Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar.

ommekeer

Over Ommekeer:

Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt.
Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven:
Nobody messes with Robert Dayle!
Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt.

… en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest …

Een actie met enorme gevolgen.
Een psychopaat versus een weerloos gezin.
Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ommekeer is het eerste deel van een vierdelige misdaadromanserie over het leven van Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol Vanhoven.
Sophie Ester (1967)is een pseudoniem. De auteur woont in Overijssel. Ze debuteert in het misdaadgenre.
Met deze roman, de eerste in een vierdelige serie, laat ze de lezers kennis maken met een psychopaat, die geen grenzen kent.

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar.

ommekeer

Over Ommekeer:

Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt.
Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven:
Nobody messes with Robert Dayle!
Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt.

… en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest …

Een actie met enorme gevolgen.
Een psychopaat versus een weerloos gezin.
Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ommekeer is het eerste deel van een vierdelige misdaadromanserie over het leven van Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol Vanhoven.
Sophie Ester (1967)is een pseudoniem. De auteur woont in Overijssel. Ze debuteert in het misdaadgenre.
Met deze roman, de eerste in een vierdelige serie, laat ze de lezers kennis maken met een psychopaat, die geen grenzen kent.

Myrtle leest:

Hot Mess

Over Hot Mess:

Hot Mess [zn.] – een aantrekkelijk persoon, die zich regelmatig in een staat van chaos bevindt.

Heb je weleens aan een zondagse brunch gezeten terwijl je nog rook naar zaterdagnacht? Regelmatig je bed, Netflix en pizza verkozen boven menselijk contact? Of nog steeds de huur van je muffe appartement niet opgezegd omdat hij zo lekker goedkoop is?

Ontmoet je soulmate, Ellie Knight.

Haar leven… loopt niet bepaald zoals gepland. Ze haat haar baan, haar vrienden beginnen allemaal te settelen en zich voort te planten, en haar huisgenoten zijn ronduit bizar. Sommigen zullen Ellie omschrijven als een ‘hot mess’. Maar wie heeft wél alles perfect voor elkaar?

Hot Mess is een schaamteloos grappig verhaal met een heldin waar velen zich in zullen herkennen: Ellie – een moderne Carrie Bradshaw meets Bridget Jones.

Jac leest (samen met Tal):

Vind mij

Over Vind mij:

Rosa pleegde vijf jaar geleden zelfmoord, maar haar vriend Jar denkt nog elke dag aan haar. Sterker nog, hij is ervan overtuigd dat hij af en toe een glimp van haar opvangt. Hij ziet haar overal: in de menigte, op een roltrap, in een café…
Wanneer Jar Rosa’s dagboek in handen krijgt, worden de raadsels rond haar dood alleen maar groter. Hij raakt er steeds meer van overtuigd dat zijn grote liefde nog in leven is, hoewel iedereen dit tegenspreekt en hem waarschuwt dat hij aan het doordraaien is. Dan ontvangt hij een smsje: ‘Ik moet je zien. Rosa.’
Jar hoopt dat hij nu eindelijk kan bewijzen dat zijn intuïtie het bij het rechte eind had, maar hij beseft niet dat hij aan het begin staat van een nog veel gevaarlijker avontuur.

Jac en Tal lazen: Negendoder-Ule Hansen***1/2

DE negendoder.jpg

Over de auteur:

De flaptekst

Ule Hansen is een pseudoniem voor het Berlijnse schrijversduo Astrid Ule ( van Duitse komaf) en Erik Hansen (Amerikaan). Negendoder is hun eerste thriller en de start van een razend spannende thrillerserie in het hedendaagse Berlijn.

Over het boek:

Emma Carow, 19 jaar oud en maagd, wordt meegenomen en drie dagen lang mishandeld, verkracht en gekerfd door haar ontvoerder. Het bloed stroomt uit al haar lichaamsopeningen. Haar leven wordt beheerst door een obsessieve gedachte: wraak.

Als na zeven jaar cel haar ontvoerder vrij komt, barst er een ongekende mediagekte los. Uwe Marquart houdt lezingen, verschijnt in praatprogramma’s en heeft een brede schare fans. De perverse verkrachter wordt bejubeld en bewierookt. In zijn boek ‘Loutering. Mijn lange reis naar mijzelf’ wordt Emma op een bepaalde manier neergezet.

Emma heeft een politieopleiding gevolgd, en is doorgestoomd naar de functie van profiler. In die hoedanigheid wordt zij geraadpleegd over de hangende lijken van de Leipziger Platz, al gauw in de volksmond als de ‘mummiemoorden’ betiteld, de cocons van ducktape waarin de slachtoffers zijn gewikkeld en de uitdrogingsdood zijn gestorven. Zij heeft het moeilijk in het macho politiewereldje.

Haar privé leven is in wanorde, staat op z’n kop. Alles loopt door elkaar. Seks wordt geconsumeerd als een slice pizza. Hap, slik, klok, weg. Aanvaringen, botsingen. Haar therapeute heeft haar geadviseerd om een profiel van zichzelf te maken. Een profiler die zichzelf moet profileren! Hoe leuk.

Ondertussen lopen de absurde moorden door. Emma kan het niet laten om te gaan rechercheren. Het is haar taak niet en het valt ook nog eens buiten haar bevoegdheden. Het profiel van de dader(s) wordt bijgesteld, maar een aspect heeft zij over het hoofd gezien. Met alle gevolgen van dien…

Conclusie:

Ule Hansen heeft een klassieke thriller geschreven waarin het hele proces van onderzoek tot ontmaskering van de dader op een bijzonder boeiende manier beschreven wordt.

Uitgebreid wordt stilgestaan bij het functioneren van een gigantisch politieapparaat, zoals dat van Berlijn. Dat levert fascinerende inkijkjes op, en vele mooie, humoristische en snelle dialogen. De stad Berlijn speelt een prominente rol in deze thriller. Niet alleen overdag maar ook ’s nachts met de drek en uitwassen die bij een wereldstad horen.

De geile mediagekte rond een vrijgekomen verkrachter deed mij denken aan een gerespecteerd verslaggever als Twan Huys. Deed hij, verblind door de te verwachten kijkcijfers, niet hetzelfde door Holleeder uit te nodigen voor zijn promotietour?

Het boek telt een groot aantal bovenmatig goede scènes. De schrijvers zijn op hun best in gevatte dialogen en typeringen. Zoals daar zijn de Urbexers ( Urban Explorers). Maar ook de hilarische scène in opvanghuis ´Rust in de Storm’, of een hilarische beschrijving van de heavy metal scene en zijn aanhangers.

