Samen Gelezen-Karin en Corina: Masterplan-Pjotr Vreeswijk****

vreeswijkmasterplan

Met dank aan LetterRijn uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Titel: Masterplan

Auteur: Pjotr Vreeswijk

Uitgeverij: LetterRijn

Pagina’s: 352

Verschijningsdatum: oktober 2016

Genre: Actie Thriller

Over de auteur:

Pjotr is werkzaam als politieagent binnen de eenheid Den Haag.
De keiharde actiethrillers van nu in combinatie met zijn passie voor verre reizen en jarenlange ervaring als politieman in verschillende Haagse wijken hebben geleid tot Masterplan.

( Bron: http://www.letterrijn.nl )

De cover:

Karin:

Een beetje flets, maar het is na goed kijken duidelijk dat we hier met een actie thriller te maken hebben en dat maakt me bloednieuwsgierig.

Corina:

Wazig, maar ik zie een pistool dus daar moet actie komen. Ik ben benieuwd dus gauw die achterflap lezen.

De achterflap:

Ruim zestig jaar nadat een Duitse naziwetenschapper zijn geheime Wunderwaffen van de brandstapel wist te redden, vindt er in het grensgebied van Soedan een mysterieuze explosie plaats waardoor de bevolking van een compleet dorp van de aardbodem verdwijnt.
Als het bericht van de slachting Europa bereikt, wordt Alex De Klerck, een agent van de geheime Europese antiterreureenheid OPERATIONS, gevraagd een onderzoek in te stellen. Samen met zijn team reist hij naar Khartoem, waar zij door een lokaal ingehuurde agent worden opgevangen. Ze weten niets, hebben amper aanknopingspunten en zijn geheel aangewezen op de hulp van een onbetrouwbare huurling. Als het team dicht bij de ontknoping komt, slaat een onzichtbare vijand meedogenloos toe en doet Alex een huiveringwekkende ontdekking; de wereld staat op het punt drastisch te veranderen.

Onze mening:

Karin:

Een actie-thriller en een debuut, dat past helemaal in mijn straatje en ik popel om te beginnen met lezen. De proloog neemt je mee naar 1945 en dit blijkt de voorbode te zijn van het mondiale spektakel wat 70 jaren later plaats zal vinden. Het boek bestaat uit twee delen en hoofdpersoon is Alex De Klerck. Het verhaal is gewoonweg vanaf de eerste bladzijde goed. Het switchen van het één naar het ander, van het heden naar verleden en van personage naar personage is ter introductie van het geheel nodig maar zorgt er wel voor dat ik er net niet lekker inzit nog. Wanneer dit afzwakt is het een regelrechte go with the flow en is het pagina’s omslaan geblazen.

Corina:

5 april 1945, kort na middernacht
Kolce, Polen, 50 kilometer van de Tsjechische grens

Kijk, de eerste zin van de proloog en Pjotr heeft me! Wat gebeurt daar in het verleden? En wat gaat dat met de toekomst doen? Na de proloog kom je in het leven van Alex de Klerck en neemt Pjotr je in een snelle fijne schrijfstijl mee van Brussel naar Soedan en maken we uitstapjes naar Argentinië.

Karin:

Brussel, Soedan, Argentinië: van onderzoek naar terrorisme naar achtervolgingen naar list en bedrog. Moord, man op man gevechten, een groots complot en dit alles is actie op zijn best! Het is spannend, het is een intelligent verhaal en vele personages spelen een geniale rol in dit Masterplan. Van uitdieping van de personages is weinig maar voldoende sprake en helemaal passend in dit sensationele gebeuren waarbij de onderlinge relaties je continue getriggerd houden.

Corina:

Van uitgediepte personages kan je niet echt spreken maar toch is het niet storend, want de actie vliegt je om de oren. Dit wel na een ietwat langzaam begin. Maar als het eenmaal begonnen is, is het ook goed begonnen! Enkele in mijn ogen geniale plot twists laten je nadenken en op die momenten is wegleggen geen optie. De wisseling van de twee verhalen is super gedaan en houdt je lang in de greep, want wat is hier toch allemaal aan de hand?

Karin:

Vreeswijk hanteert een stoere en snelle pen en het is duidelijk dat hier de nodige research en kennis van zaken achter zit. Het plot is groots, kloppend en het einde liet me enigszins onvoldaan achter. Ik ben gewoon nog niet klaar met Alex, Suzanne, Sloand, Safi en wie weet nog meer? Ik hoop Vreeswijk zelf ook niet, we gaan het meemaken want een volgend boek, waarover dan ook, ga ik 100% op zeker oppakken!

Corina:

En dan is daar het plot. Bam, pats, boem! Top gedaan! Ik hou ervan. Het einde klopt 100% en toch laat Pjotr je nog even diep nadenken. Kom maar op met het volgende boek ik heb er nu al zin in. Dit was een debuut dus een volgend boek kan alleen maar beter worden!

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4.5

Spanning: 4

Psychologie: 3.5

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Corina:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 4

Psychologie: 3

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4.5

Vier unanieme sterren voor Masterplan.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

 

 

 

Samen Gelezen-Karin en Corina: Later als ik dood ben- Ilse Ruijters****1/2

later-als-ik-dood-ben

Met dank aan Overamstel uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Over de auteur:

Ilse Ruijters (24 juni 1979) maakte met De onderkant van sneeuw haar debuut.
Deze huiveringwekkende psychologische vrouwenthriller kwam uit bij The House of Books en werd bekroond met de Hebban Thriller Debuutprijs.

