ook Sofia (dochter van Charlie) een therapeutische rol speelt. In eerste instantie zag ik daar de meerwaarde niet van in, maar naarmate het verhaal vorderde vond ik het passend. Pauw laat zien wat voor verstrekkende gevolgen gebeurtenissen in je leven kunnen hebben. Hoe het de keuzes in je verdere leven bepaalt, maar ook hoeveel onbegrip er is als je dat soort dingen niet uitspreekt.

Corina:

Beide personages raken me diep alleen niet in alle drie de periodes. Waar ik zo vreselijk veel kippenvel krijg bij het verleden van Alma, maar ook van de periode waarin ze die nieuwe moeder wordt van Charlène komt dat zelfde gevoel niet binnen in de periode waarin ze elkaar weer zien na al die jaren. Dochter Sofia doet bij mij alleen maar irritatie opwekken en ik begrijp niet zo goed de toegevoegde waarde.

Karin:

Waar dat verleden afschuwelijk en ontzettend indrukwekkend is, zit je met je gevoel in de andere twee lijnen op een heel ander level. De wijze waarop Alma haar taak als moeder op zich neemt is mooi versus vreselijk. Want wat dit met de kleine Charlène doet is hartverscheurend. Het onbegrip wat het kind mee moet maken ook raakt me diep. Het is allemaal zo dubbel. Want kan dit verleden als achtergrond ‘goedmaken’ wat je aanricht voor de toekomst?

Die toekomst maak je dan als lezer geheel mee in het heden; waar Alma en Charlie elkaar na tientallen jaren weer treffen, waar de gevoelens weer alle kanten als in een droogtrommel ronddraaien. Hoe ga je langs een weg van verdriet, woede, frustratie, vrede en rust vinden? Kan dat überhaupt om zo’n geheel tot acceptatie te kunnen omtoveren? Pauw sleurt je mee, zet je met je neus bovenop en in dit verhaal en weet zowaar ook nog ergernis in de vorm van dochter Sofia te brengen. Nondeju, ja je weet waar ze het uit alle goede bedoeling  vandaan haalt, maar mien God wat irritant ook.

Sandra:

Er is ook nog een kleine rol voor de dochter van Charlie, Sofia, dit vond ik niet van toegevoegde waarde voor het verhaal. Vooral niet omdat het bijna komisch was hoe zij als therapeut neergezet werd en totaal niet serieus werd genomen door Charlie. Bovendien vond ik het einde een beetje jammer. Dat had van mij wel wat meer uitgewerkt mogen worden. Ik vond het een beetje afgeraffeld.

Riejanne:

Prachtig hoe de verschillende verhaallijnen 1 geheel worden en dan dat einde…..Het einde bezorgde me kippenvel en gaf stof tot nadenken. Het boek heeft mij erg geraakt en bleef nog dagenlang door mijn hoofd spoken.

Corina:

An sich vind ik het mooi dat Charlie alsnog haar Alma gaat helpen ondanks alles, maar de manier waarop zij reageert pakt me op de één of andere manier niet, Ik voel het niet door de pagina’s heen terwijl ik dat in de andere twee verhaallijnen wel heb. Ondanks dat raakt het boek me wel door het gevolg wat Alma haar verleden heeft op haar opvoeding op Charlène. Dat heeft Pauw mooi en integer beschreven.

Karin:

Aan alles komt een eind, en zo ook aan deze parel van een verhaal waarin de gebeurtenissen en personages je niet los weten te laten. Wanneer het doek valt is het nog wel even nadenken. Is het dat stukje nog even een keertje lezen. Om tot de conclusie te komen; wat een fantastische afronding zo.

Conclusie:

Sandra Remmig:

Twee en halve sterren.

Riejanne Zwiers:

Vijf sterren.

Corina Nieuwenhuis:

Overall drie en halve sterren.

Karin Meinen:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 4.5

Psychologie: 5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor De experimenten.

Samenlezenisleuker Leesclub – De Duistere School: Groepsrecensie ***1/2

inschrijven leesclub - de duistere school

Met dank aan Uitgeverij Hamley Books voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Sandra J. Paul

Uitgever: Hamley Books

Aantal pagina’s: 215

Genre: Jeugdthriller

Verschijningsdatum: 10 februari 2019

Over de auteur:

Sandra J. Paul is een veelzijdig auteur die vooral bekend staat om haar Young Adult-boeken en thrillers. Zij debuteerde in 2015 met de Eilanden-reeks, gevolgd door de thrillers Azerty en Moordspel. Haar boeken werden meteen in Vlaanderen en Nederland uitgebracht en massaal gelezen. Sandra’s Engelstalige boeken worden uitgebracht onder de auteursnaam Joanne Carlton.

(Bron: www.hamleybooks.be)

De cover:

Marie:

De cover prikkelt direct mijn verbeelding en mijn nieuwsgierigheid, ik wil meteen weten wat er zich achter deze ramen allemaal afspeelt, kom maar op! Ik waag een poging!

Vicky:

Ik vind deze zeer geslaagd. Als ik het boek in de boekhandel zou zien liggen, ik zou hem zeker vastnemen en de achterkant lezen.

Reactie van de kinderen:

Annissa: 12 jaar: de cover past heel goed bij de titel.

Elise: 10 jaar: het lijkt een griezelverhaal te worden.

Cayla: 6 jaar: leuk, een griezelig verhaal! Wil je het voorlezen voor mij mama?

Corina:

Ik vind de cover echt mooi. Lekker duister, en de angstaanjagende lichtflits maakt het geheel af voor mij. En de tekst, jaja dat maakt nieuwsgierig.

Meningen:

Marie:

Voor de jeugdige griezelliefhebbers is het boek De Duistere School een aanwinst in de boekenkast. Met een aansprekende kaft zorgt de auteur er meteen al voor dat je nieuwsgierigheid geprikkeld wordt. Het boek neemt je mee in een verhaal van vriendschap, mysterie, spanning en subtiele illustraties.

Vicky:

Al vele jaren word ik beschouwd als volwassene, dat wil daarom niet zeggen dat ik niet oprecht kan genieten van een goed jeugdboek. Dit boek sprak me aan in meerdere opzichten: de titel beloofde een spannend verhaal, de kaft van het boek is zeer mooi en uitnodigend en belooft ook spanning, en ik was ervan overtuigd dat als het verhaal achter deze kaft even spannend is als het belooft te zijn, mijn dochters er ook plezier aan zouden beleven. Geen reden dus het niet te lezen. En eerlijk: het verhaal is mysterieus, de spanning over het plot blijft opbouwen.

Corina:

De personages, en dan vooral Quinten staan als een huis in het verhaal. Hun vriendschap is mooi beschreven, en door het herhalen van bijv. de namen zullen vooral de jonge lezers het verhaal goed kunnen volgen. Het verhaal wordt met de juiste snelheid opgebouwd en zal de lezertjes aan de bladzijdes gekluisterd houden.

Marie:

Het boek vind ik persoonlijk wel wat meer voor de jeugdige schrijvers, maar dat is volgens mij ook het doel van de auteur, daar is ze positief in geslaagd! Dit mag in mijn ogen wel vergeleken worden met de Kippenvel boeken. Drie sterren vanuit mijn kant, maar denk als ik jonger was geweest en dit boek toen had gelezen, dit er wel vier of vijf zouden zijn geweest.

Drie sterren.

Vicky:

En eerlijk: het verhaal is mysterieus, de spanning over het plot blijft opbouwen. Het verhaal maakt de belofte van de titel en de kaft waar. Ook mijn dochters vinden het spannend, ze weten tot op het einde niet hoe het verhaal zal aflopen.
Het leuke voor kinderen, voor wie het boek bedoeld is, is dat het verhaal verteld wordt door een kind, wat het mogelijk maakt zich in te leven in het verhaal. Voor de wat oudere lezer is dit net jammer, dit maakt dat je niet vergeet dat je een kinderboek aan het lezen bent. Maar er wordt geen gebruik gemaakt van jongerentaal, dus laat dit geen struikelblok vormen!

Vier sterren.

Corina:

Er zitten mooie, spannende en griezelige elementen in het verhaal, en ook als volwassene blijf je je af vragen hoe het precies zit. Als dan de ontknoping daar is kan je nog heerlijk verder fantaseren over het hoe en wat. Het lijkt een beetje op een open einde, maar persoonlijk vind ik het prachtig gedaan zoals het nu is en is voor mij het verhaal helemaal af.

Vier sterren.

***Maakt samen een mooie drie en halve sterren voor De Duistere School!

Samenlezenisleuker – Leesclub De Duistere School: Groepsrecensie*****

inschrijven leesclub - de duistere school

Met dank aan Uitgeverij Hamley Books voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Sandra J. Paul

Uitgever: Hamley Books

Aantal pagina’s: 215

Genre: Jeugdthriller

Verschijningsdatum: 10 februari 2019

Over de auteur:

Sandra J. Paul is een veelzijdig auteur die vooral bekend staat om haar Young Adult-boeken en thrillers. Zij debuteerde in 2015 met de Eilanden-reeks, gevolgd door de thrillers Azerty en Moordspel. Haar boeken werden meteen in Vlaanderen en Nederland uitgebracht en massaal gelezen. Sandra’s Engelstalige boeken worden uitgebracht onder de auteursnaam Joanne Carlton.

(Bron: www.hamleybooks.be)

De cover:

Lieselotte en Luna:

De cover vinden we er beiden eng uitzien. Vooral de zin eens je erin bent kom je er niet meer uit, zei Luna mama waarom? Wat gebeurt er dan? Haar nieuwsgierigheid en die van mij was direct gewekt. Het effectieve antwoord kon ik haar niet geven,  maar ze kan het boek wel op haar lijsten van te lezen boeken zetten.

Ondanks dat de cover eng is,  is hij wel mooi, het huis, de kraai,  zelfs een beetje mysterieus. Het ziet er ook niet echt als een school uit, maar eerder als een ‘spookhuis’.

Gerrit:

Als ik de kaft van het boek bekijk, zie ik een beetje een duistere omgeving met een volle maan boven een mistbank en bliksemschicht die een eenzaam gebouw met kale bomen eromheen  omgeven. Een beetje luguber en met de zwarte kraaien erbij voorspelt het niet veel goeds…..

Zeer benieuwd hoe het verhaal zal verlopen.

Marieke:

De cover ziet er heel duister uit, net zoals de titel. Een soort spookachtig huis erop. Het is een boek dat ik als 12-13 jarige ook zeker had opgepakt. Er staat ook een spannende quote op de cover. Het maakt nieuwsgierig naar meer.