Het boek kent een zeer sterke eerste helft, vijf sterren waardig. Op een gegeven moment doet zich een merkwaardig feit voor. Emma ontspoort, maar niet geheel toevallig, hetzelfde gebeurt met het verhaal. De auteurs raken het gevoel voor verhoudingen kwijt, lopen uit de rails en worden ongeloofwaardig. Veel erger kan een schrijver niet overkomen. De auteurs treden teveel in detail, waardoor je de draad soms kwijtraakt. Het verhaal is spannend, en toch komen bepaalde delen ongeloofwaardig over en is het verhaal redelijk voorspelbaar.

Wij komen beiden uit op:

Drie en halve ster.

Tal Plantaz & Jac Claasen.

De klapekster ( negendoder) doet iets wat vrijwel geen andere vogel doet: hij spietst z’n prooi aan de boom. Overigens eet de klapekster lang niet al z’n vangsten op. Hij is een hebberd die meer vangt dan hij op kan; de vogel wordt daarom ook wel negendoder genoemd.

(Bron: https://vroegevogels.bnnvara.nl/nieuws/lugubere-winterhobby )

Jac en Chriss lazen: Het vorige meisje-J.P. Delaney***1/2

Vorige Meisje

Over de auteur:

J.P. Delaney is het pseudoniem van een Amerikaanse auteur. Het vorige meisje is zijn eerste thriller, en zal binnenkort worden verfilmd door Ron Howard (regisseur van de Dan Brown-films).

(Bron: http://www.debezigebij.nl/auteurs/j-p-delaney/)

Volgens de volgende bron heeft J.P. Delaney reeds meerdere succesvolle boeken op zijn of haar naam staan: https://www.bookbrowse.com/biographies/index.cfm/author_number/x11907/jp-delaney

Over het boek:

Een nieuwe auteur met een debuut.

Dat betekent dat de harde schijf gereset moet worden. Immers, onbevooroordeeld, zo blanco mogelijk, wil je kennis nemen van het nieuwe. Jammer genoeg wordt op de achterzijde Lee Child aangehaald die het heeft over ‘een vrijwel perfecte psychologische thriller’. Fout denk je bij jezelf. Twee keer fout. De uitspraak klopt niet, nog erger is dat Lee Child deze doet. Maar goed, de harde schijf nogmaals gereset.

De eerste veertig bladzijden had ik een goed gevoel bij het boek. Vreemd, onrust, dreiging, er hangt iets in de lucht, er zit iets aan te komen met dit boek. De onbestemdheid van het debuut, een nieuwe auteur die iets meeslepends opzet.

Hier kan wel eens een vijf sterren debuut aankomen.

Edward Monkford, architect van beroep, charmant, charismatisch, heeft een maf technohuis gebouwd. De eisen die hij aan de huurders stelt zijn ridicuul en worden in een contract van tweehonderd bladzijden extreem gedetailleerd opgelegd. Het wordt al snel duidelijk dat deze Edward Monkford een obsessieve, manipulatieve controlfreak is, een sociopaat van de ergste soort, een man met een antisociale persoonlijkheidsstoornis die weigert zich aan te passen aan de gebruikelijke gedragsnormen. Zo’n exoot trekt probleemgevallen aan.

Dat zou allemaal nog niet zo erg zijn en zeker spanningsverhogend kunnen werken, als de twee andere hoofdpersonen maar niet zo overduidelijk blijk geven van een werkelijk infantiele naïviteit. Het resultaat: twee Barbie popjes, Emma en Jane geheten, die in hun grenzeloze aanbidding voor een Ken met een piemeltje, alle alarmbellen negeren. Want er gaan een hoop alarmbellen af. Het moet gezegd worden dat Jane naar het einde toe wat assertiever wordt en zelfs haar verstand gaat gebruiken.

Wat mankeert er aan dit boek? Van alles.

Het absurde, absoluut ongeloofwaardige plot, de plastic karakters zonder enige diepgang. Maar vooral de koudheid en kilheid die dit boek ten toon spreidt. Niet alleen blijkt het uit de ridicule en absurde eisen en voorschriften m.b.t. de bewoning, maar vooral uit de leegheid van het techno huis. Symbool voor de leegheid van de hoofdpersonen.

Om een voorbeeld te geven van de ongeloofwaardigheid.

Toen op een bepaald moment, mijnheer de architect met beide handen (sic) sexuele handelingen begon te verrichten, midden op het inwijdingsfeestje van een gebouw en niemand iets in de gaten had, sloeg de slappe lach toe en kon J.P. Delaney niet meer serieus genomen worden.

De waardering zakt naar een ster.

De mening had postgevat dat de semi, quasi-intelligente, meerkeuzevragen afkomstig waren uit de Amerikaanse variant van Mijn Vriendin. Grote vergissing. Een hele club van psychologen en psychiaters in Amerika schijnt hier mee bezig geweest te zijn.

In de regel leg ik een boek na honderd bladzijden aan de kant. Echter een gegeven paard kijk je niet in de bek – leesmaatje Chriss had ook voor mij een exemplaar toegezonden gekregen – dus ik lees maar door. Een duorecensie begin je met z’n tweeën en beëindig je samen.

En zie: daar gebeurt het wonder.

Gelukkig dondert die verschrikkelijke Edward op, hij gaat op zakenreis, en dan blijkt dat er een alleraardigste thriller uit rolt. Maar meer ook niet.

J.P. Delaney hanteert de ik-vorm bij het schrijven, vanuit het perspectief van Emma en Jane wordt een verhaal verteld. Beide geschiedenissen, in verschillende tijdlijnen, lopen onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig synchroon. Zodanig zelfs dat het niet meer uitmaakt wie aan het woord is. In het begin is dat wisselen van heden naar verleden best verwarrend. Op den duur leest het toch wel lekker weg.

Ik heb een hekel aan de ik-verteltrant. De veelal beperkte visie en de veelheid aan persoonsgebonden gedachten, gevoelens maken een verhaal er meestal niet beter op. Dat valt mee. Emma en Jane blijven plastic figuren.

Met een hele grote uitzondering: Delaney weet op een zeer boeiende en emotionele manier de unieke beleving van een zwangerschap te verweven in dit boek. En wel op een zeer speciale manier.

De ontknoping is echt niet zo waanzinnig als de Daily Mail doet voorkomen. Toevallig had ik een keertje goed opgelet, en die ene hint die de schrijver geeft, is genoeg om wat zaken door te hebben. Echter in de allerlaatste zin dat Jane aan het woord is komt wel een mooie draai. Alhoewel?  Als een konijn uit een hoge hoed komt de auteur met een tweesnijdend ‘deus ex machina’ tevoorschijn.

