Corina las: Aangespoelde verhalen ****

aangespoelde verhalen

Met dank aan Droomvallei Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Uitgever: Droomvallei Uitgeverij

Aantal pagina’s: 203

Genre: Verhalenbundel

Verschijningsdatum: november 2019

Achterflap:

Tijdens een verblijf op Ameland schreven vijftien auteurs elk een kort verhaal dat zich afspeelt op een van de waddeneilanden. Het levert een bundel verhalen op vol spanning, ontroering en romantiek. Van elk verkocht exemplaar doneren de auteurs één euro aan de zeehondenopvang. Auteurs: Elly van Driel, Esther van der Ham, Marianne Leerkes, Guido Mortelmans, Lucy Neetens, Guus Norden, Rinske Oenema, Tinke van der Poll, Janine van de Raadt, Alexander Roessen, Titia Schut, Marieke Simons, Melania Somers, Remda Spoelstra, Joke Zwaal. De bundel en de schrijfweek is een initiatief van Marelle Boersma.

Mening:

15 verschillende verhalen, met verschillende invalshoeken, verschillende emoties en elk met een eigen schrijfstijl. Het niveau van de verhalen is wisselend, maar geen van allen is slecht of ondermaats. Het is allemaal goed, maar de één net even wat beter uitgewerkt dan de ander. Van enkele auteurs had ik al eerder wat gelezen en bij hen zie ik ook wel “groei” in de schrijfstijl en de opbouw van het verhaal. Bij de voor mij onbekende auteurs zou dat natuurlijk zomaar ook zo kunnen zijn, maar ja, geen vergelijkingsmateriaal tot nu toe.

Ik heb niet echt een favoriet verhaal, maar bijvoorbeeld het verhaal van Guido Mortelmans vond ik vooral uiterst origineel. Maar ook het verhaal van Esther van der Ham over Zunneklaas vond ik bijzonder, omdat dat blijkbaar een echt feest is op Ameland. Waren de andere 13 verhalen dan minder of iets? Nee zeker niet, maar deze twee hadden net dat ene tikje meer voor mij.

Overall voor de hele bundel vier sterren

Corina Nieuwenhuis

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

Column Elly van Driel – Aangespoelde verhalen

Schermafbeelding 2019-12-03 om 00.29.35

Toen ik de boot afstapte op Ameland voelde ik me ineens heel gedeprimeerd. Waarom eigenlijk?

Driekwart jaar geleden had ik in Portugal een midweek cursus gevolgd bij Marelle Boersma. Ik wilde wel eens weten wat er nu allemaal bij komt kijken om een boek te schrijven. Het werd een leuke informatieve week en met de andere schrijfmeisjes heb ik nog steeds goed contact. Zo goed zelfs dat ze een paar maanden geleden een lang weekend bij me op bezoek zijn geweest in Frankrijk. Een geweldig weekend en zeker voor herhaling vatbaar. Maar waarom en vooral waarover zou ik een boek willen schrijven? Ach, wie wil dat niet? Mijn grote passie is reizen en andere culturen ontdekken en als het kan de plaatselijke bevolking ontmoeten. Tijdens mijn reizen schrijf ik altijd een blog. Daar heb ik een paar redenen voor. Ik hoef nu maar één keer te vertellen wat ik allemaal meemaak, het is iedere dag een rustpunt in mijn meestal zeer overvolle programma en ik kan het later allemaal nog eens opnieuw beleven. Zodoende heb ik drie keer plezier van mijn reizen want het plannen en besluiten waar ik naartoe zal gaan is meestal ook al een avontuur.

Na de midweek bij Marelle heb ik dan ook definitief besloten om een boek te schrijven over mijn laatste grote reis. Een reis van bijna vier maanden in mijn uppie door Zuid-Amerika. Tijdens die reis gebeurde er nog wat. Ik kwam in contact met een scammer. Meestal zijn dat jonge knullen die goed zijn in het vervalsen van websites en alles wat daar verder bij komt kijken en afkomstig uit een Zuid-Afrikaans land. Ik maakte de meest dolle dingen met hem mee en de avonturen die ik beleefde is zeker voldoende om daar een boek over te schrijven.