Meningen:

Lieselotte en Luna:

Quinten is een twaalfjarige jongen die regelmatig nachtmerries heeft en gelooft in ufo’s en magie. Zijn vrienden vinden hem soms wat raar en lachen dikwijls als hij hen over zijn rare dromen vertelt. Wanneer er een grote storm uitbreekt in Kraaidorp, het dorp waar Quinten woont, heeft hij zijn ergste nachtmerrie in tijden. Wanneer dan ook nog eens blijkt dat er opeens na de storm een vreemd gebouw in het dorp staat, vindt Quinten dit vreemd en hij wil samen met zijn vrienden op onderzoek uitgaan. Niemand lijkt te weten waar het gebouw vandaan komt. Tot opeens blijkt dat het de nieuwe school is van Kraaidorp, de Duistere school waar alle kinderen van Kraaidorp vanaf heden naar school moeten gaan. Quinten blijft zich eerst verzetten omdat hij het vreemd vindt, maar gaat uiteindelijk mee met zijn vrienden. Wanneer op de Duistere school kinderen een voor een lijken te  verdwijnen, is hij meer dan ooit zeker dat er vreemde dingen aan de hand zijn, en gaat hij op onderzoek uit…

Kan Quinten het mysterie oplossen?

Gerrit:

Ik vind het boek erg goed geschreven. Een duidelijk verhaal met een leuke hoofdpersoon die zo zijn twijfels heeft aan zijn eigen waarnemingen. En ondanks veel kritiek van zijn vrienden toch overeind weet te blijven, en daadkrachtig op te treden om een ramp te voorkomen. Een boek met spanning en een zekere donkerte in het verhaal maar niet overmatig griezelig.

Marieke:

Quinten, het hoofdpersonage, zit (voor de tweede keer) in het zesde leerjaar. Hij wordt geteisterd door zeer realistische dromen en heeft een heel levendige fantasie. Als er de dag na een grote storm plots een heel nieuw huis staat in het dorp, dat niemand ooit eerder heeft gezien, gelooft Quinten meteen dat er iets vreemds aan de hand is. Het blijkt hun nieuwe school te zijn. De andere kinderen en hun ouders laten hun bezorgdheid al snel varen, en zijn dolenthousiast over de nieuwe school, maar Quinten maakt zich grote zorgen.

Lieselotte en Luna:

Alle twee zijn we het erover eens dat de Duistere school een heel spannend boek is, een boek dat mij deed denken aan de Kippenvelreeks waarvan ik vroeger als kind fan was.
Beiden zijn we een enorme fan van Quinten zijn doorzettingsvermogen, ook al gelooft niemand hem, hij blijft doorgaan. We hebben hem in ons hart gesloten. Om het met Luna haar woorden te zeggen, ik wou dat Quinten mijn vriendje was. Je voelt zijn personage gedurende het boek ook groeien. Zeker naar het einde toe.

Super leuk ook zijn de tekeningen in het begin van elk hoofdstuk. Deze zorgen zo een klein beetje dat je een vermoeden hebt waar het hoofdstuk naartoe gaat. De spanning wordt in het boek heel goed opgebouwd. Het is een boek dat moeilijk weg te leggen is, ook als volwassene. De leuke plottwisten hebben hier dan ook mee te maken.

Ja wij zijn fan van Quinten en hopen stiekem dat er misschien nog boeken komen met Quinten in de hoofdrol 🙂

Het boek is zeker een aanrader!

Vijf sterren!

Gerrit:

Een zeer mooi verhaal, makkelijk leesbaar, inleefbaar en goed beschreven. Een boek wat ook voor oudere lezers leuk is om te lezen, maar zeker de jongere lezers meeneemt op een spannend avontuur met mooie plot wendingen!!!

Vijf sterren!

Marieke:

Het boek is bedoeld voor kinderen vanaf 10 jaar. Ik ben zowat 25 jaar ouder dan de doelgroep, maar ik liet me ook helemaal meeslepen in dit spannende verhaal waarin niks is wat het lijkt. Laat je fantasie de vrije loop en ga mee in de leefwereld van Quinten en zijn vrienden.

De auteur heeft een heel fijne schrijfstijl. Het is niet betuttelend. En je kan je de beelden zo voor de geest halen. Het is een heel spannend boek en eigenlijk ook een beetje eng denk ik, als je bedenkt wie de doelgroep is. Het verhaal gaat niet heel snel, maar het is dan ook een jeugdboek en op maat van 10-12-jarigen geschreven.

Vijf sterren!

Unaniem vijf sterren voor De Duistere School!

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Leesclub Kai: Groepsrecensie Inge, Bernadette, Marianne en Anne

Leesclub KAI namen

Met dank aan Nienke Pool / Miranda Hillers voor het mogelijk maken van deze Leesclub.

Auteur: Miranda Hillers

Uitgever: MH Books

Aantal pagina’s: 307

Genre: New Adult / NUR 343

Verschijningsdatum: april 2017

Over de auteur:

Met veel passie en liefde schrijft Miranda Hillers romantische verhalen met een twist. Ze draaien om de liefde gecombineerd met drama. Op jonge leeftijd verslond Miranda bijna alles wat er te lezen viel. Later hield ze dagboeken bij en schreef ze over de belevenissen van het stappen met haar vriendinnen inclusief de nodige liefdesperikelen. Met name die periode heeft haar een paar jaar geleden gedreven tot het schrijven van de Blingg en WWW-serie.

Al haar boeken en ebooks zijn bestsellers in het New Adult genre en in het najaar van 2017 verschijnt DEX in een Engelse versie.

( Bron: www.mirandahillers.nl )

De cover:

Bernadette:

De cover laat een foto zien van Kai. Omdat je weet dat het boek over een vrouwenverslinder gaat, past de foto er perfect bij. Een te gestijlde man met een ego die niet op de cover past. Ondanks dat het een passende cover is, neemt het niet weg dat het plaatje van Kai nu al compleet is. Er is geen ruimte om zelf een fantasie te creëren bij het uiterlijk van Kai. Je weet immers al hoe hij eruit ziet.  Dat is wel jammer want ik maak graag mijn eigen voorstellingen van mensen in het boek.

Anne:

Een eenvoudige cover met een prachtige jonge man en zijn naam in het blauw. Deze zal menig jonge meisjes harten doen smelten! Maar of de liefde van één kant moet komen voor een relatie? Een relatie bouw je op met twee personen …..tussen haat en liefde een fijne band? Laten we ons laten betoveren door wat Kai ons te vertellen heeft….en of er al of niet een prachtrelatie van komt!

Marianne:

Wat ik van de cover vind……eigenlijk niet zoveel, alleen dat er een knappe jongen op een witte achtergrond opstaat die wantrouwend/angstig kijkt, maar waarom geen idee. Wellicht dat het boek me dat duidelijk gaat maken en wie weet zit ik er wel volledig naast!

Inge:

Wat een mooie jongen ( ja ja, het oog wil ook wel eens wat 🙂 ). En een mooie krachtige titel. Ik dacht meteen een heerlijke feelgoodroman om van te genieten met deze warme temperaturen.

De achterflap:

Het is toch een cliché dat de lijn tussen liefde en haat dun is? Of is het dat de liefde alleen maar van één kant komt?
KAI
We lagen samen in de box.
We speelden samen in de zandbak.
We liepen hand in hand naar school.
We ervaarden de eerste kus met elkaar.
We deden het voor de eerste keer met elkaar.
Nu haat ze mij.
STELLA
Je kent het vast wel.
Iemand die veel voor je betekent. Een belangrijk persoon van wie je weet dat die ook om jou geeft en die je nooit meer kwijt wilt. Maar opeens daalt dat gevoel door allerlei redenen in rap tempo naar beneden.
Boeien, zou je denken. De oplossing is toch makkelijk? Je besteedt er gewoon geen aandacht aan. Maar in mijn geval is het niet zo simpel om hem te vermijden.
Hij is namelijk mijn buurjongen.

**WWW is een vierdelige serie over Dex, Kai, Liam en Collin. De mannen zijn allen vrouwengek, flirten graag en nemen het ervan. Je leeft tenslotte maar één keer.
Wanneer ze de ware tegenkomen, denken ze de buit al gauw binnen te hebben. Of dat zo heel makkelijk gaat is nog maar de vraag.

 

Meningen:

Inge:

De cover geeft meteen weer waar het over gaat. Een mooie jongen die de lens inkijkt. Je weet meteen dat dit Kai is. De naam Kai springt er uit. Een mooie jongen die alles mee zit. Vanaf zijn jeugd gaat hij veel om met Stella, zijn buurmeisje. Je leest over hun puberteit en over de middelbare school. Op de cover lijkt Kai erg arrogant maar al lezende vond ik hem wel een enorme lieverd.

Bernadette:

Kai is een jongen die het allemaal heeft. Een goede baan, een goede sportcarrière, vrienden en vrouwen. Duizenden vrouwen. Maar er mist nog iets in zijn leven. Ware liefde. Wanneer hij dit vindt in zijn buurmeisje die hij al jaren kent, blijkt het niet zo gemakkelijk als hij dacht. Stella is een eigenzinnige meisje die weet wat ze wil. Ondanks dat ze enorm opgewonden raakt van Kai, zorgt hun gezamenlijke verleden en haar geheim ervoor dat het een niet al te makkelijke route wordt. Door de vele beren en hobbels in de weg is het soms een helse rit. Zal het Kai lukken om Stella voor zich te winnen of verliest hij weer opnieuw?

Marianne:

Het verhaal draait hoofdzakelijk dus duidelijk om Kai maar ook om Stella, zijn ow zo aantrekkelijke en eigenzinnige buurmeisje…..zeg maar rustig zijn jeugd crash.

15 jaar oud: Kai en Stella hebben samen 2 konijntjes die Kai, doordat hij zijn ogen en gedachten niet van Stella kan afhouden, tijdens het verschonen van het hok door Stella in de gaten zou houden en hierdoor ontsnappen, tijdens hun 1e kus! (jawel….mét tong).

21 jaar oud: Stella is weer terug van 7 maanden afwezigheid na een vurige nacht in Aspen met Kai. Kai snapt er niets van waarom zij ineens weg was de volgende dag en is dan ook best boos op Stella, ondanks zijn heftige gevoelens voor haar. Stella draagt een geheim met zich mee, die ze niet aan Kai wil vertellen, bang als ze is voor zijn reactie.

