Duorecensie Karin & Corina: Vogelvrij-Kasper van Beek**1/2

Vogelvrij

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Kasper van Beek

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 286

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 19 april 2018

Over de auteur:

Kasper van Beek (Amsterdam, 1985) is film- en televisieproducent. Hij woont en werkt in Amsterdam. Vogelvrij is zijn debuut.

( http://www.uitgeverijcargo.nl )

Achterflap:

Het rustige leven van Olaf wordt op zijn kop gezet wanneer hij een groene envelop tussen zijn post vindt. In de envelop zit een foto van hemzelf, lachend aan de oever van een bevroren meer, met zijn arm om de schouders van een andere man. Hij herkent deze man niet en heeft geen enkele herinnering aan het moment waarop de foto is genomen. Zijn familie zegt dat het vast een grap is en dat hij de foto maar moet vergeten, maar Olaf kan het niet loslaten.

Samen met Mila, een collega die haar eigen redenen heeft om hem te helpen, begint Olaf aan een zoektocht naar de onbekende man op de foto. Het leidt hem van Amsterdam naar Helsinki, en de nachtmerries die Olaf in toenemende mate teisteren blijken verrassend dicht bij de waarheid te komen. Hoe meer Olaf en Mila ontdekken, hoe gevaarlijker de belagers worden die hen achtervolgen. Wie heeft de foto gestuurd en vooral: waarom?

Onze meningen:

Karin:

Als ik ergens gek op ben dan is het een thrillerdebuut. Helaas weet Kasper me niet te overtuigen met Vogelvrij. De proloog brengt een tof begin. Het is als een scéne uit een film en het maakt me nieuwsgierig. Het verhaal gaat verder in de ik-vorm vanuit Olaf en vanaf nu is het tot het eind onderhoudend, maar voor mij niet meer dan dat.

Corina:

Whoop dat begint tof en wat een vlotte pen. Dit moet goed komen. Gelijk mooie details dus hier gaan we van genieten!! Kasper neemt je mee via Olaf en schrijft heel fijn en beeldend, maar hoe verder ik in het verhaal kom hoe meer ik me afvraag…. wat lees ik toch? Ik vind het vaag en snap niet waar dit toe moet gaan leiden.

Karin:

Het leest allemaal prima weg maar het wordt nergens echt ‘thrillen’. Pluspunt is de beeldende stijl, ik zie het met gemak allemaal voor me en daar zitten hele mooie passages tussen. De personages weten me niet in te pakken en het verhaal an sich is goed bedacht, maar ook daar mis ik kracht. De gebeurtenissen, de beslissingen die genomen worden, de actie, je leest het maar je gelooft het niet, het roept met regelmaat vraagtekens op en ik neem het aan maar weet er niet in mee te gaan. De tussentijdse nachtmerries zullen hun nut hebben, maar weten irritatie bij me op te roepen; een aanvulling verandert daar voor mij in een onderbreking.

Corina:

Olaf gaat omwille van een foto op zoek naar antwoorden met zijn collega en Van Beek raakt me vanaf daar gewoon echt kwijt. Olaf en Mila, ze komen ongeloofwaardig op me over en de nachtmerries van Olaf geven me de kriebels. Waar slaat dit op? Hoe, wat, waar en waarom? Het lijkt me onmogelijk om deze brei aan elkaar te knopen.

Karin:

Het verhaal wordt degelijk afgerond en Kasper knoopt alle lijntjes prima aan elkaar. Al met al wordt hier een eigenlijk ‘rare boel’ tot een prima einde gebracht.

Corina:

Toch krijg Kasper de lijntjes bij elkaar en klopt het allemaal aan het einde maar ik vind het erg ver gezocht en kan niet zeggen dat ik het boek ook maar één moment echt spannend vond. Ja het las makkelijk weg, maar uit dit verhaal had meer gehaald kunnen worden.

Conclusie:

Karin:

Helaas in zijn geheel voor mij onvoldoende overtuigend.

Twee en halve sterren voor Vogelvrij.

Corina:

Twee en halve sterren voor Vogelvrij.

