Samenlezenisleuker-De leesclub: Een gouden gezin-Jolanda Zuydgeest duo-recensie Mariska en Hans ****

leesclub stap1 Zuydgeest Gouden Gezin copy

Met dank aan Godijn Publishing voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Jolanda Zuydgeest

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 232

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 9 December 2017

Over de auteur:

Jolanda Zuydgeest-Prina (1962), groeit op in een gezin met negen kinderen. Als kind is ze al druk , veel lezen, lekker schrijven en creatief bezig zijn. Na een onbezorgde jeugd trouwt ze met Alex, en samen krijgen ze drie fijne dochters.

(Bron: www.godijnpublishing.nl.)

De cover:

Mariska:

De tekst op de cover greep me meteen, doordat mijn echtgenoot mijn mantelzorger is. De portretjes maken duidelijk dat het om een familie of gezin draait. Ik kreeg een idee over de leeftijd van de betrokkenen, want zulke portretjes worden nu niet meer zoveel in huizen gehangen, dat is meer iets van een tijdje terug.

Hans:

De cover vind ik heel toepasselijk, omdat het om een gezin gaat dat met alle facetten op de cover weergegeven aan de muur omringd door goud.

De achterflap:

‘Ik heb een gouden gezin.’ Het zijn de laatste woorden van mijn vader voor hij overlijdt. Met hulp van haar negen kinderen lukt het mijn moeder om verder te gaan met haar leven. Tot er opnieuw tegenslag is. Ze wordt depressief en probeert zichzelf van het leven te beroven. De zorg voor haar neemt toe, waardoor ook de spanning tussen de kinderen oploopt. Externe hulp komt moeizaam op gang.

De laatste twee jaar van mijn moeders leven zijn zwaar. De druk van de mantelzorg veroorzaakt een breuk in het gezin. Mijn moeder voelt zich tot last.

‘We hadden haar graag nog gelukkig gezien.’

Judith

Meningen:

Mariska:

Allereerst kan ik zeggen dat het boek me genoeg boeide, want ik bleef maar lezen en had het in anderhalve dag uit. Het is een meeslepend verhaal, en  het zette me af en toe aan het denken over wat de toekomst in petto heeft voor het gezin waar ik zelf uit kom.

Mede door de korte hoofdstukken en goed leesbare druk leest het vlot.

Hans:

Ik vind het verhaal goed geschreven op een begrijpelijke manier, het is vanaf pagina één goed te volgen, en er wordt duidelijk beschreven waar het om gaat in dit boek en om wie het allemaal gaat, want anders klopt de titel niet vind ik en laat je de lezer in achterstand over wie er bij betrokken zijn.

Als je kijkt naar hoe het verhaal in mekaar zit, zie ik vergelijkbare zaken die ikzelf ook tegenkom in de echte wereld, de man komt te overlijden en voelt zich alleen, herpakt zich maar het gemis komt weer enorm terug, dat is menselijk. Ook hetgene wat met geld te maken heeft komt me bekend voor uit me werk dat er altijd één of meerdere familieleden minder empatisch zijn en eigelijk weinig medeleven betuigen, maar uit zijn op eigenbelang, geld dus. Het is allemaal zo herkenbaar uit het echte leven met dat er altijd mensen dwars liggen, minder willen doen of geen tijd hebben.

Mariska:

Ik moest een beetje wennen aan de schrijfstijl. Ik heb meerdere boeken gelezen waarbij er over het dagelijks leven van een persoon wordt geschreven, zoals de boeken van Bart Chabot over Herman Brood, of de boeken van Michel van Egmond over René van der Gijp.
Dit is wel andere koek, het is meer in dagboek stijl en deels logboek stijl, geschreven door de persoon zelf. Je leest echt de persoonlijke beleving.
Ik vond het hierdoor af en toe wat eenzijdig, je vormt je een idee over de  andere personages via de inhoud van het logboek, en dat is duidelijk persoonlijk gekleurd.

Hans:

ik maak situaties mee in me werk dat er mensen zijn die de ander pijn doen en niet denken wat het voor een ander betekent als druk, stress en net doen of de neus bloedt. Want vergeet niet, buiten de zorg voor de moeder hebben sommige personages ook nog een eigen leven, dat echt opgaat aan de zorg van de moeder, en een aantal broers zijn daar erg hard in.
Terwijl de moeder wel voor hun heeft gezorgd tot dat ze het huis uitgingen.

Het meest heb ik te doen met de moeder, Judith, Renate, Avelinde en Andrea, want zij tonen zoveel hart aan hun moeder en krijgen er feitelijk weinig voor terug. Je moet het eigenlijk zien alsof je water naar de zee brengt, alleen het enige verschil is dat het menselijke er aan te pas komt. Ik denk dat de meeste mensen het bekend voorkomt dat je soms veel voor een ander doet en er weinig voor terugkrijgt, dan wel onmacht, of ze kunnen er echt niks aan doen.

