*KerstWinactie gesloten* Win de prachtige Oorlogsroman Tamar van Monique Hoolt!

Tamar 3

En zo op de valreep van 2017 hebben wij nog een winnaar!! Na alle mailtjes gecheckt te hebben, de lootjes geschreven, gevouwen en gehusseld te hebben is daar uit al die goede antwoorden een winnaar uitgekomen!!! En dat issssssss

Anita Janssen

Whoop dat is toch heerlijk zo aan het eind van het jaar! Wij wensen je veel heerlijke leesuurtjes! En je weet het vast wel…. boek ontvangen? Een foto in de groep vinden we leuk!

Wij bedanken Futuro Uitgevers voor deze prachtige actie en wensen iedereen een spetterend 2018 met heel veel mooie boekjes!!! ūüćĺūü•ā

En het feest bij Samenlezenisleuker is nog niet voorbij, want dankzij Futuro Uitgevers mogen wij iemand héél blij gaan maken met de meer dan mooie Oorlogsroman Tamar van Monique Hoolt!

Onze Co las hem al een tijd geleden en was onder de indruk. Recensie gemist? Klik dan even deze link:

Corina las: Tamar-Monique Hoolt****

Maar hoe nu te winnen h√®? That’s te question, komtie, komtie dan h√®! ūüėÄ

1: Like de Facebookpagina van Futuro Uitgevers via deze link:

Futuro Uitgevers

2: Like de Auteurspagina van Monique Hoolt herself via deze link:

Monique Hoolt Auteur

And last but not least….

3: Stuur een mailtje naar Samenlezenisleuker@gmail.com met het antwoord op de volgende vraag:

Op welke datum verscheen Tamar?

Hopsa, dat is toch allemaal weer het spreekwoordelijke piece of koekie!

Iedereen succes ennnn stay tuned want in 2018 gaan we Monique nog onderwerpen aan een stel vragen…. Whoop whoop!

Zaterdag 30 december maken we de winnaar bekend.

Ben je nog geen lid van onze Facebookgroep? We staan bekend om de gezelligheid dus wees welkom en join us: Samenlezenisleuker

Hele fijne dagen allemaal!

Over Tamar:

Een vrouw stuift de hoek om, haar mantel wappert om haar benen, de sjaal om haar hals achtervolgt haar als een fladderende kraai. Ze kijkt over haar schouder en stopt. Met haar vuist bonst ze op iedere deur in de straat, met haar andere arm klemt ze een bundel in een groene deken stevig tegen haar borst. ‚ÄúHelp me alstublieft!‚ÄĚ Een hoge overslaande stem. Niemand doet open.

Oktober 1943. Tamar is negen maanden oud als haar moeder, op de vlucht voor Duitse soldaten, haar in de armen van een onbekende vrouw duwt. Het Joodse meisje groeit op in een pleeggezin en krijgt te maken met alle gevaren die de Tweede Wereldoorlog met zich meebrengt, van verraad en NSB’ers tot bombardementen.

Tamar gaat over het maken van morele keuzes in oorlogstijd en wordt door drie verschillende vrouwen verteld. Machteloze kleine mensen zoeken naar verklaringen om iets gruwelijks te begrijpen, het politieke drama is gevat in een ontroerend en meeslepend verhaal. Hoe overleef je een oorlog als je niemand kunt vertrouwen?

Advertenties

Karin las: Drakenspoor-Pepper Kay***

Drakenspoor

Met dank aan Pepper Kay voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Pepper Kay

Serie: Deel 2

Uitgever: Futuro

Aantal pagina’s: 220

Genre: Fantasy, NUR 334

Verschijningsdatum: augustus 2017

 

Over de auteur:

Als vertaler van technische documentatie is Pepper Kay  vrijwel haar gehele werkzame leven al bezig met taal. Pas in 2010 ontdekte ze een onvermoede liefde voor het schrijven van verhalen.

Inmiddels heeft Pepper Kay zeven boeken op haar naam staan. Vijf daarvan maken deel uit van de SF-serie over interstellair priv√©detective Kit Guardner: ID-crisis, Slangenkuil, Vuurstorm, Doodvonnis en Maalstroom. Met haar boek Drakenbloed heeft Pepper Kay laten zien dat zij ook een wereld m√©t magie weet te cre√ęren. Drakenspoor is hier het vervolg op.

( http://www.futurouitgevers.nl )

Cover:

Over smaak valt niet te twisten maar de cover spreekt me niet direct aan. Het is me niet duidelijk, het oogt wat saai en het weet me in die zin ook niet te triggeren. Op naar de achterflap.

Achterflap:

De villa waar Chris van Toorop is opgegroeid, moet wegens omstandigheden worden verkocht. Samen met zijn halfzus Felice gaat hij aan de slag om de inboedel te inventariseren en een veiling te organiseren voordat de makelaar ermee aan het werk gaat. Het leidt zijn aandacht een moment af van de angst om net als zijn ouders ten prooi te vallen aan een ongeneeslijke ziekte.

