Samenlezenisleuker-Teamchallenge-Jac las: 54 Minuten van Marieke Nijkamp!

TeamChallenge

Inleiding:

In het kader van de challenge mag ik dit boek lezen. Och ja, en waarom geen YA?  Ik had immers aangegeven dat YA aan mij niet besteed was? Ik moet uit mijn comfortzone en kennis nemen van een geschrift wat ik normaliter nooit gekocht of gelezen zou hebben. YA dat is toch voor de aanstormende lezer, zo tot 16 – 17 jaar, met een dito belevingswereld?  YA een niche in de boekenmarkt? Ik vind het al lang goed, als er maar jonge lezers bijkomen, hoe het beestje ook genoemd wordt. Maar de challenge wordt een graadje erger. 54 minuten is vooral ook een actiethriller, een schoolslachting waarvan we regelmatig beelden uit de USA zien langskomen  op het nieuws.

In de VS is het geweldsmonopoly niet voorbehouden aan de overheid, met als gevolg dat Jan en Alleman er op los knalt. Er zijn sinds 1970  meer Amerikanen omgekomen door vuurwapengeweld (inclusief zelfmoord, moord en ongelukken), dan bij alle Amerikaanse oorlogen tezamen sinds de Amerikaanse Revolutie. Ongelooflijk maar waar.

( Bron: https://www.nrc.nl/nieuws/2017/10/16/nrc-checkt-meer-doden-door-vuurwapens-in-vs-dan-in-alle-oorlogen-van-vs-13527687-a1577487 )

Het boek:

Marieke Nijkamp heeft een statement gemaakt, en de kille cijfers omgezet in een bloedstollende actiethriller. Nu wil het geval dat ik ook een reusachtige hekel heb aan actiethrillers. Het genre hangt van clichés aan elkaar. Veel onzinnig geweld  –  van krakende neusbotjes tot rond spetterende hersenen  – en de goede wint. Met bijbehorend jargon. U kent het wel: ‘Haar bloed voelde aan als kokend lood dat met reusachtige druk door haar aderen gejaagd werd.’

Het mooie is dat Nijkamp nauwelijks in deze val getrapt is. Het geweld wordt droog beschreven, niet overdreven of sensationeel. De emoties daarentegen worden uitgebreid verwoord in een goed geplot verhaal. De auteur heeft zo’n beetje alles uit deze schoolslachting gehaald wat er in zit. Het begin, de opzet van de verhaallijnen, zit wat rommelig in elkaar. De basis, de romp van het verhaal, leest voortreffelijk. Bepaalde aspecten in het verhaal zijn verregaand ongeloofwaardig, maar goed met de vrijheid van een schrijver kan veel toegedekt worden.

MariekeNijkamp54minuten

Conclusie:

YA zegt me nog steeds niets, maar kan best een interessantere niche zijn dan verondersteld, actiethrillers blijf ik haten en Marieke Nijkamp is een geweldig talent. Ik hoop echt dat ze doorbreekt met een mooie ‘ volwassen’ thriller. Dan ga ik haar zeker volgen.

Erg jammer dat een van de bekendste one liners van John F. Kennedy ‘ And so, my fellow Americans: ask not what your country can do for you – ask what you can do for your country’  misvormd, als variant in het verhaal wordt neergezet. Een slip of the pen zullen we maar zeggen. Het zij haar vergeven.

Het stokje wordt door gegeven aan Jennie en zij mag uit haar comfortzone met De laatste getuige van Frank Krake.

Jac Claasen.