Advertenties

Jac en Tal lazen: Zielsgeheim-Sharon Bolton*****

img_1341

Duorecensie Sharon Bolton – Zielsgeheim*****

Over de schrijver:

Sharon werd geboren in 1961 en groeide op in Lancashire. Ze was een dromerig meisje wat graag en veel las. Als kind wilde ze actrice worden. Ze zat op ballet en tapdansen. Later ging ze drama studeren aan de universiteit. Ze heeft zelfs enkele kleine rolletjes in toneelstukken gespeeld, maar uiteindelijk kon ze geen werk meer vinden en solliciteerde ze op alles wat op haar weg kwam. Ze kreeg zij een baan als junior marketingassistente.

Sharon Bolton heeft later een MBA-opleiding gevolgd en had een carrière in de marketing en communicatie. Ze werkte in Londen stad in de public relations. Ze was in de dertig toen ze een journalist sprak die 15.000 pond verdiend had met een boek. Dit zette haar aan het denken. Met 15.000 pond kon ze de lening die ze had afgesloten om haar studie te betalen aflossen. Toen ze die avond thuiskwam had ze al een verhaal in haar hoofd. Ze liep direct naar haar laptop en begon met schrijven. Ze kon er niet meer mee stoppen en schreef de hele nacht door. Haar eerste boek, de psychologische thriller Offerande werd geboren. Sharon ging op zoek naar een uitgever. De J. in haar naam staat nergens voor. Haar uitgeverij vond het een goed idee wanneer ze haar boeken uitgaf met initialen. Twee vond ze beter staan dan één. Sharon heeft maar één voornaam dus de J. werd verzonnen om aan de S. toe te voegen.

Sharon werd altijd al gefascineerd door griezelige verhalen en horror, dus haar keuze voor thrillers was niet toevallig. Haar ervaring met toneel en drama is waarschijnlijk verantwoordelijk voor haar duidelijke visuele verteltrant. Sharon is getrouwd met Andrew, die ze leerde kennen tijdens haar MBA-studie en samen hebben ze een zoon en een hond.

( Bron: https://kunst-en-cultuur.infonu.nl/mensen/102242-sharon-bolton-thrillerschrijfster.html )

Over het boek:

Ons beider eerste kennismaking met een thriller van Sharon Bolton, tevens ook het eerste deel rond rechercheur Lacey Flint.

Wie is Lacey Flint?

Lacey Flint is 29 jaar, ongehuwd en rechercheur bij bureau Southwark. Ze heeft een rot jeugd achter de rug, is verslaafd geweest en heeft acht maanden op straat geleefd. Wat haar liefdesleven betreft, gaat ze op zoek naar mannenvlees, als de hulpmiddelen niet meer toereikend zijn. Zij is bepaald niet op haar mondje gevallen. Zij is werkzaam bij de Metropolitan Police en houdt zich vooral bezig met seksuele delicten, m.n. groepsverkrachtingen. Zij heeft een grote fascinatie: seriemoordenaars, met name sadistische psychopaten. Jack de Ripper is haar favoriet.

Vrijdag 31 augustus

Een dode vrouw leunde tegen mijn auto.

Dit zijn de eerste woorden uit het boek. 31 augustus, de avond dat Geraldine Jones was vermoord, was de dag van de eerste onweerlegbare Rippermoord 120 jaar geleden. Emma Boston, een alternatieve journaliste, ontvangt een brief. Zodra de woorden Saucy Jack vallen, weet Lacey dat er iets meer aan de hand is. Een copycat?

Zij wordt toegevoegd aan Tullochs onderzoeksteam dat de moord op Geraldine Jones onderzoekt. Met haar collega, hoofdrechercheur Mark Joesbury, revaliderend en werkzaam bij Schotland Yard, bij S010, Special Operations oftewel Geheime Operaties, onderhoudt ze een moeizame relatie. Dat is wederzijds. Zij vindt hem een klootzak. Er is min of meer sprake van een haat-liefde relatie tussen de twee. Dat geeft het verhaal een extra dimensie. Er volgen meer daden en feiten die wijzen op een navolger van Jack the Ripper. De kennis van Lacey komt van pas. De jacht op de moordenaar begint.

Conclusie:

Sharon Bolton heeft een bijzonder goed gestructureerde thriller neergezet. Bij het voor een tweede keer doorbladeren van het boek blijkt pas goed hoe intelligent het plot in elkaar zit.