Tijdens het leeghalen van de zolder vindt hij de verzameling drakenbeeldjes van zijn moeder en een loden kistje. Het kistje intrigeert hem mateloos en hij neemt het mee naar huis. Vanaf dat moment wordt hij geplaagd door vreemde dromen en kan hij realiteit en fictie bijna niet meer uit elkaar houden. Zijn vrienden beginnen hem te ontlopen en de eenzaamheid wakkert zijn angsten verder aan. Dan gebeurt er iets wat zijn hele leven op zijn kop zet…

Mening:

Oef, wat een mooi geschreven proloog wat direct doet verlangen naar meer.

Vanuit deze mysterieuze en onheilspellende sfeer vloeit het verhaal over naar hoofdpersoon Chris en naar een sterk begin van dit verhaal. Personages worden meer dan prima neergezet, met als persoonlijk favoriet Felice. Wat een heldin! Drakenspoor is wat dat betreft prima op zichzelf staand te lezen. Er wordt af en toe subtiel teruggegrepen naar Drakenbloed. Ik las het eerste deel niet, maar had daardoor ook  niet het gevoel in dit verhaal dat gedeelte te missen.

Realiteit mengt zich met andere werelden en het is intrigerend, nieuwsgierig makend, want hoe zit dit? Hoe gaan deze elementen en personages in elkaar haken? Deze verhaallijn pakte me het meest. Waar daar spanning en een tik gruwel, met magische elementen, me geboeid weten te houden raakt Pepper Kay me in het middenstuk in Onland een beetje kwijt. Het is nog wel onderhoudend maar het kabbelt tevens een beetje voort. Voor mij zo af en toe wat teveel herhaling van dezelfde woorden en ik had zo her en der graag wat meer detail gezien ten behoeve van de beeldvorming. De wezens, de gebeurtenissen, ze overtuigen me in dit gedeelte niet genoeg. Het afsluitende deel van het verhaal, met een prachtige rol ook van Ferida, doet dan dan weer wel!

Wat een prachtig en sterk slot wordt hier neergezet. You win some you lose some….. Een fantastische mix van feelgood met dat zwarte randje, en dat in een wereld waar magie en draken net zo normaal zijn als je hond thuis in de mand.

En daarom hou ik nu zo van Fantasy.

Conclusie:

Drie dikke sterren voor Drakenspoor.

Karin Meinen.

Karin las: De Stropploeg-Koen P.H. Romeijn****

Stropploeg

Met dank aan Koen Romeijn voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Koen P.H. Romeijn

Uitgever: Futuro

Aantal pagina’s: 255

Genre: Fantasy, Sci-Fi / NUR 334

Verschijningsdatum: mei 2016

 

Over de auteur:

Dit futuristische maar bovenal confronterende verhaal over Evan Deleir is het eerste boek van Koen P.H. Romeijn. Koen is muzikant en tekstschrijver. Als gitarist en zanger heeft hij met verschillende bands albums uitgebracht, en is hij veelvuldig op tournee in binnen- en buitenland. Daarnaast schrijft hij columns.

( www.futurouitgevers.nl )

Cover:

Stoere en prima cover, zeer passend bij het verhaal. De oplichtende amulet trekt direct de aandacht en de titel maakt me nieuwsgierig.

Achterflap:

Hoe voelt het om ergens niet te kunnen aarden? Wat doet het met iemand als hij vastgeroest zit op een plek die geenszins bevalt, en vanwaar ontsnappen onmogelijk lijkt? Hoe lang kan een mens dat volhouden voordat hij definitief breekt?

Voor de wispelturige Evan is deze frustratie dagelijkse kost. Als talentvolle robottechnicus in het welvarende, maar volledig ge√Įsoleerde Nieuw Pangea lijken de kansen voor het oprapen te liggen. Maar het leven in de zwevende metropool heeft Evan nooit kunnen bekoren. De frustratie en afkeer groeien met de dag, en Nieuw Pangea gaat hem steeds meer tegenstaan.

Julius, zijn collega en tevens beste vriend, moet lijdzaam toezien hoe Evan zich in toenemende mate afzondert en afglijdt naar een doelloos bestaan waarin hij elk sprankje hoop of optimisme moedwillig lijkt te willen uitroeien. De avond voorafgaand aan hun indiensttreding bij de prestigieuze Strop Ploeg zijn beide mannen getuige van een bizar ongeval. Het blijkt het begin van een reeks mysterieuze gebeurtenissen, en niet veel later, nadert Evans onvermijdelijk breekpunt.

Mening:

Dit bizarre, futuristische, en fantastische verhaal begint en eindigt vanuit hoofdpersonage Evan. De proloog is beladen, indrukwekkend. Een kleine voorbode op al wat nog komen gaat!

