Samen praten met: Johan Zonnenberg!

Johan Zonnenberg_De Schaduwbokser.jpg

Met dank aan Futuro Uitgevers mochten wij pas De Schaduwbokser lezen van Johan Zonnenberg.  Onze Karin was enthousiast over deze roman en gaf dan ook vier en halve  stralende sterren. Gemist? Klik dan even deze link:

Karin las: De Schaduwbokser-Johan Zonnenberg****1/2

En tja als je dan zo enthousiast bent wil je natuurlijk ook wat meer weten over de auteur. Dus hebben wij hem wat vragen gesteld 🙂  Lezen jullie mee?

Het interview:

1: Wie is Johan en hoe is het schrijven ooit begonnen?

Die vraag knip ik graag in tweeën.

1a: Eerst de existentiële vraag: wie ben ik?

In ieder geval ben ik een aardige verzameling cultuurschokken.

Geboren in een arbeiderswijk van Den Haag-Loosduinen, in 1943. In korte tijd van oorlog naar vrede, wat ik overigens niet zo bewust heb meegemaakt, behalve als het om eten ging: van weinig eten, met af en toe zelfs wat bloembol, naar heerlijk en royaal witbrood.

– De bewuste schok kwam toen we na de oorlog met het hele gezin – vader, moeder en vijf kinderen – naar Vancouver in Canada vertrokken, voor een betere toekomst, zoals dat heet. Eigenlijk waren we economische vluchtelingen uit Nederland, maar we noemden dat ‘emigranten’. Daar leefde ik in twee totaal verschillende werelden. De behoudende immigrantengemeenschap met haar Hollandse gewoonten (hagelslag, pindakaas, Sinterklaas) en de nieuwe wereld met mijn eerste Halloween en z’n uitbundige – en voor ons ‘onchristelijke’ – Kerst. En dan die shopping malls!

Mijn moeder had heimwee en na ruim drie jaar verkochten mijn ouders alles en stonden we berooid bij mijn oma op de stoep in Nederland, het land van herkomst.

– Daarna kwam de geloofsschok. Ik zat in het gereformeerde jeugdwerk: onderhandelen met ouderlingen of een dansavond wel mocht. Promoveerde naar het bestuur van al het jeugdwerk in Den Haag: onderhandelen met de krakers van Paleis Noordeinde. Was bestuurslid van de jonge toneelgroep van de Haagse Comedie en zag hoe iedereen daar elkaar innig omarmde en kuste als begroeting: ‘Dag schat’, ‘Hallo lieverd’. Wat een wereld! Ik was vanuit mijn geloofskring gewend dat als je iemand kuste je er meteen verkering mee had. En je had hooguit één schat of lieverd!

– De armoe-rijkdomschok. Met de ervaring dat elk dubbeltje drie keer omgekeerd moest worden voordat je het uitgaf, ging ik na mijn studie Engels fulltime lesgeven aan een scholengemeenschap in een rijke buurt: Buitenveldert. Daar had ik leerlingen die vroegen of ik nog wat nodig had, want ze gingen het weekend ‘even shoppen’ in New York. En dan was er die jongen in de brugklas die in een eigen appartement boven dat van zijn ouders woonde en voor zijn kerstrapport een luxe zeilboot kreeg. Dat was voor mij ongekend.

Al die mensen en hun verschillende werelden, het boeide me mateloos. Omdat ik er ook voor mijn lesgeven meer van wilde weten heb ik in mijn vrije tijd pedagogiek en orthopedagogiek gestudeerd. Een rijkdom aan kennis die me hielp als leerling- en als docentbegeleider, maar uiteraard ook als mentor: die ene luidruchtige of juist stille leerling, wat zit daar in en achter?

In de loop van de tijd heb ik nog een rijkdom verkregen: vader van twee dochters en een pleegdochter, opa van twee kleindochters.

