Sophia Drenth’s avonturen in Boektrailerland

bt1+

Ik ben opgegroeid in de jaren ’80, toen de videorecorder in menig huishouden zijn intrede deed. Twee keer per week gingen we voer halen voor de bewoners van mijn terrarium (vliegenmaden, tubifex en wat al niet meer) en natuurlijk ook langs de videotheek om de nieuwste films te scoren. Actiehelden zoals Steven Seagal, Jean Claude van Damme en Eric Roberts denderden met grote regelmaat over het beeldscherm. Ik vond al die machofilms best onderhoudend, maar mijn echte liefde lag bij fantasy en historische films. De invloeden van films zoals Scaramouche en The Three Musketeers (versie uit 1973) schemeren nog steeds door in mijn werk.

Films maken werd een droom die ik nooit actief heb nagejaagd, maar een droom dat was het zeker. Vooral decors bouwen en special effects met make-up creëren, dat leek me echt supergaaf. Toen het schrijven na een jarenlange pauze opnieuw als een bom bij me insloeg, had ik niet durven dromen dat mijn boeken de perfecte smoes zouden blijken om aan het filmen te slaan.

Vijf jaar geleden besloot ik na lang dubben om mijn eerste boek zelf te gaan uitgeven en dit project financierde ik met een crowdfunding. Daar was natuurlijk een filmpje voor nodig. Toen ik via een oproep in mijn netwerk op social media kennis maakte met Laurens Van Der Veken, een jonge, enthousiaste Vlaamse filmmaker die qua kledingstijl in de Victoriaanse tijd leek thuis te horen, besloot ik om het groots aan te pakken en ook een boektrailer op te nemen.

Dagenlang fietste ik door Amsterdam, op zoek naar geschikte locaties. Imposante gebouwen in overvloed, maar vind maar eens een locatie die kan doorgaan voor een stad halverwege de 19e eeuw midden in een bruisende moderne wereldstad. Gelukkig was Het Amsterdam Museum bereid om hun binnenplaatsen beschikbaar te stellen.

En zo gebeurde het dat we op een ijzige zondagochtend in maart onder andere midden op de Dam stonden te filmen.

Bekijk de boektrailer van Bloedwetten: Vonnis hier.

Bekijk het promofilmpje voor de crowdfunding hier.

collage_boektrailer1

Voor de trailer van het tweede boek Verlossing besloot ik een stap terug te doen. Opnieuw werkte ik samen met Laurens Van Der Veken. We filmden in de mini studio annex woonkamer van fotograaf Frank Wiersema, die in het filmpje voor de crowdfunding als staaljager had gefigureerd. We brachten de beelden terug naar simpele doch doeltreffende close-ups tegen een zwarte achtergrond. Een geheim goedje in een vaas met water zorgde voor spectaculaire special effects.

Deze trailer mag dan kleinschaliger zijn van opzet, toch kijk ik met enorm veel plezier naar de opnames terug. Zo’n draaidag is enorm intensief, maar het is ook prachtig om te zien hoe er dingen gebeuren, doordat iedereen zich voor hetzelfde project inzet.

Bekijk de boektrailer van Bloedwetten: Verlossing hier.

 

collage_boektrailer2

Voor de bronvertellingen Zwart hart en Kleine moordenaar zag ik van het maken van een trailer af, want deze boekjes (prequels die het levensverhaal van bijpersonages uit de reeks vertellen) waren altijd bedoeld als kleinere projecten die het formaat van een novelle niet zouden overschrijden. 

Dat was tenminste de bedoeling, tot madame LaSoeur mij haar levensverhaal vertelde en 1000 nachten uitgroeide tot een roman. Zelfs toen kwam het nog niet in me op om een boektrailer voor dit boek te maken. Ja, het zal misschien even door mijn hoofd hebben gespookt, maar het zal niet meer dan een hersenspinsel zijn geweest waar ik om moest glimlachen.

Op een goede dag zat ik met Riske de Vries na een schrijfbijeenkomst van onze net opgerichte Amsterdamse schrijfclub na te praten en het gespreksonderwerp kwam op film terecht. Logisch, want videomaken is Riskes beroep. 

Wilde plannen werden geboren die al snel de proporties aannamen van ‘go big or go home’ (een devies dat we tijdens dit hele project niet meer hebben losgelaten),  want een boek zichtbaar maken is essentieel in deze tijden van media-overload en hoe doe je dat nou beter dan met film?

