Eva vraagt door: Joanne Carlton van Stof!

Sandra J Paul

Joanne Carlton heeft met Stof, waarin een giftige stofwolk een einde aan al het leven maakt, een dystopie geschreven die alle benodigde ingrediënten bevat. Vaart, spanning, emoties; het komt allemaal aan bod. Niet verwonderlijk, want haar eerdere boek, Hart-Slag, werd ook met lovende kritieken ontvangen. Joanne schreef deze naar aanleiding van het overlijden van haar vader en zus en wekte bij de lezers dan ook de nodige emoties op. Oorspronkelijk verschenen deze boeken in het Engels, inmiddels zijn zij ook in het Nederlands verkrijgbaar. Maar dat is nog lang niet alles.
Velen kennen deze veelzijdige auteur onder de naam Sandra J. Paul, waaronder haar Nederlandse werk verscheen. Schrijven zit duidelijk in haar bloed en ze is nog lang niet uitverteld.

70863452_1275593932611429_3747108955713699840_n


Een giftige stofwolk. Hoe kwam je op het idee om dit te gebruiken in een verhaal?

Dit was eigenlijk een heel interessant gegeven. Mijn designer maakt af en toe covers die ze dan in haar groep gooit. Zo creëerde ze ook de gouden cover die ik gebruikt heb voor de Engelse versie van het boek, Dust. Ik was zo gek van het concept dat er meteen een idee in mijn hoofd sprong om daar iets mee te doen. Binnen een paar uur had ik eigenlijk mijn hele verhaal, waarin een giftige stofwolk “dust” dus een belangrijke rol zou spelen.

Bijzonder hoe een enkel beeld meteen je fantasie aanwakkert. Het is ook iets wat zomaar echt kan gebeuren. Heb jij weleens angst dat onze wereld door een ramp als dit in een dystopie zal veranderen?

Absoluut, zeker in deze ernstig verstoorde politieke tijden. Er zijn veel mensen aan de macht die teveel macht hebben en niet de persoonlijkheid die je zou moeten hebben om op die positie te staan. Dat beangstigt mij ontzettend, het feit dat er een paar mensen zijn die eigenlijk het lot van de wereld kunnen bepalen. Dan heb je natuurlijk ook onze klimaat perikelen én de technologie die zo snel vooruitgaat dat het voor velen moeilijk is om nog te volgen. Ik ben er dus van overtuigd dat een verkeerde zet dit scenario zou kunnen veroorzaken.

Dat gegeven speelt ook een belangrijke rol in je boek. Je bent daarbij uitgegaan van het principe dat maar twee mensen mogen overleven: de zogenaamde Adam en Eva. Zou jij zelf deze rol op je kunnen of willen nemen?

Ik heb veel met dit dilemma gespeeld in mijn hoofd tijdens het voorbereiden en schrijven van dit boek en het antwoord is nee. Als iedereen rondom mij weg zou zijn, dan zou ik dit niet aankunnen. Jij wel?

Nee, ik zou het ook niet kunnen. Vooral als iedereen om je heen weg is. 

Simon, de hoofdpersoon, worstelt hier ook mee en wat mij betreft heb je zijn gevoelens echt weergaloos omschreven. Vertelde hij jou zijn verhaal of was het voor jou een kwestie van behoorlijk inlevingsvermogen?

Bedankt voor het compliment! Bij het schrijven beeldde ik me in hoe ik me zou voelen als ik mijn gezin – mijn drie zonen en partner – zo zou verliezen en hoe ik daarmee om zou gaan. De fijne lijn tussen verdriet en woede is zo dun dat het heel snel kan omslaan. Ik zou ook mijn verdriet in woede en onmacht laten omzetten en als iemand mij tot zoiets zou dwingen, zou ik ook hard tegenstribbelen en proberen daar een einde aan te maken. Maar Simon vertelde sowieso zijn verhaal – zeker het deel met zijn gezin speelde zich zo voor mijn ogen af.

Het verhaal is puur vanuit Simon geschreven. Heb je ooit de behoefte gevoeld om het vanuit de kant van ‘Eva’ te schrijven?

