Katrien Baert over Broer van Esther Gerritsen ****

Broer540

 

Gastrecensie:

Broer, wie ben jij eigenlijk? De klojo die alleen maar huilt, die in een vakantiehuisje woont waar ’s winters geen elektriciteit is en nu wordt uw been afgezaagd??!!! Beduusd door dit vreselijke nieuws die telefonisch werd meegedeeld door die huilende broer net voordat ze hem wegreden naar de operatiezaal en waardoor ze in trance haar man opbelt en hem wil inlichten, maar uiteindelijk slechts zegt ”zijn been wordt afgezaagd” weerhoudt haar niet om toch de aandeelhoudersvergadering voor te dragen. Nuchter zoals ze is, begint ze de vergadering, maar is haar broer sterker aanwezig dan ze wil? Haar broer die ze jaren niet zag, haar broer die nu zijn been kwijtraakt, nee dit kan niet, dit mag niet, dit moet worden voorkomen. Wat doet dit nu met haar? Wordt haar leven nu omgewoeld? Haar werk is belangrijk, belangrijker dan haar gezin, laat staan haar broer die zijn been wordt afgezaagd.

Maar wat die broer met haar doet, wat hij teweeg brengt in het gezin wordt door haar niet begrepen. De kring sluit zich voor haar, waardoor ze er vanzelf buiten staat. Dit gebeurde haar tijdens de borrel op haar werk.

Vanaf de eerste zin heb je het gevoel “dit wordt een groots verhaal”. Het is geen gewoon verhaal, maar een verhaal die doet nadenken. Het leest allemaal heel vlot, maar er staat meer in de zinnen dan je aanvankelijk denkt. Voor mij is dit mijn eerste kennismaking van Esther Gerritsen, maar zeker niet mijn laatste. Haar schrijfstijl trekt mij toch wel aan. Voor het “boekenweekgeschenk 2016” zal ze wellicht nog een ander schrijfstijl hebben aangewend dan wat ze gewoonlijk schrijft, maar dit neemt niet weg dat mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Ik vond het een leuk boek, een boek die wel past in het kader van de boekenweek en ben dan ook blij het te hebben gelezen.

Wat mij betreft mag dit boek 4 sterren worden toebedeeld.

Katrien Baert.

Anneke van Ieperen over Lichamen van glas van Erik Axl Sund

Lichamen van glas

 

GastRecensie:

Ik las Lichamen van glas van Erik Axl Sund, pseudoniem van het Zweedse auteurs duo Jerker Eriksson en Håkan Axlander Sundquist. Zij schreven eerder onder hun eigen naam de Victoria Bergman trilogie (die ik overigens nog niet heb gelezen). Ik had best wat verwacht van dit boek, de flaptekst klonk in ieder geval veelbelovend en de eerdere trilogie van dit tweetal was erg succesvol. Aangezien ik die dus nog niet heb gelezen was dit boek mijn eerste kennismaking.

Het verhaal is grimmig, duister en deprimerend. Jonge mensen plegen zelfmoord in Stockholm en omgeving. Bij gebrek aan andere zaken wordt inspecteur Jens Hurtig op de zaak gezet en hij ontdekt dat er iets vreemds zit aan deze zelfmoordgolf. Alle jongeren worden gevonden met oortjes in en luisterden blijkbaar via een ouderwetse walkman naar duistere metal van de geheimzinnige  artiest Honger. Hebben deze jongeren echt zelfmoord gepleegd of zijn ze vermoord? Wanneer er ook een aantal schijnbaar willekeurige moorden plaatsvinden ziet Hurtig een verband. Maar wat is er nou precies aan de hand?

Met de plot in Lichamen van glas is niks mis. Het is vreemd genoeg om de aandacht vast te houden en het klopt, de lijnen komen uiteindelijk netjes bij elkaar. De hoofdrolspelers, en dat zijn er heel veel, hebben allemaal een verleden dat ze interessant genoeg maakt om een verhaal om heen te schrijven. De sfeer is griezelig, geheimzinnig en donker. Alle ingrediënten voor een goed boek zou je denken. En toch is Lichamen van glas dat wat mij betreft niet helemaal. Dat is voor het grootste gedeelte te wijten aan de schrijfstijl van de heren. Het boek bestaat uit vier delen met talloze hele korte hoofdstukjes, vaak niet langer dan een halve of hele pagina. Daarbij is elk hoofdstuk geschreven vanuit het perspectief van één van de vele hoofdpersonen. Dit maakt het verhaal warrig om te lezen, je komt er niet echt in en het maakt het erg lastig om je te verplaatsen in de personages.