Delaney maakt veel goed in het tweede deel van het boek. Er is sprake van een intelligent opgebouwd plot,  en de uitwerking van de vele raadsels die aan Monkford en het huis kleven worden prima uit de doeken gedaan.  Het boek is zeker behoorlijk spannend, maar de achterstand is te groot. Opvallend is het gebrek aan humor in het verhaal, geen glimp of begin van zelfs maar een glimlachje.

De gedachte aan een bloedeloze Amerikaanse sitcom met ingeblikt geluid blijft rondzweven. Een surrealistische thriller in een surrealistische omgeving met surrealistische mensen van vlees en bloed.

Waardering:  zeven op 10 punten, afgerond op:

Drie en halve sterren.

Chriss, Jac Claasen.

PS: Vergeet vooral niet het dankwoord te lezen. In de allerlaatste regel van het boek komt wat mij betreft de echte ontknoping naar voren.

Jac en Chriss lazen: De Dorst-Jo Nesbø

de dorst

Jo Nesbø – De Dorst *****

Jo Nesbø (Oslo, 29 maart 1960) is een Noors popmuzikant bij de in eigen land zeer bekende band Di Derre, en schrijver van misdaadverhalen en kinderboeken. Het hoofdpersonage van zijn verhalen is de aan drank verslaafde detective Harry Hole.

Nesbø heeft economie gestudeerd aan de Norges Handelshøyskole in Bergen. In zijn jeugd speelde hij samen met zijn jongere broer Knut, betaald voetbal voor Molde FK. Problemen met zijn kruisbanden in beide knieën maakte een voortijdig einde aan een profcarrière.

Nesbø ontving de Rivertonprisen, een jaarlijkse prijs voor de beste literaire thriller in Noorwegen en de Glazen Sleutel, een jaarlijkse prijs voor de beste literaire thriller in Scandinavië voor zijn boek Vleermuisman. Het boek De Sneeuwman wordt op dit moment verfilmd en is in oktober 2017 in de bioscoop te zien. Zijn werk wordt in meer dan vijftig landen uitgegeven. Wereldwijd heeft hij meer dan 33 miljoen boeken verkocht.

( Bronnen: Wikipedia en https://www.debezigebij.nl/auteurs/jo-nesbo/)

Wij, Chriss ( niets gelezen van Jo Nesbø) en Jac (Nesbø fan) hebben tegelijk dit boek gelezen. In een intensief berichtenverkeer hebben wij elkaar op hoogte gehouden van meningen, verwachtingen en opvattingen over boek en schrijver. Heel verhelderend en gigaleuk. Hieronder onze meningen over deze thriller

Jac over het boek:

Elise Hermansen tindert er rustig op los. Na de zoveelste teleurstellende ontmoeting met een tindernono gaat zij er een punt achter zetten. Zij besluit te stoppen. In de aller allerlaatste ronde, met drie matches, swipet zij de eerste twee naar links, de derde, de allerlaatste, naar rechts, naar ‘ik-ben-nieuwsgierig-naar-jou’, gevolgd door het vrolijke plinggeluid van haar iPhone dat er een match was. Het zou haar dood worden. Daar blijft het niet bij. De moorden hebben een ding gemeen: het is een bloedbad, het lijkt wel of iemand zijn tanden zet in de halsslagaders  en de slachtoffers laat doodbloeden

Harry Hole is gelukkig en heeft de rust gevonden, die hij nooit gehad heeft. Hij is van de drank af en hij wordt elke morgen wakker naast zijn vrouw Rakel Fauke, de liefde van zijn leven. Hij doceert op de politieacademie. De jaren gaan tellen. Hij heeft een leesbrilletje nodig en af en toe trekt Fauke, pats boem, een grijze haar uit zijn hoofd. Mikael Bellman, hoofdcommissaris, heeft politieke ambities en schakelt Harry Hole in om de zaak op te lossen. Zijn reputatie als harde en onverbiddelijke crime fighter staat op het spel. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Harry wordt toegevoegd als aparte onderzoeksgroep aan het team van Katrine Bratt, hoofd recherche afdeling geweld.

In dit elfde deel van de Harry Hole serie is Jo Nesbø op zijn best. Alle bekende figuren passeren de revue. Isabelle Skoyen, Mikael Bellman, Truls Berntsen. Upper,middle en lower class. Ze hebben een ding gemeen. Zijn zijn gek op macht, geld en sex. In willekeurige volgorde.

Nesbo zet een ijzersterk verhaal neer over een moordenaar zonder empathie, gedreven door de gekte in z’n hoofd die hem zegt te moorden. Harry vertrouwt zijn geluk niet. Harry Hole, de anti-held, weet dat er altijd een moment zal komen dat Oleg, zijn stiefkind,  en Rakel gevaar lopen, dat hij ze verliest, tenminste dat denkt hij. Maar ook dat er een moment komt dat hij vreest, het moment dat hij toe zal geven aan de dorst. De moordenaar heeft ze hem toegeroepen: ‘Jij kent de dorst, geef het gewoon toe, Harry. En op een dag zal jij ook drinken.’

Maar er is ook die andere verslaving, de verslaving aan het politiewerk. Hij moet kiezen tussen Rakel die is opgenomen in het ziekenhuis en zijn werk. Dit soort dilemma’s en alle zijlijntjes in het grote verhaal maken het lezen van De Dorst tot een waar genoegen. Vermeldenswaard is het gebruik van apenval, uit het boek Zen en de kunst van het motoronderhoud van Robert Pirsig. (Een cult boek uit de jaren zeventig, handelend over harmonie, vrede en krankzinnigheid).

Jo Nesbø is duidelijk geïnspireerd door dit boek dat wereldwijd een groot succes was. De apenval speelt een belangrijke rol in dit boek. Daarnaast zijn er de kleine zijlijntjes over het Goldmann dilemma, het begrip ‘Dutch wife’ bij de chinezen maar ook zeker zijn bespiegelingen over de moraal ( De moraal – die volgens sommigen door God is gezonden en eeuwig is – is net zo veranderlijk als onze schoonheidsidealen, vijandsbeelden en modetrends) en vele andere zaken die het boek meerwaarde en leesplezier geven. Opmerkelijk is gebruik van vele namen en titels uit de rockmuziek.

Jo Nesbø heeft een uiterst spannende en boeiende thriller geschreven, geheel in de tradities van de Harry Hole serie, met zinderende dialogen, excellent, intelligent plot, goede actiescènes en de altijd aanwezige grauwsluier waar Nesbø in uitblinkt: geluk lijkt een op dun laagje ijs dat bij het minste of geringste weggevaagd kan worden.

Wees gerust, Harry Hole staat in De Dorst als een huis.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

PS: Zeker als los staand boek te lezen. Echter lezing van het voorafgaande deel Politie is niet onverstandig.

