De Top 10 van 2020 van: Jac!

Jaaroverzicht 2020

Het maken van de beste 10 boeken was dit jaar niet zo moeilijk; 2020 was beslist geen jaar dat de Scandinavische auteurs een hoofdrol speelden in mijn lijstje. Die tijd lijkt voorbij dat onze vrienden uit het Hoge Noorden de ereplaatsen innemen in het jaaroverzicht, die afkalving vindt jammer genoeg al enige jaren plaats. Het was dit jaar wel erg mager, maar ik heb toch een boek gevonden om een bescheiden rol te spelen in mijn Top tien.

Want dat is het natuurlijk wel, het is een volstrekt subjectieve lijst. Maar vergis u niet, er bestaan nu eenmaal geen objectief samengestelde lijstjes in dit genre. Overigens, erg verheugend is de sterke opkomst van de Spaanse en Franse auteurs. Ik heb zo’n idee dat daar nog veel meer talent rondstruint dat het verdient om ontdekt te worden. Cristian Frascella is zo iemand. Na Sandrone Dazieri, Dario Correnti en Ilaria Tuti om maar eens wat te noemen, een mooie verrassing uit Italië. En wat te denken van Spanje? Dolores Redondo, Eva García Sáenz de Urturi of, zeer recent, Ibon Martín.

Tot slot: de lijst bevat gelezen thrillers in 2020, de releasedatum kan daar fors van afwijken.

1. Cristian Frascella – Het is te koud om te sterven

Barriera di Milano, Turijn, een wijk met mensen aan de onderkant van de sociale ladder, een hoge werkloosheid, belabberde huisvesting in smerige woontorens, vuile straten, de ‘ndrangheta is machtig. Marokkanen, Albanezen, Italianen en Afrikanen vormen er de rauwe multiraciale samenleving. In dit broeierige sfeertje zit de eerlijke loodgieter Driss Bouda (20) in de problemen. Hij heeft een schuld bij de Albanezen, maar is spoorloos verdwenen.

Contrera, een private eye en ex-politieman neemt de klus aan om Bouda op te sporen. Hij wordt ingehuurd door vrienden van Driss, die door hem ooms genoemd worden. Het is weer eens wat anders dan het jagen op overspelige echtgenoten met achttienjarige minnaressen in hotelletjes in de Corso Giulto. Het blijkt al spoedig dat er heel wat meer aan de hand is. Veel meer. Een hele mooie thriller volgt, in de beste tradities van schrijvers als Philip Kerr, Dashiell Hammett, en Philip Marlowe om maar eens wat namen te droppen.

Het is een uitermate cynisch boek.’De waarheid en het recht hebben niets meer met elkaar te maken. Het zijn twee lijnen die verschillende richtingen op gaan en elkaar nooit zullen kruisen. En het is maar de vraag of ze elkaar ooit hebben gekruist.’ De vele humor is van dezelfde soort. Ik heb werkelijk genoten van het erg goed geschreven, broeierige verhaal, tegen het literaire aan qua woordgebruik, zinsopbouw, karakters. Een klassieke whodunit met potentie: over vijftig jaar wordt de thriller nog gelezen, verwacht ik. Het wachten is op deel twee en drie met Contrera.

2. Jean-Christophe Grangé – Bloeddorstige driften

Het doek van Klimt, een lijkbleke vrouw in een blauwgroene jurk tegen een oranje achtergrond, het portret van Johanna Staude, gevangen in de eeuwigheid van … haar hart, raakt Jeanne, de hoofdrolspeelster. En Jeanne laat zich meevoeren naar de verwrongen schilderijen van Egon Schiele, een troost voor de moeilijke dagen van de psychiater. De scene is een van de bijzondere, grote zijlijnen in dit boek, met een bijzonder taalgebruik en uitleg als ware hij de kunstenaar zelf.

Maar Grangé zou Grangé niet zijn als er niet veel meer zaken besproken worden in het boek. Zoals autisme. Uitgebreid wordt ingegaan op het autistische universum. Autisme zou van alle psychiatrische stoornissen misschien wel de sterkste genetische component hebben. Het verband tussen autisme en prehistorie, primitiviteit en regressief gedrag. Geweldig interessante beschouwingen over autisme, agressiviteit en kannibalisme. En niet te vergeten, Totem und Tabu. Het werk van Freud waarin deze de evolutie van de menselijke soort vanuit zijn eigen discipline beschouwt, psychoanalyse – en van daaruit terecht komt bij het oedipuscomplex. De conclusies van Freud zijn onzinnige vertelsels. Hij slaat de plank compleet mis, het slaat als een tang op een varken.

Grangé is op de eerste plaats een schriftelijke verteller die met ongekende fantasie zijn warme en vreselijke verhalen vertelt. Lettergrepen, woorden, zinnen, verhalen uitspuwend zoals de trechter van een vulkaan zijn magma de hemel in slingert. Grangé maakt er weer een hele expeditie van. Van de ene stad maar de andere, landen, bergen, meren doorkruisend en overal de broodkruimels opsporend, die naar de volgende plaats leiden, waar weer iets op Jeanne wacht, een ding of menselijk wezen. Met weer een verhaal etcetera. Grangé is volstrekt uniek binnen de thrillerwereld, zijn taalgebruik, zijn welhaast mystieke, onvatbare verhalen en personen.

De moraal van het verhaal? Een reis verandert je, je identiteit. Jeanne had zich gewend tot Eros, liefde gezocht, maar vooral de dood gevonden, geweld, Thanatos in een infernaal einde. Maar wellicht ziet de individuele lezer dat anders. Prima. Blijft staan de waardering voor dit uiterst boeiende en verbijsterende boek.