Ik vind dit een hele goeie vraag want die heb ik mezelf bij het schrijven ook gesteld: waarom enkel Simon (Adam) en niet Eva ook? En ik heb dit ernstig overwogen zelfs. Maar uiteindelijk besloot ik om dieper in te gaan op Simons familie (wat in het oorspronkelijke kortverhaal veel minder uitgediept was). Dit vond ik mooier en intenser om te doen.

Oorspronkelijk schrijf je in het Engels. Hoe is dat zo gekomen?

Ik schrijf eigenlijk boeken in twee talen: Nederlands en Engels. Aanvankelijk begon ik als auteur als Sandra J. Paul met Nederlandstalig werk, maar in werkelijkheid schrijf ik ook al ruim twintig jaar Engelse kortverhalen en novelles. Toen ik mijn droom om als Sandra uitgebracht te worden vervuld had, wist ik dat het tijd was om het ook in het Engels te proberen, met succes. Heart-Beat is een boek dat voor mij erg belangrijk is en ik voelde aan dat dit eerst in het Engels moest geschreven worden. Het nodigde zich daar ook echt toe uit.

Het klinkt raar, maar nu ben ik echt twee verschillende auteurs geworden: Als Sandra focus ik me nu vooral op jeugdthrillers zoals De Duistere School en thrillers voor volwassenen, zoals Kwijt, dat er deze maand aankomt. Als Joanne schrijf ik zeer out of the box verhalen zoals Dust, waar ik echt mijn paranormaal ei in kwijt kan. Als Joanne pen ik eerst mijn verhalen in het Engels, terwijl Sandra meteen Nederlandstalig werk is. Dit is een combinatie die voor mij goed werkt. Ik ben altijd aan twee zaken tegelijkertijd bezig en dat lukt goed.

Bijzonder hoe dat dan werkt! Gemene vraag, ik weet het, maar is er één die meer overheerst of meer je voorkeur geniet?

Nee ;). Ik schrijf graag in beide talen en kan me ook echt wel uitleven bij beiden. Als de muze een bepaald idee heeft, is het op dat moment die auteur die de overhand neemt.

Is het nooit voorgekomen dat ze je gelijktijdig riepen? 

Dat gebeurt eigenlijk altijd wel, maar ik heb geleerd om te doseren. En zoals ik mogelijk al eerder vermeldde, schrijf ik vaak aan twee dingen tegelijkertijd. Zo ben ik momenteel zowel bezig aan Het Verlaten Huis – het vervolg van De Duistere School en Hell City, een nieuwe Joanne – uitzonderlijk een novelle. Hierdoor hou ik beide persoonlijkheden ook tevreden. 😉

Wil je al een beetje vertellen waar Hell City over gaat?

De mensen die mij volgen weten dat ik graag experimenteer en aparte dingen doe. Hell City is ook zoiets. Ik kan er in dit stadium nog niet veel over zeggen, alleen dat het weer iets totaal anders is dan alles wat ik ooit heb gedaan.

Deze novelle is een tweede boek van me geïnspireerd door een cover. Ik nam vorig jaar deel aan een leuke coverwedstrijd en won dus een heel bijzonder werk van een knappe coverartist waarvan ik wist dat ik er iets heel bijzonders mee moest doen. De cover zelf is schitterend en ik ben dan ook heel blij en vereerd dat mijn naam erop zal staan.

Ik krijg het idee dat jij echt leeft voor verhalen. Had jij dat als kind ook al? Dat je dan iets zag en je fantasie meteen met je op de loop ging?

Ja hoor, mijn eerste verhalen dateren van toen ik tien jaar oud was, uitgeschreven op papier. Op mijn elfde mocht ik met een typemachine van mijn broer aan de slag en nadien met een elektronische versie waar ik dan zo van die inktcassettes voor nodig had. Sommige van die verhalen heb ik nog steeds in mijn bezit. Dan denk ik soms: ooit ga ik daar iets mee doen, maar in werkelijkheid doe je dat natuurlijk niet. 