Op dit moment schrijft Ilse voor verschillende media en werkt ze als freelance dagvoorzitter en presentatrice. Later als ik dood ben, lag vanaf 1 oktober 2016 in de schappen.

Cover:

Karin:

Prachtig vormgegeven en passend bij het verhaal naar zal blijken. En wat een titel ook zeg. Ik zou hem direct oppakken, maar ook omdat ik na De onderkant van sneeuw sowieso al bijzonder nieuwsgierig was naar dit boek!

Corina:

Wit met een zwarte vlinder. Je vraagt je af wat het met het verhaal te maken heeft dus een goeie trigger om de achterflap te lezen. Mooi, ook niet te druk, i like.

Achterflap:

De wereld glijdt buiten bereik aan mij voorbij, als achter een plexiglazen ruitje met een cirkel van gaatjes waar je nauwelijks door kunt ademhalen.

Ik kan niet ruiken, niet horen, niet proeven, laat staan voelen.

Ik zie alles.
Ik zie niets.
De stoel, de keuken, zijn benen, het pistool in zijn handen.

Elin denkt alles te hebben. Een leuke vent, fijne ouders, een vaste baan. Maar dan ontdekt ze dat haar verleden één grote kluwen leugens is. Wie zijn haar echte ouders? En wie is zijzelf eigenlijk? Er is maar één plek waar ze deze antwoorden kan vinden: in het criminele circuit. Ze zegt haar vertrouwde leven op, accepteert een baan in een tbs-kliniek en ontdekt veel te snel dat aan elk antwoord een prijskaartje hangt.

Onze meningen:

Karin:

Sodeju wat een verhaal. Hoe word je van je sokken geblazen? Nou zo dus! In de ik-vorm start de proloog. Indringend, spannend, moord.. Vanaf nu steekt de wind op en volg je Elin vanaf dag 1 dat ze begint te werken in een tbs-kliniek. Door middel van switchen tussen het heden en het verleden leer je Elin en alle bijkomende personages kennen. Wie is haar familie, hoe kwam Elin groot? De verhaallijn met tante Will is ontroerend, grappig, en toch ben ik op mijn hoede.

Corina:

Ilse neemt je mee door het leven van Elin en aan de zijlijn lees je mee met de andere belangrijke personages in het verhaal. Er is wisseling in tijd en van persoon, maar mooi en duidelijk aangegeven waardoor je geenszins de draad kwijt raakt.Wordt de puzzel door deze wisselingen in eerste instantie alleen maar groter en vraag je je af hoe de stukjes ooit in elkaar moeten vallen, op subtiele wijze legt Ilse ze langzaam voor je klaar.

Karin:

En wat bracht haar tot de beslissing om in een tbs-kliniek te gaan werken? Over tbs’ers en collega’s gesproken! Wát een personages, het is origineel, het is pakkend en de storm trekt aan om vervolgens weer even te gaan liggen. De meerdere lagen in het verhaal: de moorden, de tbs-kliniek en het verleden van Elin, met de daarbij horende meerdere personages én tussenstukjes van de moordenaar weten optimaal te intrigeren. En te irriteren, Elin maakt af en toe de onmogelijkste beslissingen, geweldig hoe ver dit van je af kan staan.

Corina:

Onderhuids voel je dat bepaalde mensen niet zijn wie ze beweren dat ze zijn, maar je vinger kan je gedurende lange tijd niet op de zere plek leggen. Mooi gedaan en het houdt je scherp en laat je constant nadenken.

Karin:

De schrijfstijl is bijzonder fijn, het switchen soms even too much, maar het leest als een trein. Seksuele spanning: gezond vs. ongezond en gewelddadig, het is een extra dimensie en gruwel in het complete gebeuren.

Corina:

Jammer is misschien dat ik het idee had dat Elin en Rem wat meer uitgewerkt hadden mogen worden. Vooral Elin blijft hierdoor in mijn ogen erg naïef en een beetje een waailap. Iets dieper in hun gevoel en denkwijze had ik fijn gevonden, maar deed niet af aan het leesplezier.

Karin:

Dan waar de storm ging liggen kun je je richting einde op een tsunami gaan voorbereiden….wat een einde! Wat een plot! Kippevel op het laatst, hoe onverwachts, verrassend en nasudderend.

Corina:

De hoofdstukken die in de toekomst geschreven werden hebben mij tot waanzin gedreven. HOE ZIT DAT? WIE IS DAT? Je vermoedt van alles en je denkt van alles en dan is daar het laatste puzzelstukje, helemaal op het eind en denk je : ‘Holy moly goed bedacht Ilse!!’

Karin:

Later als ik dood ben is een indrukwekkende psychologische thriller. Een indringende start, een onderhoudend midden en een einde waarbij je niet alleen op het puntje van je stoel zit, maar er uiteindelijk achterover vanaf mietert.

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 4

Plot: 5

Spanning: 4

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4.5

Psychologie: 4.5

Karin Meinen.

Corina:

Leesplezier: 4.5

Originaliteit: 5

Schrijfstijl: 4.5

Psychologie: 4.5

Spanning: 4.5

Plot: 5

Corina Nieuwenhuis.