De schrijfstijl is heel even inkomen. Het leest soms net niet altijd even makkelijk, en toch is het ook eigen, beeldend, en Romeijn is van de details. De meerdere verhaallijnen lopen als smeltende boter in elkaar over, en er wordt af en toe ook een vette dot actie en spanning toegevoegd. Het is werkelijk een abnormaal mooi feest hoe je van (kroeg) gevechten, explosies, synthetische mensen c.q. geavanceerde robots doorrolt naar buitenaards leven, of teleportatie, om even wat op te noemen.

Romeijn zet in dit alles prachtpersonages neer, John Andrews (leider en robot) is echt mijn favoriet, en met name de achtergrond van Evan wordt zeer mooi uitgediept en is goed bedacht. Het gedrag van Evan zelf is af en toe over the top, het geloofwaardige voorbij ook. Te leuk om het woord geloofwaardig te gebruiken want het bizarre is dat je vervolgens moeiteloos meegaat in een verhaal waarin de wereld je onbekend is en je ver verwijderd zit van het nu! Het is intrigerend, het is complex, verrassend, surrealistisch, en ook de technische snufjes worden prachtig gebracht.

Richting einde is het balanceren tussen begrijpen, verwondering en hoop, en het verhaal wordt dan zo afgerond dat Evan het duidelijk lijkt te hebben. Mij als lezer met de ogen knipperend achterlatend, want is het mij wel duidelijk?

Hier ligt ruimte voor een vervolg, en mocht dit gebeuren; count me in!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4

Leesplezier: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Originaliteit: 3.5

Geeft afgerond vier sterren voor De Stropploeg.

Karin Meinen.

 

Samen praten met: Johan Zonnenberg!

Johan Zonnenberg_De Schaduwbokser.jpg

Met dank aan Futuro Uitgevers mochten wij pas De Schaduwbokser lezen van Johan Zonnenberg.  Onze Karin was enthousiast over deze roman en gaf dan ook vier en halve  stralende sterren. Gemist? Klik dan even deze link:

Karin las: De Schaduwbokser-Johan Zonnenberg****1/2

En tja als je dan zo enthousiast bent wil je natuurlijk ook wat meer weten over de auteur. Dus hebben wij hem wat vragen gesteld ūüôā¬† Lezen jullie mee?

Het interview:

1: Wie is Johan en hoe is het schrijven ooit begonnen?

Die vraag knip ik graag in twee√ęn.

1a: Eerst de existenti√ęle vraag: wie ben ik?

In ieder geval ben ik een aardige verzameling cultuurschokken.

Geboren in een arbeiderswijk van Den Haag-Loosduinen, in 1943. In korte tijd van oorlog naar vrede, wat ik overigens niet zo bewust heb meegemaakt, behalve als het om eten ging: van weinig eten, met af en toe zelfs wat bloembol, naar heerlijk en royaal witbrood.

– De bewuste schok kwam toen we na de oorlog met het hele gezin – vader, moeder en vijf kinderen – naar Vancouver in Canada vertrokken, voor een betere toekomst, zoals dat heet. Eigenlijk waren we economische vluchtelingen uit Nederland, maar we noemden dat ‘emigranten’. Daar leefde ik in twee totaal verschillende werelden. De behoudende immigrantengemeenschap met haar Hollandse gewoonten (hagelslag, pindakaas, Sinterklaas) en de nieuwe wereld met mijn eerste Halloween en z’n uitbundige – en voor ons ‘onchristelijke’ – Kerst. En dan die shopping malls!

Mijn moeder had heimwee en na ruim drie jaar verkochten mijn ouders alles en stonden we berooid bij mijn oma op de stoep in Nederland, het land van herkomst.

– Daarna kwam de geloofsschok. Ik zat in het gereformeerde jeugdwerk: onderhandelen met ouderlingen of een dansavond wel mocht. Promoveerde naar het bestuur van al het jeugdwerk in Den Haag: onderhandelen met de krakers van Paleis Noordeinde. Was bestuurslid van de jonge toneelgroep van de Haagse Comedie en zag hoe iedereen daar elkaar innig omarmde en kuste als begroeting: ‘Dag schat’, ‘Hallo lieverd’. Wat een wereld! Ik was vanuit mijn geloofskring gewend dat als je iemand kuste je er meteen verkering mee had. En je had hooguit √©√©n schat of lieverd!

– De armoe-rijkdomschok. Met de ervaring dat elk dubbeltje drie keer omgekeerd moest worden voordat je het uitgaf, ging ik na mijn studie Engels fulltime lesgeven aan een scholengemeenschap in een rijke buurt: Buitenveldert. Daar had ik leerlingen die vroegen of ik nog wat nodig had, want ze gingen het weekend ‘even shoppen’ in New York. En dan was er die jongen in de brugklas die in een eigen appartement boven dat van zijn ouders woonde en voor zijn kerstrapport een luxe zeilboot kreeg. Dat was voor mij ongekend.