Er zijn altijd wel nieuwe ideeën en verhalen die in me opkomen, waardoor ik een google drive heb met zo’n 300 kortverhalen en onafgewerkte dingen. 😉

Wat zou jij nou heel graag willen bereiken op schrijfgebied?

Ik droom er wel eens over dat er een boek van me verfilmd zou worden en dat ik dan ook zelf mee kan werken aan het filmscenario. Dus als een producer dit leest –> mijn adres is gekend. ;). Daarnaast wil ik mezelf telkens weer heruitvinden. Ik ben niet iemand die je in één box kan duwen en zeggen dat het een genreschrijver is, waardoor ik echt niet weet wat er nog allemaal gaat komen. Thrillers en jeugdthrillers weet ik wel, maar daarnaast kan het eender wat zijn en hangt het echt af van de muze en wat mijn gevoel me zegt. 

Ik ben heel trots op Stof en de bijzondere aspecten aan dat verhaal, maar evenzeer op Kwijt – mijn nieuwste Sandra thriller –  omdat het een boek is waar ik meer dan twee jaar heb ingestopt om de juiste toon, gevoelens en spanning te vinden. 

Voor 2020 heb ik drie heel bijzondere projecten die eraan gaan komen, die elk ook een bijzondere plek in mijn hart zullen hebben. Een novelle schrijven is mijn eerste keer (in boekvorm), een opvolger op het zeer succesvolle Duistere School schrijven in die mate dat je hem als standalone kunt lezen, is ook geen sinecure. En de thriller die ik plan voor het najaar van 2020 is ook weer iets dat ik nog nooit gedaan heb. 

Die uitdagingen heb ik nodig om te evolueren.

Klinkt als leuke uitdagingen! Hoe is het voor jou als auteur om te horen/lezen hoe de lezers op jouw boeken reageren? 

Oh fantastisch. Bij mijn eerste boek was ik doodnerveus om de allereerste reacties te horen te krijgen. 

Dat went wel, zeiden collega’s, maar eigenlijk doet het dat nooit. Het blijft ongelofelijk spannend, of het nu om je eerste of je honderdste boek gaat. En ik vind het nog steeds ongelofelijk als mensen naar me toekomen en zeggen hoe ze genoten hebben van mijn boek. Ik sta dan echt met tranen in de ogen. Lezers zien het eindproduct van een lange periode waarin je naar dit moment toeleeft en ik kan nog steeds niet beschrijven hoe goed het aanvoelt om een reactie te krijgen. Het is fantastisch. Ik ben mijn lezers ook ontzettend dankbaar voor hun steun – vooral degenen die er vanaf het begin bij waren en me volgen in mijn diversiteit als auteur.

Wat vind jij het moeilijkste onderdeel van het hele schrijfproces? 

Het afscheid nemen van de personages. Bij sommige boeken meer dan bij anderen, maar het voelt altijd wel aan als een vaarwel aan figuren die je zelf gecreëerd hebt en waar je dan niet meer mee verder gaat. 

Het schrijven zelf verloopt heel organisch en wijst altijd zichzelf wel uit. Het minst leuke zijn de vele correctierondes ;). Tegen de tijd dat je boek uit is, heb je het al zoveel keer gelezen dat je het wel kan dromen.

Heb je weleens dat personages dan evengoed nog in je oor fluisteren, ondanks dat het boek af is?

Heel veel. Simon is zo iemand, maar ik heb afscheid genomen. Ik beslis altijd op voorhand of er een sequel komt of niet.

Soms smeken mensen erom – zoals bij Duistere School – waar er echt ontzettend veel vragen over een vervolg kwamen. Soms luister ik en soms negeer ik die stem en denk ik aan al die andere dingen die ik nog wil doen. 😉

Ik kom nog even terug op het stukje ‘je paranormale ei kwijt kunnen’. Wat maakt dat voor jou zo’n fascinerend aspect?

Goh, ik heb altijd al een fascinatie gehad voor het paranormale. Ik heb zelf ook regelmatig dingen voor die je “normaal” niet kunt verklaren, maar ik wijt dit vooral aan instinct en luisteren naar jezelf.

