Samen……

mama

Negen jaar geleden, op 4 mei 2008, overleed mijn moeder. Ze had geen “betere” dag uit kunnen kiezen, want hoe kun je deze datum ooit vergeten? In de maanden en weken voor haar dood ben ik veel bij haar en mijn vader geweest. Gepraat, gelachen en gehuild. Ik schreef in die tijd wel eens een gedichtje en ook onderstaande is uit de tijd net voor haar overlijden. Ze heeft hem nog gelezen en op haar begrafenis heb ik hem “voorgedragen.” (denk niet dat veel mensen mij verstaan hebben die dag)

Voor mij en mijn moeder was dit gedichtje een waarheid en misschien nu wel voor andere mensen. Ik wil hem dan ook graag met jullie delen.

Al zo vaak afscheid van elkaar genomen
Elkaar net zo vaak opnieuw begroet
De tijd is nog niet gekomen
Maar toch het gevoel dat afscheid nemen moet
In mijn hoofd alles afgesloten
Voor de buitenwereld alles op de rit
Maar in mijn hart zit nog besloten
Het verdriet wat in elk afscheid zit

 

Al zo vaak afscheid van elkaar genomen
Elkaar net zo vaak opnieuw begroet
De tijd is nog niet gekomen
Maar toch het gevoel dat afscheid nemen moet

Elke dag bang het moment te missen
Toch ook blij dat het nog wordt uitgesteld
Naar het echte moment is het alleen maar gissen
Tot die tijd is het elke begroeting die telt

Al zo vaak afscheid van elkaar genomen
Elkaar net zo vaak opnieuw begroet
De tijd is nog niet gekomen
Maar toch het gevoel dat afscheid nemen moet

 Proost mam!