Mariska:

Het boek wordt onderverdeeld in het genre literaire roman, ik vind het meer een autobiografisch relaas.
Het is soms schokkend en wrang om te lezen over de gedachten en daden van de moeder van het gezin en enkele kinderen.
In onze Nederlandse cultuur en maatschappij zijn de ouderen echt in een verdomhoekje gekomen. Het is een triest verhaal en waarschijnlijk voor een hoop mensen erg herkenbaar.

Hans:

Tijdens het hele boek heb ik meegeleefd met de personages en situaties, want eigenlijk verwacht je van anderen terug aan wat je geeft, en als je dat niet krijgt doet het eigenlijk pijn. Sommige stukken zijn hartverscheurend, omdat de personages soms machteloos staan op veel momenten, want je hebt de ander niet in de hand met haar of zijn manier van denken en doen, en aangezien in veel werk met een bepaalde doelgroep, raakt dit verhaal me extra omdat ik de link snel kan leggen met de praktijk in het nu.

De zorg van de thuiszorg of in het verzorgingstehuis in het boek is ook net als in het echt, ze kunnen niet meer doen dan nodig is, met tijd, inleven, want er zijn meer mensen, er zijn uitzonderingen natuurlijk met zorgverleners die net dat stukje extra doen, zoals met een kaars bij de receptie, je komt het niet veel tegen als er iemand overlijdt in een tehuis waar dan ook.

Conclusie:

Mariska:

Vier sterren 

Hans:

Al met al zijn dit soort boeken een les voor het leven en de vraag rijst dan telkens, kan het ooit veranderen tot een ideale wereld, ik denk het niet, want iedereen denkt in zijn eigen Ego, en het Ego wordt gemaakt door invloeden en ervaringen met alles.

Vier sterren.

Vier unanieme sterren namens

Mariska van Westen en Hans Groenewold

Duorecensie Karin & Corina: Ommekeer-Sophie Ester***1/2

ommekeer

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sophie Ester

Serie: Deel 1

Uitgever: Ellessy

Aantal pagina’s: 273

Genre: Misdaadroman

Verschijningsdatum: november 2017

 

Over de auteur:

Sophie Ester (1967)is een pseudoniem. De auteur woont in Overijssel. Ze debuteert in het misdaadgenre. Met deze roman, de eerste in een vierdelige serie, laat ze de lezers kennis maken met een psychopaat, die geen grenzen kent.

Ommekeer is het eerste deel van een vierdelige misdaadromanserie over het leven van Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol Vanhoven.

( http://www.ellessy.nl )

Cover:

Corina:

Gewoon prachtig in zijn eenvoud.

Karin:

Hoe eenvoudig eigenlijk en hoe gigantisch doeltreffend! Een achterflap is voor mij doorslaggevend maar deze cover geeft direct de gedachte; dit moet ik lezen.

Achterflap:

… en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest …

Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt. Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven: Nobody messes with Robert Dayle!

Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt.

Een actie met enorme gevolgen.

Een psychopaat versus een weerloos gezin.

Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Meningen:

Karin:

Wat een pakkend verhaal wordt hier neergezet in Ommekeer. Carol Vanholen neemt je vanaf de proloog mee in haar familieperikelen en alle ellende wat daar bij komt kijken. Het overkomt ze, waarom is dat dan en de gevolgen zijn groot voor haar en haar broers. Het switchen van het heden naar het verleden door middel van de stukken die Carol schrijft is aan de ene kant heel mooi gedaan. Aan de andere kant is het soms ietwat warrig en geeft het spoilers weg voor het vervolg van het verhaal. Dit haalt de factor spanning ietwat onderuit, maar het blijft echter aan alle kanten een intrigerend verhaal wat je wil blijven volgen. Er worden namelijk ook teasers uitgedeeld en daar houden we van.

Corina:

Vanaf het begin is het kommer en kwel en leef je met de personages mee. De tijdsduidingen zijn af en toe wat verwarrend en dat haalt me ietwat uit mijn concentratie, toch past het wel helemaal bij het verhaal en krijg je zo een breder beeld.

Karin:

Qua schrijfstijl leest het heerlijk weg. Ester hanteert een beschrijvende pen waar ik wel af en toe een daadwerkelijk dialoog mis. De personages staan als een huis en worden mooi neergezet. Af en toe vliegt het qua geloofwaardig ietwat de bocht uit. Wanneer een hart weer begint te kloppen door een val tegen een auto, c.q. smak tegen de grond, dan vind ik dat net even wat minder mooi bedacht. Zo waren er nog wat zaken waar ik even mijn bedenkingen bij had.

