Karin las: De Erfwachter-Atalanta Nèhmoura****1/2

Erfwachter

Met dank aan Atalanta Nèhmoura voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Atalanta Nèhmoura

Uitgever: Nimisa Publishing House

Aantal pagina’s: 257

Genre: Fantasy

Verschijningsdatum: oktober 2017

Over de auteur:

Atalanta Nèhmoura is de auteur van de epische fantasyserie De kronieken van Ulriach de Waanzinnige. Ze schreef ook voor diverse verhalenbundels van Pure Fantasy en Books of Fantasy. Haar verhalen zijn ontsproten uit haar liefde voor de natuur, edelstenen en oosterse vechtkunsten. Kernpunten zijn: de oosterse filosofieën, onvoorwaardelijke liefde, vriendschap en loyaliteit, maar bovenal de balans tussen Yin en Yang, tussen goed en kwaad.

( http://www.atalantanehmoura.nl )

Cover:

Het gezicht achter de mysterieuze, en zo lijkt het, krachtige prachtige steen. Tof deze kleuren, ik hou er van.

Achterflap:

Al sinds mensenheugenis wordt een groot deel van Aranon geregeerd door God-Keizers. Ooit bezat de eerste van hen sterke magische krachten, maar nadat zes krijgsvrouwen eeuwen geleden zeven magische stenen uit de Maantempel van Kathan hebben gestolen, is de macht van de God-Keizers tanende.

Kay is twaalf jaar als hij op brute wijze bij zijn moeder vandaan wordt gehaald om te worden opgeleid tot Aisor, een van de vertrouwelingen van de God-Keizer. Hij moet daarvoor kastijdingen en ontberingen doorstaan. Op zijn twintigste verjaardag ontvangt hij zijn initiatie, maar de God-Keizer twijfelt aan Kays loyaliteit en weet die op een slinkse manier af te dwingen.

Lameira leeft in een van de vreedzame dalen van Athar, dat door bergen en dichte wouden wordt omringd en bijna volledig is geïsoleerd van de rest van de wereld. Allerlei legenden en bijgeloof houden de meeste vijanden buiten de deur, en anders zijn er nog de senhiar, de schaduwkrijgers, om het volk van Athar en de zeven magische stenen te beschermen. Lameira is twaalf jaar als ze diep teleurgesteld van huis wegloopt omdat ze wordt geweigerd voor de opleiding tot senhiar. Maar dan kruist Raaf, de Boodschapper van de Dood, haar pad en kan niemand haar meer tegenhouden om de weg van de senhiar te volgen.

In de nadagen van zijn bewind probeert de laatste God-Keizer, Azuran, wanhopig zijn macht weer terug te krijgen. Nu er nog maar vier Aisors zijn om hem te dienen, neemt hij een verschrikkelijke beslissing die Kay en Lameira als aartsvijanden tegenover elkaar plaatst. Maar wat begint als een klopjacht op de laatste magische steen en wraak voor de dood van haar ouders, krijgt een hele andere wending wanneer Lameira Kays geheim ontdekt.

Mening:

Na het persoonlijke en informatieve voorwoord is daar direct een landkaart. Dat vind ik echt een kadootje en ik heb het regelmatig tijdens het lezen weer even bekeken, heerlijk! Eigenlijk bij toeval stuit ik op de namenlijst achterin het boek. Perfecte aanvulling ook tijdens het lezen, niet heel noodzakelijk maar ook hier weer; een verrijking tijdens het lezen.

De proloog is een prachtige, nieuwsgierig makende voorbode op alles wat komen gaat. De geboorte van Kay en Lameira, vreemde termen en personages die natuurlijk aandoen. Ik zit er gelijk in en zie het met gemak voor me, wat een begin!

De hoofdstukken zijn wisselend in perspectief; de weg van Lameira tot senhiar en van Kay tot Aisor houdt je aan de bladzijden gekluisterd. De personages worden meer dan goed neergezet, de verhaallijnen laten je niet los en het is spannend wanneer deze wegen zich dan toch zullen gaan kruisen en wat dat met zich mee gaat brengen. Wanneer dit gebeurt, deze spanning dan wegvalt, dient de volgende spanningsboog zich gewoon weer aan. Gaat het kwaad overwonnen worden, wie zijn te vertrouwen en wie niet en wie blijken bondgenoten?

Actie, draken ( ik ben helemaal stapel op Paladin), elfen, arafen, oorlog. Vriendschap, liefde, magische stenen, eenhoorns, het is een kleine opsomming van ‘ingrediënten’ in een groot geheel wat je beleeft als een film.

Nèhmoura werkt op sublieme wijze naar het einde toe en wanneer daar dan de epiloog volgt…..Ik ben een gelukkig lezer. Dit is fictie wat je tegen beter weten in lekker voor waar aanneemt.

Fantasy op z’n best!

Conclusie:

Vier en halve sterren voor De Erfwachter.

Karin Meinen.

Karin las: Drakenspoor-Pepper Kay***

Drakenspoor

Met dank aan Pepper Kay voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Pepper Kay

Serie: Deel 2

Uitgever: Futuro

Aantal pagina’s: 220

Genre: Fantasy, NUR 334

Verschijningsdatum: augustus 2017

 

Over de auteur:

Als vertaler van technische documentatie is Pepper Kay  vrijwel haar gehele werkzame leven al bezig met taal. Pas in 2010 ontdekte ze een onvermoede liefde voor het schrijven van verhalen.