Het balletje ging rollen, mensen werden benaderd, kostuums in elkaar gefrutseld, locaties gescout. Als een 19e eeuwse stad uitbeelden al een opgave bleek, stonden we nu voor een nog grotere uitdaging, want 1000 nachten speelt zich af in het oude Perzië.

Opnieuw racete ik de stad door op mijn fiets, deze keer om allerlei materiaal te verzamelen. Mijn keuken veranderde in een laboratorium waar ik experimenten deed om een smerig goedje te brouwen dat de transformatie van de hoofdpersoon uit het boek ging uitbeelden. Alles natuurlijk zo low budget mogelijk, want dat schrijven geen vetpot is mag algemeen bekend zijn.

De weergoden gooiden in zoverre roet in het eten dat we besloten om de opnamedag te verschuiven. Hierdoor moest er een nieuwe mannelijke hoofdrolspeler worden opgetrommeld, omdat de reeds gecaste acteur verhinderd was op de nieuwe opnamedag.

Maar het bleek een goede beslissing: de laatste, zonovergoten nazomerdag straalde ons over de Soesterduinen tegemoet. Perfect weer om woestijn in Nederland na te bootsen. Het werd een doldrieste draaidag die tot diep in de nacht duurde. Achteraf gezien was het gekkenwerk, maar wat zou dat. Het resultaat mag er zijn en dat is het enige wat telt.

 

collage_boektrailer3

Een boektrailer die is samengesteld onder het devies ‘go big or go home’ verdient natuurlijk meer dan alleen een presentatie. Daarom vertoon ik hier in dit blog op Samenlezenisleuker  … (tromgeroffel) … de teaser voor de boektrailer! 

Bekijk de teaser hier.

boekbeleving

Nieuwsgierig geworden? Wil je alle ins and outs horen over de filmopnames – over hoe we bijvoorbeeld bijna van het natuurterrein zijn verwijderd door handhavers? Kom dan naar de boekbeleving op zaterdag 30 november in het Forum Café/Bibliotheek te Zoetermeer. Inloop vanaf 13:30.

Patrick Berkhof presenteert die dag het tweede deel uit zijn reeks Dizary en ik vul het programma aan met een presentatie over zowel de boektrailer als het boek 1000 nachten. Exclusieve goodiebags voor beide boeken zijn die dag beschikbaar bij aanschaf van een boek! Wees welkom.

Meer over dit evenement vind je hier.

De boektrailer is ook aankomend weekend, 23 en 24 november, in de voorvertoning te bewonderen op Dutch Comic Con in de Jaarbeurs.

Sophia-Drenth

Sophia Drenth woont en werkt in Amsterdam. Haar boeken en verhalen vielen meerdere malen in de prijzen, waaronder de Bastaard Award, The Indie Award, EdgeZero en de Millenniumprijs. Luitingh-Sijthoff, Quasis uitgevers en Dutch Venture Publishing publiceerden verhalen van haar hand. 

De foto’s in dit blog zijn gemaakt door: Nathalie de Vogel, Riske de Vries, Marieke Josselet, Frank Wiersema, Helga van den Boom en Sophia Drenth

http://www.bloedwetten.com

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier:Samenlezenisleuker📚🥂

 

Samen praten met: Frank Krake van het indrukwekkende “De laatste getuige”

img_2893

Zoals jullie weten las Corina het meer dan indrukwekkende De laatste getuige geschreven door Frank Krake in samenwerking met meneer Aloserij. Helaas is meneer Aloserij sinds begin deze maand niet meer onder ons, maar wat heeft deze man een indruk achtergelaten op velen door zijn verhaal alsnog te vertellen. Wij zijn dan ook heel blij dat Frank de tijd heeft willen nemen om een klein interview met ons te doen.

Recensie gemist? Klik dan deze link:

Corina las: De laatste getuige-Frank Krake*****

Het interview:

1: Wie is Frank en waarom schrijft hij?

Als ik zo vrij mag zijn mij even voor te stellen. Mijn naam is Frank Krake, vader van 3 pubers en al ruim 20 jaar gelukkig getrouwd. Rasechte Tukker met bijbehorend accent en daar ook trots op.