Anne:

Stella en Kai kennen elkaar vanaf hun geboorte, ze groeide samen op. Als kind speelde ze samen, verzorgde de konijntjes die bij Stella wonen en wandelde samen naar school. Eens de puberteit eraan komt komen er strubbelingen aan, daar heeft vooral Stella moeilijkheden mee en weet geen blijf met haar houding ” haat en liefde” zo dicht bij mekaar, maar wat gaat er overwinnen ….?

Inge:
Samen met zijn vrienden Dex, Liam en Collin wonen ze in het huis naast Stella. Er wordt veel gefeest en aan het vrouwelijk schoon hebben ze geen gebrek. Ondanks dat Kai gevoelens heeft voor Stella flirt hij er rustig op los. Wanneer Stella terugkomt van een tijdje weg geweest te zijn, om een speciale reden, beseft Kai pas echt wat hij voor haar voelt. Dit weet Tessa, zijn laatste date, niet te waarderen. Met het geheim wist Miranda Hillers me wel op een verkeerd spoor te zetten al vond ik het niet echt iets om zo geheimzinnig over te doen.

Bernadette:

Het meest opvallend aan het verhaal van Kai is dat Kai simpel weg, zoals de jeugd het zo mooi noemt, een enorme eikel is. Hij vind zichzelf geweldig en draagt dit maar al te graag uit. Ondanks zijn gevoelens voor Stella flirt hij er lustig op los met andere vrouwen. Wanneer Stella weer thuis is, nadat ze is weggegaan zonder iets tegen Kai te zeggen, is zij de enige nog voor hem. Helaas denkt zijn laatste verovering genaamd Tessa, daar anders over.

Zodra Kai merkt dat ze weer thuis is begint het wel/niet spelletje bij Stella. In het begin is het nog te begrijpen maar naar verloop van tijd begint het me te irriteren. MAKE UP YOUR MIND! Ik vind het heerlijk als een auteur dit gevoel bij me kan opwekken. Me kan laten meeleven met een personage en me kan laten schelden op één.

Marianne:

Door allerlei ontwikkelingen gedurende het boek, raken ze beurtelings van elkaar verwijderd en naar elkaar toegetrokken. Wat het geheim en de spannende gebeurtenissen zijn vertel ik natuurlijk niet, daarvoor zal je Kai zelf moeten gaan lezen!

Anne:

Kai gedraagt zich eerder stoer maar soms ook egoïstisch. Hij heeft veel vrienden alsook de vrienden van de voetbal van een hogere klasse waar hij mee speelt. Samen met zijn vrienden gaat hij op iets latere leeftijd samenwonen in zijn ouderlijk huis. Als Stella plots verdwijnt stelt hij zich vragen en blijft een raadsel voor hem, ondertussen leeft hij er losbandig op los met party’s.

Inge:

Het boek leest als een trein. De korte hoofdstukken maken het boek lekker leesbaar. Erg origineel vond ik het dat waar het ene hoofdstuk stopt met een bepaalde tekst er het volgende hoofdstuk mee begint.  Voorbeeld We drijven samen weg / niets drijft t ons uit elkaar.

Het verhaal wordt verteld vanuit Kai en Stella. Het heeft een licht erotisch tintje wat wel bij het genre past. Af en toe vond ik het wat in herhaling vallen wat dit betreft. De personages worden erg goed omschreven en je leeft met ze mee. De onrust, de irritaties, het onzekere zijn goed voelbaar.

Bernadette:

Wat me het meest opviel was dat de hoofdstukken bijna allemaal beginnen met dezelfde zin als waar het vorige hoofdstuk mee werd afgesloten. Dit geeft een leuk geheel aan het verhaal en laat het als een vloeiend geheel lopen.

De seksuele getinte scenes waren smaakvol en gelukkig heeft Miranda geen 80 synoniemen bedacht voor het mannelijk geslachtsdeel (dit zorgt er bij mij altijd voor dat ik in een lachstuip schiet). Ze omschrijft de scenes zo, zodat je het voor je ziet. Niet veel auteurs kunnen dat en dat geeft een extra tint aan het verhaal.

Marianne:

Ik kan wel vertellen dat het boek, een ontzettend opwindend, stomend, spannend en goed in elkaar stekend verhaal heeft.

Anne:

Eens Stella weer thuis is zit ze met grootste plannen voor haar huis. Ondertussen komt het contact met Kai weer dreef, wat ook weer haar leven gecompliceerd maakt… Ze maakt haar ook zorgen om hem, aangezien ze een geheim meedraagt en niet weet of hij haar daarom nog wilt zien…

Stella en Kai een NYA wat heel vlot leest en al gauw jou doet meeslepen in hun liefdesperikelen … gaat ze haar geheim vertellen, blijven ze vrienden of gaat het verder dan vriendschap…. lezen is de boodschap !

De schrijfwijze vond ik heel bijzonder door de sprongen die ze maakt in hun jeugd en heden, alsook het einde van een hoofdstuk, daar begint ze een nieuw hoofdstuk mee, heel origineel !

Conclusies:

Inge:

Voor mij komt dit boek in het rijtje heerlijk leesbaar. Een boek met de nodige humor maar ook met emotionele momenten. Ik was even bang dat er te weinig zou gebeuren maar dit heeft de schrijfster Miranda Hillers goed weten recht te trekken. Wauw, wat een geweldige twist kwam er op het eind. De auteur wist het op het eind nog heel spannend te maken. Voor mij 4 verdiende sterren.

Bernadette:

Verwar het boek Kai niet met de Fifty shades of grey serie. De seks scenes zijn smaakvoller en beter uitgewerkt dan de bekende boeken reeks. Het verhaal is origineel en goed bedacht en uitgewerkt. Vier sterren.

Marianne:

Ik geeft het boek in de NA categorie dan ook een 4 sterren mee.

Anne:

Raad het boek aan, voor jongeren vanaf 16 à 18 jaar omwille van het onderwerp… maar uiteindelijk moet de lezer zelf beslissen of ze er al of niet rijp voor zijn. Maar volwassenen kunnen even goed genieten van Kai. 4 sterren.

Unaniem vier sterren voor Kai namens deze dames!

Leesclub Kai: Groepsrecensie Jamie-Lee, Simone, Gerda en Anita

Leesclub KAI namen

Met dank aan Nienke Pool / Miranda Hillers voor het mogelijk maken van deze Leesclub.

Auteur: Miranda Hillers

Uitgever: MH Books

Aantal pagina’s: 307

Genre: New Adult / NUR 343

Verschijningsdatum: april 2017

Over de auteur:

Met veel passie en liefde schrijft Miranda Hillers romantische verhalen met een twist. Ze draaien om de liefde gecombineerd met drama. Op jonge leeftijd verslond Miranda bijna alles wat er te lezen viel. Later hield ze dagboeken bij en schreef ze over de belevenissen van het stappen met haar vriendinnen inclusief de nodige liefdesperikelen. Met name die periode heeft haar een paar jaar geleden gedreven tot het schrijven van de Blingg en WWW-serie.

Al haar boeken en ebooks zijn bestsellers in het New Adult genre en in het najaar van 2017 verschijnt DEX in een Engelse versie.

( Bron: www.mirandahillers.nl )

 

De cover:

Jamie-Lee:

Ik vind de cover wel leuk, aantrekkelijke jongen. Niet te druk gelukkig.

Simone:

Je ziet op de cover een zwart/wit foto met daarop een aantrekkelijke jongeman. Ik gok ergens midden 20, ziet er door zijn look uit als een player, een vrouwenverslinder. Kai staat in het blauw geschreven en springt er wel uit doordat de foto zwart/wit is.  Door die knapperd op de cover nodigt het uit om te lezen en ook door de tekst die erbij staat:
Dat het een cliché is dat de scheidslijn tussen liefde en haat dun is, zeker als de liefde van 1 kant moet komen!

Gerda:

Ik moet zeggen dat ik van dit soort types een beetje de kriebels krijg, en niet op een goede manier. Zo gladjes en gestyled, zelfingenomen …..brrrr. Eigenlijk krijg ik nu een beetje een bluh gevoel èn een vooroordeel over Kai terwijl ik hem nog niet eens ken. Maar daar ga ik me overheen zetten, want de tekst erbij is wel weer interessant!

Anita:

Kai is helemaal mijn man, wat een prachtexemplaar. Het oog wil ook wat en als er dan zo’n snoepje op staat, ja dan ben ik verkocht en ja dat hoort bij dit type boek dat je weer smachtend kan kijken, heerlijk!

De achterflap:

Het is toch een cliché dat de lijn tussen liefde en haat dun is? Of is het dat de liefde alleen maar van één kant komt?

KAI
We lagen samen in de box.
We speelden samen in de zandbak.
We liepen hand in hand naar school.
We ervaarden de eerste kus met elkaar.
We deden het voor de eerste keer met elkaar.
Nu haat ze mij.

STELLA
Je kent het vast wel.
Iemand die veel voor je betekent. Een belangrijk persoon van wie je weet dat die ook om jou geeft en die je nooit meer kwijt wilt. Maar opeens daalt dat gevoel door allerlei redenen in rap tempo naar beneden.
Boeien, zou je denken. De oplossing is toch makkelijk? Je besteedt er gewoon geen aandacht aan. Maar in mijn geval is het niet zo simpel om hem te vermijden.
Hij is namelijk mijn buurjongen.

**WWW is een vierdelige serie over Dex, Kai, Liam en Collin. De mannen zijn allen vrouwengek, flirten graag en nemen het ervan. Je leeft tenslotte maar één keer.
Wanneer ze de ware tegenkomen, denken ze de buit al gauw binnen te hebben. Of dat zo heel makkelijk gaat is nog maar de vraag.

Meningen:

Jamie-Lee

Kai, het tweede deel in de WWW serie, is een heerlijk boek wat je zo wegleest. De boeken zijn los te lezen, maar het is natuurlijk leuker om eerst de eerste te lezen. De karakters uit het eerste boek komen namelijk terug. Dit boek is een aanrader.

Simone:

Het boek bestaat uit 36 korte hoofdstukken, de ene keer uit Kai zijn perspectief geschreven en de andere keer vanuit Stella haar kant. Soms keren ze terug naar het verleden, maar het meeste is geschreven vanuit het heden. Het staat bij ieder hoofdstuk aangegeven, vanuit wie zijn perspectief het geschreven is en wanneer het zich afspeelt. Dat zorgt ervoor dat het makkelijk leest.

De schrijfstijl is eenvoudig te noemen. Ik denk dat het zijn genre goed beslaat, New Adult. Het is daardoor een boek waarin je snel meters maakt en hij snel uit is. Het is geen genre wat ik snel zou pakken, maar omdat het zo lekker wegleest ben ik wel nieuwsgierig geworden naar Miranda Hillers haar andere boeken. Het is een lekker ontspannen tussendoortje.