Corina:

Wat spanning betreft valt het me een beetje tegen al schrijft Ester beeldend en kan je lekker doorlezen. Maar ik had toch iets meer verwacht. Al zijn de personages goed uitgewerkt en “zie” je ze voor je, toch zijn er momenten dat ik denk “huh”…..

Karin:

Ester werkt vervolgens naar een prachtig einde toe. Prima plot en een geweldige afsluiting van het eerste deel van deze misdaadserie. De titel komt fantastisch tot zijn recht en er liggen volop openingen voor het tweede deel!

Corina:

Naar het plot toe begint het voor mij toch wel echt leuk te worden en denk ik “ah zie je tof man dit is echt leuk.” Nog steeds niet kei spannend maar dat is dan op het eind niet erg meer en kan je gewoon heerlijk uit gaan kijken naar het vervolg.

Conclusie:

Karin:

Drie en halve sterren voor Ommekeer.

Corina:

Drie sterren voor Ommekeer.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Leesclub Liam: Duo-recensie Karin en Corina****

leesclub stap1 Hillers Liam

Met dank aan Miranda Hillers voor het mogelijk maken van deze Leesclub.

Auteur: Miranda Hillers

Uitgever: MH Books

Aantal pagina’s: 305

Genre: New Adult

Verschijningsdatum: november 2017

Over de auteur:

Met veel passie en liefde schrijft Miranda Hillers romantische verhalen met een twist. Ze draaien om de liefde gecombineerd met drama.

Op jonge leeftijd verslond Miranda bijna alles wat er te lezen viel. Later hield ze dagboeken bij en schreef ze over de belevenissen van het stappen met haar vriendinnen inclusief de nodige liefdesperikelen. Met name die periode heeft haar een paar jaar geleden gedreven tot het schrijven van de Blingg en WWW-serie.

Al haar boeken en ebooks zijn bestsellers in het New Adult genre en in het najaar van 2017 verschijnt DEX in een Engelse versie.

Bron: ( http://www.mirandahillers.nl )

De cover:

Corina:

Mooie rustige kleurstelling met een knappe (voor mij te jonge) man. Gewoon nice en passend bij het genre!

Karin:

Ik las hiervoor Kai en Kai was leuk, maar Liam is beter whoopppp. Althans op de kaft dan 😛 Deze cover ligt weer prachtig in de lijn van de serie en ik ben ontzettend benieuwd naar dit verhaal!

De achterflap:

LIAM
Ken je dat? Op een onverwacht moment, op een plek waar honderden, zelfs duizenden mensen rondlopen, spreek je vluchtig iemand. In die enkele minuten gebeurt er niets speciaals, maar toch blijft die persoon in je hoofd dwalen. Helaas kun je er niet veel mee, eigenlijk niets. Je weet geen naam, laat staan een nummer.

Hoe groot is de kans om haar weer te ontmoeten? Hoe kom ik überhaupt ooit te weten wie ze is? Wat bezielde me om haar niet achterna te gaan? Wat nog belangrijker is: waarom moet mij dit overkomen?

Zo bijzonder was ze niet.
Zo bijzonder dat ik aan haar blijf denken.
Hoe bijzonder zou het zijn als we elkaar ooit treffen?

CHARLIZE
Is het onontkoombaar dat er op deze aardbol iemand rondloopt die mijn ware liefde is? Ik kan me dat nauwelijks voorstellen. Ik dacht dat ik hem had gevonden, maar het was hem niet. Verre van dat. Het gezegde ‘na regen komt zonneschijn’ wil ik eerst zien, dan pas geloven.

Meningen:

Karin:

Liam weet zo te beginnen dat het me even zorgen baart. Wat een arrogantie, taalgebruik en gedachtegang! Maar Hillers zou Hillers niet zijn om dit om te toveren tot een geweldige New Adult.

Corina:

OMG wat een vreselijk figuur die Liam, dat denk ik echt na anderhalve bladzijde en als ik Charlize leer kennen denk ik ieuw wat is dat voor een piepmiep. Ik hou ervan als een auteur je gelijk zo kan laten voelen.

Karin:

Liam en (Char) Lize; wat een fantastisch duo. Tegenpolen ten top en hun toevallige ontmoeting staat vervolgens garant voor een heerlijk verhaal. De onderlinge spanning, de aantrekkingskracht, de onzekerheid en uiteraard een zalig geharrewar zorgt ervoor dat het letters vreten is.