Wat me van kinderen fascineert: zij dromen in het heden, en met volledige overgave. Dromen doen ze zonder drempels. Wat ze dromen is net zo werkelijk als de rest. En dat gaat dikwijls naadloos in elkaar over. Volwassenen dromen ook, maar doen dat bedachtzamer. Meestal over het verleden of over de toekomst. Wij scheiden onze dromen van het heden om duidelijk te maken dat het niet echt is. Maar ook dat kan leuke dromen opleveren!

Dat is denk ik de rode draad in mijn leven: ik kijk naar verschillende werelden, wat die met mensen, inclusief mezelf, doen. Ik kijk ernaar met verwondering, betrokkenheid en humor. Om die reden ga ik ook graag naar cabaret en geniet ik van uitzendingen als Zondag met Lubach.

Al die werelden: ik hoor erbij en ik kijk ernaar.

1b: Hoe is het schrijven ooit begonnen?

In het begin van mijn ‘carrière’ als schrijver schreef ik alleen informatieve teksten, dikwijls met instructies. Eerst vooral over studieaanpak en over – de Engelse – taal, daarna over allerlei onderwerpen. Zo’n manier van schrijven moet helder, beknopt, compleet en eenduidig zijn. Instructies kunnen één ding niet gebruiken: dubbelzinnigheid. In een grammatica, bijvoorbeeld, verwacht je wel iets over de tijden, maar geen hoofdstuk ‘Goede tijden, slechte tijden’, hoe boeiend dat ook zou kunnen zijn. En als je een apparaat koopt en er staat bij ‘U heeft garantie’, wil je onmiddellijk weten hoeveel en hoelang. Maar als een mooi verhaal eindigt met ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ hoef je niet te weten hoe lang en hoe gelukkig. Dat vul je desnoods zelf in.

Goede informatie is ondubbelzinnig. Goede fictie is veelbetekenend.

Na zo’n 15 jaar non-fictie kwam de verandering in mijn schrijven. Ik verzon verhalen. Die omslag ging niet met een plons, maar zoals je in bad gaat, eerst voorzichtig voelen of het water niet te koud of te heet is.

De overgang naar fictie bevalt me prima. Deze veelbetekenende manier van schrijven vind ik ontzettend boeiend en leuk.

2: Je schrijft gevarieerd, van korte verhalen tot gedichten, en van romans tot non-fictie.  Heeft een bepaald genre je voorkeur?

Eerst schreef ik alleen korte verhalen. Het bondige zit me kennelijk in het bloed. Daarna kwamen er ook hele romans tevoorschijn. Geen dikke boeken overigens. (Dus een zegen voor leerlingen in het v.o. met leeslijsten.) Trilogieën van pakweg 1200 pagina’s hoef je van mij niet te verwachten.

Wat me zo bevalt is wat bij informatieve teksten taboe is: woorden waar je op meer manieren tegelijk tegenaan kunt kijken. Het zijn dikwijls ‘emotionele’ teksten. Vandaar dat ik ook wel gedichten schrijf. In dat proces heb ik intussen wel gemerkt dat proza me net iets meer ligt dan poëzie.

3: Je hebt altijd in het onderwijs gezeten. Heb je daar veel inspiratie uitgehaald?

Ja. De YA-roman Januskop is daar een voorbeeld van. Vooral door het begeleiden van leerlingen en docenten. Je duikt dan in de belevingswereld van anderen en daardoor krijg je toch heel andere en veel persoonlijkere gesprekken dan of de meervouds -s met of zonder apostrof moet en hoe je goede meerkeuzevragen maakt.

Bovendien was ik leraar aan een brede scholengemeenschap, dus alle lagen en facetten van ‘onze’ maatschappij waren daar goed vertegenwoordigd.

4: ZeroKelvin was al een bekroonde vertelling uit 2014. Hoe kwam dit ook in De Schaduwbokser terecht?