Naast (creatief) ondernemer, voetbalfan en reisfanaat schrijf ik graag non-fictie boeken. Gewoon omdat ik daar ontzettend veel plezier aan beleef. Daarbij is het schrijfproces een uitvloeisel van heel veel research, interviews met betrokkenen en ook denkwerk. Terwijl ik midden in het schrijfproces zit denk ik vaak al na over het andere traject dat ik ook met ontzettend veel plezier bewandel, dat van uitgever. Ik ben dus een zogenaamde self-publisher. Met de uitgeefpet op probeer ik datgene wat ik geschreven heb ook tot een mooi en waardig boek te maken en succesvol onder de aandacht van de lezers te brengen. Daar beleef ik net zo veel plezier aan als het schrijven zelf. Met mijn achtergrond en opleiding (Master in strategische marketing) kan ik mij lekker uitleven op het succesvol maken van het boek. Dat is vrij ongebruikelijk in de schrijverswereld en daar onderscheid ik mij in. Reden is dat als je een kwaliteitsboek maakt waar ontzettend veel tijd en energie in zit, ik ook graag wil dat er net zo veel aandacht in het uitgeeftraject wordt gestopt. Een traditionele uitgever is vaak heel goed in wat ze doen, maar moet zijn aandacht over meerdere boeken per week verdelen. En de week daarna verschijnen er al weer een aantal nieuwe boeken. Iedere week opnieuw. Zelf kan ik mij maandenlang focussen op één boek, dat is het verschil.          

 2: De laatste getuige kwam binnen op nummer drie van de Bestseller Top 60. Hoe bijzonder is dat en wat doet dat met je?

Wim en ik waren als een kind zo blij. We hebben de dag dat het bekend werd gemaakt gebak gegeten en het samen gevierd. Daaruit blijkt wel dat het heel bijzonder was en dat we er ook van genoten hebben. Zo fijn dat Wim dit nog mee heeft mogen maken. Zeker als self-publisher is het heel uitzonderlijk dat je überhaupt in de Bestseller60 komt, laat staan in de top 10. Nu staat het boek al voor de vierde week in die top 10, op plek 4 en nog altijd geniet ik daar van, al is het nu dan zonder Wim.

 3: De laatste getuige is een prachtig indrukwekkend verhaal. Hoe kwam je aan dit verhaal? Wie heeft wie benaderd?

Ik gaf een lezing over een van mijn vorige boeken, MENTHOL (over de zwarte man die Nederland leerde tandenpoetsen) op de jaarlijkse contactdag voor de Stichting Vriendenkring Neuengamme. Menthol heeft twee weken in Kamp Schoorl vastgezeten en zij wilden graag dat luchtige verhaal horen als afsluiting van een zware en emotionele dag. Na afloop kwam er een man op leeftijd naar mij toe die erg geïnteresseerd was in mijn boek, een exemplaar kocht en door mij liet signeren. Een jaar later kon hij zijn eigen boek signeren. Dat was dus Wim Aloserij…!

 4: Hoelang heb je gedaan over het schrijven van De laatste getuige? Zijn er dingen uit gelaten?

Vanaf de eerste afspraak waarin we inhoudelijk over het verhaal van Wim gesproken hebben en het moment dat het boek naar de drukker ging, helemaal klaar en pagina voor pagina opgemaakt, zat exact negen maanden. Dat is dus gekkenwerk, maar het mooiste gekkenwerk dat ik ooit heb gedaan en meegemaakt. Ik heb al mijn andere werk aan de kant geschoven en me vol gestort op dit project. Twaalf tot zestien uur per dag en zeven dagen in de week. Vanwege de hoogbejaarde leeftijd van Wim moest en zou het boek in april 2018 klaar en op de markt. Gelukkig maar. Daardoor is het helemaal compleet geworden en staat er alles in dat Wim maar kon herinneren. Met de wetenschap van nu ben ik natuurlijk ontzettend blij dat ik het niet over twee jaar heb uitgesmeerd, wat gezien de hoeveelheid werk heel normaal was geweest.

Ik heb slechts één zinnetje in het boek gewijd aan het feit dat het commando om met Typhoon jachtvliegtuigen de Cap Arcona aan te vallen van Nederlandse bodem kwam, van het Twentse Delden. De piloten stegen op van een vliegveld net over de grens, op 25 km van waar ik woon. Ik ben als onderdeel van mijn onderzoek maanden bezig geweest om exact uit te zoeken hoe dit in zijn werk is gegaan en heb allerlei bewijzen gevonden. Ook ben ik met Wim zelf naar het vliegveld geweest waar vandaan die jachtvliegtuigen zijn opgestegen en hem op die boot hebben gebombardeerd. Heel speciaal om daar op die plek te staan. Vooral voor hemzelf natuurlijk, maar toch ook voor mij.