Vier en halve sterren voor Later als ik dood ben.

 

 

 

Samen Gelezen-Karin en Corina: Een jaar lang ja- Shonda Rhimes

 

een-jaar-lang-ja

Auteur: Shonda Rhimes

ISBN: 978 90 234 2750 6

Aantal pagina’s: 288

Uitvoering: Paperback

Vertaald door: Annemie de Vries

Verschijningsdatum: 6 oktober 2016

Uitgever: Uitgeverij Cargo

Onze dank aan Uitgeverij De Bezige Bij voor het recensie-exemplaar.

 

Over Shonda Rhimes en Een jaar lang ja:

Durf meer, doe meer, leef meer

Shonda Rhimes (1970) is de machtigste vrouw in Hollywood. Haar bejubelde series Grey’s Anatomy, Scandal en How to Get Away with Murder worden wereldwijd door miljoenen mensen bekeken. Maar verrassend genoeg is Shonda zeer introvert en heeft ze vaak last van paniekaanvallen.

Ondanks al haar succes is ze extreem angstig als ze een interview of een speech moet houden. Het allerliefst blijft ze thuis, bij haar kinderen. Ze moet van zichzelf een jaar lang JA zeggen tegen alles wat haar angstig maakt.

Een jaar lang JA is een intiem, eerlijk en grappig verslag van een verrassend jaar waarin Shonda Rhimes eindelijk vol van het leven durft te genieten, en ze inspireert de lezer om dat ook te doen.

Onze mening:

Karin:

Ik lees vooral thrillers dus toen ik Een jaar lang ja voorbij zag komen leek me dit een meer dan welkome afwisseling. En was het dat ook? Jajajaja en nee.

Corina:

Op een hilarische, vrolijke manier loop je met Shonda mee door haar leven. Ze heeft een heerlijke schrijfstijl waarbij ze je vertelt wat er gebeurt en af en toe gewoon gericht tegen je praat.

Karin:

Shonda Rhimes geeft je op een ludieke, directe en komische manier een kijkje in haar leven. De meesten van ons kennen denk ik haar serie’s wel en dit komt ook regelmatig als item terug in het boek. De schrijfstijl is zeer gemakkelijk en eenvoudig en ze spreekt je toe als lezer, wat af en toe echt ook op de lachspieren werkt.

Corina:

Herhaaldelijk lig ik helemaal dubbel om de metaforen die ze gebruikt. Toch is het niet alleen maar lachen, gieren, brullen. Op bepaalde momenten zet dit boek je aan het denken en kan je het zelfs inspirerend noemen. Haar weg naar leren ‘ja’ te zeggen gaat niet altijd even makkelijk, maar ze vertelt het op een luchtige manier waardoor het niet belerend wordt, terwijl je er wel degelijk iets van op kan steken.

Karin:

Shonda Rhimes blijkt vrij introvert te zijn en door een gesprek met haar zus komt ze tot de conclusie dat het roer omgegooid dient te worden. In plaats van alles te vermijden gaat ze een jaar lang ja zeggen op dingen die ze voordien vermeed. Denk dan bijvoorbeeld aan speeches, interviews op tv. Dit levert meestal leuke gebeurtenissen en overpeinzingen op in de werk- en privésfeer.

Corina:

Er zitten ook wel wat minpuntjes in het verhaal. Want het gaat af en toe wel erg van de spreekwoordelijke hak op de tak en dat is verwarrend. Maar niet zo erg dat het mijn leesplezier volledig verknalde en ondanks dat heb ik genoten en heeft het me echt aan het denken gezet.

Karin:

En toch ga ik daar vervolgens met dit verhaal een beetje de mist in. Er is erg veel herhaling in het gebeuren, het jajajajaja begint me te irriteren en regelmatig denk ik, ik snap waar je heen wil maar get tot the point. Ja, het is amusant maar er is teveel omweg en het leidt tot te weinig om mijn aandacht vast te kunnen houden.

Corina:

Een jaar lang ja is een grappig gebracht en persoonlijk verhaal van deze beroemdheid en er zit zeker ook een positieve boodschap in het geheel.

Karin:

Voor mij was het helaas niet interessant of prikkelend genoeg en heb ik er net onvoldoende leesplezier aan beleefd.  Ben je fan van Shonda Rhimes? Dan zou ik zeggen pak hem op. Het is een Shonda Rhimes Show en wie weet voor jou juist prima vermaak dan!

Twee en halve sterren.

Karin Meinen.

Corina:

Waar Shonda moest leren om ja te zeggen (ook ja op het nee zeggen, klinkt logisch hè?) denk ik dat ik maar eens ‘Een jaar lang nee’ moet gaan invoeren. Zoals een vriendin ooit zei “Wat is jouw ja waard als je nooit nee zegt?”

Drie en halve sterren.

Corina Nieuwenhuis.

 

Samengelezen: Niemand die me ziet-Simone Grimberg

Niemand-die-me-ziet_product

Met dank aan Futuro Uitgevers voor het recensie exemplaar.

Over de auteur:

Simone Grimberg is ondernemer en schrijft in haar vrije tijd, en dit is haar eerste ‘thriller’. Voor haar boek heeft ze zich gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarbij ze kon putten uit de praktijkervaringen van een politieagent.