Inmiddels heeft Pepper Kay zeven boeken op haar naam staan. Vijf daarvan maken deel uit van de SF-serie over interstellair privédetective Kit Guardner: ID-crisis, Slangenkuil, Vuurstorm, Doodvonnis en Maalstroom. Met haar boek Drakenbloed heeft Pepper Kay laten zien dat zij ook een wereld mét magie weet te creëren. Drakenspoor is hier het vervolg op.

( http://www.futurouitgevers.nl )

Cover:

Over smaak valt niet te twisten maar de cover spreekt me niet direct aan. Het is me niet duidelijk, het oogt wat saai en het weet me in die zin ook niet te triggeren. Op naar de achterflap.

Achterflap:

De villa waar Chris van Toorop is opgegroeid, moet wegens omstandigheden worden verkocht. Samen met zijn halfzus Felice gaat hij aan de slag om de inboedel te inventariseren en een veiling te organiseren voordat de makelaar ermee aan het werk gaat. Het leidt zijn aandacht een moment af van de angst om net als zijn ouders ten prooi te vallen aan een ongeneeslijke ziekte.

Tijdens het leeghalen van de zolder vindt hij de verzameling drakenbeeldjes van zijn moeder en een loden kistje. Het kistje intrigeert hem mateloos en hij neemt het mee naar huis. Vanaf dat moment wordt hij geplaagd door vreemde dromen en kan hij realiteit en fictie bijna niet meer uit elkaar houden. Zijn vrienden beginnen hem te ontlopen en de eenzaamheid wakkert zijn angsten verder aan. Dan gebeurt er iets wat zijn hele leven op zijn kop zet…

Mening:

Oef, wat een mooi geschreven proloog wat direct doet verlangen naar meer.

Vanuit deze mysterieuze en onheilspellende sfeer vloeit het verhaal over naar hoofdpersoon Chris en naar een sterk begin van dit verhaal. Personages worden meer dan prima neergezet, met als persoonlijk favoriet Felice. Wat een heldin! Drakenspoor is wat dat betreft prima op zichzelf staand te lezen. Er wordt af en toe subtiel teruggegrepen naar Drakenbloed. Ik las het eerste deel niet, maar had daardoor ook  niet het gevoel in dit verhaal dat gedeelte te missen.

Realiteit mengt zich met andere werelden en het is intrigerend, nieuwsgierig makend, want hoe zit dit? Hoe gaan deze elementen en personages in elkaar haken? Deze verhaallijn pakte me het meest. Waar daar spanning en een tik gruwel, met magische elementen, me geboeid weten te houden raakt Pepper Kay me in het middenstuk in Onland een beetje kwijt. Het is nog wel onderhoudend maar het kabbelt tevens een beetje voort. Voor mij zo af en toe wat teveel herhaling van dezelfde woorden en ik had zo her en der graag wat meer detail gezien ten behoeve van de beeldvorming. De wezens, de gebeurtenissen, ze overtuigen me in dit gedeelte niet genoeg. Het afsluitende deel van het verhaal, met een prachtige rol ook van Ferida, doet dan dan weer wel!

Wat een prachtig en sterk slot wordt hier neergezet. You win some you lose some….. Een fantastische mix van feelgood met dat zwarte randje, en dat in een wereld waar magie en draken net zo normaal zijn als je hond thuis in de mand.

En daarom hou ik nu zo van Fantasy.

Conclusie:

Drie dikke sterren voor Drakenspoor.

Karin Meinen.

Blogtour-Corina las: De Zaden der Hoop-Owan Drake**1/2

de zaden der hoop

Met dank aan Owan Drake voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Owan Drake

Serie: Boek 1 / De Val van Hymír

Uitgever: Brave New Books

Aantal pagina’s: 272

Genre: Fantasy

Verschijningsdatum: juli 2017

 

Over de auteur:

Hoi, ik ben Owan Drake, een schrijvend alter ego van iemand die je misschien kent, of wellicht niet.

( Bron: Facebook Owan Drake )

De cover:

Ouderwetse tekenfilmstyle, ja wel leuk, niet te druk, maar wat heeft het te doen met de titel??

De achterflap:

Heden en verleden vloeien samen als de oude wijsgeer, genaamd Benedictus, een serie van boeken aan zijn meest bekwame student Xavier wil laten lezen. Deze boeken bevatten vertellingen uit lang vervlogen tijden, en Xavier beleeft die verhalen alsof hij zich daar daadwerkelijk bevindt. Twee van deze verhalen worden in dit eerste boek geïntroduceerd, namelijk die van het licht en de duisternis. Ze wisselen elkaar naadloos af, samen met deze Benedictus hoofdstukken, die zich in het heden van de wereld, genaamd Sistna, afspelen. Maar wat Xavier niet weet, is dat hij door het verzoek van Benedictus op te volgen misschien wel een corrupte tak van de regering, genaamd de Bloedraven – die ook in die vertellingen uit het verleden voorkomen – kwaad gemaakt heeft, en dat hij misschien wel in een eeuwenoude oorlog is verstrengeld.

Mening:

Joehoe, goedemorgen, ik begin met een lijst met namen en denk omg moet ik die allemaal gaan onthouden? Want echt het zijn er veel!! Ik heb al de kriebels voor het verhaal echt begint, maar hé wie a zegt…

Het verhaal komt traag op gang, maar dat is maar even en dan gaat alles snel, sneller, snelst. Je gaat van het verleden naar het heden en van hot naar her, en Owan zoekt meer dan regelmatig de rand van de afgrond op. Ik hou an sich wel van fantasy, maar dit gaat een stapje verder en ik vind het lastig om door te lezen. Horror is niet mijn ding en daar neigt dit toch wel naar.