Dit hele verhaal was een enorme scoop en heeft knalgroot op de voorpagina en op liefst drie pagina’s in de regionale krant gestaan. Vreemd genoeg is het niet in het landelijke nieuws gekomen.

Ik had hier een heel hoofdstuk over kunnen schrijven in het boek, maar heb besloten dat niet te doen. Het zou te veel afleiden van de rode draad in het verhaal en het was een uiterst interessant zijpad, maar niet in het kader van het levensverhaal van Wim. Wellicht doe ik er ooit nog iets mee.

de laatste getuigen

 5: Hoe moeilijk was het om bepaalde feiten te checken? De Duitsers waren natuurlijk erg van de administratie, maar er is ook veel verloren gegaan aan het einde van de oorlog?

Helaas is de hele kampadministratie van Neuengamme in het eindstadium van de oorlog in opdracht van de nazi’s vernietigd. Maar er bleek na lang graven en spitten nog heel veel te vinden op andere locaties en archieven. Het gemeentearchief van Amsterdam bleek een gouden bron. Maar ook het NIOD, het Nederlandse Rode Kruis, Kamp Amersfoort en de International Tracing Service in Bad Arolsen bleken over belangrijke documenten en informatie te beschikken. Daarnaast heb ik veel met historische verenigingen, heemkunde verenigingen, historische kringen e.d. in Nederland samen gewerkt en veel info boven water gekregen. Voor al die instellingen gold dat de medewerkers er ontzettend behulpzaam en vriendelijk waren.

 6: Jullie deden veel lezingen door het hele land, hoe bijzonder was dat om te doen met meneer Aloserij?

Samen met Wim heb ik een stuk of tien lezingen mogen verzorgen. Die zullen mij altijd bij blijven. Wim kon mensen in een uur tijd enorm inspireren en motiveren. Met zijn vergevingsgezindheid, relativeringsvermogen, humor en zijn grote hart wist hij werkelijk iedereen voor zich te winnen. De allereerste keer kreeg hij een staande ovatie van ruim 300 boekhandelaren op de Libris inspiratiedag. Dat overviel hem en raakte hem. Wim was een hele goede verteller. De mensen hingen aan zijn lippen en de verhalen bleven maar komen. Ik probeerde de presentaties te sturen en ook op de tijd te letten, maar we liepen standaard uit en dan moest de signeersessie nog beginnen.

Nu sta ik er alleen voor. Donderdag 17 mei was de eerste lezing zonder Wim. Een heel gemis. Maar ik ga door met waar Wim geëindigd is,met het vertellen van zijn (oorlogs)verhaal dat niet vergeten mag worden.

 7: Over welk onderwerp zou je nog eens een boek willen schrijven?

Over een sportheld.    

 8:  Wij proosten altijd graag met de auteur op zijn (of haar) mooie boek, met welk drankje mogen we met jou proosten?

Dat wordt een biertje. Standaard is dat Grolsch, maar bij een speciale gelegenheid als deze graag een Australische Foster’s.

Een hele dikke dank Frank en op 17 mei ( vraag 6 ) waren we erbij!

Het Fotoverslag van deze lezing vind je in deze link:

Samen uit in Drenthe en Noord-Holland! Fotoverslag “Noem het liefde” en “De laatste getuige”

Samen Gelezen-Karin & Corina: Spaans bloed-Felicita Vos****1/2

Spaans bloed juist

Met dank aan Uitgeverij De Kring voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Felicita Vos

Uitgever: De Kring

Aantal pagina’s: 288

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 9 maart 2017

Over de auteur:

Felicita Vos is dochter van een Roma-vader en een Nederlandse moeder. Haar schrijverschap kenmerkt zich door een grote maatschappelijke betrokkenheid. Haar non-fictieboek Blauwe haren, zwarte ogen (2008) gaat over de Roma-cultuur. In Addergebroed onderzoekt ze taboes als vrouwenhandel en darkrooms. Haar romandebuut Duivelsklauw (2014) beschrijft een bijzondere familiegeschiedenis waarin de Roma- en de Nederlandse cultuur botsen. Spaans bloed is op 9 maart verschenen.