Gerda:

Kai, is een makkelijk te lezen boek over de womanizer Kai en zijn buurmeisje Stella.

Als pubers trekken ze al veel met elkaar op, maar Kai is duidelijk een populaire jongen en Stella hoort bij een andere groep op school. Dus hun contact ligt daar buiten , o.a. in de tuin waar ze nog lief met hun konijntjes spelen ook al zijn ze al 15.

Anita:

Dex is supergelukkig nu hij zijn meisje heeft gevonden, en hij gunt dat zijn beste vrienden ook, en Dex stimuleert dan ook Kai om een leuk meisje te vinden. Kai vindt zijn buurmeisje Stella superleuk, maar op een of andere manier ontglipt ze hem steeds, en nu is ze al een hele tijd weg en Kai mist haar enorm.

Jamie-Lee:

Kai gaat over Kai en Stella, die naast elkaar wonen en samen zijn opgegroeid. Ze liepen samen naar school, hand in hand. Ze waren elkaars eerste zoen. Maar nu gaat het niet zo goed tussen hun.

Simone:

Het verhaal zit goed in elkaar. Er komt van alles aan bod, zoals jaloezie en de nodige seks. De personages zijn leuk uitgediept, het zijn jonge mensen van begin twintig met nog niet zoveel levenservaring. Het gaat over Stella en Kai. Ze zijn al heel wat jaren buren van elkaar. Trekken van kinds af aan met elkaar op. Daar komt wel verandering in op de middelbare school. Kai is één van de populairste jongens en zij is een ‘gewoon’ meisje. Dat zorgt voor afstand tussen de twee, die alleen op school duidelijk zichtbaar is, want hij is nog steeds haar buurjongen.

Gerda:

Het boek verspringt dan naar het jaar waarin ze allebei 21 zijn. Ze hebben duidelijk hun eigen weg gevonden, maar blijven zich tot elkaar aangetrokken voelen. Kai woont nu met een aantal vrienden in het huis van zijn ouders, maar nog steeds naast Stella !

Stella is echter een paar maanden uit zijn zicht verdwenen. De reden van haar vertrek blijft lang onduidelijk. Bij hem volgt de ene one night stand op de andere ,terwijl Stella nog niet veel vriendjes heeft gehad. Ze pakken de draad weer op en lijken dichter bij elkaar te komen dan ooit.

Anita:

Stella die na een tijd weer thuiskomt, is zich nergens van bewust en pakt haar leven weer op, want ze wil voor zichzelf beginnen en mag van haar ouders een kapsalon maken in de garage van het ouderlijk huis. Een romance tussen buurjongen en buurmeisje is natuurlijk veel vaker het onderwerp geweest in een boek, maar toch weet Miranda Hillers het op een unieke manier te brengen, het doet me denken aan Jessica Clare met haar miljonairsserie.

Simone:

Na de middelbare school hebben ze minder contact met elkaar en gaan ze ieder hun weg. Stella draagt ook een geheim met zich mee. Daar wordt best omheen geschreven, zonder dat je krijgt te horen wat dat geheim is. Je blijft op die manier ook nieuwsgierig naar de afloop tussen die twee.

De seks die in het boek voorkomt is leuk omschreven. Tijdens het lezen voel je de spanning die tussen Stella en Kai hangt erg goed. Het is soms wel iets te veel naar mijn zin, maar vond het niet storend voor het verhaal.

Gerda:

Totdat er opeens van alles gebeurt : Er komt een nieuwe speler in het voetbalelftal die zijn oog laat vallen op Stella. De vraag is : blijft zij onberoerd van al die aandacht,  of staat Kai nu buiten spel? Ook duikt er een oude vlam van Kai op, die  hem wel erg graag terug wil hebben, en daar van alles voor doet. Tussen al deze onrust proberen Kai en Stella te ontdekken wat ze nu echt voor elkaar voelen.

Anita:

Door de erotiek en het verhaal van zowel Stella als Kai te vertellen, zit er veel vaart in het verhaal en leest het leuker als de bouquetreeks (wat te voorspelbaar is, maar op zijn tijd erg fijn is om te lezen).

Conclusies:

Jamie-Lee:

 Het is een heerlijk romantisch verhaal dat je in één keer verslindt.

Vier sterren.

Simone:

Al met al vind ik het een leuk, vermakelijk, luchtig boek. Ik vind het echt een boek dat je meeneemt op vakantie. Je kan hem gerust even wegleggen, en je zit ook zo weer terug in het verhaal.

Schrijfstijl: 4

Spanning: 2,5

Plot: 3

Originaliteit: 3

Leesplezier: 4

Hatseflats …….. Bijna 3,5 sterren voor Kai. Ik zeg: veel leesplezier.

Gerda:

Het verhaal kabbelt in het eerste stuk wat, is ook wat kinderlijk geschreven. Leuk detail is echter wel dat het verhaal door allebei de personen wordt verteld. Waar elk stuk eindigt, begint het nieuwe deel met bijna dezelfde zin of een stuk ervan. Leuke vondst !

Verder op in het verhaal komt seks om de hoek kijken, maar dit wordt niet vulgair beschreven, knap gedaan. Aangezien dit voor mij een onbekend genre is, weet ik niet hoeveel punten ik zal/moet geven……maar twijfel tussen een 3 1/2 en een 4 sterren.

Anita:

Het verhaal is lekker onvoorspelbaar, heeft een hoge amusementswaarde en leest als een film waar je zelf de hoofdrol in speelt.

Ik geef het boek 4 sterren.

Geeft afgerond een meer dan mooie vier sterren voor Kai van deze vier dames!

Leesclub Slapen doen we morgen weer: Groepsrecensie Chriss, Sherry, Jannie en Tjitske.

Leesclub Alice Bakker

Over de auteur:

Alice Bakker (1970) is freelance schrijver en heeft haar eigen tekstbureau “in Woordenland”. Eerder publiceerde zij diverse verhalen in verhalenbundels en heeft ze mooie schrijfprojecten op haar naam staan. Slapen doen we morgen weer is haar debuut.

( Bron: http://www.godijnpublishing.nl )

De cover:

Sherry:

De cover vind ik er zeker aantrekkelijk uitzien. Er komen twee woorden bij me op bij het zien van de cover: vrijheid en blijheid.

Chriss:

De cover heeft iets mysterieus. Het past ook echt bij YA. De titel roept bij mij meteen vragen op, wat mij nieuwsgierig maakt naar de inhoud.

Jannie:

Ik vind de cover wel wat geheimzinnig, er is een meisje erg blij en op de achtergrond staat een bandje te spelen, het is schemer. Ik ben benieuwd naar het boek.

Tjitske:

Het oogt wel mooi maar als ik eerlijk ben had ik gedacht dat het dan over feestjes gaat en muziek tot diep in de nacht. Dat is niet mijn ding.. Gelukkig lees ik altijd de achterkant en dan zou de tekst me aanspreken. Het kleurgebruik is op zich wel mooi en warm. Maar de heftigheid van een aanslag komt er voor mij niet uit.

Achterflap:

De vijftienjarige Merel gaat met haar vrienden naar het Koningsnachtconcert in het Klaverpark. Daar treedt de band Twils op, waar Merel en haar vriendin Sarah groot fan van zijn. Als er een aanslag gepleegd wordt tijdens het concert verandert alles. Al snel blijkt dat het niets met terrorisme te maken heeft, iemand heeft het op Twils gemunt. Waarom? En wat heeft Merel met de dader?

Slapen doen we morgen weer is een Young Adult over vriendschap, dood en je minder voelen dan een ander.

Meningen:

Chriss:

Het verhaal is actueel, je weet dat dingen als een aanslag ook in het echt kunnen gebeuren. Houdt het je tegen om naar een evenement te gaan?

Jannie:

Ik vond het wel een origineel boek. Ik vond het toch meer een jeugdboek. Ik vond er niet veel diepgang in zitten en weinig emotie ook. Merel leer je niet echt kennen.

Tjitske:

Slapen doen we morgen weer is een bekend liedje van een bandje met de naam Twils. Merel is de 15-jarige hoofdpersoon uit het boek. Zij gaat samen met Sarah, haar vriendin en haar nieuwe oudere vrienden, naar het concert van Twils. Tijdens het concert kust ze met Bas. Niet veel later wordt er een aanslag gepleegd op de band. Sarah, het bandlid Thijs en twee anderen komen te overlijden. Na de aanslag komt er een vreemde verwarrende tijd voor Merel. Ze gaat naar de crematie van Sarah en naar die van Thijs. Daar is ook een persoon welke haar opvalt en die ze eerder heeft gezien.

Sherry:

Het eerste wat ik dacht toen ik dit boek uithad was: wat een originele verhaallijn. Het verhaal is zo boeiend en spannend geschreven dat het voor mij niet mogelijk was om te stoppen met lezen. Ik moest weten hoe het boek afliep. Tijdens het lezen vraag je je af: Wie zou de aanslag hebben gepleegd en waarom? Je merkt duidelijk dat Merel geraakt is door de aanslag. Ze wordt gevoeliger en emotioneler. Terwijl ik in het begin meer het idee kreeg dat Merel een tikkeltje rebels is, een alledaags tiener: opstandig tegen haar ouders.

Chriss:

Merel is een typische puber die vooral haar eigen gang wil gaan zonder bemoeienis van haar ouders. Impulsief en naïef. Als ze samen met vrienden naar een concert gaat van haar favoriete band Twiliz gebeurt er emotioneel gezien zoveel dat het vreemd is dat Merel impulsief en naïef blijft.

Jannie:

Vond het mooi het herdenkingsconcert van Thijs en het gedicht van Ivo.

Tjitske:

In het boek komt Merel over als een onzekere puber, welke erg graag groot wil zijn. Wat mij opviel is dat zij een vreemde relatie heeft met haar ouders. De ouders reageren voor mijn gevoel ook niet helemaal zoals dat te verwachten is van ouders. Ook de vreemde wending in het boek tussen politieagent en zijn zus komt voor mij totaal onverwacht en een beetje uit de lucht gegrepen.

Sherry:

Wie denkt dat dit typische een Young Adult is komt bedrogen uit: zeker als je naar de cover kijkt krijg je als lezer de indruk dat het boek over jongeren en  feesten gaat. Ik kreeg eerder het idee dat dit boek ging over vrijheid en feestjes waar de jeugd tegenwoordig naar op zoek is.