Chriss over het boek:

Zelfs jij wordt uiteindelijk voor de gek gehouden…

Katherine Bratt, hoofd recherche van de afdeling geweld is niet op zoek naar “Harry Hole Wannabe’s”. Maar met dit boek is er wel een nieuwe Harry Hole fan.

Al snel durf je nooit geen tinder meer te installeren op je telefoon en word je meegezogen in bizarre verhaallijnen, maak je kennis met een seriemoordenaar waardoor je maag soms omdraait. Je wordt zelfs in 1 hoofdstuk door verschillende alinea’s van de ene locatie naar de andere gebracht om je dorstig te houden.

Ondanks dat ik nog geen enkel boek van Nesbø had gelezen en dus ook niet bekend was met Harry Hole, ben ik binnen een aantal pagina’s verkocht en worden mijn gedachten heen en weer geslingerd. Met psychologische hersenkrakers als de “apenval”. Als je wilt overleven moet je de kunst verstaan om los te laten. De dorst is als een vuur dat geblust moet worden. Jij kent de dorst Harry, op een dag zal jij ook drinken. Ondanks dat Harry Hole een eenling is en het feit dat hij misschien niet de beste vader of echtgenoot is, is hij toch een man die te vertrouwen is op wat hij zegt. Dit maakt dat je Dorst krijgt naar meer Harry Hole.

Vijf sterren.

Vijf unanieme sterren namens Jac & Chriss.

Leesclub Kai- Duorecensie Karin & Corina

Leesclub KAI namen

Met dank aan Nienke Pool / Miranda Hillers voor het mogelijk maken van deze Leesclub.

Auteur: Miranda Hillers

Uitgever: MH Books

Aantal pagina’s: 307

Genre: New Adult / NUR 343

Verschijningsdatum: april 2017

Over de auteur:

Met veel passie en liefde schrijft Miranda Hillers romantische verhalen met een twist. Ze draaien om de liefde gecombineerd met drama. Op jonge leeftijd verslond Miranda bijna alles wat er te lezen viel. Later hield ze dagboeken bij en schreef ze over de belevenissen van het stappen met haar vriendinnen inclusief de nodige liefdesperikelen. Met name die periode heeft haar een paar jaar geleden gedreven tot het schrijven van de Blingg en WWW-serie.

Al haar boeken en ebooks zijn bestsellers in het New Adult genre en in het najaar van 2017 verschijnt DEX in een Engelse versie.

( Bron: www.mirandahillers.nl )

 

Cover:

Karin:

Zwoele cover, passend bij het genre. De tekst maakt me nieuwsgierig.

Corina:

Hmmm knappe jongeman. Past bij ’t genre denk ik. Nice.

Achterflap:

Het is toch een cliché dat de lijn tussen liefde en haat dun is? Of is het dat de liefde alleen maar van één kant komt?

KAI
We lagen samen in de box.
We speelden samen in de zandbak.
We liepen hand in hand naar school.
We ervaarden de eerste kus met elkaar.
We deden het voor de eerste keer met elkaar.
Nu haat ze mij.

STELLA
Je kent het vast wel.
Iemand die veel voor je betekent. Een belangrijk persoon van wie je weet dat die ook om jou geeft en die je nooit meer kwijt wilt. Maar opeens daalt dat gevoel door allerlei redenen in rap tempo naar beneden.
Boeien, zou je denken. De oplossing is toch makkelijk? Je besteedt er gewoon geen aandacht aan. Maar in mijn geval is het niet zo simpel om hem te vermijden.
Hij is namelijk mijn buurjongen.

**WWW is een vierdelige serie over Dex, Kai, Liam en Collin. De mannen zijn allen vrouwengek, flirten graag en nemen het ervan. Je leeft tenslotte maar één keer.
Wanneer ze de ware tegenkomen, denken ze de buit al gauw binnen te hebben. Of dat zo heel makkelijk gaat is nog maar de vraag.

Mening:

Karin:

Het is al een tijdje geleden dat ik het genre Romantiek las en het is in ieder geval het eerste boek voor mij dat onder New Adult valt. In de ik-vorm switch je van Kai naar Stella, en van het verleden naar vooral ook het heden. Welkom in de wereld van de pubers en de jong volwassenen!

Kai is het tweede deel in de WWW-serie en is prima op zichzelf te lezen, het maakt echter wel nieuwsgierig wat er vooraf dan precies met Dex gebeurd is. De relationele ontwikkelingen tussen Kai en Stella maken duidelijk een groei, gelukkig wel want vooral Kaaiman heeft wel wat goed te maken ook zeg maar. Het geheel leest makkelijk weg, te makkelijk af en toe naar mijn smaak, het had qua brengen meer volwassen gemogen, maar het verhaal pakt en de personages met hun belevenissen weten me gretig genoeg te houden.

Corina:

Vlot en simpel, dat is vanaf het begin duidelijk. Miranda hanteert die twee dingen uitstekend en voor wie er van houdt is het geheid helemaal prima. Het past 100% bij het genre net als de uitwerking van de personages. Niet te veel diepgang, maar ook niet te oppervlakkig. Er zit een mooie balans in dat alles.

Karin:

De twintigers die zich zo ongeveer gedragen als zestienjarigen weten toch ook naar een punt te komen waar de volwassenheid zijn intrede doet. Mooi gedaan want dat voelt goed en is welkom op dat moment. Verliefdheid, onzekerheid, haantjesgedrag en de invloeden van galbakken en groeperingen van buitenaf spelen allemaal een rol, waarbij de echte vriendschap mooi uit de verf komt.

Voeg daar een dot seks, voetbal, spanning, gevaar, een geheim en actie aan toe, en je zit in een heerlijke go with te flow leesmodus. Het is ontspannend lezen; niet moeilijk en doorspekt met fruitige en verdorven personages.

Corina:

De afwisseling van tijd en perspectief is mooi gedaan en zorgt op geen moment voor lastige leesmomenten. De gehele verhaallijn an sich is op de seksscènes na wat kinderlijk en daar moet je van houden.

Persoonlijk hou ik van wat meer nadenken tijdens het lezen, van onverwachte dingen en dit is toch wel een klassiek gevalletje van “kat en muis”. Lees: Jongen wil meisje en krijgt haar maar hoe en wanneer?

Karin:

Men belandt in de meest wisselende, onwerkelijke situaties ook, waar je gewoon lekker onnadenkend heerlijk in meegaat.

En daar ligt voor mij de kracht van Kai. Het niet na hoeven denken, maar gewoon genietend lezen en lekker verzinken in een verhaal waarin absoluut van alles gebeurt. Kai geeft wat ik van dit genre verwacht en ik heb er fijne uurtjes leesplezier aan beleefd.