( Bron: http://www.uitgeverijdekring.nl )

Cover:

Karin:

Een vrouw met lang haar, balancerend voor de wind. Ik vind de cover passend en heel mooi, net als de titel.

Corina:

Intrigerend een vrouw op een reling, hoe strookt dat met de titel??

Achterflap:

Sommige familieschandalen kunnen beter geheim blijven…

Livia is net partner geworden van een prestigieus architectenbureau als een raadselachtig telefoontje uit Madrid haar zorgvuldig opgebouwde leven ontwricht. Haar tante Pilar, die ze al jaren dood waande, is ernstig ziek en wil haar laatste dagen met Livia doorbrengen. Ze had zich heilig voorgenomen geen voet meer op Spaanse bodem te zetten, maar besluit nu toch na achttien jaar terug te gaan naar haar kleurrijke familie.

Vanaf dat moment neemt Livia’s leven een wending die ze niet had kunnen voorzien. In het huis van haar jeugd doet ze schokkende ontdekkingen over het verleden. Ogenschijnlijk onschuldige familieleden lijken een rol te spelen in een kwaadaardig complot. Maar de onthutsende waarheid die uiteindelijk aan het licht komt, overstijgt alles.

Spaans bloed is een aangrijpende, magische roman over een meisje dat ten prooi viel aan ultiem verraad en zich daar bewonderenswaardig aan ontworstelde.

Mening:

Karin:

Spaans bloed is mijn kennismaking met Felicita Vos en oioioi wat een prachtig en indrukwekkend boek vind ik dit! De schrijfstijl maakt direct indruk, hoe prachtig en kundig en Vos laat je op geheel eigen wijze het verhaal zien, voelen en meemaken.

De opbouw is daarbij subtiel en het verhaal begint in de ik-vorm vanuit Livia. Livia heeft een leven opgebouwd in Nederland en het roept al vrij snel allemaal vragen op. Wat is er al die jaren geleden gebeurd in Spanje? Waarom heeft Livia geen contact met haar familie en hoe kan het dat tante Pilar in leven is?

‘Het geheugen van het hart zeeft slechte herinneringen weg en maakt de goede mooier. Dat stelt ons in staat om met het verleden te leven.’

Corina:

Felicita neemt je mee door het leven van Livia en Pilar via een mooie, maar soms wat zware schrijfstijl. Even inkomen, maar zeker de moeite waard. Het wisselen van personages gaat op een subtiele manier en maakt dat je je aandacht niet verliest.

Waar heeft Pilar zo’n spijt van en wat probeert Livia zo hardnekkig te vergeten c.q. niet toe te laten in haar heden? Deze vragen komen al vroeg in het boek in me op en Felicita houdt je lang in het ongewisse.

Karin:

De weg naar het antwoord krijgen op al je vragen is gewoon zo mooi, wat een leesgenot. Vanuit Pilar en Livia komt het verleden tot leven, waarbij de passages vanuit Pilar doorspekt zijn met haar geloof; ‘zwaar’ maar zó goed geschreven.

De Spaanse woorden tussendoor zijn duidelijk in de context, zijn achterin het boek op te zoeken en geven een extra schwung aan het verhaal. Je maakt kennis met de familie en de personages en laagje voor laagje wordt de waarheid tevoorschijn gepeld. Personages die je hart weten te stelen, en die je laten balanceren: in hoeverre kan mijn begrip gaan als lezer? Dat dit begrip ook inderdaad ergens ophoudt en de teleurstelling daar is.

Corina:

Dankzij Felicita waan je je in Spanje, wat versterkt wordt door de Spaanse woorden. Livia en Pilar staan ijzersterk in het verhaal. En owow wat mooi! Ik heb vanaf regel één een hekel aan Pilar en krijg met elke regel meer kippevel van haar. Livia haar geheim blijft lang onduidelijk en dat vond ik bij vlagen wat langdradig worden. Zonde!

Karin:

Vos weet maatschappelijke thema’s aan te snijden waar je U tegen zegt. Voeg daarbij familie, verraad, geweld, jaloezie en gelukkig ook liefde: het liet me glimlachen, ronduit schrikken en huiveren, walgen en daartegenover geeft het hoop.