Behalve dat de korte hoofdstukken de leesbaarheid in de weg zitten, halen ze ook het tempo uit het verhaal. Het duurt erg lang voordat de gebeurtenissen echt op gang komen en wanneer er dan eindelijk vaart wordt opgebouwd is het in een oogwenk ook weer voorbij. Trauma’s uit het verleden van de karakters die leidend zijn geweest voor het gedrag worden aan het eind van het boek in een halve pagina nog even verklaard, zo jammer is dat.

Mijn conclusie is dan ook dat Lichamen van glas genoeg potentie had om een goed boek te worden door de intrigerende plot, maar dat het niet uit de verf is gekomen door het ontbreken van tempo, voldoende spanning en leesbaarheid.

Anneke van Ieperen.

Cees over Terug naar Hasselt van Gudrun Bongaerts ****

TerugNaarHasseltCover-web

ISBN: 9789462420434

Uitgeverij: Kramat BVBA

Pagina’s: 193

GastRecensie ‘Terug naar Hasselt’ van Gudrun Bongaerts (****)

Autobiografische weergave die respect afdwingt

‘Terug naar Hasselt’ is niet als thriller op de markt gebracht maar is minstens zo indrukwekkend, aangrijpend, ‘anders’ spannend en ook nog mooi. De Vlaamse auteur, Gudrun Bongaerts heeft haar verhuizing van Lommel naar Hasselt aangegrepen om alle herinneringen die ze in de Limburgse (Vlaanderen) hoofdstad heeft liggen, op papier te zetten. Opgegroeid in deze gemeente en destijds vertrokken met veel herinneringen uit haar pubertijd, kwamen die allemaal weer naar boven toen de plannen voor de verhuizing meer en meer concreet gingen worden. Hoewel deze lezer, na het lezen van ‘Terug naar Hasselt’ grote twijfels heeft of die herinneringen de afgelopen jaren ooit wel weg zijn geweest. Daar zijn ze te indrukwekkend voor.

Het verhaal begint met een terugblik van een moeder (40+) van twee puberende kinderen, die teruggaat in haar herinnering naar de tijd dat ze als 15-jarig meisje in 1983 voor de eerste maal in contact komt met Serge Dujardin, student aan het atheneum. Op de schaatsbaan in Hasselt raakt ze in dezelfde periode als puberende meid in de ban van de ijshockeyer Tom, zoon van rijke ouders uit die stad.

Die herinneringen zijn zo intens en hebben een dermate impact op haar leven gehad, dat op dat moment het besluit valt om de pen ter hand te nemen en die periode aan het papier toe te vertrouwen. Een indrukwekkend deel uit het leven van Gudrun Bongaerts.

Het verhaal beschrijft op een intieme wijze hoe de periode van de nog jonge Gudrun verloopt en op welke wijze ze de beide jongens leert kennen en een diepe vriendschapsband met hen opbouwt. Heel intens en daarom ook zo mooi, raakt ze in de ban van beide jonge mannen waarbij de emoties ‘vriendschap’en ‘verliefdheid’ met grote regelmaat elkaar afwisselen.

Ze ervaart dat de impact die Serge en Tom op haar heeft, achteraf gezien zo groot is geweest, dat dit grote invloed heeft gehad op haar eigen leven. Met dertig jaar tussen de periode dat alles zich afspeelde en het moment van het op papier vastleggen, is het verschil tussen de beleving uit het verleden en de gerelativeerde herinnering in het heden duidelijk te lezen. Open en eerlijk gaat ze in op een aantal intieme gebeurtenissen waarbij het positieve zowel als het negatieve van alle kanten wordt belicht.

Haar strijd die ze levert als ze constateert dat het verval bij beide jongens een steeds grotere aanslag op hun kwaliteit van leven krijgt.Serge en Tom waren beide bipolair (manisch-depressief) en dat komt buitengewoon goed tot uiting. Maar ook de uiteindelijke acceptatie dat dit hun eigen keuze is, wordt voldoende uitgelicht.