3. Fred Vargas – De verdwijningen

Adamsberg en het Woeste Leger. Zo zou de titel ook hebben kunnen luiden. Het is op en top een verhaal van Fred Vargas. Over een eeuwenoude, smerige bende, die levenden met zich mee voert en ze dan laat verdwijnen. De kern van de aantrekkelijkheid van de thrillers van Fred Vargas is gelegen in de chaotische manier waarop Adamsberg zijn zaken, inclusief zijn tableau de la troupe, bestiert. Gelukkig komt daar geen woord Frans aan te pas. Nou ja, vooruit, een paar dan… Het maakt allemaal onderdeel uit van de razendknap beschreven symbiotische relatie tussen werkelijkheid en fantasie, sprookje, verzinsel, verdichtsel, orde en waanzin. Veel subtiele, onderhuidse humor en een aantal sprookjesachtige verhalen, wreed en niet altijd eindigend met een ‘Zij leefden nog lang en gelukkig’.

Het beste boek uit de reeks rond commissaris Adamsberg tot nu toe, ad rem, filosofisch, humoristisch, spannend en absurd zijn enkele onvermijdelijke kwalificaties na het lezen van deze verkwikkende thriller. Niet geschikt voor lezers die niet langs de lijntjes kunnen of willen lezen. Of lezers die heel vlug een boek uit willen hebben. Lees kalm, geniet van je calvados of schrobbelèrke en leg het schrijfsel op z’n tijd weg. Om het speurwerk te laten bezinken. En, geloof het of niet, het achterste voren lezen, valt best mee. Ne, fooleg teh fo tein,  teh etsrethca nerov nezel, tlav tseb eem.

4. M.W. Craven – Zwarte zomer

M.W. Craven heeft een geraffineerde en bij wijle intelligente, zeer goed geschreven thriller geschreven. Deze schrijfstijl en opzet leiden, zeker in de eerste helft van het boek, tot veel leesplezier, met een doorwrocht plot dat iedereen regelmatig op het verkeerde been zet. De humor is van een hoog kaliber, met cynische grappen en opmerkingen en goede oneliners.  Een uiterst goed gedoseerd verhaal derhalve met een klassiek einde. Het deed me beetje denken aan Ragdoll van Daniel Cole. Uitgeverij Luitingh-Sijthoff blundert door eerst deel twee uit te geven.

5. Angela Marsons – Stille schreeuw

Stille schreeuw is een klassieke whodunit, echter met een behoorlijk rauw, om niet te zeggen keihard rafelrandje, hard in de zin van hardvochtigheid en egoïsme, een triest verhaal met gitzwarte humor. Heel opmerkelijk, het boek bevat opmerkingen, wijsheden die de gebruikelijke platitudes overtreffen die in het genre gebruikelijk zijn, filosofisch getinte opmerkingen en gedachten die je niet verwacht bij een rauwdouwer, een analytische rechercheur met een gebrek aan sociale vaardigheden zoals Kim Stone. Goed scenario, zeer zeker, het is toch die stijl van schrijven die ’t hem doet: losjes, venijnig, goede korte scènes, gewoon verrukkelijk om te lezen.

6. Michael Robotham – Meisje zonder leugens

De Australische auteur dondert door met het tweede deel uit deze nieuwe reeks. Michael Robotham geeft wederom blijk van talentvol meesterschap.

Het is een hard boek, een koude thriller met fascinerende ontwikkelingen. En mooie zinnen als: ‘Ze tapt agressief een biertje voor me; ze grijpt het houten handvat vast alsof het de hendel van een valluik is waardoor ze ons kan laten verdwijnen.’ , waardoor mijn dag weer goed is. Uitspraak van de vrouw achter de tap. Kijk, van zo’n uitspraak word ik erg vrolijk van. Een vrouw met ballen. Het is een scherp geschreven boek, met de nodige onderhuidse humor en vele rake oneliners. Philip Kerr herleeft af en toen. De trein dondert door, er zijn geen inzinkingen. Goede karakters, flitsend geschreven, korte hoofdstukjes, met beschadigde mensen van allerlei slag en vlugge scènewisselingen. Gelukkig lopen er ook nog ’normale’ lieden in rond. Maar ja, wat is ‘normaal’? En wat is de waarheid in een wereld vol extreme opportunisten, egoïsten en smerige profiteurs?

¿por Dios!

7. Donald Ray Pollock – De hemelse tafel

Het is september 1917 op de grens van Georgia en Alabama, alwaar vader Pearl Jewett met zijn drie zoons Cane, Cob en Chimney een ellendig bestaan leidt in grenzeloze armoede; knechten zijn ze in een soort onderhorig bestaan op het eindeloze Amerikaanse platteland, wonend in een huisje, liever gezegd vuil krot dat toebehoort aan Thaddeus Tardwellwer. Als Pearl onverwacht sterft trekken de drie zoons, eigenlijk onnozelaars, na de begrafenis de wijde wereld in na Tardwellwer de kop te hebben ingeslagen en zich zijn paarden te hebben toegeëigend.

Al die mooie strips (Blueberry), boeken (Winnetou en Old Shatterhand) en films (Once upon a time in the West) over het Wilde Westen worden in dit boek genadeloos omvergekegeld. Wat overblijft is een smeuïge drek van geweld, hoererij, stront, corruptie, armoede en verschrikkelijke hardheid, maar ook van een hartverwarmende, sociale cohesie.