Mensen die er wel van houden, zouden zeker wel van het verhaal kunnen genieten, want de potentie om een goed verhaal te schrijven zit er zeker in bij Owan. Alleen mag het van mij allemaal iets minder. Iets minder personages, (ja ook dan had het verhaal kunnen kloppen en hoef ik als lezer niet zes keer terug te kijken, mijn aantekeningen te pakken om het nog te kunnen volgen), en alles iets minder snel, zou het boek in mijn ogen ten goede zijn gekomen.

De personages die er voor mij uitspringen en er echt toe doen heeft Owan wel echt goed neergezet, en daar kan het verhaal ook echt niet zonder. En dan dat einde!!! JA zie je, echt je kan het, maar iets minder ADHD in de schrijfstijl en je hebt iedereen die van fantasy met een dot horror houdt te pakken.

Conclusie:

Een verhaal met potentie, maar helaas not my cup of tea.

Twee en halve sterren.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: De Orde van de Poortwachters-Oli Veyn****1/2

Poortwachters

Met dank aan Godijn Publishing en Nienke Pool voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Oli Veyn

Serie: Initiatie (deel 1)

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 380

Genre: Fantasy, Young Adult

Verschijningsdatum: 23 november 2017

 

Over de auteur:

Oli Veyn woont samen met haar man en drie kinderen in Berkel-Enschot en heeft een reguliere baan in het klinisch geneesmiddelenonderzoek.

In de zomer van 2014 begint ze met schrijven wanneer ze een boek veel te snel uit heeft en ze geen ander boek kan vinden die aan haar verwachtingen voldoet. Ze besluit om het boek dat ze zoekt, zelf te gaan schrijven.  Om haar schrijfvaardigheden te verbeteren, doet ze mee aan schrijfwedstrijden. Ze eindigt hoog met een verhaal en een manuscript, de bevestiging die ze nodig heeft om haar boek af te schrijven.

De Orde van de Poortwachters is haar debuut.

( Bron: www.godijnpublishing.nl )

Cover:

Prachtcover! Helemaal mijn genre en helemaal mijn smaak. Puur op uiterlijk ben ik al direct nieuwsgierig naar de achterflap!

Achterflap:

Overal in de wereld staan poorten en erebogen.

Stel dat ze gebouwd zijn met een reden?

Wat gaat er schuil achter deze poorten?

En is er iemand die de wacht houdt?

Nadat Nido in aanraking komt met de geheime Orde van de Poortwachters wordt ze gedwongen hun wrede opleidingsprogramma te volgen om te worden opgeleid tot poortwachter.

Ze moet vechten om de meedogenloze beproevingen onder het tirannieke bewind van haar trainer Sert te overleven. Gevangen in de Orde en in een driehoeksverhouding, raakt Nido steeds dieper verstrikt in een mysterieuze wereld waarin de grenzen van het universum vervagen, poorten gesloten moeten blijven en sleutels machtiger zijn dan wapens.

De sleutelwoorden van deze Young Adult Urban Fantasy roman zijn: liefde, onvoorwaardelijke vriendschap en transformatie.

Mening:

Sjongejonge wat een debuut! Dit is Young Adult / Fantasy in de categorie roman ten top. Voeg daar een vleugje thriller ook nog aan toe en…voilà!

Men neme een schoolreisje naar Stonehenge. Nido is mollig, onzeker, wordt gepest, heeft maar weinig vrienden en komt dan weer wel uit een heel fijn gezin. Dan raakt Nido even afgezonderd, ontmoet Rag en het avontuur begint!

En wat voor avontuur. In een zeer fijne en beeldende schrijfstijl zet Veyn hier prachtpersonages neer, een wereld vreemd van de onze die je moeiteloos voor je ziet en het is meeslepend van de eerste tot de laatste letter.

Nido komt terecht in Berlijn waar de BTD ( Berlin Training Devision ), onderdeel van De Orde van de Poortwachters, zich bevindt. De training is zwaar, bruut, en ze maakt naast directe vijanden gelukkig ook nieuwe vrienden. Dit blijkt een geweldige grondslag voor dit spannende en ook romantische verhaal. De persoonlijke groei van Nodi zelf is prachtig; langzaam maar zeker wordt ze sterker, zekerder. De vriendschappen die opgebouwd worden, de liefde die ontstaat; het staat recht tegenover de actie en de keiharde gruwel. Werkelijk zalig hoe deze tegenstrijdige ingrediënten meer dan mooi samensmelten in dit verhaal. Zwijmel en huiver!

Veyn weet het geheel prachtig af te ronden en ik kan gewoon nu al niet wachten tot het volgende deel verschijnt. Nido, Nolin, Deveah, Rag en uiteraard Berger, ze zitten onder mijn huid en op naar de volgende ronde!

Conclusie:

Hoe krijg je de jeugd aan het lezen? Nou zo. En het mooie is, ook voor volwassenen is dit gewoon een geweldig boek! Is Fantasy, regelrechte actie en romantiek jouw ding? Dan kan ik alleen nog maar zeggen: pak op dit boek.

Schrijfstijl: 4.5

Spanning: 4

Plot: 4.5

Originaliteit: 3.5

Leesplezier: 5

Psychologie: 4.5

Maakt vier en halve sterren voor De Orde van de Poortwachters.

Karin Meinen.