Omdat de gebeurtenissen in de jaren tachtig vanuit ‘haar’herinneringen zijn geschreven, heeft het voor het geheel veel toegevoegde waarde dat ook het hedendaagse leven een plaats hebben gekregen in het verhaal. Tegenvallers bij de voorbereiding van de verhuizing, ontwikkeling van de beide kinderen die zich voorbereiden op hun eigen leven, het kleurt het geheel op een eigen en mooie wijze. Therapeutisch gezien kan wellicht het optekenen van deze levensfase als afronding van een verwerkingsperiode worden gezien. Is het dat niet dan zijn in ieder geval alle lezers deelgenoot gemaakt van een heel belangrijke periode uit het leven van de auteur. Mooi weergegeven met de juiste emoties ingebracht en respect voor ieder genoemd personage, is ‘Terug naar Hasselt’ een boek dat met grote nadruk aan te bevelen is.

Eindoordeel: 4 sterren

 

Spanning: – sterren

Plot: 4 sterren

Leesplezier: 4 sterren

Schrijfstijl: 5 sterren

Originaliteit: 5 sterren

Psychologie: 4 sterren

Cees van Rhienen.

Coenraad de Kat over Spiegelbeeld van Martine Kamphuis ****

Spiegelbeeld.wbs_

Gastrecensie:
4****
WP ( Wynona Post ) gaat een weekend naar Terschelling  waar Joachim al is. De bedoeling is om van hun eerder gezamelijk project de scriptie ervan te zullen gaan schrijven. Esther haar vriendin verblijft dat weekend ook met haar man en dochter Ruth “petekind van WP “ op het eiland en WP kan dat meteen even combineren. Esther ontdekt dat haar man haar bedriegt en besluit na met WP gesproken te hebben haar man “Daniël “ ermee te confronteren. Dit loopt wel degelijk uit de hand en ze besluit dan ook bij hem weg te gaan. Al vrij snel vindt ze andere woonruimte in Utrecht . WP probeert haar enorm te steunen en stuit op verschillende bizarre ontdekkingen met als resultaat nare gevolgen…..
Spiegeldbeeld is het tweede boek met WP in de hoofdrol. WP is in Alibi een nogal wat onzekere vrouw maar wel degelijk met een doel voor ogen. Door haar studie psychologie helpt ze dingen/gebeurtenissen door andere ogen te zien en te analyseren. Dit doe ze ook bij haar vriendin Esther wat niet altijd goed ontvangen wordt.  De spanning die dit verhaal in zich heeft is overgoten door een flinke lading psychologie. De personen worden op diverse wijze in beeld gebracht over hoe ze denken en in elkaar steken. Je kan hieraan merken dat Martine Kamphuis haar ervaring als psychologe goed heeft weten te gebruiken.
Leuke personages die goed uitgewerkt zijn maar WP is ten opzichte van Alibi zeker als persoon gegroeid wat ten goede is gekomen voor het geheel.
De vriendschappen in het verhaal, daar wordt flink de aandacht opgelegd en dit heeft voor het plot wat langzaam verloopt een goede uitwerking waardoor je ook je eigen vriendschappen even onder de loep gaat nemen. Bij het einde werd ik verrast door de ontknoping. Ik had deze totaal niet zien aankomen.
Martine heeft met “Spiegelbeeld”niet alleen haar karakters laten groeien maar ook haar schrijven. Spiegelbeeld  heeft me tot aan de laatste blz. geboeid weten te houden en ik heb  veel leesplezier aan dit verhaal beleefd.
Coenraad de Kat.

Wendy Koedoot over Blow-Up van Belinda Aebi

9789022332474

GastRecensie : Blow up – Belinda Aebi

April 2016

ISBN : 9789022332474

Uitgeverij Manteau

Dit boek heb ik mogen recenseren voor de Hebban leesclub. Ik wil Hebban.nl en uitgeverij Manteau bedanken voor het toesturen van het boek.

Het is voor mij niet het eerste boek van deze auteur, het is het laatste deel waarin Maud Gelderblom en haar team van de politie Gent de hoofdrol spelen.