Het is een ruig boek, een vuig geschrift met een groot aantal freaks en misvormde maatschappelijke verhoudingen. Maar ook een boek met veel bizarre humor Pollock is een auteur die een product aflevert met een stempel, dat moge duidelijk zijn. De vele figuranten in zijn boek zijn geen lege poppen, maar, allemaal hoe klein of gering ook, mensen met inhoud en gevoel. Prima.

8. Helen Fields – Perfecte prooi

Het boek van 474 bladzijden is ingedeeld in twee flinke delen. In het eerste deel worden het gestumper en gestuntel van de politie beschreven, die er maar nauwelijks in slaagt een vinger achter de merkwaardige, doelloze moorden te krijgen. In deel II komen de achtergronden aan de beurt. En dan met name de taakomschrijving van de Moderator, heerlijk gewoon hoe Helen Fields zijn ‘werkzaamheden’ omschrijft. Dat draaiboek, dat verzin je toch niet. De inventieve Fields dus wel, die en passant de naam Sem Culpa, Zonder Schuld, introduceert, een van de vele cynische grappen in dit verhaal.

Een ijzersterke thriller, waarin, traditioneel bijna, weer veel in wordt gegromd en geschreeuwd, met scherpzinnige, spannende, prima gedoseerde verhaallijn(en), goed gekarakteriseerde hoofdpersonen en een scherpe, vileine, katterige stijl van schrijven, waardoor iedereen snel op z’n plaats gezet wordt en daar niet meer vandaan komt. Amusement van de bovenste plank.

9. Sandrine Destombes – De kinderen van het klooster

De eerste kennismaking met Sandrine Destombes was Het dubbele geheim van de familie Lessage, uit 2018. Na een aarzelend begin ontpopte zich een goede vier sterren whodunit. In De kinderen van het klooster, helaas een misplaatste vertaling van Le prieuré de Crest (De priorij van Crest), gaat Sandrine in een hogere versnelling verder. Zowel in de opzet en uitwerking van het verhaal als in de manier waarop zij een en ander heeft beschreven. Het boek is erg goed geschreven. Woord na woord, zin na zin zijn goed geconstrueerd en vallen op hun plaats, zeker in de analyses van het politieteam. Destombe schrijft functioneel; er ontstaat een opmerkelijk goede whodunit. Met een zeer boeiend plot met tal van onverwachte en zeer boeiende zijwegen. Dat zijn we wel meer tegengekomen. De auteur onderscheidt zich echter, door het gebruik van een wel zeer onderkoelde humor in fonkelende, voortreffelijke dialogen.

Het is een erg vrouwelijk boek, in die zin dat verreweg de meeste rollen en zeker de hoofdrollen in de dramatische scènes worden gespeeld door vrouwen. Met het solidaire, vrouwelijke front is niets mis en het mannelijk geslacht wordt buitengesloten. Een lichtvoetige thriller, uitermate leesbaar, met veel humor. Geschikt voor alle vakanties. Met heel veel plezier heb ik het werkje gelezen. Ik denk dat ik fan word van Sandrine Destombes. Nou vooruit, ik kom maar uit de kast, ik ben het al. Fan dus.

10.  Kim Faber & Janni Pedersen – Winterland

 Winterland is het mooie vijf-sterren debuut van Kim Faber en Janni Pedersen, een schrijversechtpaar. De achterkant van het boek geeft een indruk waar het boek om draait: een gruwelijke bomaanslag in hartje Kopenhagen, op 23 december, op de kerstmarkt nabij het Gerechtsgebouw, waarbij 19 doden vallen. Zou het hierbij blijven, dan zou de lezer opgescheept zitten met een middelmatige thriller over de zoveelste terroristische aanslag met dramatische gevolgen. Gelukkig is dat niet het geval. Faber en Pedersen tillen het boek ver uit boven de grauwe middelmaat door een kunstgreep, eigen aan de Scandi-auteurs, toe te passen: de privé gebeurtenissen in het leven van Martin Junckersen en Signe vormen een geïntegreerd onderdeel van het verhaal. En het gekke is, in de loop van het boek zijn de gebeurtenissen op dit vlak, zich net zo boeiend gaan ontwikkelen als de jacht op de aanslagplegers. Het boek past naadloos in de traditie van Sjöwall & Wahlöö (Martin Beck), Henning Mankell (Kurt Wallander) en Steig Larsson (Millenniumtrilogie) waarbij een maatschappijkritische ondertoon altijd en overal aanwezig is.

Geniet van deze mooie dagen met en bij elkaar. Langs deze weg al vast een stevige wens voor een mooi en gezond 2021, want dat zit er aan te komen.

Groetjes,

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Dank aan ISJB Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

FrauAngela

Over Frau Angela:

Kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog sluit de jonge Vlaamse zakenvrouw Angélique (Angèle) Dams een riskante transactie. Ze wordt verraden en belandt uiteindelijk in een gevangenis te Keulen. Tijdens een zwaar bombardement loopt Angèle een ernstige verwonding op, waarna ze toestemming krijgt om in België te herstellen. Daar pakt ze haar oude leven op, maar dan nadert het moment dat ze moet terugkeren naar Duitsland en vliegt de angst haar naar de keel. Hierdoor neemt ze een beslissing die dramatische gevolgen zal hebben voor het verdere verloop van haar leven.