Corina:

Langzaam leer je ze allebei beter kennen en ga je ze steeds sympathieker vinden, want hé, ze zijn nog zo jong en hoe heerlijk is dat. Aantrekken, afstoten, wel, niet. Het wordt heerlijk vlot beschreven en er blijft nog even wat mysterie over. En ik hou zo van terugkerende personages, me happy.

Karin:

Het leest makkelijk maar Hillers weet op zo’n wijze de karakters en hun verleden tevoorschijn te pellen: BAM daar heb je de inhoud. Het is genieten om ook de personages uit Kai hun rol te zien spelen. Voetbalvereniging WWW speelt uiteraard mee op de zijlijn en wat is vriendschap toch een meer dan mooi iets!

Corina:

Het blijft allemaal wat oppervlakkig bij de jongens en alleen Charlize komt echt met haar verleden (herkenbaar) echt tot leven in mijn ogen. Maar dat is niet erg in een boek als dit en dan komt daar het onvermijdelijke drama…… het zal vast gebeuren in real life (helaas) maar toch mis ik ergens iets.

Karin:

Seksuele ontwikkeling speelt een logische rol en het wordt uiterst passend gebracht. Naast een flinke lik humor maakt een stalker dit verhaal bij toeren echt spannend. De achtergrond hiervan, het zou zomaar allemaal echt kunnen gebeuren, maakt indruk en je leeft gewoon helemaal mee. Richting einde vliegt het qua geloofwaardigheid dan de bocht uit, maar who cares? Ik niet!

Corina: 

In dit genre is het gewoon helemaal goed. Miranda brengt het allemaal: arrogantie, onzekerheid, liefde, wraak en alles op een makkelijke en fijne manier.

Karin:

Liam oftewel #Lionking geeft wat ik van dit genre verwacht en waar ik op hoop. Prachtpersonages, humor, seks, spanning. Best heel tof die jeugd van tegenwoordig!

Conclusie:

Karin:

Op alle fronten vier sterren voor Liam.

Corina:

Liam is net een tikkie beter dan Kai dus drie en halve sterren.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar.

ommekeer

Over Ommekeer:

Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt.
Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven:
Nobody messes with Robert Dayle!
Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt.

… en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest …

Een actie met enorme gevolgen.
Een psychopaat versus een weerloos gezin.
Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ommekeer is het eerste deel van een vierdelige misdaadromanserie over het leven van Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol Vanhoven.
Sophie Ester (1967)is een pseudoniem. De auteur woont in Overijssel. Ze debuteert in het misdaadgenre.
Met deze roman, de eerste in een vierdelige serie, laat ze de lezers kennis maken met een psychopaat, die geen grenzen kent.

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar.

ommekeer

Over Ommekeer:

Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt.
Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven:
Nobody messes with Robert Dayle!
Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt.

… en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest …

Een actie met enorme gevolgen.
Een psychopaat versus een weerloos gezin.
Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ommekeer is het eerste deel van een vierdelige misdaadromanserie over het leven van Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol Vanhoven.
Sophie Ester (1967)is een pseudoniem. De auteur woont in Overijssel. Ze debuteert in het misdaadgenre.
Met deze roman, de eerste in een vierdelige serie, laat ze de lezers kennis maken met een psychopaat, die geen grenzen kent.

Myrtle leest:

Hot Mess

Over Hot Mess:

Hot Mess [zn.] – een aantrekkelijk persoon, die zich regelmatig in een staat van chaos bevindt.

Heb je weleens aan een zondagse brunch gezeten terwijl je nog rook naar zaterdagnacht? Regelmatig je bed, Netflix en pizza verkozen boven menselijk contact? Of nog steeds de huur van je muffe appartement niet opgezegd omdat hij zo lekker goedkoop is?

Ontmoet je soulmate, Ellie Knight.

Haar leven… loopt niet bepaald zoals gepland. Ze haat haar baan, haar vrienden beginnen allemaal te settelen en zich voort te planten, en haar huisgenoten zijn ronduit bizar. Sommigen zullen Ellie omschrijven als een ‘hot mess’. Maar wie heeft wél alles perfect voor elkaar?

Hot Mess is een schaamteloos grappig verhaal met een heldin waar velen zich in zullen herkennen: Ellie – een moderne Carrie Bradshaw meets Bridget Jones.

Jac leest (samen met Tal):

Vind mij

Over Vind mij:

Rosa pleegde vijf jaar geleden zelfmoord, maar haar vriend Jar denkt nog elke dag aan haar. Sterker nog, hij is ervan overtuigd dat hij af en toe een glimp van haar opvangt. Hij ziet haar overal: in de menigte, op een roltrap, in een café…
Wanneer Jar Rosa’s dagboek in handen krijgt, worden de raadsels rond haar dood alleen maar groter. Hij raakt er steeds meer van overtuigd dat zijn grote liefde nog in leven is, hoewel iedereen dit tegenspreekt en hem waarschuwt dat hij aan het doordraaien is. Dan ontvangt hij een smsje: ‘Ik moet je zien. Rosa.’
Jar hoopt dat hij nu eindelijk kan bewijzen dat zijn intuïtie het bij het rechte eind had, maar hij beseft niet dat hij aan het begin staat van een nog veel gevaarlijker avontuur.