Als kind was ik gefascineerd door series zoals Twilight Zone. Later werd dat dan The X-Files of aanverwante reeksen. Ik ben ervan overtuigd dat wij als mens onze volledige capaciteiten niet kennen (is ook medisch en wetenschappelijk bewezen uiteraard) en dat daar het paranormale uitkomt. Daarom vind ik het ook heerlijk om te spelen met die toets. Soms is dat echt wel meer dan anders, zoals in Stof, maar soms ook subtiel, zoals in Hart-Slag, waar ik ook een paranormale toets aan heb gegeven die me zelf ook al is overkomen. Als je eens goed rond hoort in je vriendenkring, dan zal je versteld staan van wat die zoal meemaken.

Kan jij daar een voorbeeld van geven?

Er zijn er wel wat – vooral mijn dromen durven wel eens uit te komen.

Het frappantste dat ik ooit heb meegemaakt, heeft met mijn tweeling te maken. Ik wist maanden op voorhand dat ik een tweeling zou krijgen, lang voor ik zwanger geraakte. Ik moest een firmawagen bestellen en heb toen zelfs bewust een groot model gekozen omdat ik me al voorbereidde op hun komst. De HR-dame trok grote ogen toen ik maanden later kwam vertellen dat ik zwanger was van mijn jongens. 😉

In je werk gebruik je ook het buitenaardse aspect. Geloof jij hier ook in?

Ik ben geen UFO-jager of zo, hoewel ik denk dat UFO-jagers best wel grappige mensen kunnen zijn met een bijzondere hobby. 

Ik ben er wel van overtuigd dat wij niet de enige bewoonde planeet zijn, zeker niet als er voortdurend nieuwe planeten worden gevonden, maar buitenaards leven kan alles zijn: van organismen tot kleine beestjes tot soortgelijke menselijke vormen tot monsters. Maar wie, wat, waar? Alvast een heel eind van ons verwijderd ;). Ik denk dat het “denken dat het bestaat” niet hetzelfde is als rotsvast overtuigd zijn als “ze zijn er en ze zijn hier”. Maar waarom zou het niét bestaan?

Er zijn inderdaad genoeg mensen die hier helemaal voor gaan. Ofwel UFO-jagers, en dan heb je ook nog mensen die onderzoek doen naar paranormale fenomenen en bijvoorbeeld spookhuizen bezoeken inclusief apparatuur. Heb je weleens de behoefte gevoeld om een dag met zo’n groep mee te lopen onder het mom van research?

Lijkt me wel tof om te doen, hoewel spookhuizen me wel angst aanjagen. Ik zou dan graag zo eens een keer mijn tanden zetten in de zogenaamde waarzeggers. Daar lijkt me nog wel behoorlijk wat inspiratie te halen.

Wie weet ooit nog eens :-). 

Laatste vraag: wat geeft jou het ultieme ‘samenlezenisleuker’ gevoel? 

Goeie vraag! Ik geef regelmatig schrijfworkshops waarbij de term ‘samenschrijvenisleuker’ misschien wel van toepassing is. 

Als auteur is het sowieso fantastisch als mensen de moeite en tijd nemen om een boek van je te lezen en daarop reageren. Het voordeel van sociale media is dat je heel dicht bij je lezers staat en ook wel vrij snel te weten komt hoe die zich voelen bij je boek. Als dat meermaals gebeurt, dan geeft mij dat de ultieme voldoening.

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Joanne Carlton herself volgen? Dat kan hier:

Auteurspagina Joanne Carlton

Eva vraagt door: Monique van Goozen van Tweesprong!