Alice Bakker beschikt over een vlotte pen. Ze neemt de lezer op een intrigerende manier mee in de wereld van Merel. Wat ik wel een beetje miste was een iets uitgebreide kennismaking met Merel. Ik had net op sommige momenten het idee dat sommige gebeurtenissen een tikkeltje te snel gingen in het boek. Dat was een beetje jammer want ik had op sommige momenten niet het gevoel dat ik Merel echt kende. Je ziet wel dat Merel in het begin een beetje rebels is en na de aanslag verandert.

Chriss:

Ondanks dat ik soms mijn vraagtekens had bij sommige gebeurtenissen, is het toch een verhaal dat mij aansprak en ik door wilde blijven lezen. Het verhaal blijft wat vlak, het verhaal had wat meer Body kunnen krijgen, wanneer de personages en de verhaallijn wat dieper waren uitgewerkt.

Conclusie:

Chriss:

Alice Bakker had als persoonlijk bericht in het boek geschreven “Hij moet uit!”Slapen doe je morgen maar weer”. Dat is in ieder geval gelukt, door de toegankelijke schrijfstijl en korte hoofdstukken las het boek erg vlot weg. Het boek is voor een iets jongere doelgroep dan YA. *** 3 sterren voor Slapen doe je morgen weer.

Jannie:

Ik heb er toch van genoten, wat anders dan wat ik anders lees, maar dat is ook wel leuk.

Ik geef Slapen doen we morgen we weer 3 sterren.

Tjitske:

Ik geef dit boek 3,5 sterren.

Het is goed en vlot geschreven, met een zeer actueel thema. Ik heb het met veel plezier gelezen, maar voor een Young Adult boek verwacht ik wat meer nuancering en verdieping in de personages. Leuk boek.

Sherry:

Dit is een heerlijke en actuele Young Adult dat ik met veel plezier heb gelezen. Dit boek zal een brede doelgroep aanspreken. Ik vond dit een prachtig boek. Een van de leukste Young-Adults die ik heb gelezen!

Dit boek krijgt vijf sterren.

**Hoe mooi, een afsluiter van deze leesclub met vijf sterren!

Geeft weer een mooi gemiddelde van drie en halve sterren voor Slapen doen we morgen weer.

Leesclub Slapen doen we morgen weer: Groepsrecensie Ans, Femke van der Bie, Anita, Brigitte en Linda

Leesclub Alice Bakker

Over de auteur:

Alice Bakker (1970) is freelance schrijver en heeft haar eigen tekstbureau “in Woordenland”. Eerder publiceerde zij diverse verhalen in verhalenbundels en heeft ze mooie schrijfprojecten op haar naam staan. Slapen doen we morgen weer is haar debuut.

( Bron: http://www.godijnpublishing.nl )

De cover:

Brigitte:

Ik vind de cover eigenlijk niet echt iets zeggen. Je ziet dat het over een band gaat en er is 1 iemand die de handen omhoog steekt. Als ik lees waar het boek over gaat zie ik dit voor mij niet echt terug in de cover, sorry.

Femke van der Bie:

Ik vind het erg leuk gedaan, maar ergens vind ik het ook leeg. Het geeft mij het idee van “vanavond en vannacht is het feest en morgen komt de rest” maar dat klopt niet helemaal met het verhaal zelf haha. De persoon op de voorkant met de armen omhoog springt erg naar voren, maar zo lijkt de zaal erg leeg, wat een beetje vreemd is als het een beroemde band zou zijn. Misschien zie ik het verkeerd haha!

Ans:

De cover nodigt uit tot lezen. Hij ziet er gezellig en gaaf uit. Een mooi concertje, dus slapen doen we morgen pas. Past perfect bij de titel.

Anita:

Ik vind de cover wat donker, maar aan de andere kant heeft het ook iets mysterieus waardoor ik heel erg getriggerd wordt om het boek te lezen.

Linda:

De cover komt warm over, een warme zomeravond, maar toch mysterieus door de zwarte schaduwen. De kleuren doen mij denken aan Afrika, The Lion King, maar de titel maakt mij meteen nieuwsgierig. Mooie kleurensamenstelling, en door de schaduw figuren en de titel wordt het meteen spannend, ik verwacht van dit boek dat het vol spanning en emoties zal zitten. Of dat ook zo is weet ik pas als ik het boek heb gelezen.

De cover geeft mij het gevoel dat het een spannend boek is waarin ook veel emoties voorkomen.Het lijkt me een heel avontuur om dit boek te lezen, en ik kan niet wachten om het mysterie te ontrafelen door te beginnen met lezen.

De achterflap:

De vijftienjarige Merel gaat met haar vrienden naar het Koningsnachtconcert in het Klaverpark. Daar treedt de band Twils op, waar Merel en haar vriendin Sarah groot fan van zijn. Als er een aanslag gepleegd wordt tijdens het concert verandert alles.

Al snel blijkt dat het niets met terrorisme te maken heeft, iemand heeft het op Twils gemunt. Waarom? En wat heeft Merel met de dader?

Slapen doen we morgen weer is een Young Adult over vriendschap, dood en je minder voelen dan een ander.

Meningen:

Ans:

Merel is groot fan van de band Twils. Als de band op Koningsdag een concert geeft wil ze daar natuurlijk graag bij zijn. Ze weet haar ouders over te halen dat ze mag gaan met een paar vriendinnen. Op school leren Merel en haar vriendinnen een groep jongens kennen waar ze samen mee naar het concert gaan. Merel wordt verliefd op Bas. Plotseling ontploft er iets, de lichtbalken boven het podium storten neer. Paniek breekt uit. Merel is haar vriendin Sarah uit het oog verloren. Waar is ze gebleven? Wat is er gebeurd? Is het een aanslag? Het lijkt erop dat iemand het op de band Twils voorzien heeft. Het hoe en waarom moet opgelost worden

Brigitte:

Het verhaal speelt zich af rond 2 meisjes van 15 jaar in de pubertijd en 4  jongens die 2 jaar ouder zijn. Hoofdpersonage Merel is een puber die in eerste instantie niets van haar ouders moet hebben. Ze heeft meer met de moeder van haar vriendin. Ze gaat met haar vriendin en de jongens naar een concert t.b.v. Koningsdag van de groep Twils. Daar speelt het drama zich af, en wordt er een aanslag gepleegd met alle gevolgen van dien.

Merel is erg verdrietig over het verlies van haar vriendin, en gaat samen met haar vader en politie en vriendje op zoek naar de dader. De dader wil dat Merel hem helpt met contact te zoeken naar een van de bandleden en deinst nergens voor terug. Haar vader en de politie helpen Merel hierbij mee op hun manier.

Linda:

De cover en de titel van het boek spraken mij meteen aan. Ook de covertekst op de achterkant sprak mij aan, ik verwachtte een heel spannend verhaal, vol emotie en spanning. Helaas  zijn mijn verwachtingen niet geheel bevredigd. Dit komt doordat het verhaal op een vrij kinderlijke wijze geschreven is. Daar komt nog bij dat het lettertype erg groot is, en er zelfs pagina’s tussen zitten met maar 1 zin erop, alsof er ruimte opgevuld moest worden, zodat een kort verhaal toch nog op een redelijk dik boek gaat lijken. Ook vond ik schrijffouten hinderlijk op pagina 126 2e alinea: Bij het kraantje waar hij zich “geprobeerde’ te wassen. Pagina 135 3e alinea: Bovendien ‘spreken’ we gisteren nog met Karels af……

Anita:

Het boek gaat over de 15 jarige Merel,die een aanslag meemaakt tijdens een concert van haar favoriete band. Dan blijkt het niet om een terroristische aanslag te gaan, maar een aanslag gepleegd in de naam van liefde….  Het verhaal is origineel en goed bedacht, maar had naar mijn mening nog iets verder uitgewerkt kunnen worden. Na de helft van het boek gaat het verhaal meer leven, en zit er nog een leuke wending in het verhaal.

Femke van der Bie:

Toen ik begon met het boek te lezen was ik erg enthousiast, het leest lekker weg en houdt je in het boek tot aan het einde. Na wat er maandag gebeurd is in Manchester, was het lastig om door te gaan met lezen, nu dat het zo dichtbij voelt. Maar hierdoor wilde ik hem in één keer uitlezen.

Ans:

Het boek leest vlot weg, mede door de korte hoofdstukken en relatief grote letters. De schrijfstijl is makkelijk. Geen moeilijke termen of bewoordingen. Het verhaal is vooral geschreven vanuit de ogen van Merel. Vriendschap speelt een grote rol. Maar ook het fan zijn van de band. Het verhaal past prima bij iemand van 15 jaar, de leeftijd van Merel. Dingen die een groot deel van het leven van een vijftienjarige bevatten, komen ook in dit boek terug; school, vriendinnen, leuke jongens, een boyband e.d.

Brigitte:

Om niet te veel verder te verklappen laat ik het hierbij voor wat betreft de inhoud. Over het boek zelf: Het is erg vlot geschreven en met grote letters, en af en toe maar 3 à 4 zinnen op 1 pagina is het boek snel uit. Het is geen dik boek. Ik vind het geen YA boek, maar eerder iets voor kinderen tussen de 12 en 15 jaar. Ik vraag me ook af of de schrijfster wel informatie heeft ingewonnen bij de politie, want er staan veel zaken in die onwerkelijk zijn en waar niet over nagedacht is.

Linda:

Ook vond ik het soms lastig lezen, omdat de ouders zowel als ouders, vader, moeder, papa, mama, bij hun voornamen worden genoemd. Dit kwam wat verwarrend over. Ook de taalkeuze vind ik soms jammer, en een anonieme chat is geheel uit de tijd, tegenwoordig is het Instagram, Snapchat, Facebook, Whatsapp.

Toch ondanks al mijn punten van verbetering die ik heb gevonden aan het boek, heb ik toch van het verhaal als geheel genoten. Het is een super mooi verhaal, en kan wanneer het met wat meer diepgang, emotie en ander taalgebruik (iets moderner) geschreven wordt, echt een super Young Adult worden! Een echte actiethriller, met liefde erin verwerkt. Ik miste ontzettend de emotionele band met de personages, wel vond ik het eindconcert heel mooi gedaan, met aandacht voor alle slachtoffers en een prachtig gedicht van Ivo.

Anita:

Ik vind het jammer dat sommige gebeurtenissen in het boek een beetje onwerkelijk zijn, en ook dat bepaalde stukken niet verder zijn uitgewerkt. Nu gebeuren ze gewoon opeens. Het boek leest makkelijk weg omdat het in vrij grote letters is gedrukt, en de hoofdstukken niet heel lang zijn. Het boek valt voor mij eerder in de categorie jeugd vanaf 13, in plaats van Young Adult.