Dit keer krijgen ze te maken met een vreemde zaak, er vindt een aanrijding plaats en de dader laat het slachtoffer voor dood achter. Waarom geeft hij of zij zichzelf niet aan? Wat de dader en de politie op dat moment nog niet weet, is dat het bewijs van de aanrijding is gefilmd en gefotografeerd. Saskia is amateurfotografe en zij is op het moment van de aanrijding samen met haar vriend Ruben foto’s aan het maken van een vos, als ze ongewild getuigen zijn van dit afschuwelijke ongeluk. Ze heeft het bewijs, zal ze naar de politie gaan? Wie is die persoon op de foto? Maud staat voor een raadsel, maar samen met haar team zullen ze de dader wel kunnen vinden.

Er komen veel personages in het verhaal voor, wat af en toe verwarrend is. Saskia is een van de belangrijkste. Ik heb niet meteen sympathie voor haar, later in het verhaal wat meer. Ruben is een persoon die me meer aanspreekt. Het karakter van de dader is het meest interessante van allen.

Het verhaal leest vlot, de hoofdstukken zijn kort en de zinnen zijn in heldere taal geschreven. Wel komt er Vlaams taalgebruik in voor, voor mij als Nederlandse is dat altijd even omschakelen. Je snapt wel wat er mee bedoeld wordt. Het is me in het begin van het verhaal niet helemaal duidelijk wie de persoon is die in de flashbacks voorkomt, dit komt later naar voren. Het begin is spannend maar daarna komt er een lang middenstuk waarin niet heel veel spanning in zit maar meer een speurtocht naar de dader. Naar mijn idee is het ook niet echt een thriller maar meer een misdaadverhaal. Toch heeft het plot me aangenaam verrast, ik zat er dichtbij maar toch. Het allerlaatste zag ik niet aankomen.

Zenuwslopend vind ik het niet, wel spannend. Ik geef het 3.5 sterren.

Wendy Koedoot.

 

Cees van Rhienen over De vrouw die niet zwijgen wilde van John Brosens ****

Brosens

Van Cees van Rhienen, 05-04-2016

GastRecensie: ‘De vrouw die niet zwijgen wilde’ van John Brosens

— Spannend en moralistisch kwetsbaar —

De in Zeeland (Vlissingen) geboren en in Barendrecht woonachtige auteur John Brosens, behoeft voor de meeste thrillerlezers weinig tot geen toelichting meer. Een korte blik op zijn bibliografie leert dat het aantal spannende boeken niet op een hand te tellen is om nog maar te zwijgen over zijn jeugdboeken. Daarnaast is zijn naam in het jeugdonderwijs niet onbekend gebleven maar die periode heeft hij achter zich gelaten. Zijn laatste thriller ‘De vrouw die niet zwijgen wilde’ staat op het punt te gaan verschijnen en de verwachtingen hierover zijn hooggespannen.

Laboratoriummedewerkster Bella van Dam is werkzaam bij levensmiddelenconcern Filoux en zet haar kennis in bij het project Luvarine, de ontwikkeling van een nieuwe margarine. Op eigen initiatief en buiten de opdracht doet ze onderzoek en ontdekt dat de productinformatie niet overeenkomt met de feitelijke samenstelling. Als ze dit bespreekbaar wil maken, zijn plotseling al haar bestanden verdwenen en wordt door de bedrijfsleiding een financieel voorstel aan haar gedaan. Wanneer ze niet bereid is daarop in te gaan, volgt ontslag…

Bij de EU in Brussel werkt Felix Tholenaar als tolk. Als zijn collega José van Wijck verdwijnt en dood wordt gevonden, gaan de alarmbellen bij hem af nadat hij een kort berichtje van hem vindt. Felix gelooft niet direct dat zijn collega zelfmoord heeft gepleegd en gaat op onderzoek.

Bovenstaande primaire verhaallijnen vormen de basis voor ‘De vrouw die niet zwijgen wilde’. Brosens heeft in dit verhaal een aantal problemen genesteld. Naast gemanipuleerde onderzoeksresultaten wordt de in Brussel werkzame Tholenaar verrast als zijn moeder plotseling overlijdt en een geheimzinnig briefje aan zijn al eerder overleden vader achterlaat, geschreven door een Belgische vrouw. In eerste instantie lijkt het een bijkomstigheid maar gaandeweg het verloop, neemt de belangrijkheid om het uit te zoeken snel toe.