Het is een thriller, pageturner zoals we die graag zien: angstaanjagend spannend, met gruwelijke moorden en een groot aantal verrassingen. Er zit, midden in het boek, een zekere oase van rust. Daarna pakt Bolton de draad weer op en dendert de moordtrein door. Tijdens het lezen, zit je regelmatig op het puntje van je stoel en wil je niet meer stoppen met lezen.

De scherpe kantjes van het verhaal worden regelmatig gerelativeerd door de vileine dialogen tussen Flint en Joesbury. Karakterologisch worden beiden behoorlijk uitgediept evenals Hoofd rechercheur Diana Tulloch, dit zorgt er alleen al voor dat je ook de volgende delen van Flint persé wil lezen. Al met al redenen genoeg om Lacey Flint toe te voegen aan het standaardrepertoire.

Waarderingen:

Tal Plantaz: 5 sterren

Jac Claasen: 4,5 sterren.

Samenlezenisleuker-De Leesclub: Een gouden gezin-Jolanda Zuydgeest-Duo-recensie Jessica en Fleur ****1/2

leesclub stap1 Zuydgeest Gouden Gezin copy

Met dank aan Godijn Publishing voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Jolanda Zuydgeest

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 232

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 9 December 2017

Over de auteur:

Jolanda Zuydgeest-Prina (1962), groeit op in een gezin met negen kinderen. Als kind is ze al druk , veel lezen, lekker schrijven en creatief bezig zijn. Na een onbezorgde jeugd trouwt ze met Alex, en samen krijgen ze drie fijne dochters.

(Bron: www.godijnpublishing.nl.)

De cover:

Jessica:

Erg mooi barok achtergrond in een kleur goud/geel met mooie barok fotolijstjes. Dit maakt het een prachtige eyecather. Een boek dat ik gewoon moet lezen

Fleur:

Ik vind de cover echt prachtig, het triggert mij om door te lezen.

De achterflap:

‘Ik heb een gouden gezin.’ Het zijn de laatste woorden van mijn vader voor hij overlijdt. Met hulp van haar negen kinderen lukt het mijn moeder om verder te gaan met haar leven. Tot er opnieuw tegenslag is. Ze wordt depressief en probeert zichzelf van het leven te beroven. De zorg voor haar neemt toe, waardoor ook de spanning tussen de kinderen oploopt. Externe hulp komt moeizaam op gang.

De laatste twee jaar van mijn moeders leven zijn zwaar. De druk van de mantelzorg veroorzaakt een breuk in het gezin. Mijn moeder voelt zich tot last.

‘We hadden haar graag nog gelukkig gezien.’

Judith

Meningen:

Jessica:

Wat emotioneel sla ik dit boek dicht.. Prachtig geschreven ! Het zorgt voor vochtige ogen en een brok in mijn keel. Herkenbaar op vele vlakken.

Voorop staat “Hoe mantelzorg kapot maakt wat je lief is ” ,wat slaat ze hiermee de spijker op de kop !

Fleur:

Het eerste kwart is goed opgebouwd. Je wil wel doorlezen en komt meer te weten over de personages, wat er soms best wel veel zijn. Waardoor je vaak terug moet bladeren naar de personageslijst.

Jessica:

Een gouden gezin dat 2 maal wordt getroffen door een groot verlies.

Het boek is opgesplitst in 3 delen. Hierdoor leest het boek lekker makkelijk weg. Ieder deel heeft zijn eigen doel.

Het 1ste deel vertelt in korte hoofdstukken over het gezinsleven. Het begint met de ziekte van Nelis en diens overlijden. Dan volgen we het verdere leven van mama Renate op de voet. Haar gezondheid gaat geleidelijk aan achteruit. Haar jongste zoon Job woont thuis, en die krijgt te maken met hartproblemen en kan de zorg niet meer alleen aan. Hier komen de andere zussen en broers om de hoek kijken om voor hun moeder te zorgen en Job bij te staan om hem ook wat te ontlasten. Dit tot ongenoegen van een aantal gezinsleden.

Fleur:

Het boek is erg goed, en omdat het een bekend onderwerp heeft begrijp je de personages beter. Op ongeveer de helft van het boek gaat de schrijfstijl over op brieven. De brieven zijn kort, maar op het begin wel even wennen.