Karin las: De Stropploeg-Koen P.H. Romeijn****

Stropploeg

Met dank aan Koen Romeijn voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Koen P.H. Romeijn

Uitgever: Futuro

Aantal pagina’s: 255

Genre: Fantasy, Sci-Fi / NUR 334

Verschijningsdatum: mei 2016

 

Over de auteur:

Dit futuristische maar bovenal confronterende verhaal over Evan Deleir is het eerste boek van Koen P.H. Romeijn. Koen is muzikant en tekstschrijver. Als gitarist en zanger heeft hij met verschillende bands albums uitgebracht, en is hij veelvuldig op tournee in binnen- en buitenland. Daarnaast schrijft hij columns.

( www.futurouitgevers.nl )

Cover:

Stoere en prima cover, zeer passend bij het verhaal. De oplichtende amulet trekt direct de aandacht en de titel maakt me nieuwsgierig.

Achterflap:

Hoe voelt het om ergens niet te kunnen aarden? Wat doet het met iemand als hij vastgeroest zit op een plek die geenszins bevalt, en vanwaar ontsnappen onmogelijk lijkt? Hoe lang kan een mens dat volhouden voordat hij definitief breekt?

Voor de wispelturige Evan is deze frustratie dagelijkse kost. Als talentvolle robottechnicus in het welvarende, maar volledig geïsoleerde Nieuw Pangea lijken de kansen voor het oprapen te liggen. Maar het leven in de zwevende metropool heeft Evan nooit kunnen bekoren. De frustratie en afkeer groeien met de dag, en Nieuw Pangea gaat hem steeds meer tegenstaan.

Julius, zijn collega en tevens beste vriend, moet lijdzaam toezien hoe Evan zich in toenemende mate afzondert en afglijdt naar een doelloos bestaan waarin hij elk sprankje hoop of optimisme moedwillig lijkt te willen uitroeien. De avond voorafgaand aan hun indiensttreding bij de prestigieuze Strop Ploeg zijn beide mannen getuige van een bizar ongeval. Het blijkt het begin van een reeks mysterieuze gebeurtenissen, en niet veel later, nadert Evans onvermijdelijk breekpunt.

Mening:

Dit bizarre, futuristische, en fantastische verhaal begint en eindigt vanuit hoofdpersonage Evan. De proloog is beladen, indrukwekkend. Een kleine voorbode op al wat nog komen gaat!

De schrijfstijl is heel even inkomen. Het leest soms net niet altijd even makkelijk, en toch is het ook eigen, beeldend, en Romeijn is van de details. De meerdere verhaallijnen lopen als smeltende boter in elkaar over, en er wordt af en toe ook een vette dot actie en spanning toegevoegd. Het is werkelijk een abnormaal mooi feest hoe je van (kroeg) gevechten, explosies, synthetische mensen c.q. geavanceerde robots doorrolt naar buitenaards leven, of teleportatie, om even wat op te noemen.

Romeijn zet in dit alles prachtpersonages neer, John Andrews (leider en robot) is echt mijn favoriet, en met name de achtergrond van Evan wordt zeer mooi uitgediept en is goed bedacht. Het gedrag van Evan zelf is af en toe over the top, het geloofwaardige voorbij ook. Te leuk om het woord geloofwaardig te gebruiken want het bizarre is dat je vervolgens moeiteloos meegaat in een verhaal waarin de wereld je onbekend is en je ver verwijderd zit van het nu! Het is intrigerend, het is complex, verrassend, surrealistisch, en ook de technische snufjes worden prachtig gebracht.

Richting einde is het balanceren tussen begrijpen, verwondering en hoop, en het verhaal wordt dan zo afgerond dat Evan het duidelijk lijkt te hebben. Mij als lezer met de ogen knipperend achterlatend, want is het mij wel duidelijk?

Hier ligt ruimte voor een vervolg, en mocht dit gebeuren; count me in!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4

Leesplezier: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Originaliteit: 3.5

Geeft afgerond vier sterren voor De Stropploeg.

Karin Meinen.

 

Blogtour-Karin las: Syndroom-J. Sharpe****1/2

Syndroom

Met dank aan J. Sharpe voor het recensie-exemplaar.

Auteur: J. Sharpe

Uitgever: Zilverspoor

Redactie: Cocky van Dijk

Aantal pagina’s: 288

Genre: Suspense / NUR 330

Verschijningsdatum: augustus 2017

 

Over de auteur:

Sharpe – pseudoniem van Joris van Leeuwen (1986) – heeft verschillende mysterieuze thrillers en fantasy boeken geschreven. Zijn werk wordt regelmatig vergeleken met de werken van auteurs als Stephen King, Dean Kootz en Peter Straub. Hij staat erom bekend verschillende genres met elkaar te mixen. Zijn thrillers bevatten vaak zowel horror, sci-fi en fantasy elementen.

( https://jsharpebooks.com/ )

Cover:

Al vond ik de cover lelijk, een nieuw boek van de hand van J. Sharpe pak ik hoe dan ook op. Daar is echter totaal geen sprake van. Mooie en treffende cover, gaaf kleurgebruik en de koptekst maakt me extra nieuwsgierig.

‘Een geweldige mindfuck’, tsja, dan heb je me al!

Achterflap:

HIJ IS OVERAL…

Wat begint als een spelletje, mondt uit in een verschrikking.

Al snel wordt het duidelijk.

Iemand zit achter ze aan.

En hij komt niet uit deze wereld.

HIJ IS OVERAL…

Als de zus van Peter verdwijnt, kan niemand zich haar herinneren.