Op latere leeftijd sprak Angèle Dams talloze uren met Ed Bruyninckx, die haar levensverhaal optekende. Frau Angela is een open, eerlijk en verbijsterend boek over oorlog, gevangenschap, verraad en onrecht.

Jac leest:

Vervloekt

Over Vervloekt (Jean-Baptiste Adamsberg deel 8) :

Het begint allemaal in de Londense mist bij de ingang van een kerkhof met de ontdekking van zeventien afgesneden voeten in oude schoenen. Enkele dagen later krijgt Adamsberg in Garches, vlak bij Parijs, te maken met een in stukken gezaagd lijk. Om deze twee op het eerste gezicht totaal verschillende zaken op te lossen duikt de commissaris in het verleden van een familie: in hun geschiedenis, omzwervingen en legendes.

Karin leest:

Dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het recensie-exemplaar.

DeSaraceenseSamenzwering

Over De Saraceense Samenzwering:

Uit de kerncentrales van Iran zijn splijtstofstaven ontvreemd. Israël en de Verenigde Staten voelen zich hierdoor ernstig bedreigd. Zozeer zelfs dat de Israëlische regering overweegt de Iraanse kerncentrales te bombarderen. Geheim agent Jim Matteos wordt belast met het onderzoek naar de verdwenen splijtstofstaven. In Iran ontmoet hij Soraya, een vrouw die beweert over belangrijke informatie te beschikken. De splijtstofstaven zouden in het bezit zijn van een onbekende groepering. Op het moment dat ze overeenstemming bereiken over de voorwaarden waaronder Soraya haar informatie prijsgeeft, vindt er een verschrikkelijke aanslag plaats. Meerdere aanslagen volgen. Niemand eist de verantwoordelijkheid voor de terreurdaden op en vreemd genoeg zijn bij geen van de aanslagen splijtstofstaven ingezet. Het enige aanknopingspunt voor de CIA zijn de mysterieuze codes die steeds door de daders op de plaats van de aanslagen worden achtergelaten. De boodschappers van het kwaad werken toe naar een laatste, ultieme aanslag waarbij de splijtstofstaven wel worden ingezet.

Era Richmen is het pseudoniem van het schrijversduo Herman Zandstra en Eric Bakker.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Jac las: Een dodelijk venijn-Fred Vargas****

Eendodelijkvenijn

Fred Vargas – Een dodelijk venijn

 Over het boek

De hele club, het hele team is nog aanwezig na zijn uitstapje naar IJsland. Spoedig zit commissaris Jean-Baptiste Adamsberg weer in zijn dagelijks ritme. Zijn oplossingspercentage neemt alsmaar toe.

Maar dan, twee doden door het gif van een kluizenaarsspin en dan nog een derde. Bij Jean-Baptiste vormen de gedachten zich al voordat hij heeft nagedacht. De bubbels, de belletjes in de bloedbaan doen zich gelden. Hij weet dat er iets aan de hand is, terwijl er in het geheel nog geen zaak is. Hij dramt door maar de zaak loopt telkens dood in een of andere baai of ander water. De uitdrukking ‘ We naderen de 52ste breedtegraad’ krijgt een andere betekenis. De doorbraak. Die komt maar niet.

Rebellie dreigt binnen het team. Voor de tweede keer binnen een jaar. Wat is er met Adamsberg aan de hand? Waar is zijn verbeeldingskracht en zijn verdraagzaamheid? En Danglard, zijn oudste vriend, doet hij een gooi naar het leiderschap? Volgt een confrontatie? En dat allemaal over het gedoe met de kluizenaarsspin.

Conclusie

De Loxosceles rufescens = de kluizenaarsspin

Dit kleine spinnetje en dan met name het miniscule beetje gif dat het beestje kan produceren speelt  bijna de hoofdrol in deze 392 tellende literaire thriller annex vertelling. Een van de weinige keren dat deze betiteling ook feitelijk correct is.

#MeToo heeft zijn sporen nagelaten en komt duidelijk naar voren in dit boek. Sterker nog , de thematiek van de seksuele intimidatie, aanranding, misbruik en prostitutie  speelt een hoofdrol in dit boek. In twee verhaallijnen nog wel. De gevolgen zijn schrijnend en grotesk en worden door Vargas uitvergroot neergezet. Een mooi stuk historie maar ook de psychologie van het groepsgedrag en het verband tussen gif en impotentie zijn mooie zijlijntjes.

Fred Vargas heeft weer een geweldig boek gepubliceerd.  Een boeiend verhaal waarin de verschillende leden van het team, die allemaal wel een rare tik hebben, hun rol spelen. De plot zit goed en lekker ingewikkeld in elkaar.  De Monty Python achtige humor wordt weer rijkelijk uitgestrooid over de lezer.

‘You love it of you hate it’ zoals men in goed Nederlands zegt.

Maar dat geldt eigenlijk voor de gehele reeks rond Adamsberg. Wie eenmaal gegrepen is door de bijzondere schrijfstijl waarin de couleur locale, de historie en psychologie maar ook de eigenaardige humor en de tegendraadse manier van oplossen van Jean-Bapiste elk hun eigen plaats hebben, zal dit boek in een mum van tijd uitgelezen hebben.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Oktober

Over Oktober :

Op de eerste dinsdag van oktober keert Rosa Hartung terug op haar post als minister van Sociale zaken. Na de dramatische verdwijning van haar twaalfjarige dochter heeft ze een jaar verlof genomen. Een psychisch gestoorde man heeft de moord op Hartungs dochter bekend, maar het lichaam is nooit gevonden.