69801972_379556939611970_8077190628720508928_n

In november 2018 debuteerde Monique van Goozen met Tweesprong, het eerste deel van de Hink-Stap-Leef! trilogie. In deze feelgood roman volg je als lezer drie vrouwen waarvan de wegen uiteindelijk samenkomen. Filippa, net hersteld van een traumatische ervaring. Karlijn, die nogal wat verkeerde keuzes heeft gemaakt. En Anne, die werkt aan haar zelfvertrouwen. Tweesprong is dan ook een prachtig verhaal over vriendschap en liefde, maar verwacht beslist geen ‘standaard roman’. De verhalen van deze vrouwen zijn uit het leven gegrepen en zij weten de lezer dan ook te verbazen. Ze nemen niet de voorspelbare beslissingen waardoor een veelzijdig, maar tevens puur verhaal is ontstaan.

Op 2 oktober verschijnt deel 2 bij Uitgeverij EigenZinnig: Sprong in het diepe. Hoog tijd dus om Monique eens flink aan de tand te voelen over haar schrijven, boeken en hoe het proces verloopt.

Waar haalde jij je inspiratie voor Tweesprong vandaan?

Mijn inspiratie komt vooral uit mijn eigen leven, mijn persoonlijke ervaringen of de ervaringen van mensen uit mijn nabije omgeving. Net als ieder ander mens heb ik regelmatig in mijn leven op een tweesprong gestaan en ingrijpende keuzes moeten maken. Soms waren het lastige beslissingen, op andere momenten was het juist heel fijn te ontdekken dat ik opnieuw mocht beginnen. Dat concept vormde voor mij de basis, de rode draad van het verhaal.

De drie vrouwelijke hoofdpersonen hebben wel het een en ander met mij gemeen. Zo heb ik, net als Karlijn eindeloos gezocht naar mijn talenten, omdat ik ook zo graag uit wilde blinken in iets zichtbaars. Net als Anne houd ik erg van (voor-)lezen en heb ik een zelfde allergische reactie op medicijnen tegen hoge bloeddruk gehad. En net als Filippa werk ik in het dagelijks leven met kinderen die een bijzondere hulpvraag hebben, zoals Yfke.

De afgelopen zeven jaar heb ik dagelijks een meisje met downsyndroom mogen begeleiden en zij is voor mij ook een zeer duidelijke bron van inspiratie geweest. Maar bovenal is Tweesprong een roman en geen autobiografie, dus, hoewel ik graag over gewone mensen schrijf, met alledaagse zorgen en en universele verlangens, heb ik ook mijn fantasie als inspiratiebron gebruikt.

Het meisje op de foto heeft model gestaan voor Yfke. Zij gaat tijdens de boekpresentatie voor ons dansen…

IMG-20181125-WA0007

Tweesprong wordt omschreven als feelgood. Toch weet jij je met deze roman te onderscheiden. Waar in andere boeken vrouwen een man leren kennen, het eerst afstoten is en dan samenkomen, gaat het met deze vrouwen wel anders. Je zegt net al dat je putte uit eigen ervaring tijdens het schrijven en daarom doet het verhaal veel realistischer aan. Krijg jij daarover reacties van lezers?

Jazeker! En dat vind ik geweldig, want ik voel me vereerd als ik te horen krijg dat het geen standaard romantisch verhaal is, en dat het waarheidsgetrouw is. Dat had ik van tevoren niet durven hopen. Voor veel mensen is het “nieuw” en “onbekend” om over het gezinsleven met een dochter met downsyndroom te lezen, daar krijg ik ook reacties op. Iedereen haalt er weer wat anders uit, iets dat voor diegene “klopt” of “herkenbaar” is, iets dat een rol speelt of heeft gespeeld in het leven van die lezer. Dat is echt bijzonder en ik ervaar het als een groot compliment!

Wat maakt voor jou persoonlijk het contact met kinderen met het Downsyndroom zo bijzonder?

Kinderen met downsyndroom zijn puur en hebben nooit een verborgen agenda. Ze reageren rechtstreeks vanuit hun hart, en geven gehoor aan hun innerlijke impuls. Die gevoelens uiten ze ook zonder reserve. Dus hun liefde voor en plezier met een ander is intens, maar ook als er verdriet en frustratie is, wordt dat ten volle ervaren. Dat vind ik mooi, daar kan ik nog veel van leren. Laatst las ik: “Kinderen met downsyndroom verwelkomt iedereen in zijn leven met open armen.” En zo is het precies!