Jessica:

In deel 2 krijgen we inzage in een schriftje wat bijgehouden werd toen Renate in een verzorgingstehuis kwam te wonen. Hierin werden belangrijke punten en mooie momenten geschreven. Als een soort dagboek. Terwijl je dit door leest voel je duidelijk de spanningen tussen de broers en zussen. In het 3de deel vinden de nachtwake’s plaats. Cornè en zijn zussen Renate, Avelinde en Judith, samen met kleindochter Janneke, blijven om de beurt de nachten bij hun moeder/oma. Tot zij haar laatste adem uitblaast. Dit deel begint met mama Renate, die vertelt aan Judith dat ze elke avond de gordijnen even open doet en dan vraagt of Nelis ( haar overleden man ) haar alsjeblieft wil komen halen. Zelfs nu ik het typ voel ik de tranen komen.

Fleur:

Het beste aan het boek is dat de personages zo herkenbaar zijn, er zijn personages waar je van houdt, maar er zijn er ook waar je een hekel aan krijgt. De schrijfstijl is fijn en de hoofdstukken zijn kort. Waardoor je door het boek heen vliegt en je hebt het niet eens door.

Jessica:

Omdat er flinke scheuren in het gezin zijn gekomen, willen de 2 broers Johan en Pierre niet komen als hun zussen er zijn, en andersom willen de zussen niet weggaan om ruimte te maken voor hun broers. Dit zorgt ervoor dat Pierre en Johan geen afscheid van hun moeder komen nemen. Je zou denken dat ze in deze tijden juist de koppen bij elkaar zouden steken, maar het is duidelijk dat trots soms behoorlijk in de weg kan staan. De een wil teveel en de ander onderneemt niks. Uit eigen ervaring weet ik dat dit inderdaad voorkomt. In plaats dat ze met zijn allen samenwerken, vormen zich juist 2 kampen met alle gevolgen van dien. Dit boek geeft een inzage in het leven als mantelzorger, dit is een hele heftige taak om op je te nemen. Zo heb ik dat in levende lijve ondervonden. De wrijvingen in de familie zijn mij helaas ook niet bespaard gebleven. Dit boek had voor mij dus een enorm raakvlak. Ik merkte dat mijn eigen verleden even de kop op kwam steken.

Conclusie:

Fleur:

Dit boek krijgt van mij vier sterren!

Jessica

Bedankt Jolanda, je hebt dit zo prachtig geschreven. Of je nou wel of niet hiermee te maken hebt gehad. Dit boek is zeker een aanrader ! Van mij dan ook welverdiende 5 sterren..

Een dikke vier en halve sterren namens

Fleur Soors en Jessica van Hest.

Samenlezenisleuker-De leesclub: Een gouden gezin-Jolanda Zuydgeest duo-recensie Mariska en Hans ****

leesclub stap1 Zuydgeest Gouden Gezin copy

Met dank aan Godijn Publishing voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Jolanda Zuydgeest

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 232

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 9 December 2017

Over de auteur:

Jolanda Zuydgeest-Prina (1962), groeit op in een gezin met negen kinderen. Als kind is ze al druk , veel lezen, lekker schrijven en creatief bezig zijn. Na een onbezorgde jeugd trouwt ze met Alex, en samen krijgen ze drie fijne dochters.

(Bron: www.godijnpublishing.nl.)

De cover:

Mariska:

De tekst op de cover greep me meteen, doordat mijn echtgenoot mijn mantelzorger is. De portretjes maken duidelijk dat het om een familie of gezin draait. Ik kreeg een idee over de leeftijd van de betrokkenen, want zulke portretjes worden nu niet meer zoveel in huizen gehangen, dat is meer iets van een tijdje terug.

Hans:

De cover vind ik heel toepasselijk, omdat het om een gezin gaat dat met alle facetten op de cover weergegeven aan de muur omringd door goud.

De achterflap:

‘Ik heb een gouden gezin.’ Het zijn de laatste woorden van mijn vader voor hij overlijdt. Met hulp van haar negen kinderen lukt het mijn moeder om verder te gaan met haar leven. Tot er opnieuw tegenslag is. Ze wordt depressief en probeert zichzelf van het leven te beroven. De zorg voor haar neemt toe, waardoor ook de spanning tussen de kinderen oploopt. Externe hulp komt moeizaam op gang.

De laatste twee jaar van mijn moeders leven zijn zwaar. De druk van de mantelzorg veroorzaakt een breuk in het gezin. Mijn moeder voelt zich tot last.

‘We hadden haar graag nog gelukkig gezien.’