Corina:

Met op het einde toch nog even een spannende twist is dit zeker in zijn genre een goed en lekker weg te lezen boek, maar voor mij had alles even wat meer uitgediept mogen worden. Toch heb ik wel lekker gelezen en ben ik benieuwd wat de andere jongens te vertellen hebben.

Conclusie:

Karin:

Ik rond af naar boven, vier sterren voor Kai.

Corina:

Drie sterren voor Kai.

Dit geeft een mooie gemiddelde score van drie en halve sterren voor Kai.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

 

Leesclub Slapen doen we morgen weer: Duorecensie Karin & Corina***1/2

Leesclub Alice Bakker

Met dank aan Godijn Publishing en Nienke Pool voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Alice Bakker

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 187

Genre: Young Adult, NUR 285/ Fictie 15+

Verschijningsdatum: 6 mei 2017

 

Over de auteur:

Alice Bakker (1970) is freelance schrijver en heeft haar eigen tekstbureau “in Woordenland”. Eerder publiceerde zij diverse verhalen in verhalenbundels en heeft ze mooie schrijfprojecten op haar naam staan. Slapen doen we morgen weer is haar debuut.

( Bron: http://www.godijnpublishing.nl )

Cover:

Corina:

Hij is me wat te donker, maar ik vind de kleurstelling wel mooi. Tikje mysterieus, i like it!!

Karin:

Party Machen! De cover in combinatie met de titel maakt vrolijk. Dit in tegenstelling tot het kleurgebruik wat dan juist weer donker oogt. Het is duidelijk dat het om een Young Adult gaat, tof gedaan. Het maakt nieuwsgierig naar de achterflap.

Achterflap:

De vijftienjarige Merel gaat met haar vrienden naar het Koningsnachtconcert in het Klaverpark. Daar treedt de band Twils op, waar Merel en haar vriendin Sarah groot fan van zijn. Als er een aanslag gepleegd wordt tijdens het concert verandert alles. Al snel blijkt dat het niets met terrorisme te maken heeft, iemand heeft het op Twils gemunt. Waarom? En wat heeft Merel met de dader?

Slapen doen we morgen weer is een Young Adult over vriendschap, dood en je minder voelen dan een ander.

Mening:

Corina:

Een actueel onderwerp, wat na het dichtslaan nog actueler werd. Korte hoofdstukken met grote letters maken dat je door het boek heen vliegt. Maar niet alleen daardoor. Alice heeft een vlotte schrijfstijl, al is hij mij wat te makkelijk soms. Dit kan door het YA genre komen, maar ik denk dat mijn nichtje van 17 het met mij eens gaat zijn en hem door zou schuiven naar haar broertje van 13.

Karin:

Slapen doen we morgen weer start met een spannende proloog. De ouders van Merel komen er via de tv achter hoe een aanslag een direct einde brengt aan het concert van Twils. Een concert waar dochter Merel aanwezig is….

Vervolgens gaat het even een stapje terug en maak je als lezer kennis met Merel, een puber die prima voorzien is van het ‘puberbrein.’ Impulsief en het in eerste instantie allemaal zelf wel denken te weten. Heerlijk. Bijna chronologisch vervolgt het verhaal zich en het leest allemaal bijzonder vlot weg. Groot lettertype, makkelijke schrijfstijl, korte hoofdstukken, je vliegt door de bladzijden en door het gehele boek heen.

Corina:

Merel is een echte puber en dat wordt mooi beschreven. Haar relatie met haar ouders is ook zoals je dat vaak ziet met pubers. Toch heb ik puntjes van twijfel en komt niet alles geloofwaardig over. Zoals bijvoorbeeld hoe de vader reageert vlak na de aanslag. Maar ook met betrekking tot het politie onderzoek en de ontwikkelingen met de dader en dergelijke, slaan mijn twijfels nog meer toe.

Karin:

Andere personages doen hun intrede, vrienden, familie, en ook de dader komt uiteraard aan bod. Het is actueel, bizar actueel zo bleek in Manchester, en een goed verhaal wat mijn aandacht vast wist te houden. Toch wist het me her en der niet geheel te overtuigen. Met name de manier van reageren van de vader en zeker ook de leraren zorgden ervoor dat ik het verhaal dan even niet kon geloven. De hulp die wordt geboden aan het politieteam is in mijn ogen een beetje ongeloofwaardig, maar het gaf weer wel een lekkere schwung aan het verhaal.

Neemt ook niet weg dat het een kunst is hoe in deze Young Adult zware onderwerpen als een aanslag en het verlies van mensen op gedoseerde wijze gebracht worden. Die passages zijn indrukwekkend maar blijven ondertussen geschikt voor de jeugdige lezers. Ook de jonge personages die vrij aan de oppervlakte blijven, en hun belevenissen, zal de jeugd in mijn ogen aanspreken. Voeg daar spanning en prachtige songteksten aan toe, en voilà!

Corina:

Toch is het een fijn boek om te lezen en weet Alice de spanningsboog redelijk strak te houden. Al met al een leuk boek voor twaalf- tot zestienjarigen denk ik.

Karin:

Al met al wordt hier een heftig gebeuren op een hele toffe manier neergezet en zo ik het inschat zou dit prima gelezen kunnen worden vanaf een jaar of 13 tot een jaar of 16.

Conclusie:

Corina:

Schrijfstijl: 3

Leesplezier: 3

Plot: 3.5

Spanning: 2.5

Originaliteit: 3

Psychologie: 2.5

Drie sterren voor Slapen doen we morgen weer.

Karin:

Schrijfstijl: 3.5

Plot: 3.5

Originaliteit: 4

Psychologie: 2.5

Leesplezier: 3.5

Spanning: 3

Drie en halve sterren voor Slapen doen we morgen weer.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Leesclub Circus Cesaria: Duo-recensie Karin en Corina***1/2

Leesclub4 copy

Met dank aan Sanne Hillemans voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Sanne Hillemans

Uitgever: Sunny Hill Books

Aantal pagina’s: 210

Genre: Roman

Verschijningsdatum: mei 2017

 

Over de auteur:

Sanne Hillemans (25) is auteur van New Adult boeken. Ze heeft Bedrijfskunde (MER) en Psychologie gestudeerd in Groningen, woont regelmatig over de grens (Frankrijk, Indonesië) en is in haar vrije tijd het liefst aan het schrijven. Ze is in 2017 begonnen met het uitgeven van haar werk in eigen beheer, omdat ze een control freak is die alle touwtjes zelf in handen wil houden.

( Bron: http://www.sannehillemans.com )

De cover:

Karin:

Wat een prachtcover. De kleurstelling, de sfeer. Op uiterlijk zou ik dit boek direct oppakken en de achterflap willen lezen!

Corina:

Rustig, mysterieus, intrigerend. Drie woorden om te omschrijven dat ik hem prachtig vind.