Femke van der Bie:

Ik miste in het begin de spanning, voornamelijk de opbouwende spanning, maar na halverwege het boek te zijn kwam er steeds meer spanning. Enorm aangrijpend, het verhaal is duidelijk en zeker een aanrader! Dit boek zet je aan het denken, wat zou jij doen in zo’n situatie? Is de dader een bekende? Waarom? Doordat de hoofdstukken datums zijn, met elk “hoofdstuk” een ander personage (soms dezelfde datum), raak je niet in de war over welk personage het nu gaat.

Conclusie:

 Ans:

Het is dus een goed geschreven verhaal, passend bij de doelgroep Young Adult. Ook voor volwassenen leest het makkelijk weg, hoewel de onderwerpen van dit boek wel wat jeugdig zijn. Heel realistisch is het verhaal niet, maar dat staat het leesplezier niet in de weg. Een prima debuut voor de doelgroep Young Adult.

Vier sterren.

Brigitte:

Wel vind ik dat je duidelijk in het boek meemaakt dat Merel van een puber die eigenlijk niets van haar ouder wil weten, zich meer realiseert dat haar ouders toch belangrijk zijn in haar leven, en ze gaat ze meer waarderen. Ik geef het boek 3 sterren omdat het erg dun is en te grote letters heeft, en er niet goed over nagedacht is om informatie her en der in te winnen

Linda:

Ik vind het boek met wat bijschaven in deze schrijfvorm vooral geschikt voor lezers vanaf 12 jaar. Het is een leuk origineel verhaal, helemaal nu met de angst voor aanslagen van terroristen.

Ik geef dit boek drie sterren.

Het is een vlot verhaal, leest makkelijk weg. Mist wel wat spanning, en is soms wat van de hak op de tak geschreven. Het voelt niet aan als 1 vloeiend verhaal. Ik ben al met al toch zeer dankbaar dat ik dit boek heb mogen lezen, ik heb genoten van het originele verhaal.

Anita:

Ik heb het boek met plezier gelezen, maar het had wat mij betreft iets meer diepgang mogen hebben.

Schrijfstijl: 3

Leesplezier: 3.5

Plot: 3

Originaliteit: 3.5

Spanning: 3

Uiteindelijk aantal sterren: 3.5

Femke van der Bie:

Zeker een aanrader, en niet alleen voor Young Adult! Ik hoop meer boeken van de schrijfster te lezen.

Vier sterren.

Dit geeft een mooi gemiddelde van drie en halve sterren voor Slapen doen we morgen weer!

Leesclub Circus Cesaria: Groepsrecensie Arda, Evy, Carin en Bernadette!

Leesclub4 copy

Over de auteur:

Sanne Hillemans (25) is auteur van New Adult boeken. Ze heeft Bedrijfskunde (MER) en Psychologie gestudeerd in Groningen, woont regelmatig over de grens (Frankrijk, Indonesië) en is in haar vrije tijd het liefst aan het schrijven. Ze is in 2017 begonnen met het uitgeven van haar werk in eigen beheer, omdat ze een control freak is die alle touwtjes zelf in handen wil houden.

( Bron: http://www.sannehillemans.com )

De achterflap:

Een tragisch verlies heeft ervoor gezorgd dat Noah zijn verdriet al wekenlang in alcohol verdrinkt. Als hij een baan aangeboden krijgt bij een reizend circus, ziet hij geen reden om niet te gaan. Deze drastische verandering kan precies zijn wat hij nodig heeft.

Er lopen veel interessante mensen rond op het circusterrein, maar degene die eruit springt, is een meisje van zijn leeftijd dat voor iedereen een glimlach klaar heeft. Terwijl haar aanwezigheid hem uit een donkere put trekt, lijkt zijn nabijheid het tegenovergestelde effect op haar te hebben.

De cover:

Carin:

Het laat Noah zien op de tribune. Hij straalt verdriet en eenzaamheid uit. En zit op de achtergrond, als het ware aan de zijlijn van het leven. Op de voorgrond het meisje dat zijn interesse heeft, in de circusbak in de spotlight vol in het licht. Zo staat ze ook in het leven denk ik. Zij ziet er op de een of andere manier ook triest en eenzaam uit. Gave intrigerende voorkant.

Arda:

De cover vind ik eigenlijk wel mooi, spreekt een “soort” van eenzaamheid uit en door de mist mysterieus met een sprankje hoop…..

Evy:

Ik vind de cover van het boek prachtig! Het is getekend denk ik? En geen foto? Maar dat kan ik niet helemaal goed zien. In ieder geval komt het thema van de titel duidelijk naar voor: circus. Maar de ring is leeg, op de geknielde en zichtbaar moedeloze vrouw na. Zij wordt vanaf de tribune nauwgezet gadegeslagen door 1 man. De cover straalt erg veel eenzaamheid uit. Maar door de man wordt het ook onheilspellend. Als ik een tijdje naar de cover kijk en het niet ontleed maar het geheel opneem dan krijg ik wel al een knoop in mijn maag van de beklemming/paniek. Je zal daar maar zitten…halfnaakt en bekeken…alleen….
Ik vind de kleuren ook erg mooi. Sober maar elegant!
Zeker een boek dat ik in de winkel zou oppakken!

Bernadette:

Op de cover zien we een meisje (mag je het zo noemen?) terneergeslagen op de grond zitten. Op de tribune zit een jongen het meisje te bekijken. De omgeving waarin ze zich bevinden is overduidelijk een circus. De cover zorgt er echter niet voor dat ik het boek zou oppakken als ik het in een boekwinkel zou zien liggen. Ik vindt het nogal een treurige cover (wat weer bij het verhaal lijkt te passen).

Meningen:

Arda:

Het leven van Noah verandert drastisch als hij bij een ongeluk Sara verliest. Hij vult zijn dagen met drank en drugs en laat zijn school versloffen. Dan op een dag gaat hij met vrienden naar een voorstelling van het circus. Daar ziet hij een act van een trapeze meisje die een enorme indruk achterlaat. De volgende dag word hij wakker in de ring van de circustent en raakt in gesprek met de eigenaar Cesar. Hij besluit om met het circus mee te gaan in de hoop zijn verdriet een plaatsje te geven. Hij maakt kennis met de andere circusartiesten en komt erachter dat de meeste daar een traumatisch verleden hebben.

Carin:

Door een traumatische ervaring raakt de student bedrijfskunde Noah uit balans. Hij verwaarloost zijn studie en vlucht in alcohol en wiet om vooral maar niet te voelen. Met zijn vrienden bezoekt hij een circusvoorstelling en raakt geïntrigeerd door de geweldige show, met name door wat Melissa opvoert. Die avond verliest hij zich weer in alcohol en als hij ’s ochtends wakker wordt, ligt hij.. in de circustent. De directeur, Cesar, heeft hem gevonden en na een kort gesprek nodigt deze hem uit om mee te reizen met circus Cesaria. Noah besluit om dit te doen.

Bernadette:

Het verhaal bestaat uit veel dialoog en de alinea’s vliegen heen en weer tussen nu en vroeger. Zo leren we wat er met Sara en Noah is gebeurd en waarom Emily bij het circus is gegaan. Omdat al deze informatie in het verhaal is gestopt, duurt het lang voordat het verhaal op gang komt.

Evy:

De cover was in ieder geval een heel goed begin en sprak mij erg aan. Het sobere kleurgebruik en het intense gevoel van eenzaamheid en vervreemding, al dan niet gedwongen, geven het boek iets extra.

Noah is het hoofdpersonage. Een jonge kerel die probeert een groot verlies te verwerken. Die verwerking loopt problematisch en gaat gepaard met veel feesten en nog meer drank- en drugsgebruik. Na een bezoek aan Circus Cesaria, en een daaropvolgende wilde nacht, wordt hij de volgende ochtend wakker in de lege circustent. Naast hem zit Cesar, de baas van het circus, en deze biedt hem de kans aan om met hen mee te reizen en ondertussen in het circus aan het werk te gaan. Al snel wordt hij verliefd op Emily, zijn ‘kamergenote’, maar zij blijkt (net zoals alle andere leden van het circus) ook een verdriet met zich mee te dragen.

Noah is een lieve jongen die op dit moment in de knoop ligt met zijn gevoelens en door de hulp van het circus het verlies van een dierbare in een ander daglicht plaatst. De auteur heeft hem vrij onopvallend gemaakt, maar hij heeft wel 1 heel erg opvallend kenmerk. Hij onthoudt bijna alles wat hij leest/hoort/ziet. Dit deed mij toevallig dan weer denken aan De geheugenman van David Baldacci, omdat ik die toevallig net gelezen had.

Cesar was voor mij persoonlijk het interessantste personage in het boek. De man die zo goed is dat hij anderen helpt door hen een onderkomen en een ‘familie’ te schenken waar ze op kunnen steunen. Hij blijft vrij mysterieus doorheen het boek maar draagt alleen maar bij tot de aantrekkingskracht.

Arda:

Hij komt samen in een caravan te wonen met Emily en ook zij heeft een verleden waar ze voor vlucht. Naarmate het boek vordert gaat het met Noah steeds beter maar met Emily niet. Er gebeuren dingen  waardoor Emily steeds meer gaat twijfelen aan het circusleven. Noah en de andere in het circus proberen haar te helpen.

Zal het hun lukken??

Carin:

Al snel komt hij erachter dat hij niet de enige is bij Circus Cesaria, die zijn rugzakje vol verdriet en problemen heeft en al rondreizend probeert te vergeten en te helen. Hij krijgt een band met Emily, die als Melany optreedt. Ook dit meisje heeft het nodige meegemaakt. De band tussen Noah en Emily gaat alle kanten op. Uiteindelijk volgt een ontknoping en een redelijk verrassend open einde.

Bernadette:

Ondanks dat er veel dialoog in het verhaal zit, weet Sanne het verhaal wel zo te schrijven dat je door wilt lezen.
Wat ik wel mis in het verhaal is de spanning. Ondanks dat het een roman is verwacht je toch enige spanning in het verhaal. Deze is er totaal niet.

 

Evy:

Emily leer je door het boek heen steeds beter kennen en zij wordt uiteindelijk wel de spil waar het verhaal om draait. Dit vond ik wel knap gedaan want het hoofdpersonage lijkt door het boek heen van Noah op Emily over te gaan. Het meisje heeft heel veel meegemaakt en dit wordt mondjesmaat aan de lezer gevoerd door middel van flashbacks. Ik kon mij persoonlijk niet goed genoeg identificeren met Emily om echt met haar mee te voelen, en ik had ook niet echt het idee dat dát de bedoeling was van Sanne Hillemans. Ook al worden er veel gevoelige thema’s besproken in het boek, het wordt nergens echt te emotioneel of te zwaar op de hand.