Judith

Meningen:

Mariska:

Allereerst kan ik zeggen dat het boek me genoeg boeide, want ik bleef maar lezen en had het in anderhalve dag uit. Het is een meeslepend verhaal, en  het zette me af en toe aan het denken over wat de toekomst in petto heeft voor het gezin waar ik zelf uit kom.

Mede door de korte hoofdstukken en goed leesbare druk leest het vlot.

Hans:

Ik vind het verhaal goed geschreven op een begrijpelijke manier, het is vanaf pagina één goed te volgen, en er wordt duidelijk beschreven waar het om gaat in dit boek en om wie het allemaal gaat, want anders klopt de titel niet vind ik en laat je de lezer in achterstand over wie er bij betrokken zijn.

Als je kijkt naar hoe het verhaal in mekaar zit, zie ik vergelijkbare zaken die ikzelf ook tegenkom in de echte wereld, de man komt te overlijden en voelt zich alleen, herpakt zich maar het gemis komt weer enorm terug, dat is menselijk. Ook hetgene wat met geld te maken heeft komt me bekend voor uit me werk dat er altijd één of meerdere familieleden minder empatisch zijn en eigelijk weinig medeleven betuigen, maar uit zijn op eigenbelang, geld dus. Het is allemaal zo herkenbaar uit het echte leven met dat er altijd mensen dwars liggen, minder willen doen of geen tijd hebben.

Mariska:

Ik moest een beetje wennen aan de schrijfstijl. Ik heb meerdere boeken gelezen waarbij er over het dagelijks leven van een persoon wordt geschreven, zoals de boeken van Bart Chabot over Herman Brood, of de boeken van Michel van Egmond over René van der Gijp.
Dit is wel andere koek, het is meer in dagboek stijl en deels logboek stijl, geschreven door de persoon zelf. Je leest echt de persoonlijke beleving.
Ik vond het hierdoor af en toe wat eenzijdig, je vormt je een idee over de  andere personages via de inhoud van het logboek, en dat is duidelijk persoonlijk gekleurd.

Hans:

ik maak situaties mee in me werk dat er mensen zijn die de ander pijn doen en niet denken wat het voor een ander betekent als druk, stress en net doen of de neus bloedt. Want vergeet niet, buiten de zorg voor de moeder hebben sommige personages ook nog een eigen leven, dat echt opgaat aan de zorg van de moeder, en een aantal broers zijn daar erg hard in.
Terwijl de moeder wel voor hun heeft gezorgd tot dat ze het huis uitgingen.

Het meest heb ik te doen met de moeder, Judith, Renate, Avelinde en Andrea, want zij tonen zoveel hart aan hun moeder en krijgen er feitelijk weinig voor terug. Je moet het eigenlijk zien alsof je water naar de zee brengt, alleen het enige verschil is dat het menselijke er aan te pas komt. Ik denk dat de meeste mensen het bekend voorkomt dat je soms veel voor een ander doet en er weinig voor terugkrijgt, dan wel onmacht, of ze kunnen er echt niks aan doen.

Mariska:

Het boek wordt onderverdeeld in het genre literaire roman, ik vind het meer een autobiografisch relaas.
Het is soms schokkend en wrang om te lezen over de gedachten en daden van de moeder van het gezin en enkele kinderen.
In onze Nederlandse cultuur en maatschappij zijn de ouderen echt in een verdomhoekje gekomen. Het is een triest verhaal en waarschijnlijk voor een hoop mensen erg herkenbaar.

Hans:

Tijdens het hele boek heb ik meegeleefd met de personages en situaties, want eigenlijk verwacht je van anderen terug aan wat je geeft, en als je dat niet krijgt doet het eigenlijk pijn. Sommige stukken zijn hartverscheurend, omdat de personages soms machteloos staan op veel momenten, want je hebt de ander niet in de hand met haar of zijn manier van denken en doen, en aangezien in veel werk met een bepaalde doelgroep, raakt dit verhaal me extra omdat ik de link snel kan leggen met de praktijk in het nu.

De zorg van de thuiszorg of in het verzorgingstehuis in het boek is ook net als in het echt, ze kunnen niet meer doen dan nodig is, met tijd, inleven, want er zijn meer mensen, er zijn uitzonderingen natuurlijk met zorgverleners die net dat stukje extra doen, zoals met een kaars bij de receptie, je komt het niet veel tegen als er iemand overlijdt in een tehuis waar dan ook.