Jac en Tal lazen: Negendoder-Ule Hansen***1/2

DE negendoder.jpg

Over de auteur:

De flaptekst

Ule Hansen is een pseudoniem voor het Berlijnse schrijversduo Astrid Ule ( van Duitse komaf) en Erik Hansen (Amerikaan). Negendoder is hun eerste thriller en de start van een razend spannende thrillerserie in het hedendaagse Berlijn.

Over het boek:

Emma Carow, 19 jaar oud en maagd, wordt meegenomen en drie dagen lang mishandeld, verkracht en gekerfd door haar ontvoerder. Het bloed stroomt uit al haar lichaamsopeningen. Haar leven wordt beheerst door een obsessieve gedachte: wraak.

Als na zeven jaar cel haar ontvoerder vrij komt, barst er een ongekende mediagekte los. Uwe Marquart houdt lezingen, verschijnt in praatprogramma’s en heeft een brede schare fans. De perverse verkrachter wordt bejubeld en bewierookt. In zijn boek ‘Loutering. Mijn lange reis naar mijzelf’ wordt Emma op een bepaalde manier neergezet.

Emma heeft een politieopleiding gevolgd, en is doorgestoomd naar de functie van profiler. In die hoedanigheid wordt zij geraadpleegd over de hangende lijken van de Leipziger Platz, al gauw in de volksmond als de ‘mummiemoorden’ betiteld, de cocons van ducktape waarin de slachtoffers zijn gewikkeld en de uitdrogingsdood zijn gestorven. Zij heeft het moeilijk in het macho politiewereldje.

Haar privé leven is in wanorde, staat op z’n kop. Alles loopt door elkaar. Seks wordt geconsumeerd als een slice pizza. Hap, slik, klok, weg. Aanvaringen, botsingen. Haar therapeute heeft haar geadviseerd om een profiel van zichzelf te maken. Een profiler die zichzelf moet profileren! Hoe leuk.

Ondertussen lopen de absurde moorden door. Emma kan het niet laten om te gaan rechercheren. Het is haar taak niet en het valt ook nog eens buiten haar bevoegdheden. Het profiel van de dader(s) wordt bijgesteld, maar een aspect heeft zij over het hoofd gezien. Met alle gevolgen van dien…

Conclusie:

Ule Hansen heeft een klassieke thriller geschreven waarin het hele proces van onderzoek tot ontmaskering van de dader op een bijzonder boeiende manier beschreven wordt.

Uitgebreid wordt stilgestaan bij het functioneren van een gigantisch politieapparaat, zoals dat van Berlijn. Dat levert fascinerende inkijkjes op, en vele mooie, humoristische en snelle dialogen. De stad Berlijn speelt een prominente rol in deze thriller. Niet alleen overdag maar ook ’s nachts met de drek en uitwassen die bij een wereldstad horen.

De geile mediagekte rond een vrijgekomen verkrachter deed mij denken aan een gerespecteerd verslaggever als Twan Huys. Deed hij, verblind door de te verwachten kijkcijfers, niet hetzelfde door Holleeder uit te nodigen voor zijn promotietour?

Het boek telt een groot aantal bovenmatig goede scènes. De schrijvers zijn op hun best in gevatte dialogen en typeringen. Zoals daar zijn de Urbexers ( Urban Explorers). Maar ook de hilarische scène in opvanghuis ´Rust in de Storm’, of een hilarische beschrijving van de heavy metal scene en zijn aanhangers.

Het boek kent een zeer sterke eerste helft, vijf sterren waardig. Op een gegeven moment doet zich een merkwaardig feit voor. Emma ontspoort, maar niet geheel toevallig, hetzelfde gebeurt met het verhaal. De auteurs raken het gevoel voor verhoudingen kwijt, lopen uit de rails en worden ongeloofwaardig. Veel erger kan een schrijver niet overkomen. De auteurs treden teveel in detail, waardoor je de draad soms kwijtraakt. Het verhaal is spannend, en toch komen bepaalde delen ongeloofwaardig over en is het verhaal redelijk voorspelbaar.

Wij komen beiden uit op:

Drie en halve ster.

Tal Plantaz & Jac Claasen.

De klapekster ( negendoder) doet iets wat vrijwel geen andere vogel doet: hij spietst z’n prooi aan de boom. Overigens eet de klapekster lang niet al z’n vangsten op. Hij is een hebberd die meer vangt dan hij op kan; de vogel wordt daarom ook wel negendoder genoemd.