Al die mensen en hun verschillende werelden, het boeide me mateloos. Omdat ik er ook voor mijn lesgeven meer van wilde weten heb ik in mijn vrije tijd pedagogiek en orthopedagogiek gestudeerd. Een rijkdom aan kennis die me hielp als leerling- en als docentbegeleider, maar uiteraard ook als mentor: die ene luidruchtige of juist stille leerling, wat zit daar in en achter?

In de loop van de tijd heb ik nog een rijkdom verkregen: vader van twee dochters en een pleegdochter, opa van twee kleindochters.

Wat me van kinderen fascineert: zij dromen in het heden, en met volledige overgave. Dromen doen ze zonder drempels. Wat ze dromen is net zo werkelijk als de rest. En dat gaat dikwijls naadloos in elkaar over. Volwassenen dromen ook, maar doen dat bedachtzamer. Meestal over het verleden of over de toekomst. Wij scheiden onze dromen van het heden om duidelijk te maken dat het niet echt is. Maar ook dat kan leuke dromen opleveren!

Dat is denk ik de rode draad in mijn leven: ik kijk naar verschillende werelden, wat die met mensen, inclusief mezelf, doen. Ik kijk ernaar met verwondering, betrokkenheid en humor. Om die reden ga ik ook graag naar cabaret en geniet ik van uitzendingen als Zondag met Lubach.

Al die werelden: ik hoor erbij en ik kijk ernaar.

1b: Hoe is het schrijven ooit begonnen?

In het begin van mijn ‘carri√®re’ als schrijver schreef ik alleen informatieve teksten, dikwijls met instructies. Eerst vooral over studieaanpak en over – de Engelse – taal, daarna over allerlei onderwerpen. Zo’n manier van schrijven moet helder, beknopt, compleet en eenduidig zijn. Instructies kunnen √©√©n ding niet gebruiken: dubbelzinnigheid. In een grammatica, bijvoorbeeld, verwacht je wel iets over de tijden, maar geen hoofdstuk ‘Goede tijden, slechte tijden’, hoe boeiend dat ook zou kunnen zijn. En als je een apparaat koopt en er staat bij ‘U heeft garantie’, wil je onmiddellijk weten hoeveel en hoelang. Maar als een mooi verhaal eindigt met ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ hoef je niet te weten hoe lang en hoe gelukkig. Dat vul je desnoods zelf in.

Goede informatie is ondubbelzinnig. Goede fictie is veelbetekenend.

Na zo’n 15 jaar non-fictie kwam de verandering in mijn schrijven. Ik verzon verhalen. Die omslag ging niet met een plons, maar zoals je in bad gaat, eerst voorzichtig voelen of het water niet te koud of te heet is.

De overgang naar fictie bevalt me prima. Deze veelbetekenende manier van schrijven vind ik ontzettend boeiend en leuk.

2: Je schrijft gevarieerd, van korte verhalen tot gedichten, en van romans tot non-fictie.  Heeft een bepaald genre je voorkeur?

Eerst schreef ik alleen korte verhalen. Het bondige zit me kennelijk in het bloed. Daarna kwamen er ook hele romans tevoorschijn. Geen dikke boeken overigens. (Dus een zegen voor leerlingen in het v.o. met leeslijsten.) Trilogie√ęn van pakweg 1200 pagina’s hoef je van mij niet te verwachten.

Wat me zo bevalt is wat bij informatieve teksten taboe is: woorden waar je op meer manieren tegelijk tegenaan kunt kijken. Het zijn dikwijls ‘emotionele’ teksten. Vandaar dat ik ook wel gedichten schrijf. In dat proces heb ik intussen wel gemerkt dat proza me net iets meer ligt dan po√ęzie.

3: Je hebt altijd in het onderwijs gezeten. Heb je daar veel inspiratie uitgehaald?

Ja. De YA-roman Januskop is daar een voorbeeld van. Vooral door het begeleiden van leerlingen en docenten. Je duikt dan in de belevingswereld van anderen en daardoor krijg je toch heel andere en veel persoonlijkere gesprekken dan of de meervouds -s met of zonder apostrof moet en hoe je goede meerkeuzevragen maakt.

Bovendien was ik leraar aan een brede scholengemeenschap, dus alle lagen en facetten van ‘onze’ maatschappij waren daar goed vertegenwoordigd.

4: ZeroKelvin was al een bekroonde vertelling uit 2014. Hoe kwam dit ook in De Schaduwbokser terecht?