(Bron: http://www.futurouitgevers.nl )

Achterflap:

Tijdens een fietstocht stuit de 23-jarige politieagente Inge op een vondeling. Ze probeert het kind te redden en brengt het naar het ziekenhuis, waar ze even later wordt opgevangen door de ervaren rechercheur Liesbeth. Het klikt tussen de twee en Inge mag Liesbeth assisteren bij haar volgende zedenzaak: de verdwijning van Sofie Vrolijk. Een naaktfoto van dit brave paardenmeisje is opgedoken in de telefoon van een pedofiel, maar van Sofie ontbreekt ieder spoor. Inge volgt haar gevoel, Liesbeth de feiten. Ze komen erachter dat Sofie is ingepalmd door een loverboy. Zijn de rechercheurs op tijd om Sofie uit de handen van de loverboy te redden? Klopt het gevoel van Inge dat Sofie zwanger is? En wat is de dubieuze rol van Sofies broer Bram tijdens het onderzoek?

Cover:

Karin:

De foto is prachtig maar ik zou hem zelf puur op uiterlijk niet direct oppakken. Mijn persoonlijke voorkeur gaat bij een thriller meestal uit naar een minder realistische cover, maar dat ben ik.

Corina:

Mooie foto, welke me intrigeert. Ik zou hem wel oppakken.

Onze Mening:

Karin:

Niemand die me ziet begint spannend. In de ik-vorm wordt duidelijk dat iemand vastgehouden wordt. Heftige gevoelens worden beeldend en voelbaar neergeschreven en het is makkelijk inleven op deze manier. Dat de situatie nijpend is, is duidelijk! Het hoe en wat is nog een groot vraagteken. Dit personage zal in het hele verhaal tussendoor terug blijven komen en die afwisseling geeft steeds een goede en spannende schwung aan het geheel.

Corina:

Vanaf het begin word je meegenomen in een fijne, vlotte schrijfstijl welke je in de ban houdt. Inge doet een gruwelijke ontdekking en de vraag van hoe of wat blijft je aan het boek gekluisterd houden. Al snel wordt Liesbeth geïntroduceerd en samen met Inge worden ze goed neergezet en hun zoektocht wordt duidelijk en spannend beschreven.

Karin:

Vanaf Hoofdstuk 1 worden vervolgens hoofdpersonages Inge en Liesbeth geïntroduceerd. Inge treft tijdens het mountainbiken een pasgeboren meisje gewikkeld in een deken aan.

Het verhaal begint te rollen en de ene verhaallijn haakt smeuïg in op de volgende. Inge ontmoet Liesbeth en samen worden ze op het onderzoek gezet naar de vermiste Sofie Vrolijk. Ondertussen blijft de vraag: wie is het kleine meisje dat ter vondeling werd gelegd?

De karakters van de beide vrouwen worden goed neergezet. Inge is impulsief en weet gevoelsmatig wat mensen denken, Liesbeth daarentegen houdt graag zelf de touwtjes in handen en is meer down to earth. Via het onderzoek doen allerlei personages hun intrede, leer je achtergronden kennen en je blijft je afvragen hoe deze ellende allemaal tot stand gekomen is.

Corina:

Inge wordt door Liesbeth betrokken in de zoektocht naar Sophie Vrolijk welke als vermist is opgegeven. Wat weten haar vrienden en wat weet haar broer Bram? Het onderzoek naar de vondeling komt op de achtergrond want Loverboys en pedofielen hebben voorrang in het onderzoek.

Liesbeth is een redelijke controlfreak wat goed wordt neergezet. Inge is meer van het gevoel en kan “gedachtenlezen”. Dit stoort want daar heb ik persoonlijk helemaal niks mee en doet in mijn ogen afbreuk aan het verhaal.

Karin:

Grimberg snijdt hierbij thema’s aan als kinderporno en de vuilakkerij met betrekking tot loverboys, en als lezer wil je maar 1 ding: dat ze gepakt en fors bestraft worden!

De schrijfstijl is soms enigszins eenvoudig maar prettig van aard en het leest als een speer. Richting einde wordt het even wat rommelig en hoewel er natuurlijk van afronding sprake is blijf ik toch nog met vragen zitten die ik graag beantwoord had gehad.

Corina:

Simone heeft een paar heftige onderwerpen te pakken en het enige wat je wil is dat het goed komt en dat het je eigen kinderen nooit zal overkomen. Helaas worden niet alle lijntjes helemaal afgewerkt (zoals de kleine vondeling) en op het einde wordt het wat chaotisch en heb ik het gevoel dat er een paar dingen door elkaar gehaald worden en het niet helemaal af is.

Conclusie:

Karin:

Niemand die me ziet is een goed en spannend boek wat actuele thema’s aan weet te snijden. Een meer dan prima debuut van Simone Grimberg waar ik in het einde graag meer afronding had gezien. Al met al absoluut de moeite waard en een volgend boek met Inge en Liesbeth in de hoofdrol ga ik zeker oppakken!

Schrijfstijl: 3.5

Plot: 3

Spanning: 3.5

Psychologie: 3

Originaliteit: 4

Leesplezier: 3.5

Drie en halve sterren voor Niemand die me ziet.

Karin Meinen.