Alleen hij weet nog van haar bestaan.

HIJ IS OVERAL…

Hoe vind je iemand die volgens anderen niet bestaat?

Na een ongeluk ligt Peters moeder in een coma en is zijn vader niet meer de man die hij vroeger was. Hierdoor is Peter genoodzaakt te stoppen met school, te gaan werken en de verzorging van zijn zusje op zich te nemen. Als hij haar op een dag ophaalt uit school en ze naar een winkelcentrum rijden, gebeurt het ondenkbare. Ze worden achtervolgd. En de achtervolger is niet van deze wereld…

Als ze even later een kledingwinkel binnenstappen, overtuigt Peter zichzelf ervan dat de achtervolging een hallucinatie was. Maar als zijn zusje het pashokje in verdwijnt en er niet meer uitkomt, wordt hem al snel duidelijk dat er iets vreselijk mis is. Zeker als niemand zich haar nog kan herinneren. Zelfs zijn vader beweert geen dochter te hebben. Het is alsof ze nooit heeft bestaan…

 

Mening:

Ja hoor, J. Sharpe flikt het gewoon wéér een verhaal neer te zetten wat niet in één specifieke categorie te plaatsen valt. Wat je van de ene verbazing in de andere laat vallen, wat je laat gruwelen, lachen, twijfelen en peinzen.

Welkom in de droomwereld van Syndroom, en maak gelijk maar even je gordel vast want het gaat me een ritje worden!

‘Wie geen dromen heeft, heeft evenmin een werkelijkheid.’ -Karel Boullart-

De proloog is spannend, dreigend en doorspekt met angst. Wat gaat dit brengen? In de ik-vorm is het vooral hoofdpersonage Peter, lijdend aan het bestaande schone-slaapstersyndroom, die je dit bizarre en fantastische verhaal insleurt. Waar is zijn zusje Aisha, en hoezo weet niemand meer van haar bestaan af? Het zijn slechts beginvragen, want waar je denkt ik begin er nu wat vat op te krijgen, denk je aan de andere kant; ik heb geen flauw benul hoe dit kan, waarom dit kan en moet het kunnen?

Hoe mooi wordt dit afgewisseld met de Intermezzo’s van de in coma liggende Emma Deferme, manman wat een personage is dit. Stille waters hebben diepe gronden. En dan hebben we uiteraard Jon Blund…godsgriezel die wil je niet tegenkomen en het grappige is, dat er zo met je gespeeld wordt dat tussen de horror door, hoop ook nog een boventoon weet spelen bij wat deze ‘gast’ nog gaat uithalen.

Wanneer zo richting het midden het gevoel me bekruipt van nu mag ‘het’ ook wel komen, sla ik de bladzijde om en BAM. Op spectaculaire wijze wordt er ineens een stuk duidelijkheid gegeven waar ik echt op zat te wachten en hoe! Daar kunnen we weer wat mee en het is weer letters vreten geblazen. Ook met Hannah weet Sharpe in Deel 2 dit verhaal weer die extra schwung te geven.

Sharpe werkt met een kundige pen richting einde, voegt her en der een flinke dot spanning toe, totdat dan het einde zowaar een feit is en je grijnzend het boek dichtslaat. Het dankwoord is daar, en te leuk om te lezen dat hoe het verhaal bedoeld is, exact zo bij me binnengekomen is. Sharpe zou Sharpe natuurlijk niet zijn of daar komt nog een staartje….

Neeeee, dit kun je niet menen, kom oppp. Sharpe is een ‘mindfucker’!

Conclusie:

Hou je van thriller, horror, fantasy? Pak dan dit boek op. Briljanter gemixt dan dit krijg je het niet!

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 4

Leesplezier: 4.5

Ik rond uiteraard af naar boven, vier en halve sterren voor Syndroom.

Karin Meinen.

Karin las: Deze NU-Pascal Rijnja***1/2

DezeNu

Met dank aan Pascal Rijnja voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Pascal Rijnja

Uitgever: Literatum

Aantal pagina’s: 555

Genre: ScienceThriller / NUR 305,332

Verschijningsdatum: juni 2017

 

Over de auteur:

Deze NU is het debuut van Pascal Rijnja (1965). Het is het eerste deel van een vierluik.

( Bron: www.dezenu.nl )

Cover:

Perfect passend bij het verhaal. Spannend kleurgebruik, puur op uiterlijk zou ik het zeker oppakken. Het maakt nieuwsgierig.

Achterflap:

Deze NU is een spannende sciencethriller waarin op eigenzinnige wijze wordt gespeeld met de ‘wat als’-gedachte: Wat als je anders had gehandeld dan je hebt gedaan?

Hoe zou jouw leven er dan uit hebben gezien?

Beter, gelukkiger, mooier?

Had je misschien toch liever die andere keuze gemaakt?

Iedere keuze, zelfs een simpele of je naar links gaat in plaats van naar rechts, kan je leven al een volledig andere wending geven. Of je de consequenties nu wilt of niet. Het is echter onmogelijk om een gemaakte keuze terug te draaien, want reizen in de tijd kan helaas niet.

Althans, dat zeggen ze.

Want je kan misschien niet vooruit of achteruit.

Je kan wel opzij…

De studenten Matson en Lois komen erachter dat je niet alleen jouw gemaakte keuzes beleeft, maar al je niet gemaakte keuzes ook. Je gaat naar links èn je gaat naar rechts. Jij hebt daar alleen geen weet van, want je bent je alleen maar bewust van de door jou gemaakte keuze. Zodra de twee er in hun zoektocht achter komen hoe het mogelijk is om een overstap te kunnen maken naar andere, niet bewust gemaakte keuzes, blijken ze deuren te hebben geopend die beter gesloten hadden kunnen blijven.