Tijdens de contacten met Marelle, na de midweek, las ik dat ze met een groep schrijvers en mensen die schrijver willen worden naar Ameland zou gaan om daar een bundel te maken. Het aantal deelnemers zou bestaan uit 15. Marelle gevraagd of ze mij als een potentiele kandidaat zag om deel te nemen in dat groepje. Het antwoord was: jazeker. En zo is het gekomen. Een dag eerder dan de bijeenkomst begon arriveerde ik op Ameland, een eiland waar ik nog nooit was geweest en waar ik wel wat meer van wilde weten.

Waarom nu dat trieste gevoel toen ik aan land stapte? Dat komt omdat ik geboren ben op een eiland in Zeeland en aan dat eiland, en vooral aan de pont, niet de beste herinneringen heb. Die kwamen ineens in alle hevigheid op me af. Die middag, tot het moment waarop ik me moest melden, en de andere dag ben ik op het eiland gaan fietsen. Mijn geboorte-eiland en Ameland lijken absoluut niet op elkaar en toch riep het heel veel herinneringen op.

Zittend op een duin en turend over het water beleefde ik weer een van de moeilijkste periodes in mijn leven. Liet daar op dat eenzame plekje mijn tranen de vrije loop en wist ineens wat mijn onderwerp voor mijn verhaal zou worden: mijn doorgemaakte ellende van eind 1964 van me afschrijven en er voorgoed een punt achter zetten.

*** Meer info over Elly en deze heule toffe bundel? Klik dan even HIER

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Aangespoelde verhalen volgen? Doen, echt zo gaaf! En dat kan HIER

Column Marieke Simons – Aangespoelde verhalen

Onder de vuurtoren - Marrieke Simons

Onder de vuurtoren – Marieke Simons

Goede voorbereiding is het halve werk. Dus nog voordat ik op de boot naar Ameland zat, was ik al bezig met mijn eerste zin en wie mijn hoofdpersoon zou worden. Wat werd het thema, maar vooral hoe ging ik dat vormgeven in een kort verhaal? Want tot het moment dat ik aankwam in de haven van Nes, bestonden mijn verhalen uit ruim twintig keer het aantal woorden dat ik ging schrijven voor het verhaal in deze bundel. Reden voor paniek.

Gelukkig was daar Marelle met duidelijke workshops over het schrijven van een kort verhaal en 14 andere schrijvers waarmee ik kon sparren; 14 vreemden die door 1 gezamenlijke passie, namelijk die van het schrijven, een grote familie werden. Ik vulde mijn hoofd met de benodigde informatie uit de workshops, fietste het hele eiland over en klom de vuurtoren in voor de benodigde research. Maar om Ameland over te fietsen moet je een aardig lange adem hebben. Gelukkig had ik een fietsbuddy mee, die het net als ik toch best ver fietsen vond. Uiteraard heen en terug tegen de wind in. Maar wat een rust vind je onderweg op het eiland en wat hadden we een geluk met het weer. We hoefden alleen naar de vuurtoren te fietsen, die we uiteindelijk een half uur lang bekeken hebben voordat deze ook echt dichterbij kwam. Ik had het allemaal voor ogen: een hoofdpersoon, een geschikte locatie en een geweldig verhaal. Bergen met informatie die geduldig aan het wachten waren op het moment waarop alles één werd in een kort verhaal. Dat moment was terug in het gezamenlijke huisje in Buren waar ik achter mijn laptop kon kruipen en ging schrijven. Toch? Niet dus.

Mijn pagina bleef heel lang wit. Die eerste stap, die eerste zin wilde niet komen. Sterker nog: mijn hoofdpersoon weigerde uit haar schaduw te stappen en zich voorstellen. De hele week bleef ze voor mij het naamloze meisje waar met geen mogelijkheid een dekseltje op wilde passen. De schitterende omgeving, de tocht omhoog langs de trappen van de vuurtoren, het deinen van de wind, mijn gesloten ogen; dit alles was onderdeel van een verhaal dat sneuvelde nog voordat het begonnen was. Los duinzand in mijn eigen handen, omdat ik de controle niet los kon laten. Ik probeerde het niet, zette geen eerste stap en werd belemmerd door het onaangekondigde onderwerp van mijn eigen verhaal. En daar wilde ik gebruik van maken. In mijn hoofd werd het namelijk geen volmaakt geheel. Ik ging volledig voorbij aan mijn eerste versie. Terwijl schrijven schrappen is, maar ook herschrijven, het opnieuw proberen en er soms maar gewoon voor gaan. Zonder eerste woord geen zin en geen verhaal. Zonder een eerste noot geen melodie en geen lied.