 

Corina:

Een gewaagd debuut met een mooi verspringen naar verschillende personages die allemaal prima neergezet zijn. Ik had graag wat meer afsluiting gezien bij de vondeling, maar misschien komt dat omdat het mij persoonlijk erg raakt. Een goed debuut, ondanks een rommelig eind.

Schrijfstijl: 3.5

Plot: 3

Spanning: 3

Psychologie: 3

Originaliteit: 3

Leesplezier: 3.5

Drie sterren voor Niemand die me ziet.

Corina Nieuwenhuis.

 

 

Corina en Riejanne over: Als afscheid pijn doet van Maria Genova & Tanja Borggreve

 

boek-tanja

Het schuldgevoel van de achterblijver. Iedere dag ondernemen ruim honderd mensen een poging tot zelfmoord. Tanja was nog geen dertig toen haar moeder, haar broer en de vader van haar dochtertje zelfmoord probeerden te plegen. Twee van hen lukte het. Tanja wordt op haar achttiende verjaardag op ruwe wijze geconfronteerd met de dood als haar depressieve moeder van een brug probeert te springen. Als daarna haar altijd lieve en vrolijke broer plotseling zelfmoord pleegt, is ze helemaal van streek. Waarom? Na lang speuren ontdekt Tanja de schokkende waarheid. Wanneer ze nog midden in het verwerkingsproces zit, slaat het noodlot opnieuw toe. Haar ex, de vader van haar dochtertje, probeert zijn nieuwe vriendin te vermoorden. Daarna springt hij van een flat af. Voelt Tanja zich schuldig omdat haar dierbaren zelfmoord plegen? En hoe moet ze de waarheid aan haar vijfjarige dochtertje vertellen? Wanneer is het goede moment?

Onze mening:

Riejanne:

Toen ik begon met lezen dacht ik even dat ik een jeugdboek in de handen had. Het begin is geschreven in een kinderlijke vorm. Echter na een paar hoofdstukken verandert de schrijfstijl van kinderlijk naar volwassen. Op dat moment zag ik ook pas in hoe krachtig het begin van het boek was. Het geeft heel goed het gevoel en de gedachten van een kind weer. Als je dit als volwassene zo weet te omschrijven vind ik dat heel knap.

Corina:

Het begin is wennen. Zoals ook het vorige boek wat ik las van Maria wordt het verhaal echt verteld. En doordat Tanja in het begin een klein meisje is komt het kinderlijk over. Niet erg, want je weet: dat komt wel goed met de schrijfstijl.

Riejanne:

Het verhaal vertelt het leven van Tanja, het klimaat waarin ze opgroeit en hoe ze dat ervaart. Tussendoor vind je in cursief gedrukte letters haar gedachten. Dat laatste is heel subtiel gedaan, maar maakt wel dat het echt bij je binnen komt. Op het moment dat je begint met lezen wil je het boek ook niet meer wegleggen. Het boek bestaat uit korte hoofdstukjes en leest heel makkelijk weg.

Corina:

Je wordt meegenomen door het zeer heftige leven van Tanja. Haar jeugd en de keuzes die daaruit voortvloeien …. Met tranen in mijn ogen. Als ik bij het stuk aan kom over Robbie leg ik bijna het boek weg. Te herkenbaar. Alsof ze mij en m’n ex beschrijft op bepaalde vlakken. Toch lees ik door want het is ook fijn die herkenning….. Raar maar waar.

Riejanne:

Tanja wil voornamelijk het taboe rondom suïcide doorbreken en daar slaagt ze mijns inziens wel in. Op een heldere manier legt ze uit wat er door haar heen ging op het moment dat ze  hoorde dat haar dierbaren suïcide hadden gepleegd. Daarnaast geeft ze ook een duidelijke inkijk in haar rouwproces, wat zeker bij mensen die hier doorheen gegaan zijn veel herkenning op zal roepen. Ik zelf moest nog wel eens een traantje wegpinken.

Corina:

Maria schrijft op een mooie integere manier het levensverhaal van Tanja op. De onmacht, het schuldgevoel, de wil om niet toe te geven aan je verdriet “want je bent zo sterk” komt zo binnen! Voor een ieder die hier mee te maken heeft gehad, maar ook zeker voor mensen die het langs de zijlijn mee hebben gemaakt een aanrader want hier wordt een taboe doorbroken op een hele mooie manier!

Riejanne:

Wel bleef ik na het lezen nog met een paar vragen zitten, maar ik begrijp ook dat dat vragen zijn die voor de hoofdpersoon zelf niet relevant zijn. Wat mij betreft is dit zeker een boek dat je moet lezen, omdat het veel herkenning op kan roepen en daarnaast laat het zien hoe veerkrachtig mensen kunnen zijn. Ik heb dan ook veel respect voor Tanja, haar veerkracht en moed om ondanks alles toch door te gaan!

Corina:

Tanja echt, djiezus wat kan jij trots zijn op jezelf. Er straalt zoveel kracht en vechtlust en liefde voor je kindjes uit je verhaal. Ik was echt geraakt.

Van ons allebei vier sterren voor dit indrukwekkende boek.

Riejanne Zwiers en Corina Nieuwenhuis.