Conclusie:

Mariska:

Vier sterren 

Hans:

Al met al zijn dit soort boeken een les voor het leven en de vraag rijst dan telkens, kan het ooit veranderen tot een ideale wereld, ik denk het niet, want iedereen denkt in zijn eigen Ego, en het Ego wordt gemaakt door invloeden en ervaringen met alles.

Vier sterren.

Vier unanieme sterren namens

Mariska van Westen en Hans Groenewold

Duorecensie Karin & Corina: Ommekeer-Sophie Ester***1/2

ommekeer

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sophie Ester

Serie: Deel 1

Uitgever: Ellessy

Aantal pagina’s: 273

Genre: Misdaadroman

Verschijningsdatum: november 2017

 

Over de auteur:

Sophie Ester (1967)is een pseudoniem. De auteur woont in Overijssel. Ze debuteert in het misdaadgenre. Met deze roman, de eerste in een vierdelige serie, laat ze de lezers kennis maken met een psychopaat, die geen grenzen kent.

Ommekeer is het eerste deel van een vierdelige misdaadromanserie over het leven van Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol Vanhoven.

( http://www.ellessy.nl )

Cover:

Corina:

Gewoon prachtig in zijn eenvoud.

Karin:

Hoe eenvoudig eigenlijk en hoe gigantisch doeltreffend! Een achterflap is voor mij doorslaggevend maar deze cover geeft direct de gedachte; dit moet ik lezen.

Achterflap:

… en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest …

Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt. Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven: Nobody messes with Robert Dayle!

Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt.

Een actie met enorme gevolgen.

Een psychopaat versus een weerloos gezin.

Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Meningen:

Karin:

Wat een pakkend verhaal wordt hier neergezet in Ommekeer. Carol Vanholen neemt je vanaf de proloog mee in haar familieperikelen en alle ellende wat daar bij komt kijken. Het overkomt ze, waarom is dat dan en de gevolgen zijn groot voor haar en haar broers. Het switchen van het heden naar het verleden door middel van de stukken die Carol schrijft is aan de ene kant heel mooi gedaan. Aan de andere kant is het soms ietwat warrig en geeft het spoilers weg voor het vervolg van het verhaal. Dit haalt de factor spanning ietwat onderuit, maar het blijft echter aan alle kanten een intrigerend verhaal wat je wil blijven volgen. Er worden namelijk ook teasers uitgedeeld en daar houden we van.

Corina:

Vanaf het begin is het kommer en kwel en leef je met de personages mee. De tijdsduidingen zijn af en toe wat verwarrend en dat haalt me ietwat uit mijn concentratie, toch past het wel helemaal bij het verhaal en krijg je zo een breder beeld.

Karin:

Qua schrijfstijl leest het heerlijk weg. Ester hanteert een beschrijvende pen waar ik wel af en toe een daadwerkelijk dialoog mis. De personages staan als een huis en worden mooi neergezet. Af en toe vliegt het qua geloofwaardig ietwat de bocht uit. Wanneer een hart weer begint te kloppen door een val tegen een auto, c.q. smak tegen de grond, dan vind ik dat net even wat minder mooi bedacht. Zo waren er nog wat zaken waar ik even mijn bedenkingen bij had.

Corina:

Wat spanning betreft valt het me een beetje tegen al schrijft Ester beeldend en kan je lekker doorlezen. Maar ik had toch iets meer verwacht. Al zijn de personages goed uitgewerkt en “zie” je ze voor je, toch zijn er momenten dat ik denk “huh”…..

Karin:

Ester werkt vervolgens naar een prachtig einde toe. Prima plot en een geweldige afsluiting van het eerste deel van deze misdaadserie. De titel komt fantastisch tot zijn recht en er liggen volop openingen voor het tweede deel!

Corina:

Naar het plot toe begint het voor mij toch wel echt leuk te worden en denk ik “ah zie je tof man dit is echt leuk.” Nog steeds niet kei spannend maar dat is dan op het eind niet erg meer en kan je gewoon heerlijk uit gaan kijken naar het vervolg.

Conclusie:

Karin:

Drie en halve sterren voor Ommekeer.