Op dezelfde dag dat Hartung terugkeert in het parlement, wordt een jonge vrouw op brute wijze vermoord in haar huis in een buitenwijk van Kopenhagen. Een van haar handen is eraf gehakt.

Wanneer de rechercheurs Thulin en Hess arriveren op de plaats delict treffen ze een kastanjepoppetje aan, dat een sinister geheim bij zich blijkt te dragen. En dan wordt er nog een vrouw vermoord. Het heeft er alle schijn van dat de missie van de moordenaar nog niet voorbij is…

Myrtle (16) leest:

Opheteindegaanzeallebeidood

Over Op het einde gaan ze allebei dood :

Een intrigerende roman over de laatste dag van twee Amerikaanse jongens. Een New York Times-bestseller voor young adults.

Iets na middernacht krijgt Mateo een telefoontje. Het is Death-Cast, de organisatie die mensen inlicht dat ze binnen 24 uur zullen sterven. Ook Rufus wordt gebeld. De twee kennen elkaar niet, maar sluiten vriendschap tijdens hun End Day. Ze beslissen samen nog een laatste avontuur te beleven, een onvergetelijke dag die hun beider levens voor altijd zal veranderen. Maar maak je geen illusies: op het einde gaan ze allebei dood.

Jac leest:

Eendodelijkvenijn

Over Een dodelijk venijn (Jean-Baptiste Adamsberg serie) :

In Nîmes bezwijken binnen een maand drie mannen van rond de tachtig aan de gevolgen van een spinnenbeet. Dat is al curieus – nog vreemder is dat de beet van deze spinnensoort, de bruine kluizenaarsspin, doorgaans niet dodelijk is. Commissaris Adamsberg voelt dat er meer achter zit. Zijn onderzoek voert hem naar de vroegere wanpraktijken in een weeshuis, waar deze spin ook al gebruikt werd om angst te zaaien. Maar daar is het spoor niet niet ten einde…

Karin leest:

Met dank aan Uitgeverij LetterRijn.

VerminkteToekomst

Over Verminkte Toekomst (VT serie deel 4) :

De moeder van Sanne Philips verdwijnt spoorloos als haar dochtertje nog maar tien jaar oud is. Sanne groeit op bij haar grootouders en kiest later voor het beroep van rechercheur, mede ingegeven door die eerdere verdwijning.

Vierentwintig jaar later ontvangt Sanne een envelop met daarin de ketting die ze haar moeder kort voor de verdwijning gaf. Op advies van paragnost Will de Jager duikt ze in het verleden en daarbij stuit ze op een hele reeks verdwenen jonge vrouwen. Het onderzoek dat volgt, levert in eerste instantie meer vragen dan antwoorden. Leeft Sannes moeder nog? Waar is ze dan al die jaren geweest? Wie heeft de ketting verstuurd?

Een melding over mogelijke kindermishandeling en een nieuwe vermissing van een vrouw, slokt bijna alle tijd van de rechercheur op. Sanne zet haar zoektocht door en wordt daarbij geholpen door haar collega Luca Borra en paragnost Will.

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

De Rekruut 2.jpg

Over De rekruut :

Voormalig geheim agent Evan Smoak helpt als de ‘Nowhere Man’ iedereen die zich tot niemand anders meer kan wenden. Maar nu is degene die zijn hulp inroept een oude bekende: Jack Johns, de man die hem als kind uit een weeshuis wegplukte en opvoedde alsof hij zijn eigen zoon was. De man die Evan opleidde in het Orphan-project, een officieel niet-bestaand trainingsprogramma van geheim agenten.

In het diepste geheim is een team van huurmoordenaars bezig iedereen die bij het Orphan-project betrokken was uit de weg te ruimen. Ze zitten Jack op de hielen en Evan krijgt van zijn vroegere leermeester nog één allerlaatste opdracht: zoek en bescherm mijn laatste rekruut voor het Orphan-project. Hierdoor komt Evan recht tegenover een oud-collega van hem te staan, Charles Van Sciver, die vastberaden is alle Orphans te doden. Boven aan die lijst staat… Orphan X.

Myrtle (16) leest:

Opheteindegaanzeallebeidood

Over Op het einde gaan ze allebei dood :

Een intrigerende roman over de laatste dag van twee Amerikaanse jongens. Een New York Times-bestseller voor young adults.

Iets na middernacht krijgt Mateo een telefoontje. Het is Death-Cast, de organisatie die mensen inlicht dat ze binnen 24 uur zullen sterven. Ook Rufus wordt gebeld. De twee kennen elkaar niet, maar sluiten vriendschap tijdens hun End Day. Ze beslissen samen nog een laatste avontuur te beleven, een onvergetelijke dag die hun beider levens voor altijd zal veranderen. Maar maak je geen illusies: op het einde gaan ze allebei dood.

Jac leest:

Deomgekeerdeman

Over De omgekeerde man :

In de Provençaalse Alpen wordt de boerenbevolking in het natuurpark Mercantour geterroriseerd door een wolf die het op schapen heeft voorzien. Het beest krijgt al snel reuzenproporties, en dan is het nog maar een kleine stap naar een weerwolf. Als schapenboerin Suzanne door de wolf wordt gedood, kan de sensatiepers niet meer beteugeld worden. Commissaris Adamsbergs aandacht wordt door de voorvallen getrokken omdat ze hem doen terugdenken aan zijn geboortestreek, de Pyreneeën. En vooral omdat hij in een van de televisieverslagen zijn ex-geliefde Camille herkent. Zij is in het gebied met haar Canadese vriend, die er de wolvenpopulatie bestudeert. Als er meer ?moorden? volgen, roept Camille de hulp in van Adamsberg, de enige politieman die gek genoeg is om het weerwolfverhaal niet meteen als massahysterie af te doen.