Het klinkt misschien wel erg gepland, maar ik heb ZeroKelvin geschreven met de bedoeling het onderdeel van De Schaduwbokser te maken. (Kun je nagaan hoe lang De Schaduwbokser al in mijn hoofd zat.) Victor, de hoofdpersoon gaat vijf keer op bezoek bij zijn dementerende moeder. Om die emotionele bezoeken ‘van zich af te schrijven’ maakt hij zijn eigen verhaal. ZeroKelvin heeft dus ook vijf afleveringen. Het is een ‘coming-of-age’ verhaal en loopt als het ware parallel met de geestelijke groei van Victor.

Omdat De Schaduwbokser nog niet af was maar ZeroKelvin wel, heb ik het toen als kort verhaal ingestuurd voor de Paul Harlandprijs voor Fantastiek. Daar won het de Debuutprijs. Met het commentaar van juryvoorzitter Thomas Olde Heuvelt, auteur van Hex, was ik zo trots als tien pauwen: ‘Dit is werkelijk een pareltje. Een rijk verhaal dat bol staat van surre√ęle situaties, prachtige beelden, mysteries die wel of niet worden opgelost en bovenal buitengewoon origineel is. De dynamiek en balans tussen de personages is perfect uitgewerkt en het vertrouwen dat schuilt in je boodschap van voorbestemming en het vinden van de juiste weg (alle wegen leiden naar het noorden en zijn daarom goed) is hartverwarmend. Net als de rest van je verhaal: waanzinnig. Pixar zou hier een briljant kort filmpje van kunnen maken.’

5: De personages in De Schaduwbokser zijn gewoon ronduit geweldig en de dialogen meer dan een feest om te lezen. Hoe kwam je eigenlijk op het thema dementie, om er eens eentje te noemen?

Dank je wel! Twee redenen, beide verdrietig. Ik heb zelf regelmatig mijn moeder bezocht toen ze dementeerde. Dat waren trieste, maar ook ontroerende, dierbare en vertederende momenten. En inmiddels heb ik de leeftijd bereikt dat mensen om mij heen alzheimer krijgen of zich er zorgen over maken doordat iemand vlakbij het heeft. Vandaar. Maar … gelukkig is er in De Schaduwbokser het tegenwicht van Victors geboortefotografie.

6: De Schaduwbokser is gepresenteerd in Amstelveen. We dachten te zien bij Café Thijs. Is er een connectie met Amstelveen?

Jazeker! Maar, sorry Karin, het is niet Café Thijs. (Red. dat was Corina *lachhardop* )

Een groepje leerlingen van mijn eerste MMS-klas (middelbare meisjesschool) komt regelmatig bij elkaar om van elkaar op de hoogte te blijven. Daar word ik als oud-docent altijd bij uitgenodigd. Een hele eer. Dus dan zitten zo’n tien vrouwen van inmiddels begin 60 met mij erbij in een restaurant druk bij te praten. Prachtig! De laatste keer was dat in Amstelveen.

Toen Marcel en Maarten, van Futuro Uitgevers, voorstelden over De Schaduwbokser te praten in het restaurant van Schiphol, heb ik meteen die veel leukere plek in Amstelveen voorgesteld. Dat is het geworden. En het is …. ’t Oude Caf√© in de Dorpsstraat. Een aanrader!

7: Wat kunnen we in je eigen boekenkast vinden?

Veel romans en bundels korte verhalen. Erg veel Engelstalig, dat zal je niet verbazen. Flink wat historische romans. Ik houd van verhalen die je vertellen hoe het gegroeid is en niet alleen hoe het nu is. En dan heb ik een aparte kast met dichtbundels en naslagwerken. De laatste vooral over kunst(geschiedenis). Plus een aparte afdeling met kinderverhalen. Daar geniet ik altijd extra van.

8: Als je in het schrijfproces zit, is dat dan in complete rust of?

Ja, complete rust, dikwijls begeleid door stemmingsmuziek. Vooral klassiek, veel Mozart, en trompet voor vrolijke passages en klassieke jazz, met name Miles Davis, voor trieste passages: ‘Blue Room’ of ‘It never entered my mind’, bijvoorbeeld.

9: Is er nog een genre wat je zou willen “aanpakken” ?

Eerlijk gezegd schrijf ik liever over draken van mensen dan over echte draken. Dus fantasy is het niet echt voor mij. Sci-fi trekt me wel, maar dan moet het heel dicht tegen de werkelijkheid aanzitten, dus eigenlijk weinig science. Zoiets als Wachten op de barbaren van J.M. Coetzee of Dit zijn de namen van Tommy Wieringa. In feite gaat ZeroKelvin ook in die richting.

En daarnaast zou ik ook nog wel graag een kinderverhaal schrijven. √Č√©n 6+ verhaal heb ik al liggen: Het huis van Leontien, over een kromscheef huis dat met de wind mee beweegt en hoe leuk en spannend het voor Leontien is om daar te wonen.

10: Welke gebeurtenis uit De Schaduwbokser ligt het dichtst bij jezelf?