De achterflap:

Een tragisch verlies heeft ervoor gezorgd dat Noah zijn verdriet al wekenlang in alcohol verdrinkt. Als hij een baan aangeboden krijgt bij een reizend circus, ziet hij geen reden om niet te gaan. Deze drastische verandering kan precies zijn wat hij nodig heeft.

Er lopen veel interessante mensen rond op het circusterrein, maar degene die eruit springt, is een meisje van zijn leeftijd dat voor iedereen een glimlach klaar heeft. Terwijl haar aanwezigheid hem uit een donkere put trekt, lijkt zijn nabijheid het tegenovergestelde effect op haar te hebben.

 

Meningen:

Karin:

Wat vond ik dit een heerlijk wegleesboek! In een originele setting, met pakkende personages neemt Sanne je mee het circusleven in.

Na het tragische verlies van Sara gaat het niet lekker met Noah. Drank en wiet lijken een uitvlucht maar is het dat ook wel? Noah wordt na een bezoek aan het optreden wakker in het circus, oorzaak drank, en Noah blijft en reist vervolgens mee op verzoek van de circusdirecteur Cesar. Cesar, mijn held in dit verhaal. Hij is mysterieus maar vooral ook de goedheid zelve.

Corina:

Sanne neemt je in een fijne, vlotte schrijfstijl mee door het leven van vooral Noah en Emily. Noah heeft het zwaar na een verlies en leeft er maar een beetje op los. Begrijpelijk verwoord en geloofwaardig beschreven. Na een avondje compleet dronken worden belandt hij bij Cesar in de circustent en sluit zich uiteindelijk aan in deze wonderlijke wereld.

Karin:

Meerdere personages doen hun intrede en via switchen van het heden naar het verleden leer je met name Noah en Emily steeds beter kennen. Circus Cesaria biedt een nieuwe familie, een nieuwe wereld en ik geniet. Waarom en hoe zijn ze bij het circus beland? Daar blijkt bij een ieder een heel verhaal en verleden achter te zitten.

Liefde, verlies, eenzaamheid en vertrouwen, het zijn thema’s die er in dit verhaal toe doen maar vooral ook hoe ga je daar dan mee om? Het lezen over het circusleven met al zijn ‘bewoners’ vind ik heerlijk, en langzaam lijkt het allemaal naar elkaar toe te groeien.

Corina:

Langzaam leer je alle personen beter kennen en met terugblikken naar het verleden worden de problemen van de hoofdpersonen langzaam duidelijk. Met hier en daar ook nog een onverwachtse twist.

Alle aspecten die in een leven belangrijk zijn worden besproken, al vind ik bij tijd en wijle Noah echt een watje en Emily soms iets te naïef. Het is wel hoe de wereld soms in elkaar steekt en Sanne verwoordt alles heel mooi.

Karin:

De schrijfstijl is mooi en eenvoudig van aard en het leest als een speer. Sanne doet nergens moeilijk en gedurende het verhaal werd ik verrast met een toffe plottwist. Dat zag ik niet aankomen!

Het verleden wordt goed uitgediept en ook de bijkomende gevoelens neem je met gemak over vanaf het papier. Richting einde wist Emily me zelfs een beetje te irriteren, dat je denkt: Nu weet ik het wel.

Corina:

Op het einde gebeuren een paar dingen die ik niet zag aankomen, maar die mijn nekharen wel overeind deden schieten. Knap gedaan en dan wil je echt wel heel graag weten hoe dat zich verder ontwikkelt. Maar dan is daar opeens klap boem het einde. En blijkt het een vervolg te krijgen. P**p dat wist ik niet en had ik niet zien aankomen. 😦

Karin:

Het einde zelf blijkt open te zijn. Mijn eerste reactie, al knipperend met de ogen: Neeeeeee, is dit een eerste deel?? Om vervolgens te denken: het tweede en laatste deel, Ave Cesaria pak ik zeker op, want ik wil toch echt weten hoe dit afloopt.

Nog even geduld hebben tot eind 2017 dus!

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 3.5

Leesplezier: 3.5

Plot: 3.5

Originaliteit: 3.5

Psychologie: 4

Drie en halve sterren voor Circus Cesaria.

Corina:

Schrijfstijl: 3.5

Leesplezier: 3.5

Plot: 3

Originaliteit: 3

Psychologie: 3.5

Drie en halve sterren voor Circus Cesaria.

 

 

Leesclub Over het spoor: Duo-recensie Karin en Corina ***1/2

Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Eva Keuris

Uitgever: Prometheus

Aantal pagina’s: 272

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: 21 maart 2017

Over de auteur:

Eva Keuris (1978) studeerde in 2005 af aan de opleiding Writing for Performance van de HKU. Tijdens haar studie werkte ze ruim vier jaar als dialoogschrijver en eindredacteur voor de soap Onderweg naar Morgen. Ze schrijft verschillende televisieseries en toneel. Met haar toneelstuk Addergebroed won ze in 2005 de Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs. Op dit moment is zij eindredacteur bij SpangaS, geeft zij les aan de Schrijversacademie en werkt zij mee aan verschillende speelfilms. Over het spoor is haar debuut.

( Bron: http://www.uitgeverijprometheus.nl )

Cover:

Karin: 

Zo op het eerste gezicht denk ik met een YA te maken te hebben. Ik hou ook van YA en wanneer ik verder kijk is de aangename verrassing daar. Een thriller! Het blauw gecombineerd met de gele letters vind ik gaaf. Eva Keuris is me nog onbekend en het ‘over de auteur’ maakt indruk. Ik ben bloednieuwsgierig nu.

Corina: 

Een close-up met een half weggevaagd jongensgezicht. Mysterieus maar niet perse mooi.

Achterflap:

Op donderdag 21 augustus om 20.30 uur verschijnt de naam van Jordi de Wit op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.

Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Echter, naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid steeds verder weg te raken. Maar íemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond?

Over het spoor is een geniale psychologische thriller. Eva Keuris zet de lezer met volle overtuiging voortdurend op een ander spoor, zij verwart en vervult tot aan de laatste pagina.

Meningen:

Karin:

Wat een fantastische introductie! Verteller is Stella Lammers, in de ik-vorm. Wat een indrukwekkende manier van kennismaken en Keuris weet me direct omver te blazen met een zeer eigen en meer dan kundige schrijfstijl. Dit is helemaal mijn ding!

Corina:

Eva pakt je de eerste paar hoofdstukken in met een meer dan fijne en beeldende schrijfstijl. De personages worden vanaf regel één goed neergezet en prima uitgediept. De wil van Julian om zijn verhaal te vertellen, de tegenstand van zijn ouders, worden mooi neergezet. Toch wordt het in mijn ogen al snel een beetje langdradig, en hoop je op een mooie twist en extra spanning. Helaas komt dat niet echt uit de verf, terwijl het onderwerp zich daar wel voor zou lenen.