Dat je zó meeleeft dat je met een klomp in je maag hoopt dat dit nog op de plek weet te vallen. Dat dit nog in orde komt voor zover mogelijk. Die uitkomst hou ik natuurlijk voor mezelf en rest me alleen nog te zeggen: Spreekt dit je aan, pak op dit boek. Wat een pracht van een roman!

Corina:

Als de geheimen uitkomen en de verhalen samenkomen kan je niks anders denken dan “mijn god”. Felicita pakt een onderwerp in combinatie met ijzersterk uitgewerkte gevoelens zo in een verhaal dat je er soms duizelig van wordt.

Het einde is bizar, briljant, schokkend en mooi tegelijk.

Conclusie:

Karin:

Vier en halve sterren voor Spaans bloed.

Corina:

Vier sterren voor Spaans bloed.

 

Jac las: Barre grond-Claire McGowan****

Barregrond

Claire McGowan – Barre grond.( Ondertitel: Soms kan een schuld niet ingelost worden).

Claire ( 1981) is geboren en groeide op in Noord-Ierland, studeerde in Oxford en heeft een tijdje gewoond en gewerkt in Frankrijk en China. Claire houdt zich op dit moment full time bezig met het schrijverschap en het geven van cursussen op dit gebied.

Na de stand-alone Fallen ( niet vertaald) is zij opgestart met een serie met in de hoofdrol Paula Maguire. Paula is een forensisch psycholoog. Barre grond is het tweede boek uit de serie en het vervolg op Verloren. Inmiddels is verschenen: De stille doden. (2016)

( Bron: http://www.ink-stains.co.uk en https://www.facebook.com/ClaireMcGowanAuthor)

Plot

Paula Maguire, werkzaam in Londen bij de Unit Vermiste Personen, wordt met tegenzin toegevoegd aan een recent gevormd team van onderzoekers in Noord-Ierland. In het eerste deel is een vermissingszaak van jonge meisjes opgelost. De vele losse eindjes en de mysterieuze omstandigheden waaronder haar moeder verdween toen zij nog een kind was krijgen een vervolg in dit tweede deel van een serie rondom forensisch psycholoog Paula Maguire.

Er zijn een aantal verhaallijnen in deze thriller: Er wordt een baby, een uur na de bevalling, gestolen uit het ziekenhuis. Een medium, Magdalena Croft, helpt de politie bij het terugvinden van een baby. Later volgen wederom meldingen van baby’s die weggenomen worden van de moeder. Tegelijkertijd  lijken vrouwen van de aardbodem te verdwijnen. Zij worden later dood teruggevonden, onder verschrikkelijke omstandigheden gestorven ten gevolge van bloedverlies als gevolg van een opengesneden buik. Paula is ervan overtuigd dat er verband bestaat tussen de ontvoeringen van de baby’s en de om het leven gebrachte vrouwen.

De tweede verhaallijn handelt over de moeder van Paula Maguire die in 1993 is verdwenen en nooit meer teruggevonden is. Wat is er toentertijd gebeurd? Tot slot is er het grote dilemma voor Paula zelf: zij is in verwachting en weet niet goed of zij de baby wil of een retourvlucht Londen moet boeken om daar de baby te laten weghalen. Het in verwachting zijn betekent ook dat zij een potentieel slachtoffer is.

Conclusie

Het was de vraag of Claire McGowan zich zou revancheren voor het niet zo sterke eerste deel. Die vraag kan in ( bijna) alle opzichten bevestigend beantwoord worden. Het vervolg is ontegenzeggelijk veel beter geschreven en spannender dan het eerste deel van deze serie. McGowan schrijft in een makkelijk leesbare stijl en maakt het de lezer niet moeilijk. Zij heeft een formidabel, ingenieus slot geconstrueerd waarin heel wat lijntjes uit het verleden bij elkaar komen. Overigens zie je als lezer wel een en ander aankomen denk je; het zit toch even iets anders in elkaar. Knap gedaan.

Tevens komt de rol van de forensisch psycholoog als iemand die in de geest van de daders binnendringt om gedachten te begrijpen waarom dit soort verschrikkelijke misdaden worden begaan om aan de hand daarvan een daderprofiel op te stellen, veel beter uit de verf dan in Verloren.