De auteur heeft het zich door zijn keuze niet eenvoudig gemaakt. De lezer vaart er echter wel bij want de problemen en opkomende vragen zijn velerlei en de nieuwsgierigheid naar oplossingen en antwoorden stijgt met het omslaan van iedere gelezen bladzijde. Dat het toeval hier en daar wat wordt geholpen heeft geen invloed op het leesplezier. De personages zijn divers en krijgen een goede verdieping mee en hetzelfde kan gezegd worden over de spanningslijn. Parallel aan het vinden van antwoorden stijgt het gevaar dat weer wordt vertaald naar levensbedreigende situaties voor enkele protagonisten.

Achterliggende boodschap is de macht dat geld op bepaalde mensen kan uitoefenen en een dalende morele waarde tot gevolg heeft, ongeacht of dit fatale gevolgen heeft voor andere. Dit probleem, gekoppeld aan de kwetsbaarheid van de voedselindustrie is door de auteur op een overtuigende en soms beklemmende wijze voor het voetlicht gebracht.

Een aanrader van eigen bodem!           

Eindoordeel: 4 sterren

 

Spanning: 4 sterren

Plot: 4 sterren

Leesplezier: 4 sterren

Schrijfstijl: 4 sterren

Originaliteit: 3 sterren

Psychologie: 3 sterren

        

Coenraad de Kat over Schakels van Nico de Beer ****

Schakels

Titel: Schakels
Auteur: Nico de Beer
ISBN:9789491875182
Genre:  thriller
Uitvoering: papaerback
372 pagina’s | Uitgeverij LetterRijn|2015
4****
Walter Sevenijns is een Brusselse taxichauffeur . Als hij ‘s nachts in de hoerenbuurt hoort gillen gaat hij op onderzoek uit . Op een binnenplaats ziet hij een vrouw geketend aan de muur staan roken. De deur gaat open de vrouw wordt losgemaakt en mee naar binnen genomen.
Walter blijft dit beeld maar zien en geraakt het niet kwijt. Hij bedenkt een plan om haar te bevrijden.
Rechercheur Steven Goossens krijgt op zijn bureau een dossier van een vermiste Poolse vrouw. Hij gaat samen met zijn collega Kris van Diemen aan de slag met dit en dan stuiten ze op een pool die wat met deze zaak te maken heeft.
In het kader van grensoverschrijdende politiesamenwerking vertrekt Goossens naar Polen en heeft 30 dagen te tijd om de vrouwenhandelaar op te sporen…..
Schakels heeft twee verhaallijnen namelijk het verhaal van Walter en het verhaal van de twee rechercheurs.
Het verhaal van Walter begint met een brief aan zijn vrouw dat hij weg bij haar gaat. Gedurende het verhaal wordt duidelijk wat de beweegredenen van hem zijn.
Het verhaal van de twee  Antwerpse rechercheurs nemen je mee op onderzoek naar de vrouwenhandel.
Je wordt meteen al bij het begin gegrepen door het verhaal en zit je er ook goed in. Door de makkelijke schrijfstijl blijf je geboeid lezen . De tweeverhaallijnen zijn goed in detail beschreven en je kan je jezelf goed verplaatsen in de personages.
Het onderwerp is natuurlijk heden ten daags jammer genoeg nog steeds aan de orde.
Schakels is een thriller vol met actie en spanning dat me tot aan de laatste blz bleef boeien.
 Coenraad de Kat.

Katrien Baert over Dubbelleven van Tom Bergs ****

naamloos (13)

Dit is een reactie die meer in de “ik” vorm wordt geschreven, omdat ik hiermee mijn eigen mening en ervaring wil meegeven.