Corina:

Drie sterren voor Ommekeer.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Leesclub Liam: Duo-recensie Karin en Corina****

leesclub stap1 Hillers Liam

Met dank aan Miranda Hillers voor het mogelijk maken van deze Leesclub.

Auteur: Miranda Hillers

Uitgever: MH Books

Aantal pagina’s: 305

Genre: New Adult

Verschijningsdatum: november 2017

Over de auteur:

Met veel passie en liefde schrijft Miranda Hillers romantische verhalen met een twist. Ze draaien om de liefde gecombineerd met drama.

Op jonge leeftijd verslond Miranda bijna alles wat er te lezen viel. Later hield ze dagboeken bij en schreef ze over de belevenissen van het stappen met haar vriendinnen inclusief de nodige liefdesperikelen. Met name die periode heeft haar een paar jaar geleden gedreven tot het schrijven van de Blingg en WWW-serie.

Al haar boeken en ebooks zijn bestsellers in het New Adult genre en in het najaar van 2017 verschijnt DEX in een Engelse versie.

Bron: ( http://www.mirandahillers.nl )

De cover:

Corina:

Mooie rustige kleurstelling met een knappe (voor mij te jonge) man. Gewoon nice en passend bij het genre!

Karin:

Ik las hiervoor Kai en Kai was leuk, maar Liam is beter whoopppp. Althans op de kaft dan 😛 Deze cover ligt weer prachtig in de lijn van de serie en ik ben ontzettend benieuwd naar dit verhaal!

De achterflap:

LIAM
Ken je dat? Op een onverwacht moment, op een plek waar honderden, zelfs duizenden mensen rondlopen, spreek je vluchtig iemand. In die enkele minuten gebeurt er niets speciaals, maar toch blijft die persoon in je hoofd dwalen. Helaas kun je er niet veel mee, eigenlijk niets. Je weet geen naam, laat staan een nummer.

Hoe groot is de kans om haar weer te ontmoeten? Hoe kom ik überhaupt ooit te weten wie ze is? Wat bezielde me om haar niet achterna te gaan? Wat nog belangrijker is: waarom moet mij dit overkomen?

Zo bijzonder was ze niet.
Zo bijzonder dat ik aan haar blijf denken.
Hoe bijzonder zou het zijn als we elkaar ooit treffen?

CHARLIZE
Is het onontkoombaar dat er op deze aardbol iemand rondloopt die mijn ware liefde is? Ik kan me dat nauwelijks voorstellen. Ik dacht dat ik hem had gevonden, maar het was hem niet. Verre van dat. Het gezegde ‘na regen komt zonneschijn’ wil ik eerst zien, dan pas geloven.

Meningen:

Karin:

Liam weet zo te beginnen dat het me even zorgen baart. Wat een arrogantie, taalgebruik en gedachtegang! Maar Hillers zou Hillers niet zijn om dit om te toveren tot een geweldige New Adult.

Corina:

OMG wat een vreselijk figuur die Liam, dat denk ik echt na anderhalve bladzijde en als ik Charlize leer kennen denk ik ieuw wat is dat voor een piepmiep. Ik hou ervan als een auteur je gelijk zo kan laten voelen.

Karin:

Liam en (Char) Lize; wat een fantastisch duo. Tegenpolen ten top en hun toevallige ontmoeting staat vervolgens garant voor een heerlijk verhaal. De onderlinge spanning, de aantrekkingskracht, de onzekerheid en uiteraard een zalig geharrewar zorgt ervoor dat het letters vreten is.

Corina:

Langzaam leer je ze allebei beter kennen en ga je ze steeds sympathieker vinden, want hé, ze zijn nog zo jong en hoe heerlijk is dat. Aantrekken, afstoten, wel, niet. Het wordt heerlijk vlot beschreven en er blijft nog even wat mysterie over. En ik hou zo van terugkerende personages, me happy.

Karin:

Het leest makkelijk maar Hillers weet op zo’n wijze de karakters en hun verleden tevoorschijn te pellen: BAM daar heb je de inhoud. Het is genieten om ook de personages uit Kai hun rol te zien spelen. Voetbalvereniging WWW speelt uiteraard mee op de zijlijn en wat is vriendschap toch een meer dan mooi iets!

Corina:

Het blijft allemaal wat oppervlakkig bij de jongens en alleen Charlize komt echt met haar verleden (herkenbaar) echt tot leven in mijn ogen. Maar dat is niet erg in een boek als dit en dan komt daar het onvermijdelijke drama…… het zal vast gebeuren in real life (helaas) maar toch mis ik ergens iets.