Het klinkt misschien wel erg gepland, maar ik heb ZeroKelvin geschreven met de bedoeling het onderdeel van De Schaduwbokser te maken. (Kun je nagaan hoe lang De Schaduwbokser al in mijn hoofd zat.) Victor, de hoofdpersoon gaat vijf keer op bezoek bij zijn dementerende moeder. Om die emotionele bezoeken ‘van zich af te schrijven’ maakt hij zijn eigen verhaal. ZeroKelvin heeft dus ook vijf afleveringen. Het is een ‘coming-of-age’ verhaal en loopt als het ware parallel met de geestelijke groei van Victor.

Omdat De Schaduwbokser nog niet af was maar ZeroKelvin wel, heb ik het toen als kort verhaal ingestuurd voor de Paul Harlandprijs voor Fantastiek. Daar won het de Debuutprijs. Met het commentaar van juryvoorzitter Thomas Olde Heuvelt, auteur van Hex, was ik zo trots als tien pauwen: ‘Dit is werkelijk een pareltje. Een rijk verhaal dat bol staat van surreële situaties, prachtige beelden, mysteries die wel of niet worden opgelost en bovenal buitengewoon origineel is. De dynamiek en balans tussen de personages is perfect uitgewerkt en het vertrouwen dat schuilt in je boodschap van voorbestemming en het vinden van de juiste weg (alle wegen leiden naar het noorden en zijn daarom goed) is hartverwarmend. Net als de rest van je verhaal: waanzinnig. Pixar zou hier een briljant kort filmpje van kunnen maken.’

5: De personages in De Schaduwbokser zijn gewoon ronduit geweldig en de dialogen meer dan een feest om te lezen. Hoe kwam je eigenlijk op het thema dementie, om er eens eentje te noemen?

Dank je wel! Twee redenen, beide verdrietig. Ik heb zelf regelmatig mijn moeder bezocht toen ze dementeerde. Dat waren trieste, maar ook ontroerende, dierbare en vertederende momenten. En inmiddels heb ik de leeftijd bereikt dat mensen om mij heen alzheimer krijgen of zich er zorgen over maken doordat iemand vlakbij het heeft. Vandaar. Maar … gelukkig is er in De Schaduwbokser het tegenwicht van Victors geboortefotografie.

6: De Schaduwbokser is gepresenteerd in Amstelveen. We dachten te zien bij Café Thijs. Is er een connectie met Amstelveen?

Jazeker! Maar, sorry Karin, het is niet Café Thijs. (Red. dat was Corina *lachhardop* )

Een groepje leerlingen van mijn eerste MMS-klas (middelbare meisjesschool) komt regelmatig bij elkaar om van elkaar op de hoogte te blijven. Daar word ik als oud-docent altijd bij uitgenodigd. Een hele eer. Dus dan zitten zo’n tien vrouwen van inmiddels begin 60 met mij erbij in een restaurant druk bij te praten. Prachtig! De laatste keer was dat in Amstelveen.

Toen Marcel en Maarten, van Futuro Uitgevers, voorstelden over De Schaduwbokser te praten in het restaurant van Schiphol, heb ik meteen die veel leukere plek in Amstelveen voorgesteld. Dat is het geworden. En het is …. ’t Oude Café in de Dorpsstraat. Een aanrader!

7: Wat kunnen we in je eigen boekenkast vinden?

Veel romans en bundels korte verhalen. Erg veel Engelstalig, dat zal je niet verbazen. Flink wat historische romans. Ik houd van verhalen die je vertellen hoe het gegroeid is en niet alleen hoe het nu is. En dan heb ik een aparte kast met dichtbundels en naslagwerken. De laatste vooral over kunst(geschiedenis). Plus een aparte afdeling met kinderverhalen. Daar geniet ik altijd extra van.

8: Als je in het schrijfproces zit, is dat dan in complete rust of?

Ja, complete rust, dikwijls begeleid door stemmingsmuziek. Vooral klassiek, veel Mozart, en trompet voor vrolijke passages en klassieke jazz, met name Miles Davis, voor trieste passages: ‘Blue Room’ of ‘It never entered my mind’, bijvoorbeeld.