Over gehoor geven aan een innerlijke impuls gesproken: waar kwam jouw wens om een boek te schrijven vandaan?

Schrijven heb ik altijd gedaan, en niet alleen in dagboeken… Ik ben altijd gek geweest op taal en lezen. Als kind schreef ik al verhalen en liedjes en was ik actief voor de schoolkrant. Ik ben wel twintig keer aan een manuscript begonnen, maar pas door een boek van Lisette Jonkman, Schrijven Kreng!, kon ik de stap zetten en niet alleen beginnen, maar ook doorzetten en afmaken. Belangrijk nog: ik wist niet dat het zo ongelooflijk leuk was!

Hoe voelde het toen je je boek voor het eerst in handen hield?

Ik was zeker net zo blij als Duncan Laurence toen hij het Songfestival won. Het schrijfproces was geweldig leuk. Daarna was ik meer dan een jaar bezig mijn manuscript gelezen te krijgen bij een uitgeverij. De een vond het te dik, de ander doet niets met debutanten. Een derde heeft moeite met een meisje met downsyndroom. En dan na tig afwijzingen ontmoet je een uitgever die je een contract aanbiedt, die achter de inhoud staat en ook nog deze cover ontwerpt… Hoe cool is dat?

Heel cool! Ik las in een ander interview dat je na veel ups en downs en de nodige aanmoediging, het eerste boek uiteindelijk in drie maanden tijd geschreven hebt. Ging het met het tweede deel, Sprong in het diepe, net zo snel?

In Tweesprong is een klein rolletje weggelegd voor Leonie, maar vanaf het begin was ik in haar geïnteresseerd. Het is een hele sterke vrouw met een eigen zaak en een bijzonder uiterlijk. Ik besloot dat Sprong in het diepe moest gaan over haar strijd tegen haar overgewicht. Dus ging ik op fitness om te ervaren hoe Leonie dat zou aanpakken. Bij mij mochten er ook wel de nodige kilo’s van af…

Dat was de eerste uitdaging. Daarnaast wilde ik een kwetsbare man creëren. Om buiten de geijkte paden te treden van de feelgood roman met de succesvolle, knappe en zelfverzekerde man die het helemaal gemaakt heeft. Beide personen hadden heel veel tijd nodig om elkaar te vinden. Ik heb 2 jaar gefitnest, precies zoveel tijd als ik nodig had voor dit boek. Met de ervaring én alle personen uit Tweesprong is het een erg mooi verhaal geworden.

IMG_20190806_170237_resized_20190901_055120405

In dit deel maken we kennis met Max, die uitgedaagd wordt om buiten zijn comfortzone te treden en de controle los te laten. Zelf zeg je net dat je volledig in de wereld van Leonie bent gedoken. Dwing jij jezelf op die manier om ook uit je comfortzone te treden en geeft dat het schrijven een extra dimensie voor jou?

Absoluut! Het komt niet alleen de geloofwaardigheid van de personages ten goede, maar het is ook voor mij persoonlijk verrijkend. Het zijn geen reuzenstappen hoor, die ik zet, maar kleine experimenten om mezelf uit te dagen en mijn zelfvertrouwen te vergroten.

Zo zit ik nu, terwijl jij mij interviewt, in mijn eentje in een piepklein tentje te kamperen. Dat zou ik  “vroeger” nooit gedaan hebben. Kiezen voor mezelf…

Voldoende zelfvertrouwen is belangrijk om mijn eigen weg te blijven volgen, ook binnen het schrijverschap. Sinds ik schrijf leef ik bewuster en kan ik echt intens genieten. Nu ik hier over jouw belangrijke vraag nadenk, realiseer ik me dat ik minder perfectionistisch ben geworden! Buiten mijn comfort zone treden heeft mij dus vrijheid gegeven! Ruimte. Dat hebben Max en Leonie mij kennelijk geleerd! Goed om dus te luisteren naar wat mijn personages me voortdurend op het hart drukken… Leef!