Net als Laurie, de hoofdpersoon in mijn korte verhaal, kan ik mijzelf ook enorm in de weg staan. Soms verlang ik naar die spreekwoordelijk schop onder mijn reet. Stoppen met denken, starten met doen. Het zinnetje dat ik regelmatig naar de hoofden van mijn kinderen slinger, zorgde ineens voor de inspiratie die ik nodig had. Van proberen ga je leren. Want als je niets probeert te vermenigvuldigen blijft het niets. Dus langzaamaan kwamen de woorden op papier, de weg onbekend, de twist nog niet aanwezig. Een leerproces dat ik samen met mijn hoofdpersonage mocht doormaken, resulteerde in het korte verhaal: onder de vuurtoren. Laurie en ik leerden tegelijkertijd dat het niet perfect hoeft te zijn om prachtig te zijn. En dat is gebeurd. Samen met 14 andere schrijvers hebben wij met onze passie iets prachtigs geleverd, dichter bij perfectie kunnen we niet komen.

*** Meer info over Marieke en deze heule toffe bundel? Klik dan even HIER

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Aangespoelde verhalen volgen? Doen, echt zo gaaf! En dat kan HIER

Antoinette Kalkman: Aangespoelde verhalen in uw schoen of onder de boom.

72405577_3039403656086377_8900410819980820480_n

Ik ben in verre oorden geweest, maar het mooiste gebied op aarde vind ik toch de Wadden. Daarom was het voor mij geen straf om afgelopen juni naar Ameland af te reizen. Als je naar Holwerd rijdt, denk je dat het eind van de wereld nadert, maar niets is minder waar. Eenmaal los van de vaste wal word je meegezogen in het prachtige natuurschoon van zee, waterpoelen, dansende meeuwen en zonnebadende zeehondjes. Niets is lekkerder om vanaf het veerdek de zilte lucht op te snuiven en te turen naar de overkant, daar waar opnieuw leven is. 

Eenmaal op de Wadden waan je je niet meer in Nederland. De taal is (bijna) hetzelfde, maar de rust, ruimte en mentaliteit is een wereld van verschil met ons drukke kikkerlandje. Op de Wadden is de gemoedelijkheid een verademing en niet te vergeten: de perfecte sfeer om het hoofd leeg te maken en de verhalen te laten stromen. Zo trof ik ook de schrijvers van de tweede Waddenbundel Aangespoelde Verhalen aan toen ik afgelopen voorjaar, halverwege hun schrijfweek, iets kwam vertellen over boekmarketing. Wat een enthousiaste groep schrijvers. Een aantal pende met rood hoofd van inspanning notitieblokken vol, weer anderen timmerden op het toetsenbord van hun laptop alsof het vakantiehuis waarin zij vertoefden een extra etage nodig had. De inspiratie was voelbaar en bijna had ik spijt dat ik niet meeschreef. Als schrijver van het titelverhaal van de eerste Waddenbundel Paal 15, weet ik tenslotte hoe leuk het is. 

Zo enthousiast als de schrijvers waren over hun verhalen, zo gemotiveerd waren ze ook om hun bundel aan de toekomstige lezers kenbaar te maken. Wat is een schrijver tenslotte zonder lezer? En wat is een boek zonder titel? Met elkaar brainstormden we daarom over de titel. Er waren een aantal prachtvondsten bij! Toch werd de titel Aangespoelde Verhalen snel duidelijk, want hoe vaak gebeurt het dat je twee zeehondjes in nood vindt, precies op het moment dat de schrijfweek start? Met de titel werd ook het goede doel duidelijk. Om precies dezelfde reden. 

aangespoelde verhalen

Ik zei het al: een schrijver zonder lezer is niets. En nu het goed gaat met de gestrande zeehondjes beseffen we des te meer hoe belangrijk het is om de zeehondenopvang te steunen. Ik vind het daarom heel gaaf om te zien dat de schrijvers van Aangespoelde Verhalen nog meer in hun mars hebben dan het optekenen van mooie verhalen. Er is een prachtige leaflet gemaakt met foto’s en achtergrondverhalen over de totstandkoming van de Waddenbundel. Via social media leren we de schrijvers beter kennen en wordt af en toe een tip van de sluier opgetild over de inhoud van de verhalen. Ik kan niet wachten tot de boekpresentatie in Ouwehands Dierenpark. De promotietrein loopt geweldig want de zaal is afgeladen vol met ruim 170 gasten. Door alle promotie-activiteiten zijn de boekhandels net zo benieuwd. Menig boekinkoper heeft de bundel al besteld, dus bij deze een tip voor iedereen met Sint en Kerststress: Aangespoelde Verhalen is in elke (online) boekhandel te koop. Het ultieme cadeau voor in de schoen of onder de kerstboom. 