Karin leest:

Met dank aan De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Mijziejeniet

Over Mij zie je niet :

Ik weet hoe de hel eruitziet.

Ik ben een nabestaande.

Ik ben de moeder van een kind dat werd dood gepest.

Ik weet sinds die dag hoe de hel eruitziet en ik heb besloten om een paar mensen dezelfde ervaring te gunnen…

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan  Ambo|Anthos uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Amsterdam Noir.jpg

Over Amsterdam Noir :

MISDAADVERHALEN IN EEN AMSTERDAMS DECOR

Zoals elke stad heeft Amsterdam een schaduwzijde, een rafelrand. Amsterdam is mooi, levendig en vrijzinnig, maar menselijke emoties als hebzucht, wraak en jaloezie ontbreken er natuurlijk niet, met alle gevolgen van dien. Amsterdam Noir bevat nieuwe verhalen die werkelijk gebeurd zouden kunnen zijn, maar ontsproten zijn aan de fantasie van de auteurs van thrillers en literatuur.  Stuk voor stuk leggen deze schrijvers – allen met een sterke band met Amsterdam –  de duistere kanten van onze maatschappij bloot in een spannend en boeiend verhaal dat zich afspeelt in telkens een andere Amsterdamse buurt of wijk, van het Museumplein tot Tuindorp Oostzaan en van Osdorp tot de Watergraafsmeer.

Deze bundel, waarin actie minstens zo belangrijk is als psychologie, is samengesteld door René Appel en Josh Pachter. René Appel behoort al meer dan dertig jaar tot de top van de Nederlandse Thrillerauteurs. Josh Pachter is een bekende Amerikaanse misdaadauteur, readcteur en vertaler Nederlands- Engels.

Met bijdragen van Karin Amatmoekrim, René Appel & Josh Pachter, Abdelkader Benali, Michael Berg, Walter van den Berg, Hanna Bervoets, Theo Capel, Loes den Hollander, Murat Isik, Mensje van Keulen, Herman Koch, Max van Olden, Christine Otten, Anneloes Timmerije en Simon de Waal.

Myrtle (15) leest:

Met dank aan Uitgeverij De Fontein voor het recensie-exemplaar.

Hebzucht

Over The Cruelty 2 – Hebzucht :

Gwen en haar vader zijn ondergedoken in Uruguay. Het leven is er zwaar: voortdurend over je schouder moeten kijken is killing. Wanneer haar vaders naam op een dodenlijst blijkt te staan, beseft Gwen dat afwachten geen optie meer is. Ze moet proberen hen beiden te redden, maar de tijd dringt. Met de hulp van haar vriend Terrance, stort een vastberaden Gwen zich in de wereld van geld, spionage en verraad. Daar wachten nieuwe én oude vijanden. En deze keer zijn ze niet van plan haar te laten ontsnappen.

Jac leest:

Neptunus

Over De terugkeer van Neptunus :

Inspecteur Adamsberg probeert al dertig jaar lang een moordenaar, bijgenaamd Neptunus, te ontmaskeren. Hij weet wie de man is, maar hij heeft bewijzen nodig die ook anderen kunnen overtuigen. Deze Neptunus, inmiddels hoogbejaard, is er nu op lepe wijze in geslaagd om – tijdens een werkbezoek aan Canada – van Adamsberg zelf een moordverdachte te maken. Adamsberg moet alles in het werk stellen om zijn onschuld te bewijzen.

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij Marmer voor het recensie-exemplaar:

GroteZus

Over Grote zus :

Als Veum eenmaal aan een opdracht begint, ontdekt hij vaak het ene lijk na het andere, dit tot groot ongenoegen van de politie. Varg Veum krijgt bezoek van een vrouw die zich tot zijn verbazing voorstelt als zijn halfzuster. Maar ze is niet gekomen om de familiebanden aan te halen, ze wil dat hij haar petekind zoekt, de 19-jarige Emma, die naar Bergen is vertrokken om daar te studeren. Na haar verhuizing uit het studentenhuis is ze spoorloos verdwenen zonder een adres achter te laten. Het onderzoek voert Veum naar het ruige kustgebied tussen Bergen en Haugesund, waar een criminele motorbende de lakens uitdeelt. Natuurlijk laat Veum zich door het brute geweld niet afschrikken, maar dan neemt de zaak een onverwachte wending die hem ook persoonlijk raakt.

Jac las: De man van de blauwe cirkels-Fred Vargas****1/2

 

Vargas

Over de schrijver:

Fred Vargas, pseudoniem van Frédérique Audouin-Rouzeau, (Parijs, 7 juni 1957) is een Franse historicus, archeologe en schrijfster. Als pseudoniem voor haar boeken koos ze de naam “Fred Vargas”. Vargas is archeozoöloge en geschiedkundige van opleiding, en is gespecialiseerd in dierlijk gebeente.

( Bron: Wikipedia)

Over het boek:

De knappe 50-tiger Mathilde, lijdend aan de ziekte van de zevende dag, en de mooie blinde, Charles Reyer genaamd, wiens blindheid veroorzaakt is bij het ontleden van het voortbewegingssysteem van een katachtige, in dit geval een gore leeuwin, raken met elkaar in gesprek op het terras van Café Saint-Jacques ( what’s in a name). Wat blijkt, haar minnaar is vertrokken na een aanval van een haai op haar been. Fred Vargas zet direct de toon in het eerste hoofdstukje.