Wendy en Corina lazen Black Eyed Susans van Julia Heaberlin

9200000039870790Op haar zestiende werd Tessa Cartwright door een seriemoordenaar voor dood achtergelaten op een akker in Texas, samen met de lichamen van drie andere slachtoffers. Ze was de enige overlevende, met slechts vage herinneringen aan wat haar was overkomen. Vanaf die dag stond zij bekend als een van de ‘Black-Eyed Susans’, een bijnaam die verwees naar de bloemen die groeiden op de vindplaats van de meisjes. Het was Tessa’s verklaring die de dader in de dodencel deed belanden. Althans, dat dacht ze…

Bijna twintig jaar later ontdekt Tessa bij haar huis een veld vers geplante, bloeiende Black-Eyed Susans. Ze gelooft dat het een teken is van de moordenaar, die nog vrij rondloopt. Bang geworden dat door haar nu een onschuldige vastzit, besluit ze de verdediging te helpen. Maar ze wordt geplaagd door flarden van herinneringen en vreest voor de veiligheid van haar dochter. Wat niemand weet is dat het angstige, fragiele meisje dat Tessa was, een muur van geheimen om zich heen heeft gebouwd

Onze mening:

Dit boek werd samen gelezen met Wendy Koedoot:

https://9636wenblog.wordpress.com/

Wendy: Dit is het verhaal van Tessa Cartwright, op zestien jarige leeftijd werd ze meer dood dan levend gevonden in een weiland te midden van de overschotten van drie andere slachtoffers. Ze had nauwelijks herinnering aan hoe ze daar terecht gekomen is. Omdat ze gevonden is in een bloemenbed vol met Black Eyed Susans (Suzanne-met-de-mooie-ogen) wordt ze vanaf dat moment de Black Eyed Susan overlevende genoemd. Door de getuigenverklaring belandde de dader in de dodencel, dacht ze … tot 20 jaar later…ze ontdekt ineens dat er onder haar slaapkamer Black Eyed Susans bloeien, midden in de winter…De dader moet dus op vrije voeten zijn…De zaak wordt heropend. Tessa gaat de verdediging helpen met het onderzoek. Ze weten alleen niet dat de fragiele Tessie, het angstige meisje dat ze destijds was een muur van geheimen om haar heen heeft gebouwd. Kunnen ze er nog achter komen wat er destijds gebeurd is? Loopt de dader inderdaad nog vrij rond?

Corina: Tessa/Tessie heeft het drama overleefd en de moordenaar zit opgesloten, toch? Maar dan doet Tessa een ontdekking en slaat de twijfel toe. Wat is er 20 jaar geleden dan precies gebeurd? Wat houdt ze verborgen?

Wendy:  Het verhaal is opgedeeld in drie delen en elk deel vertelt het verhaal vanuit het perspectief van de 16- jarige Tessie (Tessa) en die van Tessa in deze tijd. Dit maakt het lezen niet echt fijn. Ik had liever in deel een alles van de jonge Tessie gelezen en in deel twee dat van de oudere Tessa . Deel drie is net iets anders doordat daar ook een andere persoon zijn/haar verhaal vertelt. Je krijgt van de jonge als de oudere Tessa wel voldoende informatie mee om je in haar te kunnen inleven. De karakters van de andere personen komen niet uitgebreid aan bod, maar daar kan je je wel in verplaatsen.

Corina: Je wordt in de eerste twee delen heen en weer geslingerd tussen het heden en verleden en dat leest rommelig. Daar waar het in sommige verhalen een welkome aanvulling is op het verhaal, maakt het nu dat ik niet in het verhaal kan komen. Regelmatig moet ik terug lezen om te begrijpen waar ik ben in het verhaal. Als de volgende verteller zijn opwachting maakt, haak ik bijna af want nu is het overzicht voor mij helemaal foetsie.

Wendy: Het verhaal begint spannend, wie laat er nou iemand voor dood achter? Je moet weten wie dit is en wat zijn/haar motief erbij is. In de beide delen kom je stukje voor stukje zaken te weten die tot een antwoord hiertoe leiden. Het lijkt alsof beide delen elkaar tegenspreken.. Ik kan er soms niks van maken.. zijn Tessie en Tessa wel  dezelfde persoon? In deel drie komt de ontknoping van dit alles en ik moet zeggen dat ik dat niet zag aankomen, de schrijfster heeft je op het verkeerde spoor gezet. Dat is goed gedaan.

Het is een psychologische thriller, er zit wel spanning in en soms ook humor maar ik had er persoonlijk meer van verwacht.

Corina: Het idee van deze psychologische thriller is goed bedacht en ondanks de niet fijne schrijfstijl wil je toch weten wat er nu allemaal gebeurd is. En dan is daar de ontknoping. Dat maakt wel iets goed, want Julia heeft die wending echt goed verborgen weten te houden. Mooi gedaan, maar het lift het boek niet op naar de verwachtingen die ik van te voren had. Psychologisch ja zeker. Spannend? Nee niet echt!

Wendy: 3 sterren in totaal

Corina: 2 en halve sterren

Samen Gelezen: Tweedracht van Nicolet Steemers 4****

Tweedracht

 

Over de auteur:

Nicolet Steemers werd geboren in Hengelo (O), studeerde gitaar aan het Twents Conservatorium en belandde via het vertalen van toneelstukken en de journalistiek in het schrijversvak.

Ze brak door met het boek Zachte heelmeesters (2007), waarin een moeder vermoedt dat haar tienerdochter ernstig gemanipuleerd wordt.