De mogelijkheid om van een andere nu, Deze NU te maken, wordt van een leuk commercieel idee opeens de enige manier om te overleven en daarbij de wereld te behoeden voor de groots mogelijke ramp denkbaar.

Er is maar één nu, zegt men. Deze nu.

Maar dat is helemaal niet waar.

Je bent je alleen maar bewust van deze.

Mening:

Een sciencethriller: dat klinkt als helemaal mijn ding en dat was het ook. Rijnja opent op intrigerende wijze het verhaal. Thom, zijn verlies; samen met haar een andere nu.

‘Nee.

Niks andere.

Deze.

Deze nu.’

Op spannende wijze volgt de kennismaking met Ido, Lois en Matson. Waarom zijn ze op de vlucht en wordt er meer dan gericht op ze geschoten?

Rijnja neemt in een fijn te lezen schrijfstijl uitgebreid de tijd om met antwoorden te komen op alle vragen die ontstaan zijn. Door middel van hele betogen, filosofieën en een brede uitleg over o.a. de parallelle universa wordt het steeds duidelijker waar en om wie dit draait. Had dit korter gekund? Ja, wat mij betreft wel. Knap geschreven, ik geloof het ook, boeiend en goed te volgen maar deze uitgebreidheid en ook herhaling deed mijn gretigheid een tijdje behoorlijk de kop indrukken. Science veegt in dit gedeelte de thriller even goed onder de tafel.

Het lijkt allemaal van hot naar her te gaan maar niets is minder waar. Wat een opbouw! De verhaallijnen weten perfect samen te smelten en het onderzoek van de UATA (geheime dienst) is een spannende en smeuïge toevoeging. Dit is kat en muis en ik hou daar zo van. De personages zijn pakkend en worden zonder echt de diepte in te gaan op prachtige wijze neergezet.

Richting einde trekt Rijnja met volle kracht aan de spanningsboog. Ik zit op het puntje van mijn stoel hoe dit gaat aflopen en sla met een big smile op mijn gezicht Deze NU dicht. Een fantastisch en afgerond verhaal, wat me met wat overgebleven nieuwsgierigheden achterlaat en deel twee ga ik zeker oppakken!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4.5

Plot: 4

Leesplezier: 3.5

Psychologie: 3

Spanning: 2.5

Drie en halve sterren voor Deze NU.

Karin Meinen.

Karin las: Erindi-Dries Dereymaeker****

Erindi

Met dank aan Dries Dereymaeker voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Dries Dereymaeker

Uitgever: Boekscout

Aantal pagina’s: 185

Genre: Jeugdboek, Fantasy/Spanning

Verschijningsdatum:  oktober 2016

Over de auteur:

De achttienjarige Dries Dereymaeker komt uit Erpe-Mere. Naast zijn passie voor voetbal houdt hij ook van schrijven. Hij vindt het fantastisch om af en toe te kunnen wegdromen in de wereld van een goed boek of een goede film. Dat heeft ook de aanzet gegeven tot zijn eerste eigen werk. Hij hoopt hiermee een verhaal te creëren waar zijn lezers in kunnen wegvluchten als daar even nood toe is.

Cover:

Wat een prachtcover! Schitterend plaatje en het maakt nieuwsgierig. Wie is dit??

Achterflap:

Op een dag wordt het koninkrijk Estordia aangevallen door een oude vijand genaamd Egmond. Hij heeft jaren gezocht naar een manier om Estordia te overwinnen en nu heeft hij die eindelijk gevonden! Milan, Emma en Arthur, drie doodgewone kinderen, worden door het lot uitgekozen om Egmond te stoppen. Gelukkig staan de drie vrienden niet alleen voor deze loodzware opdracht.

Tijdens dit spannende avontuur krijgen ze de hulp van een aantal mysterieuze wezens en een vleugje magie …

Voor lezers vanaf tien jaar die dol zijn op spanning en avontuur.

Mening:

Ik val direct maar met de deur in huis. Wat een ontzettend tof boek is dit! Absoluut uiterst geschikt voor de jeugd vanaf tien jaar maar ook ik, als volwassene, heb er echt heerlijke leesuren aan beleefd.

Erindi start met een spannende en pakkende proloog. Vervolgens duik je een bijna sprookjesachtige wereld in, gevuld met prachtpersonages. Met in de hoofdrollen natuurlijk Emma, Arthur en Milan. Regelmatig heb ik werkelijk hardop gelachen, om de pittige Emma die me direct in wist te pakken, en hoe Dries het allemaal weet uit te drukken.

De opbouw van het verhaal is fantastisch en het is spannend, vol actie, zo mooi beeldend beschreven en de magie zit er op prachtige wijze in verweven. Er is voldoende uitdieping en ook emoties als angst, verdriet weet deze auteur prima op de kaart te zetten. Knap werk. De schrijfstijl is bijzonder vlot, beeldend, begrijpbaar en ‘lekker even lomp’ waar het kan, doorspekt met geweldige humor. Het tikje Vlaams leest ook voor de Nederlander heerlijk weg.

Af en toe maakt Dries naar mijn smaak wat te veel gebruik van uitroeptekens of een kleine herhaling van woorden om het gebeuren extra te benadrukken, wat in mijn ogen eigenlijk compleet onnodig is, want dit is avontuur ten top. Op redactioneel vlak net niet helemaal perfect, maar het mag eigenlijk geen naam hebben.