9: Is er nog een genre wat je zou willen “aanpakken” ?

Eerlijk gezegd schrijf ik liever over draken van mensen dan over echte draken. Dus fantasy is het niet echt voor mij. Sci-fi trekt me wel, maar dan moet het heel dicht tegen de werkelijkheid aanzitten, dus eigenlijk weinig science. Zoiets als Wachten op de barbaren van J.M. Coetzee of Dit zijn de namen van Tommy Wieringa. In feite gaat ZeroKelvin ook in die richting.

En daarnaast zou ik ook nog wel graag een kinderverhaal schrijven. Één 6+ verhaal heb ik al liggen: Het huis van Leontien, over een kromscheef huis dat met de wind mee beweegt en hoe leuk en spannend het voor Leontien is om daar te wonen.

10: Welke gebeurtenis uit De Schaduwbokser ligt het dichtst bij jezelf?

Daar is geen twijfel over: wanneer Victor zijn moeder onder de douche zet omdat ze per se niet wil (‘Blijf van me af, viezerik!’) dat de verpleger dat doet. Ik heb ooit precies hetzelfde meegemaakt met mijn moeder. Hartroerend. Dat is een van de weinige momenten dat Victors moeder samenvalt met mijn moeder en Victor met mij.

11: Tot slot, wij vonden De Schaduwbokser oprecht een meer dan geweldig boek! We wensen je dan ook heel veel succes en met welk drankje proosten we daar op? 😀

Hartelijk dank, ook voor de geweldige recensie van De Schaduwbokser. Daar proost ik graag op met een glas rode wijn – en hef snel daarna nog een glas met hetzelfde spul, Karin en Corina, op al jullie inspanningen voor Samenlezenisleuker en het succes ervan. 2 x proost!

Wij bedanken Johan en Uitgeverij Futuro voor het mogelijk maken van dit te leuke interview en wij zeggen CHEERS!

 

Advertenties

Karin las: De Schaduwbokser-Johan Zonnenberg****1/2

De schaduwbokser

Met dank aan Futuro Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Johan Zonnenberg

Uitgever: Futuro

Aantal pagina’s: 175

Genre: Roman / NUR 330

Verschijningsdatum: september 2017

 

Over de auteur:

Johan Zonnenberg is een ervaren auteur, die al vele boeken op zijn naam heeft staan. Van korte verhalen tot gedichten, en van romans tot non-fictie. Met zijn werk is hij al menigmaal in de prijzen gevallen en tot ‘lijstjes’ doorgedrongen; zo bereikte hij met zijn roman Stella A-Z in Libelle’s Spannende-verhalenwedstrijd van 2009 de top 20 ranglijst.

In 2014 werd hij winnaar van de Paul Harland Debuutprijs voor Fantastiek met de vertelling ZeroKelvin en met Legoland werd hij genomineerd voor het beste reisverhaal Boekenweek 2014.

( www.futurouitgevers.nl )

Cover:

Ik vind deze cover erg mooi. Eenvoud siert! Wat een eenzame en beladen sfeer? Dit in combinatie met de originele titel in het rood, maakt dat ik direct de achterflap wil lezen.

Achterflap:

Victor, dertig jaar, geboortefotograaf, kijkt terug op zijn leven en volgt het spoor naar het beginpunt. Na het stuklopen van zijn relatie met Amy gaat hij uit wanhoop daten. Drie dates worden een totale mislukking. Eén date, Monique, geeft hem moed, niet zozeer voor een nieuwe relatie maar moed als hij naar zichzelf kijkt. Hij kijkt verder terug in zijn leven.

Hoe Amy en hij elkaar hebben leren kennen, hoe fantastisch het was en hoe triest het werd. Zijn vriendschap met Rolf toen hij naar de havo ging en hoe dramatisch die ten einde kwam. Zijn basisschool en het verschrikkelijke ongeluk met zijn ‘buitenspeelvriendje’ Maarten. Door alles heen speelt het levenslange conflict met zijn moeder. Zoals zij hem heel zijn leven heeft dwarsgezeten, het steekt als een graat achterin zijn keel.

