Samen met Saskia Jansen Storyteller: Het snuitje is goed gelukt!

Trimsalon

Het hebben van een hondentrimsalon blijft leuk. Soms vind ik het onvoorstelbaar dat ik al dertien jaar lange wachtlijsten heb en zo ontzettend veel trouwe klanten. Als mensen door omstandigheden naar een collega moeten uitwijken komen ze altijd weer bij me terug en of het nu uit beleefdheid is of niet, ze zeggen altijd dat het bij mij het beste voelt.

Ik heb helaas niet de arrogantie in me dat ik daadwerkelijk voel dat dat zo is. Ik vind al mijn collega’s mooi werk afleveren. Het enige waar ik van overtuigd ben is dat ik van al mijn honden-klantjes hou met heel mijn hart en dat ik ze nooit met opzet pijn zou doen of bang zal maken. Ik vind dat belangrijker dan een kaarsrechte vacht knippen namelijk.

Ik heb mijn hondjes het liefst los op de tafel, ik geef geen commando’s die ze wellicht van huis uit niet eens hebben meegekregen en ik zal nooit andermans hond slaan. Na het knippen lopen ze vrij rond in mijn salon en kunnen ze kijken of hun baasje er al aankomt. Wellicht is dit het geheim waardoor ik altijd overvol zit.

Honderden klanten hebben de afgelopen jaren cadeautjes meegebracht voor mij, en mij bejubeld om mijn knipkunsten. Ik heb al die complimenten altijd weggewuifd, want zo goed ben ik nu ook weer niet. Ik doe gewoon mijn werk zoals ik denk dat het goed is en op een manier die voor de hond het allerprettigste is. Dus nee, ik pluk geen vachten die nog niet rijp zijn, ook al deed de vorige trimster dat wel altijd. Zodra het haar te vast zit en de hond aangeeft dit niet prettig te vinden is mijn grens bereikt. Een vervilte labradoodle ontklitten omdat de klant hem niet kort wil doe ik ook niet, zo een hond stikt van de pijn als je dat gaat doen. Daar halen we soms met pijn en moeite net aan een drie millimeter scheerkop onderdoor, en zelfs dan zijn we uren bezig om ze te verlossen van zo een strak vachtje.

Als je tegen mensen zegt dat je hondentrimster bent en aangeeft dat dit soms best een heel zwaar beroep is, kijken ze je vaak heel suf aan.

“Hoezo zwaar? Je trekt er toch gewoon een tondeuse overheen en klaar? Lijkt mij niet zo ingewikkeld.”

Vroeger gingen mijn haren omhoog staan van dit soort opmerkingen, maar na dertien jaar heb ik het afgeleerd om mijn beroep te verdedigen. De meeste mensen hebben nu eenmaal geen idee wat het werk precies inhoudt en hoe moeilijk het eigenlijk is. Het is ook niet voor niets dat je, als je tenminste echt goed wil worden, twee jaar naar school moet om dit vak te leren. De theoretische kennis is pittig en maakt dat je na het bestuderen van alle stof bijna een dierenarts bent. Ook het uit het hoofd leren van duizenden rassen hoort erbij, vachtkennis, huidziektes, dieren-EHBO en ga zo maar door. Het is niet enkel het kaalscheren van een hond.

Er wordt over het algemeen gedacht dat wanneer je een hond kaal moet scheren van een klant dat dit een snel klusje is, maar niets is minder waar. Kaalscheren is nog een vak apart. De rug is niet zo moeilijk, maar al die plekjes tussen de pootjes, de liezen, de oren. Het vergt toch een heleboel handigheid want een ongelukje is zo gemaakt. Dat niet iedereen zomaar even een hond knipt of zelfs kaalscheert is me pasgeleden weer eens heel mooi duidelijk geworden.

Omdat ik ziek was en mijn wachtlijst daardoor nog langer opgelopen was besloot een klant van mij haar hondje zelf maar onder handen te nemen. Het resultaat heeft mijn dag gemaakt destijds. Uren heb ik jankend over de tafel heen gehangen van het lachen samen met mijn man, toen ze mij de foto stuurde. Ze was er uren mee bezig geweest. Ze stuurde mij een tekst erbij: “Ik wist niet zo goed wat ik met de oren moest doen, maar het snuitje is goed gelukt.”

Ik kan deze tekst niet eens hardop uitspreken zonder te lachen. Nogmaals dankjewel Amy voor je fantastische foto. Mensen zoals jij geven het leven kleur. Je bent een wereldgriet met een gouden hart en een fantastisch hondje waar je altijd supergoed voor zorgt. Het feit dat hij er iets anders uitziet dan hoe hij normaal bij mij de trimsalon uitliep doet er niet toe. Het hondje heeft geen klitten meer, er komt nergens bloed uit en hij is gelukkig.

En bovenal heeft het mijn trimmers ego goed opgekrikt want zo zie je maar dat het trimmen van honden echt een ambacht is waar je voor geleerd moet hebben.