Karin:

Daarna neemt ze je terug naar de dag van de moord. Het is een opsomming van gebeurtenissen en toch zit het ook vol gevoel. De basis voor het verhaal is gelegd, Stella gaat 7 jaar later in opdracht van Ingmar zijn kant van het verhaal vertellen en vanaf nu duik je de diepte in. Een diepte aan personages waarbij een ieder stuk voor stuk aan bod komt, niet heel spannend maar wel zeer onderhoudend en op originele wijze gebracht.

Corina:

Bepaalde ontwikkelingen zie je van mijlenver aankomen, en zijn dan ook niet verrassend en soms zelfs te voorspelbaar voor mij. Toch blijf je lezen door de fijne personages en de schrijfstijl. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, doordat er op de achterflap stond “een geniale psychologische thriller”. Het psychologische aspect maakt Eva meer dan waar, maar het thriller-element heb ik niet terug kunnen vinden in het verhaal.

Karin:

Een ieder blijkt zijn eigen verhaal te hebben, zijn eigen rugzak ook en tijdens het lezen krijg ik een vaag vermoeden welke richting dit uitgaat. Helemaal zeker van mijn zaak ben ik niet en de vraag is of de twijfel of de eerste ingeving klopt. Het laatste blijkt het geval. Wat betreft het literaire- en psychologische aspect scoort Over het spoor bij mij hoog.

Corina:

Desondanks is Eva een auteur om in de gaten te houden, want het uitdiepen van karakters en het maken van mooie verhaallijnen kan ze zeker, nu nog de onverwachtse twist en de echte spanning.

Karin:

Wat betreft de spanning schiet het in deze voor mij voor een thriller tekort. Het einde laat me nadenken wat ik daar nu eigenlijk van vind. Daar hou ik van en één ding is zeker, ik heb hier uren leesplezier aan beleefd en een volgend boek van Eva Keuris pak ik op zeker op!

Conclusies:

Karin:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4.5

Spanning: 2

Leesplezier: 4

Plot: 3

Drie en halve sterren voor Over het spoor.

Corina:

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 4

Spanning: 2

Plot: 2

Psychologie: 4

Originaliteit: 3

Drie en halve sterren voor Over het spoor.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

 

Samen Gelezen-Karin & Corina: Spaans bloed-Felicita Vos****1/2

Spaans bloed juist

Met dank aan Uitgeverij De Kring voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Felicita Vos

Uitgever: De Kring

Aantal pagina’s: 288

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 9 maart 2017

Over de auteur:

Felicita Vos is dochter van een Roma-vader en een Nederlandse moeder. Haar schrijverschap kenmerkt zich door een grote maatschappelijke betrokkenheid. Haar non-fictieboek Blauwe haren, zwarte ogen (2008) gaat over de Roma-cultuur. In Addergebroed onderzoekt ze taboes als vrouwenhandel en darkrooms. Haar romandebuut Duivelsklauw (2014) beschrijft een bijzondere familiegeschiedenis waarin de Roma- en de Nederlandse cultuur botsen. Spaans bloed is op 9 maart verschenen.

( Bron: http://www.uitgeverijdekring.nl )

Cover:

Karin:

Een vrouw met lang haar, balancerend voor de wind. Ik vind de cover passend en heel mooi, net als de titel.

Corina:

Intrigerend een vrouw op een reling, hoe strookt dat met de titel??

Achterflap:

Sommige familieschandalen kunnen beter geheim blijven…

Livia is net partner geworden van een prestigieus architectenbureau als een raadselachtig telefoontje uit Madrid haar zorgvuldig opgebouwde leven ontwricht. Haar tante Pilar, die ze al jaren dood waande, is ernstig ziek en wil haar laatste dagen met Livia doorbrengen. Ze had zich heilig voorgenomen geen voet meer op Spaanse bodem te zetten, maar besluit nu toch na achttien jaar terug te gaan naar haar kleurrijke familie.

Vanaf dat moment neemt Livia’s leven een wending die ze niet had kunnen voorzien. In het huis van haar jeugd doet ze schokkende ontdekkingen over het verleden. Ogenschijnlijk onschuldige familieleden lijken een rol te spelen in een kwaadaardig complot. Maar de onthutsende waarheid die uiteindelijk aan het licht komt, overstijgt alles.

Spaans bloed is een aangrijpende, magische roman over een meisje dat ten prooi viel aan ultiem verraad en zich daar bewonderenswaardig aan ontworstelde.

Mening:

Karin:

Spaans bloed is mijn kennismaking met Felicita Vos en oioioi wat een prachtig en indrukwekkend boek vind ik dit! De schrijfstijl maakt direct indruk, hoe prachtig en kundig en Vos laat je op geheel eigen wijze het verhaal zien, voelen en meemaken.

De opbouw is daarbij subtiel en het verhaal begint in de ik-vorm vanuit Livia. Livia heeft een leven opgebouwd in Nederland en het roept al vrij snel allemaal vragen op. Wat is er al die jaren geleden gebeurd in Spanje? Waarom heeft Livia geen contact met haar familie en hoe kan het dat tante Pilar in leven is?

‘Het geheugen van het hart zeeft slechte herinneringen weg en maakt de goede mooier. Dat stelt ons in staat om met het verleden te leven.’

Corina:

Felicita neemt je mee door het leven van Livia en Pilar via een mooie, maar soms wat zware schrijfstijl. Even inkomen, maar zeker de moeite waard. Het wisselen van personages gaat op een subtiele manier en maakt dat je je aandacht niet verliest.

Waar heeft Pilar zo’n spijt van en wat probeert Livia zo hardnekkig te vergeten c.q. niet toe te laten in haar heden? Deze vragen komen al vroeg in het boek in me op en Felicita houdt je lang in het ongewisse.

Karin:

De weg naar het antwoord krijgen op al je vragen is gewoon zo mooi, wat een leesgenot. Vanuit Pilar en Livia komt het verleden tot leven, waarbij de passages vanuit Pilar doorspekt zijn met haar geloof; ‘zwaar’ maar zó goed geschreven.

De Spaanse woorden tussendoor zijn duidelijk in de context, zijn achterin het boek op te zoeken en geven een extra schwung aan het verhaal. Je maakt kennis met de familie en de personages en laagje voor laagje wordt de waarheid tevoorschijn gepeld. Personages die je hart weten te stelen, en die je laten balanceren: in hoeverre kan mijn begrip gaan als lezer? Dat dit begrip ook inderdaad ergens ophoudt en de teleurstelling daar is.