Soms hoor je van auteurs dat personages iets heel anders doen dan de auteur in gedachten had en ze als het ware het toetsenbord van je overnemen. Gaat dat bij jou dus ook zo?

Dat gebeurt regelmatig! Dan start ik mijn laptop, ga ervoor zitten en wil ik aansturen op een bepaalde wending die ik mooi vind, of grappig of ontroerend. Aan het eind van de “sessie” is er dan iets heel anders gebeurd dan ik verwachtte. Staat er een compleet andere tekst. En het is altijd beter dan mijn bedoeling was. Dan denk ik wel eens: wow, daar was ik zelf niet opgekomen.

Kan je een stukje omschrijven waarin dat gebeurde?

Op een gegeven moment pusht iedereen Anne om bij Chris weg te gaan. Ze kan haar vleugels uitslaan en opnieuw beginnen. En Jeroen staat klaar om haar te steunen bij die beslissing. Ik wilde dat ook! Toch gaat ze terug. Uiteindelijk om het gevecht op haar eigen manier aan te gaan. Anne koos daarvoor en ik kon haar alleen maar volgen en haar besluit respecteren…

Filippa gaat weg bij Joshua omdat ze denkt dat hij nog niet klaar is voor een relatie met haar. In mijn hoofd had ik een hele zoektocht bedacht met een heel scala aan problemen… Maar Filippa was het weglopen gewoon zat. Dus gaat ze terug. Soms is de oplossing voor de hand liggend. Als ik mijn zin als schrijver had doorgedrukt, was het gekunsteld overgekomen.

Heel bijzonder hoe dat dan gaat! Heb je, als deze trilogie klaar is, al een idee voor een nieuw boek?

Het vierde boek dat ik ga schrijven is volledig los te lezen van de trilogie, maar heeft nog wel een kleine link met het laatste deel. Het zal iets meer een psychologische roman worden dan een feelgood verhaal, vermoed ik. Het zal gaan over een paardencoach en inmiddels ben ik voor mijn research in ‘therapie’. Er gaat weer een heel nieuwe wereld voor me open!

Daarnaast denk ik over een kinderboek. In deel 2 is Yfke helemaal weg van een prentenboek over een fee die in de zee woont en wensen vervult. Dat zou ik wel uit willen werken.

Wat een leuk idee! Is er een auteur waar jij een voorbeeld aan neemt of ga jij je eigen weg?

Ik heb bewondering voor schrijvers die emoties bij mij weten los te maken en me uit mijn slaap houden omdat ik door wil lezen. Ik probeer wel eens bepaalde boeken die me aanspreken te analyseren. Wat maakt nou dat ik dat verhaal zo goed vind, of dat personage zo sympathiek? Waarom moet ik bij dat stukje nu huilen, hardop lachen of iets wegslikken…

En vervolgens ga ik toch mijn eigen weg. Probeer ik op mijn eigen manier origineel te zijn temidden van de honderden boeken die jaarlijks in het genre “feelgood” verschijnen.

Wat ik hoop is dat je als lezer meeleeft en de hoofdpersonen het geluk, de liefde en de vriendschap gunt. Dat je aan het eind met een zucht en een goed gevoel het boek dichtslaat.

Tot slot, wat is jouw grootste wens op schrijfgebied?

Oooh, ik heb verschillende wensen…

Het meest voor de hand liggende is natuurlijk dat je bekendheid krijgt en ontdekt wordt door een grote uitgeverij. Op dit moment zou ik echter willen dat “mijn lezers” mij zouden vragen een vierde deel te schrijven over de mensen uit Hink-Stap-Leef!, omdat ze zo benieuwd zijn hoe het verder gaat. Want na deel 3 moet ik afscheid nemen en dat bevalt me eigenlijk helemaal niet! Als schrijver mag je niet van je personages gaan houden, maar dat heb ik toch gedaan. Je ziet dat ik nog een hoop te leren heb!