Een proloog die de lezer triggert en heel nieuwsgierig maakt naar het verhaal, een bitsige inspecteur die aankondigt op oorlogspad te zijn door hetgeen hij verneemt, dit zet de toon van het verhaal. Louis Fransen, partner van inspecteur Johan Pieters vertrekt binnen een maand met pensioen en hierdoor krijgt Johan een nieuwe partner toegewezen namelijk “Hoofdinspecteur Sophie D’hondt”. Hiermee is Johan absoluut niet opgezet, want wat moet hij met een partner die volgens hem nog nooit van de dienst recherche heeft gehoord? Hij hoopt dan ook dat ze heel vlug haar overplaatsing aanvraagt want met “juffrouw de recht-van-de-schoolbanken-afkomende-hoofdinspecteur”, zoals hij haar noemt, kan hij, naar zijn mening, niet samenwerken. Veel tijd om te mopperen is er niet want er is opeens een moordzaak op te lossen. 

Het verhaal wordt vlot geschreven en zit echt wel goed in elkaar. Soms had ik het gevoel teveel informatie voorgekauwd te krijgen, maar al gauw bleek, dat dit meer een inleiding was tot wat kwam. Hiermee wordt de schrijfstijl van Tom Bergs duidelijk en ik vind dat hij hierin verder moet. Het is eens een andere manier om een verhaal neer te schrijven en het neemt niets weg van de spanning, in tegenstelling tot wat je in eerste instantie wel denkt tijdens het lezen, maar niets is minder waar. De titel ‘Dubbelleven’ is dan ook heel goed gevonden, want dit slaat niet alleen op het verhaal zelf, maar ook op de manier waarop het verhaal wordt gebracht. Een echte thriller kan ik het niet noemen, maar wel een heel goed en spannend politieverhaal. Ik kon het boek in elk geval heel moeilijk wegleggen. Ook denk ik te mogen zeggen, dat er toch wel fijne spitsvondigheden verwerkt zijn. Meermaals dacht ik een fout te zien in het verhaal, maar telkens bleek dat de auteur mij op het verkeerde been had gezet. Graag zou ik een voorbeeld willen geven, maar tegenover de mensen die het boek nog willen lezen, kan dit niet want ik vind spoilers ook niet leuk.

Als dit een debuut is, wel dan verwacht ik van Tom Bergs zeker nog tal van boeken, daar zit nog meer in en als hij zelf meegroeit met zijn verhalen dan hebben we zeker nog heel wat de verwachten. Het was best wel spannend en ook de personages worden voldoende uitgediept. Zijn volgende boek ga ik dan ook zeker lezen. Hij is het ‘ons lezers’ verplicht een vervolg te schrijven, want ook ik wil graag weten hoe het Johan en Sophie verder vergaat, maar wat is dat met L… ? Desondanks de moordzaak is opgelost, gaf dit mij “een open einde gevoel” wat volgens mij aantoont dat een vervolg onvermijdelijk is en er nog heel wat te verwachten is van deze auteur!

De cover kan ik alleen maar loven. Desondanks het een stille omslag lijkt, zit er heel wat in verwerkt. Daarom wil ik ook Raymond Zachariasse prijzen voor zijn ontwerp. Hier wordt aangetoond, dat een agressieve foto echt niet hoeft en het met integer, subtiele en mysterieuze spitsvondigheden veel kan mooier zijn.

Van mij krijgt dit boek over de ganse lijn de welverdiende 4 sterren.

Jeroen Mulder over ’t Jagthuys van Merijn de Boer ****

't Jagthuys

Gastrecensie van Jeroen Mulder: Merijn de Boer – ‘t Jagthuys

Het boek begon erg aangenaam en ik vond de schrijfstijl erg scherp en de humor leuk. Het boek begint met de eerste kennismaking tussen Vera, hulpverleenster, en Neeltje, de moeder van Binnert. Deze ontmoeting is zeer komisch beschreven, waardoor je meteen in het verhaal zit. Een groot pluspunt wat mij betreft, want ik vind boeken waarbij het even duurt voordat ik in het verhaal zit vaak moeilijk om te lezen.