Corina:

Dankzij Felicita waan je je in Spanje, wat versterkt wordt door de Spaanse woorden. Livia en Pilar staan ijzersterk in het verhaal. En owow wat mooi! Ik heb vanaf regel één een hekel aan Pilar en krijg met elke regel meer kippevel van haar. Livia haar geheim blijft lang onduidelijk en dat vond ik bij vlagen wat langdradig worden. Zonde!

Karin:

Vos weet maatschappelijke thema’s aan te snijden waar je U tegen zegt. Voeg daarbij familie, verraad, geweld, jaloezie en gelukkig ook liefde: het liet me glimlachen, ronduit schrikken en huiveren, walgen en daartegenover geeft het hoop.

Dat je zó meeleeft dat je met een klomp in je maag hoopt dat dit nog op de plek weet te vallen. Dat dit nog in orde komt voor zover mogelijk. Die uitkomst hou ik natuurlijk voor mezelf en rest me alleen nog te zeggen: Spreekt dit je aan, pak op dit boek. Wat een pracht van een roman!

Corina:

Als de geheimen uitkomen en de verhalen samenkomen kan je niks anders denken dan “mijn god”. Felicita pakt een onderwerp in combinatie met ijzersterk uitgewerkte gevoelens zo in een verhaal dat je er soms duizelig van wordt.

Het einde is bizar, briljant, schokkend en mooi tegelijk.

Conclusie:

Karin:

Vier en halve sterren voor Spaans bloed.

Corina:

Vier sterren voor Spaans bloed.

 

Corina en Marc-Jan lazen: Het Dossier-Anya Niewierra*****

het-dossier

Met dank aan Uitgeverij BforBooks voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anya Niewierra

Uitgever: BforBooks

Aantal pagina’s: 320

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: januari 2017

De Cover:

Corina:

Knallend geel met de titel uitgesneden in de kaft met daar achter een schilderij! Daar is maar één woord voor! GAAF!! Oppakken en snel die achterflap lezen.

Marc-Jan:

De cover was het eerste waar ik dolenthousiast over was! Het is een paperback maar het materiaal is erg dik waardoor het boek erg stevig is. De titel is uitgesneden en wanneer je de kaft omslaat zie je dat er een mooie plaat tevoorschijn komt. Ik begon dus vol enthousiasme te lezen.

De Achterflap:

Berlijn, 9 november 1989, in de nacht dat de Muur valt: de 21 jarige Josta Wolf ontsnapt uit de Stasi gevangenis Hohenschönhausen. Ze zat hier opgesloten, omdat ze verdacht werd van het stelen van het Königstein Dossier. In deze map zaten de documenten die konden bewijzen dat het DDR regime kunst vervalste om deze vervolgens in het Westen te verkopen.

Mechelen, 18 april 2014: de weduwe Josta Bresse overleeft een aanslag op haar leven. Ze ontdekt dat er een relatie is met haar vroegere werk als kunstvervalser. Ze vlucht naar Berlijn, want alleen hier kan ze antwoord vinden op de vraag wie haar destijds heeft verraden. Uiteindelijk komt ze oog in oog te staan met de man die haar leven verwoestte. Hij plaatst haar opnieuw voor een gruwelijk dilemma.

Meningen:

Marc-Jan:

Wat een fantastisch verhaal! Zeker het origineelste verhaal dat ik ooit gelezen heb. Het verhaal speelt zich af in 2014 maar grijpt steeds terug op de periode waarin Josta in de DDR woonde en ‘werkte’. Met een criminele daad waarover ik niet heel vaak een verhaal gelezen heb, orgaanroof, zet Niewierra hier een enorm goede literaire thriller neer.

Corina:

Het eerste hoofdstuk is schuingedrukt en BAM je zit in het verhaal. Wie is deze verteller? Wat heeft het van doen met Josta, de hoofdpersoon in het verhaal? Afwisselend neemt Anya je mee door het leven van Josta en door het leven van de verteller. Overzichtelijk door het anders nummeren van de hoofdstukken en het andere lettertype.

Josta is het slachtoffer van een bijzonder misdrijf wat gelijk in het begin van het verhaal naar voren komt. De vraag rijst gelijk, waarom leeft ze nog? De link naar haar DDR verleden wordt snel gelegd en roepen meer en meer vragen op.

Marc-Jan:

Een misdaad in het nu die verband houdt met Josta’s tijd in de DDR en haar bezigheden van toen. Het verhaal wordt verteld vanuit Josta maar af en toe komt er een schuingedrukt, kort hoofdstukje tussendoor waarin iemand zijn kant van het verhaal vertelt aan ene Emma. Deze hoofdstukjes zijn ook op een andere manier genummerd, met Romeinse cijfers. Aan deze schuingedrukte stukjes moest ik eerst erg wennen, maar al gauw vond ik ze erg van waarde voor het verhaal. Al helemaal toen ik erachter kwam, wat de bedoeling was  van deze stukken (echte thriller reden!).

Corina:

Anya beschrijft het verleden, de angst, de woede en vooral de bizarre manier van werken van de Stasi, alsof je erbij was. Sterk, krachtig en je aandacht verslapt geen moment. Ook de schuin gedrukte hoofdstukken staan als een huis en maken het verhaal compleet, ondanks dat je niet helemaal je vinger kan leggen op wie, wat en waarom.

Als Josta naar Berlijn vlucht om uit te zoeken waarom ze 25 jaar na dato nog steeds doelwit is van moordenaars, begint er een kat en muis spel. Langzaam vallen de spreekwoordelijke puzzelstukjes in elkaar, maar tot op het eind blijf je er met een paar in je handen zitten.

Als dan alles uiteindelijk past denk je alleen maar: “Jeetje hoe bedenk je zo een ingenieus plot?” Alles klopt van A tot Z.

Conclusie:

Marc-Jan:

De term Literaire Thriller staat er niet voor niets op. Dit is een boek dat ik op mijn literatuurlijst mag zetten voor mijn mondeling in mijn examenjaar. En dat ga ik misschien ook wel doen!

Ik geef Het Dossier vijf hele sterren!

Corina:

Anya heeft een ijzersterke thriller neergezet, gebaseerd op de (voor ons westerlingen) bizarre leefomstandigheden in het voormalig DDR. En de navolging die het eventueel zou kunnen hebben in deze tijd. De persoon Josta is kei goed neergezet en ook de overige personages staan prima op hun plek in het verhaal. Minpuntje voor mij was het laatste hoofdstuk, de ruim twee jaar later. Het verhaal was voor mij af en ik zie nu, een paar dagen na het dichtslaan, nog niet de toegevoegde waarde.

Vijf sterren op alle fronten.

Marc-Jan van Dam en Corina Nieuwenhuis.