Daar is geen twijfel over: wanneer Victor zijn moeder onder de douche zet omdat ze per se niet wil (‘Blijf van me af, viezerik!’) dat de verpleger dat doet.¬†Ik heb ooit precies hetzelfde meegemaakt met mijn moeder. Hartroerend.¬†Dat is een van de weinige momenten dat Victors moeder samenvalt met mijn moeder en Victor met mij.

11: Tot slot, wij vonden¬†De Schaduwbokser¬†oprecht een meer dan geweldig boek! We wensen je dan ook heel veel succes en met welk drankje proosten we daar op? ūüėÄ

Hartelijk dank, ook voor de geweldige recensie van De Schaduwbokser. Daar proost ik graag op met een glas rode wijn – en hef snel daarna nog een glas met hetzelfde spul, Karin en Corina, op al jullie inspanningen voor Samenlezenisleuker en het succes ervan. 2 x proost!

Wij bedanken Johan en Uitgeverij Futuro voor het mogelijk maken van dit te leuke interview en wij zeggen CHEERS!

 

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Koen Romeijn voor het recensie-exemplaar.

Stropploeg

Over De Stropploeg:

In de hectiek van de futuristische metropool Nieuw Pangea, probeert de jonge techneut Evan C. Deleir krampachtig zijn hectische leven op de rails te houden, met enkel als doel om de uiterst geheimzinnige zaken rondom zijn turbulente bestaan te verklaren.

Hoe voelt het om ergens niet te kunnen aarden? Wat doet het met iemand als hij vastgeroest zit op een plek die geenszins bevalt, en vanwaar ontsnappen onmogelijk lijkt? Hoe lang kan een mens dat volhouden voordat hij definitief breekt?

Voor de wispelturige Evan is deze frustratie dagelijkse kost. Als talentvolle robottechnicus in het welvarende, maar volledig ge√Įsoleerde Nieuw Pangea lijken de kansen voor het oprapen te liggen. Maar het leven in de zwevende metropool heeft Evan nooit kunnen bekoren. De frustratie en afkeer groeien met de dag, en Nieuw Pangea gaat hem steeds meer tegenstaan.

Julius, zijn collega en tevens beste vriend, moet lijdzaam toezien hoe Evan zich in toenemende mate afzondert en afglijdt naar een doelloos bestaan waarin hij elk sprankje hoop of optimisme moedwillig lijkt te willen uitroeien. De avond voorafgaand aan hun indiensttreding bij de prestigieuze Strop Ploeg zijn beide mannen getuige van een bizar ongeval. Het blijkt het begin van een reeks mysterieuze gebeurtenissen, en niet veel later, nadert Evans onvermijdelijk breekpunt.

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Robotham

Over Verwachting:

Het leven dat ze wil, is niet van haar.

Agatha en Meghan zijn allebei zwanger en leven in dezelfde stad. Maar dat is dan ook het enige dat hen bindt. Meghan leidt haar perfecte leven met liefhebbende man en prachtige kinderen, terwijl Agatha na een zware werkdag wanhopig bij de telefoon zit te wachten op een berichtje van haar vriend, de vader van haar aanstaande kind.
Toch worden de beide vrouwen vriendinnen en steunen ze elkaar tijdens hun zwangerschap. Terwijl Agatha een leven verzint dat mooier is dan de werkelijkheid, is ook Meghan niet zo perfect als ze lijkt; ze probeert zaken geheim te houden voor haar man. Al snel zullen de levens van de twee vrouwen op een gevaarlijke manier met elkaar verknoopt raken, tot er geen weg terug meer is.

Myrtle leest:

( Boekverslag 4 VWO )

spaans-bloed

Over Spaans bloed:

Sommige familieschandalen kunnen beter geheim blijven…

Livia is net partner geworden van een prestigieus architectenbureau als een raadselachtig telefoontje uit Madrid haar zorgvuldig opgebouwde leven ontwricht. Haar tante Pilar, die ze al jaren dood waande, is ernstig ziek en wil haar laatste dagen met Livia doorbrengen. Ze had zich heilig voorgenomen geen voet meer op Spaanse bodem te zetten, maar besluit nu toch na achttien jaar terug te gaan naar haar kleurrijke familie.
Vanaf dat moment neemt Livia’s leven een wending die ze niet had kunnen voorzien. In het huis van haar jeugd doet ze schokkende ontdekkingen over het verleden. Ogenschijnlijk onschuldige familieleden lijken een rol te spelen in een kwaadaardig complot. Maar de onthutsende waarheid die uiteindelijk aan het licht komt, overstijgt alles.