Hoofdpersoon in het boek is Jean-Baptiste Adamsberg, benoemd tot commissaris in Parijs, in het 5e arrondissement. Adamsberg heeft niet de trekken van de commissarissen zoals we gewoon zijn aan te treffen in reguliere thrillers. Hij krabbelt tekeningetjes op zijn knie,draagt geen horloge, is altijd te laat ( dat was hij al bij zijn geboorte, zestien dagen), denkt nooit grondig na, maar heeft een geniale oplossingsgave. Zijn ongestructureerde geest en dwaallust leiden tot niet-rationele oplossingen. En in de liefde heeft hij geen geluk. Camille, zijn grote liefde, wil hij nog een keer zien, al is het maar voor een uur.

Zijn adjudant is Danglard, een rationalist, die zich in de loop van de dag verliest in een alcoholische loomheid, in de regel ’s middags na drieën. Danglard gaat gebukt onder de zorgen voor zijn kinderen, nadat zijn vrouw er vandoor is gegaan met haar minnaar.

Het boek is bevolkt met bizarre figuren, met dito karakters, zoals daar zijn Clémence, de oude aan contactadvertenties verslaafde alleenstaande met spitse tanden, die nog nooit gescoord heeft; Charles, de mooie blinde, die vals als een kat, een grote mate van tegendraadsheid aan de dag legt. Met name bij het helpen oversteken van oude vrouwtjes. En natuurlijk Mathilde Forestier, die diepzee onderzoekster, die er ook ettelijke, niet nader te duiden gewoonten op na houdt en aangeduid wordt met koningin  Mathilde.

Waar draait het verhaal om?

Een man tekent cirkels met blauw krijt op de trottoirs van Parijs, perfecte cirkels, op èèn na, en in het midden van die cirkels bevindt zich een onbenullig voorwerp, een ijscohoorntje,een krulspeld, een wattenstaafje. Adamsberg laat de cirkels en objecten fotograferen. Hij vermoedt naderend onheil. Hij krijgt gelijk. Er wordt een moord gepleegd – een vrouw met een doorgesneden keel- met het slachtoffer in de cirkel, gevolgd door een tweede slachtoffer en een derde.

De cirkels roepen vragen op. Waarom betreurt Adamsberg het dat zijn verdachte geen suikerziekte onder de leden heeft? Wat zijn dat voor kronkels, gespeend van enige betekenis, wat zijn dat voor zinloze ondervragingen en banaliteiten? Waarom heeft Danglard, de byzantinist en witte wijndrinker pur sang ( er is overigens geen verband tussen beide feiten), zo genoeg van Augustin-Louis Le Nermord, dat hij het verdomd ook maar een letter te lezen van diens ‘Ideologie en Maatschappij onder Justinianus’? En dat Adamsberg, die woord voor woord leest, juist wel gebiologeerd is door dit boek?

Voor de niet-lezer, de niet-ingewijde, zijn dit chaotische zinnen zonder enige betekenis. Bent u niet gesteld op een zekere chaos en gaat uw voorkeur uit naar een rechtlijnig verhaal? Dan kunt u dit speelse boek beter niet lezen, het lezen ervan zal leiden tot irritatie en meer ernstigere aandoeningen van de geest. Wilt u wel meegaan in de chaotische maar doeltreffende geest van Jean-Baptiste Adamsberg, dan wacht u een humorvol, erudiet avontuur met vele zijlijntjes, dialogen en introspecties, die soms niet maar meestal wel te volgen zijn.

Want natuurlijk lost Adamsberg de moorden op, maar het motief van de moordenaar? En dan komt de aap uit de mouw en verrast Vargas de lezer met een fraaie ontknoping in deze onorthodoxe thriller met uitbundige, extravagante figuren, die je niet gemakkelijk vergeet. Ach, wat zou ik graag van een consumptie genieten met Mathilde Forestier op het terras van Café Saint-Jacques!

4,5 sterren.

Ps: Mes compliments à Rosa Pollé, qui a produit une très belle traduction à mon avis. Merci bien.

Jac Claasen.

Jac las: IJsmoord-Fred Vargas*****

VARGAS_IJsmoord_WT.indd

 

Fred Vargas – IJsmoord:  4,5 of 5 sterren?

Fred Vargas, pseudoniem van Frédérique Audouin-Rouzeau, (Parijs, 7 juni 1957) is een Franse historicus, archeologe en schrijfster. Als pseudoniem voor haar boeken koos ze de naam “Fred Vargas”, Fred is de afkorting van haar naam Frédérique, terwijl ze met Vargas hetzelfde pseudoniem koos als haar tweelingzus Joëlle, die als schilder werkte onder de naam Jo Vargas. Eind jaren 80 begint ze met het schrijven van politieromans, waarvoor ze de term “rompol” lanceerde, een samentrekking van “roman policier”. Haar eerste roman Les Jeux de l’amour et de la mort verscheen in 1986. Hiermee won ze al meteen dat jaar de Prix de roman policier du Festival de Cognac. Een hoofdpersonage in verschillende van haar romans is politiecommissaris Jean-Baptiste Adamsberg.