 

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier:Samenlezenisleuker📚🥂

Samen wachten op, om te recenseren

img_4037

En er komen deze mooie herfstmaand nog vier mooie boeken bij ons op de recensiestapel terecht. Het leven is maar mooi als je bij Samenlezenisleuker zit…. Lees met ons mee en wie weet wordt jouw lijstje ook weer wat langer. 📚📚

**Op 29 september verscheen Onderweg naar jou van Elizabeth van Driel. En deze naar wij denken mooie roman ligt gewoon bij ons op de recensiestapel. Whoop jaja we hebben er zin in en zijn heel benieuwd naar Kim haar leven.

**Op 23 november verschijnt bij Droomvallei Uitgeverij de verhalenbundel die geschreven werd op Ameland onder leiding van Marella Boersma. En we love bundels dus hoe leuk dat ook Aangespoelde verhalen op onze stapel mag gaan belanden?

**Op 24 oktober verscheen bij Uitgeverij LetterRijn de nieuwste thriller van Karin Hazendonk, namelijk Ongenadig. En ja hoor jullie raden het al, ook die ligt op de stapel te wachten op een recensie. Whooop stay tuned!

Over Onderweg naar jou:

Onderweg naar jou. geschreven door Elizabeth van Driel (Brielle 1963), is het verhaal over het leven van Kim die opgroeit in een doorsnee gezin in het achterland van Rotterdam. Voor Kim staat vast: zij zal ooit moeder worden. Door haar ogen zien we hoe de familieleden omgaan met de eigenzinnige keuzes die Kim maakt.

Onverwachte ontmoetingen en verrassende wendingen bepalen haar bestaan. Kim wordt gedreven door een nieuwsgierigheid die haar van buitenstaander tot betrokkene maakt. Al zijn de gevolgen ervan ongewis, kleur bekennen blijkt onvermijdelijk.

Onderweg naar jou vertelt over een door liefde voor het leven gedreven zoektocht die leidt van de Zuid-Hollandse eilanden, langs Rotterdam naar Bali. Het is een pleidooi om met open vizier in de wereld te staan. Lees hoe het pad van Kim ontstond door erop te lopen.

Over Aangespoelde verhalen:

In juni 2019 organiseerde Marelle Boersma wederom een schrijfweek op Ameland. Na het verschijnen van de eerste bundel, Paal 15, waren er weer veel enthousiaste schrijvers die aan de tweede week wilden meedoen.

De schrijvers dit jaar zijn:

Elly van Driel, Esther van der Ham, Marianne Leerkes, Guido Mortelmans, Lucy Neetens, Guus Norden, Rinske Oenema, Tinke van der Poll, Janine van de Raadt, Alexander Roessen, Melania Somers, Titia Schut, Marieke Simons, Remda Spoelstra, Joke Zwaal.

Over Ongenadig:

Anouk raakt tijdens een personeelsfeest aan de praat met Sven. Ze is gecharmeerd van hem en de aantrekkingskracht blijkt wederzijds. Sven leest iedere wens uit haar ogen en Anouk is ervan overtuigd dat hij de ideale man is.

Als Sven na een paar maanden vraagt met hem te gaan samenwonen, zet de onzekere Anouk, aangemoedigd door haar tweelingzus Miranda, haar twijfels aan de kant en trekt bij hem in.

Al snel ontstaat er een scheurtje in de perfecte relatie. Sven heeft zijn eigenaardigheden en een bizarre hobby. Anouk probeert uit alle macht daarmee om te gaan.Na een ongelukje lijkt Sven twee gezichten te hebben.

Zijn onverschillige kant laat Anouk aan haar lot over, terwijl zijn zorgzame kant haar het volgende moment liefdevol verzorgt.Zo ook die ene avond. Anouk slikt de medicijnen die Sven haar heeft gebracht en ze valt in slaap.

Ze wordt echter niet wakker in de slaapkamer en lijkt overgeleverd aan de morbide plannen van Sven.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