Daarna verschenen Lichtval (2010), over een disfunctionele toneelfamilie, en Overspel (2011), het boek bij de gelijknamige televisieserie.

Zachte heelmeesters en Lichtval werden beide ook in Duitsland gepubliceerd.

Het boek Tweedracht, waarin tweelingzussen door omstandigheden lijnrecht tegenover elkaar zijn komen te staan, verscheen in juni 2015 bij Uitgeverij De Geus.

( Bron: www.nicoletsteemers.nl )

De cover:

Karin:

Ik zou dit boek direct oppakken. Goede kleuren en een intrigerende sfeer. De kleur nagellak verschilt, ik hou van zulke details.

Corina:

Mooie en originele cover die ik zeker op zou pakken om de achterflap te lezen. Mooie details die je laten afvragen waarom dat gedaan is.

De achterflap:

Lucy en Danielle van Alphen zijn tweelingzussen. Lucy timmert aan de weg als cabaretière, terwijl Danielle door drugsproblemen aan lagerwal is geraakt.

Wanneer de psychologe die hen vroeger onderzocht plotseling dood wordt gevonden, zijn beide vrouwen verdacht. Een verborgen verleden komt langzaam tevoorschijn en stelt hun toch al gespannen relatie verder op de proef. Hoe sterk is de zusterliefde als het er echt op aankomt?…

Onze mening:

Karin:

Tweedracht  is mijn eerste kennismaking met Steemers. En zeker niet de laatste, want wat een fijn boek vind ik dit! Het verhaal start in de ik-vorm. Lucy krijgt rechercheurs Timmers en Golbach aan de deur. Clarice Woltering, voormalig psychologe bij het Nederlands Meerlingen Instituut is dood aangetroffen.

Here we go!

Corina:

Wat een heerlijk begin, dit belooft wat. Een moord op een psychologe triggert altijd (al was het alleen maar omdat ik niet zo van psychologen houd en NEE ik ga er geen vermoorden hoor). De schrijfstijl in de ik-vorm is prettig en dat is zeker niet altijd het geval, maar het past bij dit boek en verhaal.

Karin:

Vanaf nu werd ik het verhaal ingetrokken en eruit klimmen was geen optie. Er is een switch van het verleden naar het heden en op subtiele wijze wordt het web steeds verder ontrafeld.

Stukje bij beetje kom je steeds meer te weten en psychologische aspecten spelen de hoofdrol in dit intrigerende stuk. Wie is wie? Wat is er gebeurd met de eeneiige tweeling in het NMI ( lees enemy, briljant)

Corina:

Danielle wordt in het verhaal geïntroduceerd en je vraagt je gelijk af hoe het verschil zo groot kan zijn bij een eeneiige tweeling. Wat is er gebeurd in het “NMI”? Waarom hebben ze er zulke verschillende herinneringen aan? Lucy haar antipathie tegen haar zus is mooi en herkenbaar geschreven, vooral als je zelf gezien hebt wat verslaving met een mens kan doen. Maar zijn Lucy haar herinneringen wel zo betrouwbaar?

Karin:

En hoezo staat zo’n zusterband nu zo strak gespannen? De personages worden laagje voor laagje uitgediept en tijdens het lezen zat het gewoon toch weer anders dan ik dacht. Werd ik aan het twijfelen gebracht hoe betrouwbaar en/of sympathiek ze wel of niet zijn. Werd me al wel snel duidelijk dat de dood van Clarice natuurlijk geen toeval kon zijn. Het achterliggende verhaal is origineel en aandachtpakkend.

Corina:

Lucy en Danielle worden allebei goed uitgewerkt en ook de andere minder “belangrijke” figuren komen goed uit de verf. Minpuntje vind ik dat ik al snel door had waar het qua plot naar toe zou gaan. De hoe bleef echter een vraag dus doorlezen moest heus wel en ik heb ondanks dat ook erg genoten.

Karin:

De side-kick personages zijn daarbij een toffe aanvulling in het verhaal.

De schrijfstijl is fijn, het totale plot zit prima in elkaar, en het geheel eindigt met een afloop wat bij mij toch stiekem een brede grijns veroorzaakte. Het laatste hoofdstuk was niet helemaal mijn ding, maar ik snap de strekking.

Conclusie:

Karin:

Tweedracht is een roman waarin het psychologische aspect erg sterk aanwezig is. De schrijfstijl is vlot, de opbouw van de personages is intrigerend, het verhaal is origineel en bevat een subtiele spanning.

Spreekt dit je aan dan zou ik zeggen, pak op dit boek!

Spanning: 3

Schrijfstijl: 4

Plot: 4

Psychologie: 4.5

Originaliteit: 4

Leesplezier: 4

Corina:

Een mooie spannende roman, met mooie psychische aspecten.

Spanning: 3

Schrijfstijl: 4.5

Psychologie: 4

Originaliteit: 4

Leesplezier: 4.5

Plot: 3.5

Vier unanieme sterren voor Tweedracht.

 

 

 

 

 

 

 

Een schitterend ongeluk

naamloos (3)

Inge Ipenburg (1957) is naast auteur ook actrice, presentatrice, trainer en coach. Ipenburg raakte tijdens het juryvoorzitterschap van De Gouden Strop geïnspireerd en begon met schrijven. Haar debuut,

Het gerecht (2014), is een spannende thriller over rechtvaardigheid en vriendschap.