Daartegenover worden de kleine details die er juist toe doen, op een later moment subliem teruggehaald. De epiloog rondt uiteindelijk dit toffe verhaal mooi en compleet af. Hoe mooi en belangrijk is het toch dat er zulke leuke jeugdboeken geschreven worden!

Conclusie:

Erindi  biedt zo veel wat zó leuk is om te lezen: goed en kwaad oftewel de boeven versus de helden. Vriendschap, moed en jezelf overwinnen. Actie, gevechten, magische gebeurtenissen, en dit alles zo fijn gedoseerd.

Vier dikke sterren.

Karin Meinen.

Karin las: De Duistere Oorlog-Kevin Deckers***

deckers

Met dank aan Kevin Deckers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Kevin Deckers

Uitgeverij: Zilverbron

Aantal pagina’s: 347

Genre: Fantasy

Verschijningsjaar: 2016

Over de auteur:

Kevin (1996) woont in het Limburgse plaatsje Heythuysen. Sinds hij kan lezen heeft hij al heel wat boeken verslonden. Zijn favoriete genre is Fantasy. Nadat hij in de brugklas een kort verhaal moest schrijven als opdracht voor het vak Nederlands is zijn interesse in schrijven gewekt. Hij is op zijn veertiende begonnen met het schrijven van een boek met als droom het ook uit te geven. Door Zilverbron is deze droom nu in vervulling gegaan.

Cover:

Mooie kleurstelling, mooie sfeer en mooi vormgegeven. Dit weet de aandacht te pakken en het is passend bij het verhaal.

Achterflap:

Één volk, duizenden machten en krachten. Zes werelden. Één vernietiging.

Wanneer het begin en het einde op dezelfde plek zijn, begint de Duistere oorlog.

De jonge dwerg Rayon wordt uitgekozen door de goden om de strijd aan te gaan met een demonengod, een missie om de zeven Planeten van het Licht te redden. De goden schenken Rayon en drie anderen een deel van hun krachten. Maar omdat Rayon een sterveling is, betaalt hij hier een prijs voor. Hij veroudert snel.

Om dit proces tegen te gaan hebben de goden zeven voorwerpen verspreid. Rayon moet deze zien te vinden. Het eerste voorwerp ligt in een kloof in het Dwergengebergte. Om daar te komen moet Rayon eerst een aantal obstakels trotseren.

Dit doet hij niet alleen, hij wordt geholpen door een aantal vrienden. Samen gaan ze de bloedige strijd aan tegen de troepen van De Duistere.

Mening:

Een jonge auteur, waarvoor direct al petje af. Een debuut. Fantasy! Ik hou van dit genre, mijn interesse is gewekt en het begin is meer dan goed. De proloog begint spannend en de actie vliegt je al snel om de oren. De geboorte van de dwerg Rayon, het drama wat geschiedt en via hoofdstuk 1 rollen we vervolgens in de introductie van een aantal verdere (hoofd) personages en is het een feestje om te lezen hoe men op elkaars pad terecht is gekomen. Tot zover is alles duidelijk, zijn de personages pakkend en is het een tof verhaal waarbij je degelijk getrakteerd wordt op het aspect Fantasy. Tot zover, want vanaf nu is het echt wel schakelen geblazen voor de lezer.

De hoofdlijn van het verhaal is duidelijk, de vele personages en verhaallijntjes tussendoor en erom heen brachten me echter regelmatig van het padje af. Vrij abrupt val je van de ene gebeurtenis in de ander met personages/wezens/Goden die je wel of niet al bekend waren en met namen die af en toe zo op elkaar lijken dat je denkt, euh wie was het ook alweer. Prettig lezen is dan anders.

Het overzicht behouden wordt je op deze manier behoorlijk moeilijk gemaakt en dit ging tussen nogal wat bedrijven door echt ten koste van mijn leesplezier. De schrijfstijl is open en direct, niet altijd even vloeiend en Deckers weet ook zeker, met name in de vrij eenvoudige dialogen, een tik humor uit te delen en daar hou ik dus van. Opvallend zijn de missende woordjes in zinnen en redactioneel ligt er nog huiswerk in dit geval. Het had van mij dan ook allemaal wat meer beeldend gemogen, met minder personages/ gebeurtenissen en meer uitdieping op kleinere schaal, wat rechter op het doel af, zodat het voor de lezer meer een geheel blijft en je ook meer connectie met het verhaal kunt ontwikkelen. Dit is overkill.

Waar zit dan de kracht in dit verhaal? Het grote geheel waar dus duidelijk naartoe gewerkt wordt. De actie- en vechtscenes zijn gewoon fantastisch; bruut, hard en niet voor de tere zieltjes. De magie; hoe er gezocht wordt naar de Oerkracht en hoe hiervan gebruik gemaakt wordt is werkelijk subliem geschreven. Het getrakteerd worden op Dwergen, Reuzen, Demonen, Magiërs, Orks, Bosnimfen, Draken om er eens wat op te noemen en zelfs Vampieren en Weerwolven komen tot mijn verbazing voorbij. Of ik deze passend vind in het rijtje is een tweede maar gaaf is het wel! Richting einde is het gewoon weer lekker onderhoudend en het einde zelf is een prima afronding van dit eerste deel. Dat er nog veel staat te gebeuren en dat er nog veel gebeuren moet is duidelijk.