Victors moeder is inmiddels aan het dementeren en zit in een verzorgingstehuis. Zijn wekelijkse bezoeken aan haar leveren dezelfde gevechten maar ook onverwachte, tedere momenten op. Bij zijn laatste bezoek in het verhaal vertelt zij wat er rond Victors geboorte met haar is gebeurd en hoe dat haar drastisch veranderde. Eindelijk kan Victor zijn verleden zoals hij zelf zegt ‘steen voor steen gaan opbouwen’.

 

Mening:

Vanaf de eerste zin had De Schaduwbokser me al te pakken. En wat een geweldige titel vind ik dit! De schrijfstijl duwde me direct met de neus in dit boek, hoe mooi en wat fijn, aandachtig lezen is dit.

Victor wordt fantastisch neergezet. En niet alleen Victor, gewoon elk personage wist wel wat bij me los te maken. Van begrip tot zwaar onbegrip. Je raakt ontroerd, krijgt soms een weeïg gevoel in je buik, voelt spijt, en daar tussendoor brak er regelmatig een brede glimlach door op mijn gezicht. De dialogen bliezen me in deze ook echt van de sokken. Zo natuurlijk, zo sterk neergezet en doorspekt met onderwerpen waar ik graag zo vanaf de zijlijn stiekem eventjes over mee zou willen praten. Je denkt mee, je voelt mee en je snapt gewoon helemaal wat ze bedoelen. Wat een leesgenot.

Aan dit alles wordt een prachtige dot humor meegegeven, ik ervaarde dat echt als de perfecte balans. De schuingedrukte passages kregen me aan het peinzen. Daar bleef ik even achter welke kant kant de auteur hier eigenlijk mee op wou. Ik kon er even niet al teveel mee. Maar ook dat viel uiteindelijk voor mij volledig op zijn plaats. Zonnenberg werkt door middel van een sublieme opbouw van het begin richting het einde. Een einde wat me méér dan voldaan dit geweldige boek dicht deed slaan.

Geen enkel minpuntje? Toch een kleintje; ik vind dat de beschrijving op de achterflap weinig te raden meer overlaat. Doet niks af aan het leesplezier, maar dat had in mijn ogen anders gemogen.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Psychologie: 5

Vier en halve sterren voor De Schaduwbokser.

Karin Meinen.

Samen wachten op, om te recenseren

samen wachten twee .jpg

En er liggen weer prachtboeken te wachten op een recensie vanuit Drenthe en Noord-Holland….. Whoop hoe leuk willen we het hebben bij Samenlezenisleuker?

**Dankzij Uitgeverij Kluitman mogen we het gave boek Voorlopers gaan lezen van Mirjam Hildebrand. Deze YA is runner-up bij de Hebban Awards in de categorie Young Adult! Whooooop heb jij hem al gelezen en wil je stemmen? Klik dan even deze link:

Hebban Awards 2017

**Bij Uitgeverij Xander verscheen pas geleden Vrije Val van Pierre Lemaitre. Deze thriller verscheen eerder onder de titel Rollenspel in 2011 maar de vernieuwde uitgave ligt in Drenthe te wachten op een recensie. Gaaf of gaaf?

**A.W. Bruna Uitgevers gaf op 1 augustus de thriller Het Kwaad van John Sandford uit en deze ligt in Noord-Holland klaar om gelezen en bekritiseerd te worden. Alleen die titel maakt toch al dat je hem lezen wilt!

**Uitgeverij Futuro  gaf begin september de mooie roman De Schaduwbokser van Johan Zonnenberg uit. En lucky us … hij zit al in de brievenbus!! Heerlijk toch weer hè!