(Bron: https://vroegevogels.bnnvara.nl/nieuws/lugubere-winterhobby )

Jac en Chriss lazen: Het vorige meisje-J.P. Delaney***1/2

Vorige Meisje

Over de auteur:

J.P. Delaney is het pseudoniem van een Amerikaanse auteur. Het vorige meisje is zijn eerste thriller, en zal binnenkort worden verfilmd door Ron Howard (regisseur van de Dan Brown-films).

(Bron: http://www.debezigebij.nl/auteurs/j-p-delaney/)

Volgens de volgende bron heeft J.P. Delaney reeds meerdere succesvolle boeken op zijn of haar naam staan: https://www.bookbrowse.com/biographies/index.cfm/author_number/x11907/jp-delaney

Over het boek:

Een nieuwe auteur met een debuut.

Dat betekent dat de harde schijf gereset moet worden. Immers, onbevooroordeeld, zo blanco mogelijk, wil je kennis nemen van het nieuwe. Jammer genoeg wordt op de achterzijde Lee Child aangehaald die het heeft over ‘een vrijwel perfecte psychologische thriller’. Fout denk je bij jezelf. Twee keer fout. De uitspraak klopt niet, nog erger is dat Lee Child deze doet. Maar goed, de harde schijf nogmaals gereset.

De eerste veertig bladzijden had ik een goed gevoel bij het boek. Vreemd, onrust, dreiging, er hangt iets in de lucht, er zit iets aan te komen met dit boek. De onbestemdheid van het debuut, een nieuwe auteur die iets meeslepends opzet.

Hier kan wel eens een vijf sterren debuut aankomen.

Edward Monkford, architect van beroep, charmant, charismatisch, heeft een maf technohuis gebouwd. De eisen die hij aan de huurders stelt zijn ridicuul en worden in een contract van tweehonderd bladzijden extreem gedetailleerd opgelegd. Het wordt al snel duidelijk dat deze Edward Monkford een obsessieve, manipulatieve controlfreak is, een sociopaat van de ergste soort, een man met een antisociale persoonlijkheidsstoornis die weigert zich aan te passen aan de gebruikelijke gedragsnormen. Zo’n exoot trekt probleemgevallen aan.

Dat zou allemaal nog niet zo erg zijn en zeker spanningsverhogend kunnen werken, als de twee andere hoofdpersonen maar niet zo overduidelijk blijk geven van een werkelijk infantiele naïviteit. Het resultaat: twee Barbie popjes, Emma en Jane geheten, die in hun grenzeloze aanbidding voor een Ken met een piemeltje, alle alarmbellen negeren. Want er gaan een hoop alarmbellen af. Het moet gezegd worden dat Jane naar het einde toe wat assertiever wordt en zelfs haar verstand gaat gebruiken.

Wat mankeert er aan dit boek? Van alles.

Het absurde, absoluut ongeloofwaardige plot, de plastic karakters zonder enige diepgang. Maar vooral de koudheid en kilheid die dit boek ten toon spreidt. Niet alleen blijkt het uit de ridicule en absurde eisen en voorschriften m.b.t. de bewoning, maar vooral uit de leegheid van het techno huis. Symbool voor de leegheid van de hoofdpersonen.

Om een voorbeeld te geven van de ongeloofwaardigheid.

Toen op een bepaald moment, mijnheer de architect met beide handen (sic) sexuele handelingen begon te verrichten, midden op het inwijdingsfeestje van een gebouw en niemand iets in de gaten had, sloeg de slappe lach toe en kon J.P. Delaney niet meer serieus genomen worden.

De waardering zakt naar een ster.

De mening had postgevat dat de semi, quasi-intelligente, meerkeuzevragen afkomstig waren uit de Amerikaanse variant van Mijn Vriendin. Grote vergissing. Een hele club van psychologen en psychiaters in Amerika schijnt hier mee bezig geweest te zijn.

In de regel leg ik een boek na honderd bladzijden aan de kant. Echter een gegeven paard kijk je niet in de bek – leesmaatje Chriss had ook voor mij een exemplaar toegezonden gekregen – dus ik lees maar door. Een duorecensie begin je met z’n tweeën en beëindig je samen.

En zie: daar gebeurt het wonder.

Gelukkig dondert die verschrikkelijke Edward op, hij gaat op zakenreis, en dan blijkt dat er een alleraardigste thriller uit rolt. Maar meer ook niet.