De schrijfstijl is erg prettig en het boek leest heel vlot. De 221 pagina’s zijn zo voorbij. Alleen bleef ik bij het einde wat onverzadigd, aangezien ik vooraf niet wist dat het een ‘eerste deel’ was. Nu is het uitkijken naar het vervolg om echt alles te weten te komen.

De flashbacks zijn gelukkig wel erg overzichtelijk. Ze worden goed benoemd en worden ook een soort van gekoppeld met gebeurtenissen uit het heden. Ik ben niet altijd een fan van flashbacks omdat ik er teveel bij moet nadenken maar ik moet ook toegeven dat het in dit boek de ideale manier is om de informatie te verdelen over het hele verhaal. Het boek is nergens ongeloofwaardig en raakt gevoelige onderwerpen aan zonder er diep in door te gaan. Wat ik persoonlijk wel een kunst vind.

Conclusies:

Arda:

Ik vond het boek prettig te lezen en was steeds nieuwsgierig hoe het verder ging, het einde was een verrassing voor me die ik zeker niet had zien aankomen. Ben zeker benieuwd naar het vervolg. Drie en halve sterren.

Carin:

Pluspunten:

Het boek leest vlot weg. Sfeervolle beschrijving van de circuswereld. Zijdelings wordt gewezen op de gevaren van drugs en alcohol; ook wordt fijntjes aangegeven dat vluchten voor je gevoelens en problemen in drugs en alcohol geen oplossing is maar verwerken van alles en eventueel therapie wel.

Minpunten:

Weinig verrassingen. Het open einde vond ik een domper. Een aansprekend thema voor jongeren  is de leidraad in dit boek naar mijn mening: niet iedereen is wie hij lijkt te zijn. Zowel in het echte leven als in het circus. Het verhaal en de cover passen goed bij elkaar.

Ik beoordeel het boek met 3 sterren.

Bernadette:

Hoewel ik de keuze van de auteur niet snap (de keuze die Emily op het einde maakt vind ik onbegrijpelijk) is het verhaal origineel en door de vlotte schrijfstijl, goed te volgen. De karakters zijn goed uitgewerkt en het achtergrond verhaal ook, echter zorgt dit er ook weer voor dat het verhaal soms blijft steken.

Schrijfstijl: 3

Spanning: 1

Plot: 3

Originaliteit: 5

Leesplezier: 3

Cijfer: 3

Evy:

Ik ben blij dat ik dit boek heb gelezen maar ik moet ook zeggen dat het voor mij geen vijfsterren-materiaal is. Daarvoor ‘pakte’ het me te weinig. Ik wil wel graag het vervolg lezen maar ik weet niet of dit door het enorme aanbod van boeken gaat gebeuren.

Ik geef 3.5 sterren aan Circus Cesaria!

En wederom een mooi gemiddelde van drie en halve sterren!

Leesclub Circus Cesaria: Groepsrecensie Anja, Ellis, Amarins en Mireille!

Leesclub4 copy

Over de auteur:

Sanne Hillemans (25) is auteur van New Adult boeken. Ze heeft Bedrijfskunde (MER) en Psychologie gestudeerd in Groningen, woont regelmatig over de grens (Frankrijk, Indonesië) en is in haar vrije tijd het liefst aan het schrijven. Ze is in 2017 begonnen met het uitgeven van haar werk in eigen beheer, omdat ze een control freak is die alle touwtjes zelf in handen wil houden.

( Bron: http://www.sannehillemans.com )

De achterflap:

Een tragisch verlies heeft ervoor gezorgd dat Noah zijn verdriet al wekenlang in alcohol verdrinkt. Als hij een baan aangeboden krijgt bij een reizend circus, ziet hij geen reden om niet te gaan. Deze drastische verandering kan precies zijn wat hij nodig heeft.

Er lopen veel interessante mensen rond op het circusterrein, maar degene die eruit springt, is een meisje van zijn leeftijd dat voor iedereen een glimlach klaar heeft. Terwijl haar aanwezigheid hem uit een donkere put trekt, lijkt zijn nabijheid het tegenovergestelde effect op haar te hebben.

De cover:

Mireille:

De cover vind ik prachtig! Heel rustgevende kleuren, een tikje mysterieus en melancholisch.

Amarins:

De cover van het boek vind ik prachtig. Het heeft iets mysterieus. Als je de korte inhoud van het boek leest begrijp je meteen waarom gekozen is voor deze prachtige omslag! De omslag nodigt heel hard uit tot het lezen van het boek, het maakt mij nieuwsgierig naar het hele verhaal.

Ellis:

Ik zie een meisje in het midden van de circuspiste zitten. De schijnwerpers zijn op haar gericht. Haar schouders hangen omlaag. Ze ziet er verslagen uit. De jongen op de tribune lijkt naar haar te kijken. Ik vind dat de cover verdriet uitstraalt. Mooi hoe het meisje op de voorgrond scherp op de foto staat terwijl de jongen op de achtergrond, evenals de rest van de omgeving, wazig is gehouden. De kleuren zijn zacht.

Anja:

Op de cover zie je 2 personen, 1 in de circus ring en 1 erbuiten, beiden stralen een soort eenzaamheid uit….Nodigt zeker uit tot lezen, wat is er met deze 2 personen, wat verbindt hen en wat zorgt ervoor dat ze ondanks dat ze samen in het circus zijn toch alleen zijn?Er hangt een soort mist in de circustent en dat geeft het vermoeden dat er meer speelt dan dat men  nu kan zien.

Meningen:

Ellis:

Student Noah verliest zichzelf in feestjes, drugs en alcohol na een zeer tragische gebeurtenis in zijn leven. Wanneer hij op een ochtend met een kater wakker wordt in de circustent van Cesar, krijgt hij van deze een unieke kans aangeboden. Noah besluit het roer om te gooien en zich aan te sluiten bij Circus Cesaria. Hier leert hij de mysterieuze Emily kennen, waar hij een camper mee deelt. Naarmate Noah meer omgaat met dit meisje, bloeit hij op. Emily intrigeert hem. Echter, zij draagt een duister verleden met zich mee, en beetje bij beetje komt Noah er achter wat er schuilt achter dat mooie gezicht.

Mireille:

Noah is een jongeman die verdrinkt in zijn verdriet door de dood van Sarah, en die om de diepe pijn en radeloosheid, daardoor steeds dronken wordt en drugs gebruikt. Zijn vrienden zijn hopeloos, en doen alles om hem te helpen, zo nemen ze hem op een dag mee naar het circus. Tegen zijn zin besluit hij toch maar mee te gaan, en daar raakt hij in de ban van de koorddanseres, na de voorstelling gaan ze op stap. De volgende dag wordt Noah gevonden in de circustent, hij kan zich niet herinneren hoe hij daar terecht is gekomen.

Anja:

Hoofdpersoon Noah heeft iets vreselijks meegemaakt, en is daar behoorlijk van ondersteboven, z’n vrienden Maarten en Florian proberen hem hierin wel te steunen, maar weten zich er ook niet goed raad mee. Zijn ouders zijn er minstens net zo ondersteboven van, en in plaats van elkaar te steunen in dit verdriet, raken ze juist verder van elkaar verwijderd doordat ze zo anders omgaan met dit verdriet….  Je wordt tijdens het lezen echt op het verkeerde been gezet. De band met Sara was zo geweldig, dat het gemis ook heel heftig is.

Amarins:

Het boek begint bij Noah, die zijn vriendin Sara heeft verloren bij een auto ongeluk. Noah gebruikt drugs en drank om zijn verdriet weg te stoppen.  Als hij door de circusdirecteur slapend wordt gevonden in de circustent, verandert zijn leven. Hij wordt uitgenodigd mee te gaan met de circus familie. Hier ontmoet hij Emily. Emily heeft ook een verdrietig verleden, maar daarover wil ze niks kwijt. Terwijl Noah zich erg thuis voelt in het circus, voelt Emily zich steeds verdrietiger worden. Alles krijgt een snelle wending als er iemand uit Emily haar verleden bij een optreden in de circustent zit……

Ellis:

De schrijfster weet de sfeer en de saamhorigheid in het circus goed te beschrijven, als lezer maak je als het ware deel uit van de grote circusfamilie. Het verhaal bevat veel dialogen, en dat neemt soms de vaart uit het verhaal. Er wordt afwisselend verteld in het heden en het verleden, zodoende kom je meer te weten over de achtergronden van de hoofdpersonages. Op bepaalde momenten in het verhaal neemt de spanning toe. Deze is mijns inziens een meerwaarde in het verhaal. Het geeft net dat beetje extra, waardoor je als lezer geboeid blijft.

Mireille:

Cesar, de directeur en eigenaar van het circus, ontfermt zich over hem, en doet hem een voorstel dat Noah besluit aan te nemen, hij gaat mee rondreizen met het circus als opbouwer. Alleen  Cesar kent de ware reden waarom Noah meegaat. Noah leert de andere leden van het circus kennen, en leert zo dat die bijna allemaal om een reden  meereizen met het circus.

Anja:

Hoofdpersoon Cesar, de circusdirecteur van Circus Cesaria, heeft zelf ook het nodige meegemaakt, en is met zijn circus altijd op pad naar een andere plaats. Noah wordt door hem gevonden terwijl hij zijn roes ligt uit te slapen in het circus…. Cesar biedt zijn hulp aan, en Noah heeft niet veel tijd nodig om hiermee in te stemmen. Een andere omgeving en andere mensen om hem heen zou best eens goed kunnen werken.

Hoofdpersoon Emily of Melissa, is ook 1 van de personen die door Cesar ”gered” is uit hele nare omstandigheden. Door hem is ze al een paar jaar op de vlucht voor haar verleden. Ook zij is door het werken in het circus en de omgang met de mensen van het circus beter af dan daarvoor, maar door meerdere gebeurtenissen, staat haar hele wereldje weer op z’n kop.

Amarins:

Bij het lezen raakte ik de nieuwsgierigheid toch heel langzaamaan kwijt. Ik vond vooral de eerste helft van het boek niet meer dan een opsomming van feiten die in het circus gebeuren. Het geeft een kijkje in het leven van een circusartiest. Spanning miste ik geheel in ongeveer driekwart van het boek. Na driekwart van het boek komt er toch enige spanning terug, en vooral in de laatste paar hoofdstukken wordt je nieuwsgierigheid weer gewekt.