Deel 2 van deze serie ga ik zeker oppakken. Ik ben benieuwd of de wijze van schrijven en het brengen van dit alles in Deel 1 vooral ook ter introductie dient van het geheel of dat dit de eigen wijze van schrijven en brengen is van Deckers.

We gaan het t.z.t. meemaken of ik afhankelijk hiervan mee blijf gaan in deze serie, of niet.

Conclusie:

Ik rond af naar boven.

Drie krappe sterren voor De duistere oorlog Boek 1 – Het begin van het einde.

Karin Meinen.

Karin las: De Oversteek-Justin Cronin****

deoversteek

Auteur: Justin Cronin

Uitgever: Cargo/De Bezige Bij

Aantal pagina’s: 994

Vertaald door: Dennis Keesmaat, Boukje Verheij

Genre: Fantasy, Thriller

Verschijningsvorm: Paperback/Ebook

Voor de #Readingchallenge #JustinCronin, met dank aan Uitgeverij Cargo.

Over de auteur:

Justin Cronin is geboren en getogen in New England in de Verenigde Staten. Hij heeft al vele prijzen gewonnen, waaronder de Stephen Crane Prize en een PEN/Hemmingway Award. Cronin is docent Engelse literatuur aan de Rice University en woont in Texas.

Cronin schreef op verzoek van zijn dochter een boek met een klein meisje in de hoofdrol. Het resultaat is De oversteek (2010). Een epische, adembenemende pageturner over goed en kwaad. In 2012 verscheen het tweede deel in zijn trilogie: De Twaalf. De stad van spiegels is het laatste deel van zijn trilogie, welke op 12 januari 2017 verschijnt.

(Bron: www.uitgeverijcargo.nl )

Cover:

Fantastische kaft! Pakkend, intrigerend, spannend, niks meer aan doen.

Achterflap:

Het lot van de wereld ligt in de handen van een klein meisje…

De zesjarige Amy Harper Belafonte is de dertiende proefpersoon in een geheim project van de Amerikaanse overheid. Een experiment dat volledig misloopt wanneer de eerste twaalf proefpersonen, besmet met een dodelijk virus, uitbreken. Amy weet te ontsnappen en verschuilt zich in de bossen van Oregon, ver verwijderd van de menselijke beschaving die wordt vernietigd door de gevolgen van het experiment.

Honderd jaar later weet een ommuurde kolonie zich staande te houden tegen de kwaadaardige wezens die het dorre Amerikaanse landschap bevolken. Dan verschijnt uit het niets een jonge vrouw, ze heeft geen stem, geen herinneringen. Ze raakt bevriend met een groep jonge overlevenden en samen maken zij de oversteek naar de plaats waar het ooit begon om het geheim van haar mysterieuze bestaan te ontdekken – een geheim met de kracht om de wereld te redden.

Mening:

Wat een groots boek is De oversteek. Groots in aantal bladzijden, groots in het verhaal an sich en groots in personages.

Wat een begin! Amy Harper Bellafonte… het kleine meisje en je wordt direct het verhaal aan je kraag ingetrokken. Het is schakelen van het experiment naar het zwerversbestaan van Amy en haar moeder en manman wat is dit een geweldige leesbeleving.

De schrijfstijl is een feest: filmisch, zo fijn lezend en met een uitgebreid oog voor detail. Stuk voor stuk doen personages hun intrede en de een weet nog meer indruk te maken dan de ander. Amy, Lacey, Wolgast. Leary, Carter, Babcock, Grey, om er eens een paar op te noemen. Waarbij voor de één een grotere rol weggelegd ligt dan voor de ander en de reis naar die ontdekkingen betekent van de ene lijn in de andere vallen en van de ene wereld een oversteek maken naar de volgende. Daarbij ook personages achterlatend, waarbij je gewoon even heimwee naar ze hebt en je bijna de nieuwe karakters niet wil leren kennen! Bijna, want het verhaal neemt na 100 jaar hele andere wendingen aan.

En daar was het wel even omschakelen dus. Het duurt even voordat ik weer binding heb met deze sprong in de tijd, met deze wereld en de nieuwe karakters, en er volgt zowaar een saai gedeelte. Er gebeurt even bar weinig en Cronin geeft nodige informatie voor later, maar had hier echt in kunnen korten. Welkom in de wereld van De Velen, van De Twaalf, van De Viralen en van kolonies en hechte groepen die zich proberen te beschermen tegen dit bizarre alles.

Het is weer gestadig het verhaal in groeien en na enige tijd vlamt het dan weer op! Gaan met name Alicia, Peter, Sara, Hollis maar ook anderen je weer keihard onder de huid zitten, met natuurlijk ook Amy. Richting einde leest het als een speer. Alle aspecten vallen perfect op de plaats en vele vragen zijn beantwoord.

Realistisch versus pure waanzin. Avontuur, gevechten, bloeddorstige wezens, helden, vriendschap, goed en kwaad zijn de hoofdingrediënten van De (apocalyptische) oversteek.

Wat een belevenis, op naar deel twee De Twaalf want ik kan niet wachten om te lezen hoe dit verder gaat!

“Er zijn krachtiger wapens dan geweren en messen,” antwoordde de vrouw. Ze vertoonde geen spoor van angst, alleen vastberadenheid.

“Het is tijd dat je het te zien krijgt.”

“Wát te zien krijg?”

“Datgene waarvoor je bent gekomen, De oversteek.”

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4

Spanning: 3.5

Plot: 4

Leesplezier: 4

Vier sterren voor De oversteek.

Karin Meinen.