Karin las: De Nimfen-Alex Michaelides****

Dank aan Uitgeverij Cargo voor het exemplaar.

Auteur: Alex Michaelides

Oorspronkelijke titel: The Maidens

Vertaling: Els Franci-Ekeler

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 349

Verschijningsdatum: juli 2021

Over de auteur:

Alex Michaelides (Cyprus, 1977) studeerde Engelse literatuur aan het Trinity College in Cambridge en scenarioschrijven aan het American Film Institute in Los Angeles. Zijn debuut De stille patiënt werd een internationale bestseller, waarvan wereldwijd meer dan 2,5 miljoen exemplaren zijn verkocht. Michaelides woont en werkt in Londen.

http://www.uitgeverijcargo.nl

Achterflap:

Edward Fosca is een moordenaar, dat weet psycholoog Mariana Andros zeker. Maar Fosca is ongenaakbaar. Hij is professor Griekse tragedie aan de universiteit van Cambridge, en zeer geliefd bij zowel collega’s als studenten. Hij heeft zelfs een mysterieuze groep vrouwelijke aanhangers, die zichzelf de Nimfen noemen.

Het nichtje van Mariana Andros roept de hulp in van haar briljante, maar ook getroebleerde tante als een van haar vriendinnen, die tot de Nimfen behoort, vermoord wordt. Al snel raakt Mariana geobsedeerd door Fosca. Is hij in staat om zijn studentes te vermoorden? En verklaart dat zijn passie voor Persephone en haar reis naar de onderwereld?

Als er nog een lichaam wordt gevonden, wil Mariana koste wat kost Fosca’s schuld bewijzen. Ze zet alles op het spel: haar geloofwaardigheid, haar vriendschappen, en zelfs haar leven.

Mening:

De lat ligt natuurlijk hoog want De stille patiënt vond ik een fenomenale psychologische thriller. Gaat De Nimfen dat evenaren? Naaa net niet, helemaal niet erg ook, want ook dit is een thriller waar je U tegen zegt.

De proloog is van hoge en spannende kwaliteit. Sodeju, dit prikkelt tot op het bot en de toon is alvast weer gezet! Michaelides hanteert een uiterst fijne vertellende pen. Het is filmisch, er zit een kundige opbouw in dit verhaal en de personages worden spatzuiver neergezet.

De hoofdstukken in de ik-vorm vanuit de moordenaar laten een gespletenheid tussen goed en kwaad zien en geven een extra intrigerende schwung mee. De hoofdvraag is uiteraard: Zit Mariana goed met haar overtuiging dat Fosca een moordenaar is?

Dat antwoord blijft gelukkig een hele tijd open en voordat dat duidelijk wordt, word je getrakteerd op onderzoek, op onverwachte doden. Mariana haar eigen verleden brengt een extra lading verlies en diepgang met zich mee. Ook haar werk draagt zorg voor spannende zijlijntjes en doen je twijfelen wie fout is en wie niet. Samen met Zoë begeeft ze zich op gevaarlijke wegen en werkt Mariana zich in unheimische situaties. Het zorgt voor scherpe en intelligente dialogen en de dreiging zindert je tegemoet. De eigen en indrukwekkende setting is doorspekt met de Griekse mythologie en ook hiermee steekt deze auteur met de kop boven het koren uit. Wat een leesfeest!

Aan alles komt een eind en dat is nu precies het stukje waar ik iets minder enthousiast over ben. Ik hou ontzettend van een plottwist die je vreselijk weet te verbluffen, maar deze zag ik eigenlijk al met de ogen dicht aankomen.

Met deze keuze vliegt het voor mij dan de bocht uit, een rasechte ‘too much’ en deze uitkomst voelde dan wel even als een teleurstelling. Niet zo heel problematisch verder want deze thriller kan het hebben. In zijn geheel staat hier weer een geweldig neergezet spannend en intrigerend verhaal.

Ik was, ben en blijf een Alex Michaelides fan!

Conclusie:

Schrijfstijl : 4.5

Plot: 3.5

Spanning: 4

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Vier sterren oftewel een 8/10 voor De Nimfen.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De hemelse tafel-Donald Ray Pollock*****

Het is september 1917 op de grens van Georgia en Alabama, alwaar vader Pearl Jewett met zijn drie zoons Cane, Cob en Chimney een ellendig bestaan leidt in grenzeloze armoede; knechten zijn ze in een soort onderhorig bestaan op het eindeloze Amerikaanse platteland, wonend in een huisje, liever gezegd vuil krot dat toebehoort aan Thaddeus Tardwellwer. Als Pearl onverwacht sterft trekken de drie zoons, eigenlijk onnozelaars, na de begrafenis de wijde wereld in na Tardwellwer de kop te hebben ingeslagen en zich zijn paarden te hebben toegeëigend. Hun magen zijn gevuld met het varken dat geslacht is en het beetje brood dat resteerde. Ze hebben niks, behalve een boek, een vals sprookje met walgelijke taferelen. Ze moeten overleven en beginnen maar met een bank te beroven, het begin van een monsterlijke race op weg naar een beter leven.

Al die mooie strips (Blueberry), boeken (Winnetou en Old Shatterhand) en films (Once upon a time in the West) over het Wilde Westen worden in dit boek genadeloos omvergekegeld. Wat overblijft is een smeuïge drek van geweld, hoererij, stront, corruptie, armoede en verschrikkelijke hardheid, maar ook van een hartverwarmende, sociale cohesie. De drie broers willen alleen maar aanschuiven aan de hemelse tafel, oftewel het beloofde land, waaraan alleen zij mogen aanschuiven die de aardse verleidingen hebben weten te weerstaan. Weg uit de ontbering, armoe en honger.

De auteur overdrijft natuurlijk, maar de boodschap is duidelijk. Het geromantiseerde Wilde Westen heeft nooit bestaan. Maar dat wisten we natuurlijk wel. Het is een ruig boek, een vuig geschrift met een groot aantal freaks en misvormde maatschappelijke verhoudingen. Maar ook een boek met veel bizarre humor. Het boek is te lezen als een schelmenroman, waarbij de hoofdpersoon iemand is die allerlei streken uithaalt en zich daarbij vaak niet aan de regels van wet en moraal houdt, maar die wel de sympathie van de lezer heeft. Het begrip boerenpummelhorror ben ik ook ooit eens tegengekomen en dat is misschien nog wel de beste typering voor dit boek voor de lezer met een sterke maag.

Pollock is een auteur die een product aflevert met een duidelijk stempel, dat moge duidelijk zijn. De vele figuranten in zijn boek zijn geen lege poppen, maar allemaal, hoe klein of gering ook, mensen met inhoud en gevoel. Prima.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

Leuk weetje: Karin las het een tijd geleden ook en die vijf sterren recensie vind je hier:

Karin las De hemelse tafel

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?*

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