Jac leest:

Persson

Over Linda, als in de Linda-moord:

Tijdens een bijzonder broeierige zomer in het Zweedse slaapstadje Växjö wordt de jonge Linda op zeer gewelddadige wijze vermoord. De twintigjarige vrouw, die op het punt stond haar politieopleiding af te ronden, is in haar eigen huis mishandeld, verkracht en om het leven gebracht. Alles wijst erop dat Linda de moordenaar moet hebben gekend, waardoor ook haar collegas bij de politie verdacht zijn.

De situatie wordt er niet beter op wanneer de hoofdcommissaris van Stockholm besluit de cynische en ijdele hoofdinspecteur B√§ckstr√∂m op de zaak te zetten. De antiheld B√§ckstr√∂m is meer ge√Įnteresseerd in drinken, eten en slapen in een chique hotel op kosten van de Zweedse regering, dan in het oplossen van de moord. Of heeft hij zelf iets te verbergen?

Samen wachten op, om te recenseren…

Samen wachten nov 4.jpg

Ka & Co waren dus samen naar het Thrillerfestival weten jullie nog? Nee?  Klik dan even deze link voor ons fotoverslag:

Samen uit: Fotoverslag Thrillerfestival 2017!

En lucky us, daardoor liggen met dank aan¬†Koen P.H. Romeijn, Daniel Meyer en Pepper Kay¬†deze drie parels op onze (best hoge) stapel ter recensie…… Whoop te leuk toch weer allemaal!

Deze drie boeken zijn uitgegeven bij Uitgeverij Futuro    ,de één wat langer geleden dan de ander, maar daarvoor kan je ze toch niet laten liggen? Hell no. We hebben er zin in!

Over De Stropploeg:

Hoe voelt het om ergens niet te kunnen aarden? Wat doet het met iemand als hij vastgeroest zit op een plek die geenszins bevalt, en vanwaar ontsnappen onmogelijk lijkt? Hoe lang kan een mens dat volhouden voordat hij definitief breekt? Voor de wispelturige Evan is deze frustratie dagelijkse kost. Als talentvolle robottechnicus in het welvarende, maar volledig ge√Įsoleerde Nieuw Pangea lijken de kansen voor het oprapen te liggen. Maar het leven in de zwevende metropool heeft Evan nooit kunnen bekoren. De frustratie en afkeer groeien met de dag, en Nieuw Pangea gaat hem steeds meer tegenstaan. Julius, zijn collega en tevens beste vriend, moet lijdzaam toezien hoe Evan zich in toenemende mate afzondert en afglijdt naar een doelloos bestaan waarin hij elk sprankje hoop of optimisme moedwillig lijkt te willen uitroeien. De avond voorafgaand aan hun indiensttreding bij de prestigieuze Strop Ploeg zijn beide mannen getuige van een bizar ongeval. Het blijkt het begin van een reeks mysterieuze gebeurtenissen, en niet veel later, nadert Evans onvermijdelijk breekpunt. Over de auteur Dit futuristische maar bovenal confronterende verhaal over Evan Deleir is het eerste boek van Koen Romeijn. Koen is muzikant en tekstschrijver. Als gitarist en zanger heeft hij met verschillende bands albums uitgebracht, en is hij veelvuldig op tournee in binnen- en buitenland. Hiernaast schrijft hij ook columns.

Over De man van Venus:

… zijn rolstoel ligt anderhalve meter bij hem vandaan. Aan de bloeduitstortingen in zijn gezicht te zien, hebben ze hem eruit geslagen maar het kan ook voetenwerk zijn geweest. Zijn hele adamsappel is naar binnen getrapt …

Na het overlijden van zijn vrouw leeft Daan Meyer een teruggetrokken bestaan. Wanneer hij eindelijk weer zo ver is dat hij denkt te kunnen genieten van het gezelschap van een vrouw, krijgt hij opnieuw een forse slag te verwerken als hij zijn beste vriend Leo dood aantreft. En hiermee komt alles waarin Daan gelooft en waaraan hij waarde hecht op losse schroeven te staan.

Leo hield zich bezig met het veredelen van Nederwiet. En het wordt Daan al snel duidelijk dat het zijn vermoorde vriend is gelukt een nieuwe variant te kweken die een enorme impact op de handel in coca√Įne zal hebben. Hij is de enige die weet waar Leo de veredelingshistorie en receptuur van Venus in de cloud heeft opgeslagen, en dus is Daan het doelwit van grote en kleine drugshandelaren en wordt er meedogenloos op hem gejaagd.