Karin:

Seksuele ontwikkeling speelt een logische rol en het wordt uiterst passend gebracht. Naast een flinke lik humor maakt een stalker dit verhaal bij toeren echt spannend. De achtergrond hiervan, het zou zomaar allemaal echt kunnen gebeuren, maakt indruk en je leeft gewoon helemaal mee. Richting einde vliegt het qua geloofwaardigheid dan de bocht uit, maar who cares? Ik niet!

Corina: 

In dit genre is het gewoon helemaal goed. Miranda brengt het allemaal: arrogantie, onzekerheid, liefde, wraak en alles op een makkelijke en fijne manier.

Karin:

Liam oftewel #Lionking geeft wat ik van dit genre verwacht en waar ik op hoop. Prachtpersonages, humor, seks, spanning. Best heel tof die jeugd van tegenwoordig!

Conclusie:

Karin:

Op alle fronten vier sterren voor Liam.

Corina:

Liam is net een tikkie beter dan Kai dus drie en halve sterren.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar.

ommekeer

Over Ommekeer:

Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt.
Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven:
Nobody messes with Robert Dayle!
Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt.

… en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest …

Een actie met enorme gevolgen.
Een psychopaat versus een weerloos gezin.
Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ommekeer is het eerste deel van een vierdelige misdaadromanserie over het leven van Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol Vanhoven.
Sophie Ester (1967)is een pseudoniem. De auteur woont in Overijssel. Ze debuteert in het misdaadgenre.
Met deze roman, de eerste in een vierdelige serie, laat ze de lezers kennis maken met een psychopaat, die geen grenzen kent.

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar.

ommekeer

Over Ommekeer:

Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt.
Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven:
Nobody messes with Robert Dayle!
Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt.

… en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest …

Een actie met enorme gevolgen.
Een psychopaat versus een weerloos gezin.
Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ommekeer is het eerste deel van een vierdelige misdaadromanserie over het leven van Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol Vanhoven.
Sophie Ester (1967)is een pseudoniem. De auteur woont in Overijssel. Ze debuteert in het misdaadgenre.
Met deze roman, de eerste in een vierdelige serie, laat ze de lezers kennis maken met een psychopaat, die geen grenzen kent.

Myrtle leest:

Hot Mess

Over Hot Mess:

Hot Mess [zn.] – een aantrekkelijk persoon, die zich regelmatig in een staat van chaos bevindt.

Heb je weleens aan een zondagse brunch gezeten terwijl je nog rook naar zaterdagnacht? Regelmatig je bed, Netflix en pizza verkozen boven menselijk contact? Of nog steeds de huur van je muffe appartement niet opgezegd omdat hij zo lekker goedkoop is?

Ontmoet je soulmate, Ellie Knight.

Haar leven… loopt niet bepaald zoals gepland. Ze haat haar baan, haar vrienden beginnen allemaal te settelen en zich voort te planten, en haar huisgenoten zijn ronduit bizar. Sommigen zullen Ellie omschrijven als een ‘hot mess’. Maar wie heeft wél alles perfect voor elkaar?

Hot Mess is een schaamteloos grappig verhaal met een heldin waar velen zich in zullen herkennen: Ellie – een moderne Carrie Bradshaw meets Bridget Jones.

Jac leest (samen met Tal):

Vind mij

Over Vind mij:

Rosa pleegde vijf jaar geleden zelfmoord, maar haar vriend Jar denkt nog elke dag aan haar. Sterker nog, hij is ervan overtuigd dat hij af en toe een glimp van haar opvangt. Hij ziet haar overal: in de menigte, op een roltrap, in een café…
Wanneer Jar Rosa’s dagboek in handen krijgt, worden de raadsels rond haar dood alleen maar groter. Hij raakt er steeds meer van overtuigd dat zijn grote liefde nog in leven is, hoewel iedereen dit tegenspreekt en hem waarschuwt dat hij aan het doordraaien is. Dan ontvangt hij een smsje: ‘Ik moet je zien. Rosa.’
Jar hoopt dat hij nu eindelijk kan bewijzen dat zijn intuïtie het bij het rechte eind had, maar hij beseft niet dat hij aan het begin staat van een nog veel gevaarlijker avontuur.