Een schitterend ongeluk gaat over de vraag: wat is vriendschap? Elkaar de waarheid vertellen en elkaars geheimen bewaren? Maar wat doe je als het geheim van de ene vriend de ander onherstelbaar beschadigt? Merel, Jasper, Karin, Timo en Daniel zijn vrienden die meer dan dertig jaar alles met elkaar delen. Als een zelfgekozen familie hebben ze een onverbrekelijke band waar nooit iemand leek tussen te komen. Tot ze door een ernstig auto-ongeluk na een lome septemberdag aan het strand ontdekken dat er grote individuele geheimen bestaan. Geheimen die verborgen zijn gebleven om allerlei redenen, maar als ze één voor één aan het licht komen, zijn de gevolgen voor alle vijf niet te overzien en gaat er uiteindelijk heel wat meer verloren dan alleen de vriendschap.

( Bron: www.thehouseofbooks.com)

De cover:

(Karin) Kanariegeel, een sleutelbos. Waar ik eerder ook vijf sleutels voorbij zag komen, wat ik symbolisch erg mooi vond, is het nu een hele bos. Er is geen middenweg. Deze cover vind je mooi of lelijk, ik vind hem origineel, lekker knallend en zou het boek zeker oppakken.

Het mooiste van alles dat wijsheid ons biedt om het leven prachtig te maken is zonder twijfel vriendschap. Epicurus

(Corina) Geel en niet zo een beetje ook! Hij valt op of je nou wilt of niet maar je oog zal er zeker en vast op vallen in de winkel.

Onze mening:

(Karin) Het boek begint met het ongeluk. Ik zit er gelijk in, het is verwarrend, het is intrigerend en pakkend. Elk hoofdstuk is vanuit een ander persoon geschreven. Merel, Jasper, Karin, Timo en Daniel, ik noem ze de schijf van vijf. Elkaar aanvullend, bij elkaar horend, in elkaar passend. Of deze schijf nou zo gezond is, is een tweede. Daarnaast hebben we te maken met de onbekende man, rechercheur Wil Heerema en Sammy, het broertje van Merel. Ik ben onder de indruk van de schrijfstijl. Er zijn twee verhaallijnen.

Het heden: het ongeluk. Was het wel een ongeluk? En wat is de rol van die onbekende man? Gedurende het lezen komen er steeds vragen naar boven die beantwoord worden en de volgende vragen dienen zich weer aan.

Het verleden: hoe de schijf van vijf ontstond. Op werkelijk fantastische wijze wordt beschreven hoe de vriendschap tot stand kwam in 1980 en uitbloeit tot iets zeer bijzonders. Liefde, beloftes, een verbond, een zelfgekozen familie waar niemand tussenkomt. Met uiteindelijk vernietigende geheimen. Erg leuk ook trouwens om Sandra en haar keukenrestaurant uit Het gerecht weer even te treffen in dit boek. Grappig gedaan ik hou ervan.

Is het boek ‘thrillerspannend’? In het begin is er zeker een soort van spanning. Dit zwakt af en van zo’n spanningsboog is in die zin geen sprake maar naar mijn mening ligt de kracht van dit boek ook niet op dat vlak. De kracht van dit boek zit hem in de broeierige psychologische elementen, in intriges en voor wie daar van houdt is dit boek echt een aanrader.

(Corina) Je wordt meegenomen in de levens van Merel, Karin, Jasper, Timo en Daniël.     Aan de zijlijn loopt het levensverhaal van Sammy.

In korte hoofdstukken die steeds vanuit een ander hoofdpersoon worden verteld kom je langzaam achter de sterke band van vriendschap. Wisselende tijdsperiodes maken dat je wel moet opletten, maar het zorgt er ook voor dat je de groep steeds beter begrijpt en toch af en toe denk ” hoe kan dat nou allemaal?”

Alle personages ontwikkelen zich gestaag in het boek en je voelt met iedereen mee. Alleen Daniël (Don) komt pas laat echt aan bod en dat vind ik enerzijds wel jammer.

Het plot is top bedacht en had ik zeker niet verwacht. Geen “eind goed al goed” einde maar wel het perfecte einde.  Vriendschap….. Een raar ding…. Wil je echt alles weten van je beste vrienden? Wil je dat hun echt alles van jou weten? Vragen die in het boek gesteld worden. Want al zeggen alle hoofdpersonen dat ze altijd eerlijk zullen zijn, ze weten in de huidige tijd elk voor zich dat het niet zo is, maar hoe vertel je dat? Door het ongeluk komt er een bedrog uit en daarna gaat het in stroomversnelling, mooi gedaan en zeer realistisch beschreven.

Conclusie:

(Karin) Een schitterend ongeluk is een schitterend boek. Geen thriller in de zin van nagelbijtende spanning, actie of gruwel. Wie dat zoekt komt bedrogen uit. Dit is een fantastisch verhaal over een zeer bijzondere vriendschap, ontzettend goed geschreven ook en met een passend plot. Het gerecht vond ik goed. Dit vond ik heel anders maar in zijn genre nog veel beter. Ipenburg heeft er een fan bij.

4 sterren

(Corina)  Echt een aanrader als je van nadenken houdt tijdens en na het lezen. Want ook nadat ik dit boek dicht sloeg bleef het me bezig houden. Echt top.

4 sterren