Conclusie:

Ellis:

De schrijfstijl is heel vlot, het leest lekker weg. Wellicht dat het boek ook zeer geschikt is voor de Young Adult lezers. Het verhaal bouwt zich mooi op, en er is ook een duidelijk plot, maar het verhaal eindigt abrupt in een open einde. Persoonlijk vind ik dit jammer, nu is het wachten op deel twee.

Ik geef het boek *** (drie sterren.)

Mireille:

Het verhaal speelt zich af in verschillende tijdzones waardoor je meer te weten komt over het verleden van Noah. Ik vond het een prachtig en tevens droevig verhaal over het omgaan en verwerken van het verlies van de belangrijkste persoon in het leven van Noah.

Circus Cesaria krijgt van mij 4.5 sterren.

Anja:

Mooi geschreven verhaal met interessante personen, ik vond het 4 sterren waard, en zou zeker het vervolg (als dat er komt) lezen!

Amarins:

Het einde vond ik vreemd, ik weet niet zo goed wat ik er mee moet! Er komt een tweede deel, of ik dat ga lezen……………… Ik denk van niet.

Het boek krijgt van mij 3 sterren. De derde ster haalt het vanwege het einde van het boek. Waar de nieuwsgierigheid toch weer gewekt wordt, en waar het boek mij toch even begon te pakken.

Dit geeft een zeer mooi gemiddelde van Drie en halve sterren namens Anja, Mireille, Ellis en Amarins voor Circus Cesaria!

Leesclub Over het spoor: Groepsrecensie Simone, Yvonne, Marc-Jan en Wilma

img_5596

Over de auteur:

Eva Keuris (1978) studeerde in 2005 af aan de opleiding Writing for Performance van de HKU. Tijdens haar studie werkte ze ruim vier jaar als dialoogschrijver en eindredacteur voor de soap Onderweg naar Morgen. Ze schrijft verschillende televisieseries en toneel. Met haar toneelstuk Addergebroed won ze in 2005 de Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs. Op dit moment is zij eindredacteur bij SpangaS, geeft zij les aan de Schrijversacademie en werkt zij mee aan verschillende speelfilms. Over het spoor is haar debuut.

(Bron: http://www.uitgeverijprometheus.nl)

De achterflap:

Op donderdag 21 augustus verschijnt de naam van Jordi de Wit om 20.30 uur op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen, maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.

Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid echter steeds verder weg te raken. Maar íemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond?

De cover:

Simone:

Je ziet het gezicht van een puberjongen. Hij kijkt wat boos, naar mijn idee. Er zit een blauwe gloed overheen, wat een ijzigheid met zich meebrengt. De titel van het boek is in gele letters geschreven, dat springt er ook uit.

Yvonne:

Ik zie het gezicht van een tiener denk ik, een jongen zo lijkt maar hij lijkt ouder dan 10, dus ik denk dat het Ingmar is. Verder zie je niet zoveel op de cover. Deze verraadt ook niet zoveel over het verhaal. Ik zou hem ook vanwege de cover niet opgepakt hebben eerlijk gezegd.

Marc-Jan:

De jongen op de voorkant heeft een enorm donkere blik. Op de huid na is alles ook donker. Geeft misschien al iets weer van de spanning! Al snap ik het ook wanneer mensen zouden zeggen dat het er een beetje saai er uit ziet, veel is er niet te zien naast een gezicht 😉

Wilma:

Ik vind de kaft wat mysterieus hebben, het maakt me nieuwsgierig. Wat zou deze jongen er al dan niet mee te maken hebben en hoe komt hij voor in het verhaal. Deze persoon krijgt gelijk een gezicht, ben benieuwd of mijn beeld van deze persoon en de foto op de kaft overeenkomen.

Meningen:

Simone:

In het eerste hoofdstuk wordt verteld wie Stella is en hoe haar eigen leven in elkaar zit. Daarna wordt het “echte” verhaal verteld, waarover Stella het boek schrijft. Het is eigenlijk een boek in een boek. Vanaf hoofdstuk 3 ontmoet Stella Ingmar voor het eerst en begint Stella d’r boek. De ontmoeting vindt plaats in september 2015, die opgedeeld is in 10 kleine hoofdstukken. Daarna krijg je oktober (4  grote hoofdstukken), daarna november (9 kleine hoofdstukken), aansluitend december (3 kleine hoofdstukken) en het laatste is april (1 hoofdstuk).

Yvonne:

Het gaat over de moord op een 10 jarig jongetje, 7 jaar geleden. Drie jonge jongens hebben voor deze moord vastgezeten, maar Stella, een ghostwriter, gelooft in hun onschuld. Als een van de hoofdverdachten na zijn vrijlating contact op neemt met de uitgever om een boek te laten schrijven over deze heftige gebeurtenis grijpt Stella haar kans.

Marc-Jan:

Over het spoor is zonder meer een erg goed verhaal. Goed in elkaar gezet en dat leest lekker weg. Het psychologische aspect van het boek vind ik erg goed. Het thriller aspect echter wat minder. Hier en daar miste ik de spanning die ik toch echt wel graag zie in een Psychologische Thriller. Verder vind ik het gewoon een goed boek, met een uitkomst die ik eigenlijk niet helemaal aan had zien komen.

Wilma:

Het verhaal gaat over drie puberjongens. Zij zijn na de moord op een kleine jongen opgepakt en hebben de straf uitgezeten. Hebben hun terecht hun verdiende straf gehad of waren ze per ongeluk op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. Zoals in het boek staat geschreven:

Dit is mijn verhaal. Maar er is maar één verhaal dat ik wil vertellen en dat gaat niet over mij. Het is het verhaal waarop ik gewacht heb, het verhaal dat door mij verteld moet worden. De hoofdpersonen in dat verhaal heten Ingmar, Julian en Remi. Jarenlang waren ze voor mij niet meer dan ze voor iedereen waren die bij de zaak betrokken was: personages. Nu zijn ze zoveel meer dan dat. Ze zijn uit hun tweedimensionale versie gestapt en ze zijn echt geworden. Levende, pratende mensen. Ze zijn onderdeel van mijn verhaal geworden.”

Simone:

Het boek leest erg makkelijk weg, er wordt duidelijke taal gebruikt. De opbouw van het verhaal is goed, alleen vond ik het eerste hoofdstuk niet nodig. De introductie van Stella en haar familiesituatie vond ik wat verwarrend. Op de achterflap hebben ze het over een geniale psychologische thriller, terwijl er op de voorkant staat dat het een literaire thriller is. Dat bracht wel verwarring. Het is literair goed en psychologisch redelijk door de uitdiepingen van de karakters. Maar ik vind het zeker geen thriller, het neigt naar mijn mening meer naar een roman.

Yvonne:

Volgens de kaft valt dit boek in de categorie literaire thriller. Helaas is het thrillergehalte in het boek ver te zoeken. Dit vind ik erg jammer, zeker omdat zowel de kaft als de achterflap doen vermoeden dat je een heel spannend boek gaat lezen. Dit betekent niet dat ik niet genoten heb van het boek, zeer zeker wel.

Marc-Jan:

Zelf ben ik een erge liefhebber van Psychologische Thrillers. Al vind ik dat deze term soms te hoge verwachtingen schept. Zo ook bij dit boek. De achterflap doet geloven dat Over het spoor dé Psychologische Thriller van het jaar is, en dat schept zeker een hele hoge verwachting. Dat is jammer, want dan gaat het boek voor mensen tegenvallen. En tenslotte had ik hier en daar ook nog wel eens mijn bedenkingen bij bepaalde details die volgens mij niet helemaal in de tijdlijn van het verhaal pasten.

Wilma:

Op de achterflap staat geschreven dat het een geniale psychologische thriller is. “Eva Keuris verwart en vervult tot aan de laatste pagina.” Dat vind ik persoonlijk erg overdreven. Het is een goed boek, leest makkelijk weg maar een aantal verwikkelingen vind ik erg ver gezocht en een aantal zelfs overbodig. Het is geen boek dat je op je puntje van je stoel houdt, dat wilt doorlezen zelfs als het al midden in de nacht is, nee dat is zeker niet het geval. Geniaal, verwarrend en vervullend, daar versta ik toch wat anders onder.

Simone:

Het boek zou de lezer met volle overtuiging voortdurend op een ander spoor moeten zetten, alleen heb ik dat zo zeker niet ervaren. Ik had vanaf het begin (voordat hoofdstuk 3 begon) al een idee wie de dader(s) zou(den) kunnen zijn en op 1 moment had ik een twijfel. Dat werd in het verhaal niet uitgediept, waardoor ik deze verdachte gelijk weer aan de kant zette. Om die reden vond ik hem ook niet verrassend.

De titel van het boek vind ik eigenlijk niet passen. Er is maar 1 moment in het boek wat gaat over de goede of verkeerde kant van het spoor. Ik had het boek zelf een andere naam gegeven, zoiets als “De waarheid” of zo.

Yvonne:

De karakters zijn namelijk erg goed uitgewerkt en hoewel het plot niet heel verrassend is heb ik het met plezier gelezen. Dit is een schrijfster met veel potentie en waar ik zeker nog een boek van zal gaan lezen.

Marc-Jan:

Al met al ben ik er van overtuigd dat Eva Keuris het wel in zich heeft. Wanneer ze iets meer spanning zou toevoegen in een eventuele volgende thriller, dan moet het helemaal goed komen. Nu miste ik de spanning toch te veel terwijl de rest voor mij goed voelde.

Wilma:

Absoluut wel een goed boek en omdat dit haar debuut is verwacht ik nog wel dat ze zich verder zal ontwikkelen en dan kan ze zeker nog goede thrillers schrijven.  Houd haar zeker in de gaten en ben benieuwd naar haar volgende boek. De titel verwijst naar een ander soort mensen, een mindere sociale klasse, die “over het spoor” wonen, ik vind dat dit te weinig terug komt in het boek. Speelt naar mijn mening geen grote rol.

Conclusies:

Simone:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 1

Plot: 3

Originaliteit: 3

Leesplezier: 3

Met de hakken over de sloot geef ik dit boek 3 sterren. Ik zeg: veel leesplezier,maar verwacht geen thriller.

Yvonne:

Drie sterren.

Marc-Jan:

Ik geef daarom dan ook drie en een halve sterren aan Over het spoor.

Wilma:

Vier sterren voor Over het spoor.

En wederom een mooi gemiddelde van drie en halve sterren voor Over het spoor!