Wat mij opviel was de oneindige triestheid die geschetst wordt van een Noord-Ierland in de winter met sneeuw, kou, mist, ijsregens, gestoorde en gefrustreerde mensen en vooral veel barre grond. De titel slaat op de onvruchtbaarheid van het land zelf maar in overdrachtelijke zin tevens op de onvruchtbaarheid die voor kan komen bij vrouwen. Warmte, jazeker ook warmte, die is gelukkig ook aanwezig. Maar ook de kou van de gevolgen van de Big Troubles, de moordpartijen van de protestanten en katholieken die nog tot in lengte van dagen merkbaar zullen zijn in Noord-Ierland en direct verband houden met de motieven van de moordenaar(s).

Het boek had beduidend korter gekund. Het gedub en getwijfel bij Paula over de zwangerschappen, haar moeizame omgang met de twee potentiële vaders, neemt (te)veel bladzijden in beslag. Overigens is abortus, naast de onmogelijkheid om soms een schuld ingelost te krijgen, het hoofdthema in dit boek. Karaktertekening en psychologische diepgang van de hoofdrolspelers krijgen een ruime voldoende. De vraag wat er gebeurd is met haar moeder is niet beantwoord. Paula eindigt dan ook met de woorden: “Pap. Kun je me overeind helpen. Ik moet van alles doen.”

Vier sterren.

Jac Claasen.

And the winner isssss…. van Draai je niet om van Tove Alsterdal!!

Wat zagen we toch weer ontzettend veel originele, grappige reacties voorbij komen!

Ongelofelijk tof hoe enthousiast jullie elke keer weer zijn. Helaas (pindakaas) er kan er maar een de winnaar zijn 😉

En dat isssssss:
Diny Smit met: Ik zou mij dus nooit omdraaien als ik vieze snurkende geluiden achter mij zou horen. Ik zou het op een rennen zetten.

Stuur je ons een mailtje met je adres gegevens? Dit mag naar Samenlezenisleuker@gmail.com en dan zorgen wij dat die bij de uitgever komt.

Gefeliciteerd en heel veel leesplezier!!

Met nogmaals een hele dikke dank aan Uitgeverij Prometheus!

 
Met grote dank aan Uitgeverij Prometheus mogen wij een exemplaar weggeven van deze Zweedse thriller!!

draai

Over de auteur:

Tove Alsterdal (1960) is schrijfster en journaliste en schrijft teksten voor toneel, film en opera. Eerder schreef ze Vrouwen op het strand, dat wereldwijd lovend werd ontvangen, gevolgd door de grote hit Het stille graf. Haar derde boek, Geef me je hand, werd uitgeroepen tot beste Zweedse misdaadroman van 2014. De boeken worden in zestien talen uitgegeven en zijn in meerdere landen genomineerd voor prijzen.

Tove Alsterdal wordt als beste Zweeds thriller schrijfster beschouwd en Draai je niet om is alweer haar vierde thriller!

En jij kan hem winnen!! Wat moet je doen?

**Like de Facebookpagina van Uitgeverij Prometheus via  deze link: Uitgeverij Prometheus

**Wees lid van onze Facebookgroep Samenlezenisleuker : Samenlezenisleuker

Vertel ons daar in een reactie onder de Winactie wanneer jij je niet zou omdraaien  🙂

Uit de deelnemers zullen wij de leukste, mooiste of engste reactie kiezen!!

Zondag 19 maart maken wij de winnaar bekend. Maak ons gek en heel veel succes !!!

Over Draai je niet om:

Ooit was Beckomberga het grootste psychiatrisch ziekenhuis van Europa. Nu zijn de sporen van het verleden gewist en worden er exclusieve woningen gebouwd in het oude park. Svante Levander is een van degenen die in de idylle gaan wonen, samen met zijn nieuwe liefde.
Onderweg naar huis vanaf de winkel wordt hij doodgestoken. Eva, zijn ex-vrouw, is hem die avond gevolgd en wordt opgepakt op verdenking van moord.
Slechts één persoon kan getuigenis afleggen over wat er is gebeurd, een buitenlandse vrouw die voor de winkel zat te bedelen, maar zij is spoorloos verdwenen.
Wanneer een paar jongens in de buurt van de plek van de moord de resten van menselijke lichamen vinden, ontstaat een angstgolf.
Het verleden blijkt dichterbij te zijn dan iemand kon vermoeden.

Karin gaf Draai je niet om vier sterren!

Onze recensie vind je hier: Karin las: Draai je niet om-Tove Alsterdal****