J.P. Delaney hanteert de ik-vorm bij het schrijven, vanuit het perspectief van Emma en Jane wordt een verhaal verteld. Beide geschiedenissen, in verschillende tijdlijnen, lopen onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig synchroon. Zodanig zelfs dat het niet meer uitmaakt wie aan het woord is. In het begin is dat wisselen van heden naar verleden best verwarrend. Op den duur leest het toch wel lekker weg.

Ik heb een hekel aan de ik-verteltrant. De veelal beperkte visie en de veelheid aan persoonsgebonden gedachten, gevoelens maken een verhaal er meestal niet beter op. Dat valt mee. Emma en Jane blijven plastic figuren.

Met een hele grote uitzondering: Delaney weet op een zeer boeiende en emotionele manier de unieke beleving van een zwangerschap te verweven in dit boek. En wel op een zeer speciale manier.

De ontknoping is echt niet zo waanzinnig als de Daily Mail doet voorkomen. Toevallig had ik een keertje goed opgelet, en die ene hint die de schrijver geeft, is genoeg om wat zaken door te hebben. Echter in de allerlaatste zin dat Jane aan het woord is komt wel een mooie draai. Alhoewel?  Als een konijn uit een hoge hoed komt de auteur met een tweesnijdend ‘deus ex machina’ tevoorschijn.

Delaney maakt veel goed in het tweede deel van het boek. Er is sprake van een intelligent opgebouwd plot,  en de uitwerking van de vele raadsels die aan Monkford en het huis kleven worden prima uit de doeken gedaan.  Het boek is zeker behoorlijk spannend, maar de achterstand is te groot. Opvallend is het gebrek aan humor in het verhaal, geen glimp of begin van zelfs maar een glimlachje.

De gedachte aan een bloedeloze Amerikaanse sitcom met ingeblikt geluid blijft rondzweven. Een surrealistische thriller in een surrealistische omgeving met surrealistische mensen van vlees en bloed.

Waardering:  zeven op 10 punten, afgerond op:

Drie en halve sterren.

Chriss, Jac Claasen.

PS: Vergeet vooral niet het dankwoord te lezen. In de allerlaatste regel van het boek komt wat mij betreft de echte ontknoping naar voren.

Jac en Chriss lazen: De Dorst-Jo Nesbø

de dorst

Jo Nesbø – De Dorst *****

Jo Nesbø (Oslo, 29 maart 1960) is een Noors popmuzikant bij de in eigen land zeer bekende band Di Derre, en schrijver van misdaadverhalen en kinderboeken. Het hoofdpersonage van zijn verhalen is de aan drank verslaafde detective Harry Hole.

Nesbø heeft economie gestudeerd aan de Norges Handelshøyskole in Bergen. In zijn jeugd speelde hij samen met zijn jongere broer Knut, betaald voetbal voor Molde FK. Problemen met zijn kruisbanden in beide knieën maakte een voortijdig einde aan een profcarrière.

Nesbø ontving de Rivertonprisen, een jaarlijkse prijs voor de beste literaire thriller in Noorwegen en de Glazen Sleutel, een jaarlijkse prijs voor de beste literaire thriller in Scandinavië voor zijn boek Vleermuisman. Het boek De Sneeuwman wordt op dit moment verfilmd en is in oktober 2017 in de bioscoop te zien. Zijn werk wordt in meer dan vijftig landen uitgegeven. Wereldwijd heeft hij meer dan 33 miljoen boeken verkocht.

( Bronnen: Wikipedia en https://www.debezigebij.nl/auteurs/jo-nesbo/)

Wij, Chriss ( niets gelezen van Jo Nesbø) en Jac (Nesbø fan) hebben tegelijk dit boek gelezen. In een intensief berichtenverkeer hebben wij elkaar op hoogte gehouden van meningen, verwachtingen en opvattingen over boek en schrijver. Heel verhelderend en gigaleuk. Hieronder onze meningen over deze thriller

Jac over het boek:

Elise Hermansen tindert er rustig op los. Na de zoveelste teleurstellende ontmoeting met een tindernono gaat zij er een punt achter zetten. Zij besluit te stoppen. In de aller allerlaatste ronde, met drie matches, swipet zij de eerste twee naar links, de derde, de allerlaatste, naar rechts, naar ‘ik-ben-nieuwsgierig-naar-jou’, gevolgd door het vrolijke plinggeluid van haar iPhone dat er een match was. Het zou haar dood worden. Daar blijft het niet bij. De moorden hebben een ding gemeen: het is een bloedbad, het lijkt wel of iemand zijn tanden zet in de halsslagaders  en de slachtoffers laat doodbloeden

Harry Hole is gelukkig en heeft de rust gevonden, die hij nooit gehad heeft. Hij is van de drank af en hij wordt elke morgen wakker naast zijn vrouw Rakel Fauke, de liefde van zijn leven. Hij doceert op de politieacademie. De jaren gaan tellen. Hij heeft een leesbrilletje nodig en af en toe trekt Fauke, pats boem, een grijze haar uit zijn hoofd. Mikael Bellman, hoofdcommissaris, heeft politieke ambities en schakelt Harry Hole in om de zaak op te lossen. Zijn reputatie als harde en onverbiddelijke crime fighter staat op het spel. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Harry wordt toegevoegd als aparte onderzoeksgroep aan het team van Katrine Bratt, hoofd recherche afdeling geweld.