Over Drakenspoor:

De villa waar Chris van Toorop is opgegroeid moet worden verkocht. Samen met zijn halfzus Felice gaat hij aan de slag om de inboedel te inventariseren en een veiling te organiseren. Het leidt zijn aandacht een moment af van de angst om net als zijn ouders ten prooi te vallen aan een ongeneeslijke ziekte. Tijdens het leeghalen van de zolder vindt hij een verzameling drakenbeeldjes en een loden kistje.
Het kistje intrigeert hem en hij neemt het mee naar huis. Vanaf dat moment wordt hij geplaagd door vreemde dromen en kan hij realiteit en fictie bijna niet meer uit elkaar houden. Zijn vrienden beginnen hem te ontlopen en de eenzaamheid wakkert zijn angsten verder aan. Dan gebeurt er iets wat zijn hele leven op zijn kop zet…

Karin las: De Schaduwbokser-Johan Zonnenberg****1/2

De schaduwbokser

Met dank aan Futuro Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Johan Zonnenberg

Uitgever: Futuro

Aantal pagina’s: 175

Genre: Roman / NUR 330

Verschijningsdatum: september 2017

 

Over de auteur:

Johan Zonnenberg is een ervaren auteur, die al vele boeken op zijn naam heeft staan. Van korte verhalen tot gedichten, en van romans tot non-fictie. Met zijn werk is hij al menigmaal in de prijzen gevallen en tot ‚Äėlijstjes‚Äô doorgedrongen; zo bereikte hij met zijn roman Stella A-Z in Libelle‚Äôs Spannende-verhalenwedstrijd van 2009 de top 20 ranglijst.

In 2014 werd hij winnaar van de Paul Harland Debuutprijs voor Fantastiek met de vertelling ZeroKelvin en met Legoland werd hij genomineerd voor het beste reisverhaal Boekenweek 2014.

( www.futurouitgevers.nl )

Cover:

Ik vind deze cover erg mooi. Eenvoud siert! Wat een eenzame en beladen sfeer? Dit in combinatie met de originele titel in het rood, maakt dat ik direct de achterflap wil lezen.

Achterflap:

Victor, dertig jaar, geboortefotograaf, kijkt terug op zijn leven en volgt het spoor naar het beginpunt. Na het stuklopen van zijn relatie met Amy gaat hij uit wanhoop daten. Drie dates worden een totale mislukking. Eén date, Monique, geeft hem moed, niet zozeer voor een nieuwe relatie maar moed als hij naar zichzelf kijkt. Hij kijkt verder terug in zijn leven.

Hoe Amy en hij elkaar hebben leren kennen, hoe fantastisch het was en hoe triest het werd. Zijn vriendschap met Rolf toen hij naar de havo ging en hoe dramatisch die ten einde kwam. Zijn basisschool en het verschrikkelijke ongeluk met zijn ‘buitenspeelvriendje’ Maarten. Door alles heen speelt het levenslange conflict met zijn moeder. Zoals zij hem heel zijn leven heeft dwarsgezeten, het steekt als een graat achterin zijn keel.

Victors moeder is inmiddels aan het dementeren en zit in een verzorgingstehuis. Zijn wekelijkse bezoeken aan haar leveren dezelfde gevechten maar ook onverwachte, tedere momenten op. Bij zijn laatste bezoek in het verhaal vertelt zij wat er rond Victors geboorte met haar is gebeurd en hoe dat haar drastisch veranderde. Eindelijk kan Victor zijn verleden zoals hij zelf zegt ‘steen voor steen gaan opbouwen’.

 

Mening:

Vanaf de eerste zin had De Schaduwbokser me al te pakken. En wat een geweldige titel vind ik dit! De schrijfstijl duwde me direct met de neus in dit boek, hoe mooi en wat fijn, aandachtig lezen is dit.

Victor wordt fantastisch neergezet. En niet alleen Victor, gewoon elk personage wist wel wat bij me los te maken. Van begrip tot zwaar onbegrip. Je raakt ontroerd, krijgt soms een wee√Įg gevoel in je buik, voelt spijt, en daar tussendoor brak er regelmatig een brede glimlach door op mijn gezicht. De dialogen bliezen me in deze ook echt van de sokken. Zo natuurlijk, zo sterk neergezet en doorspekt met onderwerpen waar ik graag zo vanaf de zijlijn stiekem eventjes over mee zou willen praten. Je denkt mee, je voelt mee en je snapt gewoon helemaal wat ze bedoelen. Wat een leesgenot.

Aan dit alles wordt een prachtige dot humor meegegeven, ik ervaarde dat echt als de perfecte balans. De schuingedrukte passages kregen me aan het peinzen. Daar bleef ik even achter welke kant kant de auteur hier eigenlijk mee op wou. Ik kon er even niet al teveel mee. Maar ook dat viel uiteindelijk voor mij volledig op zijn plaats. Zonnenberg werkt door middel van een sublieme opbouw van het begin richting het einde. Een einde wat me méér dan voldaan dit geweldige boek dicht deed slaan.

Geen enkel minpuntje? Toch een kleintje; ik vind dat de beschrijving op de achterflap weinig te raden meer overlaat. Doet niks af aan het leesplezier, maar dat had in mijn ogen anders gemogen.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Psychologie: 5

Vier en halve sterren voor De Schaduwbokser.

Karin Meinen.