Over Voorlopers:

De vijftienjarige Emma voelt zich ‘anders’: ze voelt, hoort en weet meer dan andere mensen. Wanneer de mysterieuze Philana haar vertelt dat Emma’s vader – die ze al ruim twee jaar niet meer heeft gezien – deel uitmaakt van een groep mensen die zich Voorlopers noemen, besluit Emma met haar mee te reizen… Maar eenmaal in het bergdorp in Frankrijk, waar de Voorlopers zich gevestigd hebben, blijkt haar leven nog gecompliceerder te worden. Is Emma zelf ook een Voorloper? Waarom wil haar vader niet dat ze de Voorlopers helpt? Wat is er met de ouders van Philana gebeurd? En wie probeert haar in de val te lokken?

Over Vrije Val:

De 57-jarige Alain Delambre is al jaren werkloos. Als er eindelijk een functie voorbijkomt die perfect bij hem past, wordt hij uitgenodigd voor een gesprek. Dan blijkt dat de ultieme beproeving nog moet komen. Tijdens een gesimuleerde gijzeling worden de kandidaten getest op hun moed, stressbestendigheid en trouw. Vastbesloten de baan in de wacht te slepen, besluit Alain het spel mee te spelen. Maar hoever is hij als wanhopige werkloze bereid te gaan?

Over Het Kwaad:

Ze worden trekkers genoemd. Ze reizen van de ene staat naar de andere, proberen wat geld te verdienen, maar plegen geen misdrijven. Ze reizen gewoon graag. En nu is iemand ze aan het vermoorden…

Lucas Davenports dochter Letty is tijdens de zomervakantie thuis van de universiteit, wanneer ze wordt gebeld door een vrouwelijke trekker die ze in San Francisco heeft leren kennen. De vrouw denkt dat iemand haar vrienden vermoordt, dat ze zelfs weet wie dat doet, en nu wordt haar reisvriend vermist. Ze is naar North Dakota gevlucht en weet zich geen raad

Letty laat haar vriendin naar Minnesota komen en wil haar ophalen. Lucas vermoedt dat Letty wordt bespeeld, maar biedt desondanks aan om met haar mee te gaan. Als hij het verhaal van de vrouw echter heeft aangehoord, begint hij te geloven dat ze wellicht toch de waarheid spreekt. Hij moest eens weten. In de daaropvolgende dagen wordt hij meegenomen op een odyssee door een subcultuur die volkomen nieuw voor hem is, een reis die niet alleen Letty en hemzelf in gevaar brengt, maar die misschien zelfs zijn hele leven zal veranderen…

Over De Schaduwbokser:

Victor, dertig jaar, geboortefotograaf, kijkt terug op zijn leven en volgt het spoor naar het beginpunt. Na het stuklopen van zijn relatie met Amy gaat hij uit wanhoop daten. Drie dates worden een totale mislukking. Eén date, Monique, geeft hem moed, niet zozeer voor een nieuwe relatie maar moed als hij naar zichzelf kijkt. Hij kijkt verder terug in zijn leven.

Hoe Amy en hij elkaar hebben leren kennen, hoe fantastisch het was en hoe triest het werd. Zijn vriendschap met Rolf toen hij naar de havo ging en hoe dramatisch die ten einde kwam. Zijn basisschool en het verschrikkelijke ongeluk met zijn ‘buitenspeelvriendje’ Maarten. Door alles heen speelt het levenslange confl ict met zijn moeder. Zoals zij hem heel zijn leven heeft dwarsgezeten, het steekt als een graat achterin zijn keel.

Victors moeder is inmiddels aan het dementeren en zit in een verzorgingstehuis. Zijn wekelijkse bezoeken aan haar leveren dezelfde gevechten maar ook onverwachte, tedere momenten op. Bij zijn laatste bezoek in het verhaal vertelt zij wat er rond Victors geboorte met haar is gebeurd en hoe dat haar drastisch veranderde. Eindelijk kan Victor zijn verleden zoals hij zelf zegt ‘steen voor steen gaan opbouwen’.