Merijn de Boer beschrijft de verschillende personages erg goed. Aan moeder Neeltje had ik meteen een hekel. Zo’n moeder die haar kind erg beschermt en hem nog als een klein kind/baby behandelt. Verder heeft ze een beetje een zieke geest qua denken. Dan is er natuurlijk Binnert. De autistische man die erg beschermt wordt door zijn moeder. Hij is wereldvreemd en doet zijn kennis op door onder andere het lezen van boeken en het kijken van films. Hij kent alleen ‘t Jagthuys en wat er bij hoort, maar in de grote boze buitenwereld is hij nooit geweest. Dat hij in een klein wereldje leeft wordt mooi geïllustreerd door het feit dat hij weet hoeveel mensen hij ooit ontmoet heeft en wie dit waren. Binnert vond ik een sympathiek personage. Ondanks dat hij zo wereldvreemd is, is hij erg intelligent en heeft hij een duidelijke kijk op dingen. Als laatste belangrijkste persoon is er Vera, de “hulpverleenster”. Vera is vanaf het eerste moment al geïnteresseerd in Binnert, als ze bij zijn moeder op gesprek komt en hij achter het gordijn staat. Vera wil net als moeder Neeltje, Binnert voor zichzelf hebben, tot op het ziekelijke af. Hiervoor gaat ze erg ver, ook in het pushen van Binnert, waardoor ik vaak medelijden kreeg met Binnert.

Het kleine thrillerelement in het boek, over het personage Rianne, vond ik erg origineel en grappig uitgewerkt, vooral de anticlimax in dit gedeelte van het verhaal. Je verwacht er heel veel van, maar uiteindelijk blijkt het niet heel erg boeiend te zijn. Daarom vond ik dit stukje misschien wel erg leuk verzonnen en uitgewerkt in het verhaal.

Enig minpuntje aan het boek vond ik het einde: dit had van mij wel wat beter/uitgebreider uitgewerkt mogen worden. Nu was het verhaal voor mijn gevoel ineens afgelopen, terwijl het van mij zeker nog wel langer had mogen duren.

Al met al vond ik het een prachtig verhaal, heeft Merijn de Boer een heerlijke schrijfstijl en heb ik me meer dan vermaakt met dit boek. Dat is de reden dat ik het 4* geef.

Jeroen Mulder.

Katrien Baert over Portret van een onbekend meisje *****

Portret van een onbekend meisje

Wat een boek? Ik was na het lezen zelf uitgeblust, verweesd en verbluft, vol verwondering en bewondering sloot ik, na het lezen van het laatste woord, zachtjes het boek en heb ik nog een hele tijd nagedacht over wat ik nu allemaal had gelezen en hoe ik had gelezen. Het dringt niet onmiddellijk door, dit verwacht je totaal niet en dit boek aanzie ik dan ook als een literaire hoogstaande parel. Aanvankelijk lijkt het alsof het over een doodnormale alledaagse puberliefde gaat, maar de manier waarop Skorobogatov dit schrijft is onmogelijk doodnormaal en alledaags, maar ongelooflijk mooi. Heel diepgaand en toch heel sereen, heel duidelijk en toch ingetogen alsook heel eerlijk en oprecht wordt deze liefde ervaren, een liefde die alle grenzen overstijgt. Maar wat, als er een einde komt aan die oneindige mooie diepgaande liefde? Bestaat er nog een leven zonder die liefde? Kan er na de beleving van zoiets intens, genotvol en oprecht een volgende liefde opduiken?

Ik weet dat deze recensie heel vaag zal lijken, maar de diepgang kan ik niet verwoorden, ik ben Skorobogatov niet, ik bezit die magische manier van schrijven niet en ik wil niet teveel meegeven, want dit boek moet echt zelf worden gelezen, ervaren en beleefd. Teveel informatie zou het mooie, de kracht en de intensiteit van de woordkunst van Skorobogatov nadeel berokkenen. Dit boek zou bij iedereen op de bovenste plank moeten liggen.

Het boek leest niet als een pageturner, dit is een boek waarbij je echt nadenkt en waarbij de kans bestaat dat je na 30 blz gelezen te hebben, herbegint, omdat je het gevoel krijgt toch al iets gemist te hebben. Een boek dat het verdient, heel aandachtig gelezen te worden, dat zelfs verdient een tweede keer gelezen te worden, zodat je alles goed vat en bevat, zodat je zeker bent geen enkele zin oppervlakkig te hebben gelezen. Een boek om “U” tegen te zeggen!!!

Zowel voor schrijfstijl, verhaal en plot geef ik de volwaardige

5 sterren.

Katrien Baert.