Vargas is archeozoöloge en geschiedkundige van opleiding, en is gespecialiseerd in dierlijk gebeente. Later ging ze naar het Pasteur Instituut, als eukariotisch archeologe

(Bron: Wikipedia)

Beschouwingen over het boek:

Marie-France vangt Alice Gauthier van 33bis op toen ze viel bij haar wandeling van 30 meter naar de postbus, en vermijdt zo dat ze dodelijk letsel oploopt. Alice wordt afgevoerd naar het ziekenhuis, en Marie-France post na tot maximaal zeven bedenkingen te hebben geteld, de brief. Enkele dagen later overlijdt Alice. Zelfmoord, de twijfels zijn groot. Alice, een kordate gepensioneerde lerares wiskunde, met de haren gewassen ’s ochtends en met parfum op. “Het was geen zacht eitje.” En een mysterieus teken achterlatend op de zijkant van de badkuip. Dit wordt een zaak voor commissaris Adamsberg en inspecteur Danglard

Adamsberg, de commissaris die nooit nadenkt, en er alleszins andere vreemde gewoonten op nahoudt. Zo laat hij nooit de kans onbenut om door het gras te lopen, ondanks de bolletjes kleefkruid die zich vastmaken aan de stof van zijn broek, een bewijs volgens zijn korpschef dat hij nooit een normaal niveau van beschaving had bereikt.

De moorden leiden naar een archaïsch gezelschap genaamd “Vereniging ter Bestudering van de Geschriften van Maximilien Robespierre.” Ja, de Robespierre van het schrikbewind, terreur en de guillotine, de advocaat uit Arras, uiteindelijk onder dezelfde guillotine aan zijn eind gekomen, waarna een 15 minuten durend gejuich losbrak. Het illustere gezelschap speelt de geschiedenis na ten tijde van de Franse Revolutie, met als gevolg verbluffende psychologische veranderingen, zelfs pathologische uitwassen tot gevolg hebbend.

De ontwikkelingen in het onderzoek naar inmiddels vier moordzaken hebben een reis naar IJsland tot gevolg, naar een groot stuk rots, een rots in de vorm van een vos met  vossenogen. De afturganga, de mythische kracht, de dode geest van het eiland, ontbiedt hem. De gift is een uiterst schokkende revelatie. De achtergebleven verwarde gelederen behoeven een strakke teugel. Het moorden blijft doorgaan. Een vijfde slachtoffer. Politiecommissaris Jean-Baptiste Adamsberg moet de onrust en rebellie stoppen en de moorden oplossen. Maar hoe?

Conclusie:

Kunt u het bovenstaande af en toe niet plaatsen? Geen nood. De illustere brigade van de commissaris ook niet. Op een zeker moment zijn de bizarre en contrasterende karakters het spoor bijster. Zelfs Danglard. De chaotische denkwijze van Adamsberg vertolkt dit als volgt: ” Ideeën komen altijd uit het water. Maar ze gaan weer weg als je praat.”

Het boek van Vargas bevat weer vele mooie uitspraken. Laat ik me beperken tot de volgende zin. “Angsten, die voortwoekeren in twijfel, zoals champignons in een kelder, kunnen alleen worden verdreven door kennis van de feiten”.

Testimonials op de cover, een teken van intellectuele armoede, luiheid en verdorvenheid van de uitgever en veelal een bron van irritatie, zijn in dit geval terecht. Joris Luijendijk verwoordt het in een knoepert van een gemeenplaats: ” Fred Vargas is een feest om te lezen”. Dit bevestig ik met zeer grote instemming. Een voorbeeldje. Adamsberg is met gezwinde spoed onderweg naar de oplossing, als hij wordt aangehouden door twee dienstkloppers. Praten en delibereren helpt niet. Zijn rijgedrag is twijfelachtig en hij moet blazen. Positief zegt het blaaspijpje. De afloop mag u zelf lezen.

Bent u geïnteresseerd in de de Franse revolutie in het algemeen en in Robespierre ” De Onomkoopbare” in het bijzonder, dan is IJsmoord helemaal een echte voltreffer.

Vargas zet een uitermate boeiend verhaal neer, spelend in het heden, met sterke wortels in het verleden, spelend in Parijs, met vertakkingen naar het eiland Grimsey in IJsland. De lezer van de werken van Fred Vargas zal dienen te beschikken over een grote mate van affiniteit jegens het absurdisme en het ongerijmde. Laat u niet van de wijs brengen door de aparte schrijfstijl – dat is slechts een kwestie van tijd, alles went ( zelfs een vent, hoor ik hier en daar mompelen op de achtergrond) –  noch door de grote hoeveelheid aan personages en de op het oog verwarrende scènes in de nagespeelde bijeenkomsten van  de Assembleé. Hetzelfde geldt voor de mensen van zijn brigade, met hun speciale fysieke of mentale eigenschappen, hun gedragingen ,overpeinzingen en gedachtespinsels. Het leidt slechts tot verhoging van de leesvreugde. Zelfs de kat ontkomt niet aan eigenaardige gedragingen.

De ontknoping is, naast spannend,zeker fraai. Met enige weemoed leg ik het boek weg. Dit is het tweede boek van Fred Vargas dat ik ter hand heb genomen en zeker niet het laatste. Hulde aan Rosa Pillé en Nini Wielink voor de in de ogen van een leek niet gemakkelijke vertaling. De Franse titel Temps glaciaires is door de uitgever misleidend en onterecht verdraaid in de ordinaire titel IJsmoord. Een in alle opzichten foute titel. De toelichting hierop laat ik ter wille van de leesbaarheid en de spoilers achterwege.

De waardering:

De chaos blijft voortduren. De negen van een docent is vierenhalve ster of toch, afgerond, vijf sterren?

Jac Claasen.