In dit elfde deel van de Harry Hole serie is Jo Nesbø op zijn best. Alle bekende figuren passeren de revue. Isabelle Skoyen, Mikael Bellman, Truls Berntsen. Upper,middle en lower class. Ze hebben een ding gemeen. Zijn zijn gek op macht, geld en sex. In willekeurige volgorde.

Nesbo zet een ijzersterk verhaal neer over een moordenaar zonder empathie, gedreven door de gekte in z’n hoofd die hem zegt te moorden. Harry vertrouwt zijn geluk niet. Harry Hole, de anti-held, weet dat er altijd een moment zal komen dat Oleg, zijn stiefkind,  en Rakel gevaar lopen, dat hij ze verliest, tenminste dat denkt hij. Maar ook dat er een moment komt dat hij vreest, het moment dat hij toe zal geven aan de dorst. De moordenaar heeft ze hem toegeroepen: ‘Jij kent de dorst, geef het gewoon toe, Harry. En op een dag zal jij ook drinken.’

Maar er is ook die andere verslaving, de verslaving aan het politiewerk. Hij moet kiezen tussen Rakel die is opgenomen in het ziekenhuis en zijn werk. Dit soort dilemma’s en alle zijlijntjes in het grote verhaal maken het lezen van De Dorst tot een waar genoegen. Vermeldenswaard is het gebruik van apenval, uit het boek Zen en de kunst van het motoronderhoud van Robert Pirsig. (Een cult boek uit de jaren zeventig, handelend over harmonie, vrede en krankzinnigheid).

Jo Nesbø is duidelijk geïnspireerd door dit boek dat wereldwijd een groot succes was. De apenval speelt een belangrijke rol in dit boek. Daarnaast zijn er de kleine zijlijntjes over het Goldmann dilemma, het begrip ‘Dutch wife’ bij de chinezen maar ook zeker zijn bespiegelingen over de moraal ( De moraal – die volgens sommigen door God is gezonden en eeuwig is – is net zo veranderlijk als onze schoonheidsidealen, vijandsbeelden en modetrends) en vele andere zaken die het boek meerwaarde en leesplezier geven. Opmerkelijk is gebruik van vele namen en titels uit de rockmuziek.

Jo Nesbø heeft een uiterst spannende en boeiende thriller geschreven, geheel in de tradities van de Harry Hole serie, met zinderende dialogen, excellent, intelligent plot, goede actiescènes en de altijd aanwezige grauwsluier waar Nesbø in uitblinkt: geluk lijkt een op dun laagje ijs dat bij het minste of geringste weggevaagd kan worden.

Wees gerust, Harry Hole staat in De Dorst als een huis.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

PS: Zeker als los staand boek te lezen. Echter lezing van het voorafgaande deel Politie is niet onverstandig.

Chriss over het boek:

Zelfs jij wordt uiteindelijk voor de gek gehouden…

Katherine Bratt, hoofd recherche van de afdeling geweld is niet op zoek naar “Harry Hole Wannabe’s”. Maar met dit boek is er wel een nieuwe Harry Hole fan.

Al snel durf je nooit geen tinder meer te installeren op je telefoon en word je meegezogen in bizarre verhaallijnen, maak je kennis met een seriemoordenaar waardoor je maag soms omdraait. Je wordt zelfs in 1 hoofdstuk door verschillende alinea’s van de ene locatie naar de andere gebracht om je dorstig te houden.

Ondanks dat ik nog geen enkel boek van Nesbø had gelezen en dus ook niet bekend was met Harry Hole, ben ik binnen een aantal pagina’s verkocht en worden mijn gedachten heen en weer geslingerd. Met psychologische hersenkrakers als de “apenval”. Als je wilt overleven moet je de kunst verstaan om los te laten. De dorst is als een vuur dat geblust moet worden. Jij kent de dorst Harry, op een dag zal jij ook drinken. Ondanks dat Harry Hole een eenling is en het feit dat hij misschien niet de beste vader of echtgenoot is, is hij toch een man die te vertrouwen is op wat hij zegt. Dit maakt dat je Dorst krijgt naar meer Harry Hole.

Vijf sterren.

Vijf unanieme sterren namens Jac & Chriss.