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Monique van Goozen herself volgen? Dat kan hier:

Auteurspagina Monique van Goozen

Eva vraagt door: Kim Bonefaas van Julia Jonkers!

img_3001

Julia Jonkers, een naam die bijna niemand ontgaan kan zijn. Met haar debuut stormt Kim Bonefaas door boekenland. Het regent vijf sterren recensies en reviews en als klap op de vuurpijl heeft ze het geschopt tot de top tien van Hebban, waar ze steeds een plaatsje stijgt. Het gezelschap waarin zij verkeert is dan ook niet verkeerd te noemen: Lucinda Riley, Thomas Olde Heuvelt en Karin Slaughter zijn enkele namen waartussen haar Julia Jonkers vol trots schittert.

In Julia Jonkers maken we kennis met een jonge, dynamische mopperkont die tot haar schrik zwanger blijkt te zijn. Haar (feestende studenten) leven staat op zijn kop en dan moet ze het ook nog eens alleen doen. De vader, Arthur, is zo geschrokken dat hij de benen neemt. Op humoristische, eerlijke en nietsontziende wijze neemt Kim Bonefaas je mee in het leven van Julia. Een leven vol ups en downs, maar vol vriendschap en heerlijke anekdotes. Hoog tijd dus om Kim enkele prangende vragen te stellen.

In Julia Jonkers speelt vriendschap een grote rol. Vertel eens, hoe zou jij Kim omschrijven als zij een vriendin van jou was?

Kim is een heel loyale vriendin die heel behulpzaam is. Als je Kim haar hulp nodig hebt, zal ze er direct staan. Ook al heb je Kim niet direct nodig, alsnog zal ze er zijn, of je het nu wilt of niet :). Kim is een praatgraag, maar kan net als Julia een goed potje mopperen. Kim heeft soms wel wat moeite met appen. Ze vergeet nogal eens terug te sturen, maar dat doet ze bij iedereen, dus tja niks persoonlijks :).

Je debuut gaat als een trein! Wat heeft jou doen besluiten om dit boek te schrijven?

Omdat ik vind dat er veel te weinig positieve aandacht is voor het alleenstaand moederschap. Dit is een semi-autobiografisch boek, dus ik ben zelf de beginjaren van mijn moederschap alleen met mijn dochter geweest en dat was best heftig. Helemaal alleen, terwijl je mijn god niet weet wat je aan het doen bent. En buiten om dat het zwaar is, word je zomaar gratis en voor niks in een hokje gestopt. Jong, single en zwanger/moeder. Dat wordt niet best opgepakt door de samenleving. Ik wilde een ander geluid laten horen. Eentje met humor, een grote dosis zelfreflectie en de kracht van vriendschap. Alles komt uiteindelijk goed, one way or the other…

Ook heb ik geprobeerd om Arthur een stem te geven. Het is ook voor de mannen best heel lastig om in een situatie te komen, waar ze zelf (uiteindelijk) weinig aan kunnen veranderen. Maar dit boek en het succes wat ik momenteel mag ervaren is echt voor de alleenstaande moeders. In mijn ogen zijn dat de echte helden en dat mag niet vaak genoeg gezegd worden wat mij betreft.

Krijg je ook reacties van alleenstaande (jonge) moeders op Julia Jonkers?

Jááá zeker! Maar niet alleen van jonge alleenstaande moeders, ook van oudere alleenstaande moeders, zelfs oma’s en moeders met (klein) kinderen die in zo’n zelfde situatie zitten. Maar ook van vrouwen die weliswaar in een relatie zitten maar daarin een hevige vorm van eenzaamheid ervaren. Het verbaast me hoe open mensen zijn naar aanleiding van dit boek. En het is het grootste compliment wat ik kan krijgen, als ze zeggen dat het boek een steuntje in de rug is of heel herkenbaar is. Daar word ik heel blij van.

Dat is zeker een mooi compliment! In wezen doorbreek je met je boek ook een soort taboe en vooroordeel en dat raakt mensen. Dat valt mij in het verhaal ook op. Het is heel eerlijk en nietsontziend geschreven. Daarom kom ik even terug op Arthur. Je zegt dat je de mannen die in deze situatie komen ook een stem wilt geven. Toch ervaren de meeste lezers hem op zijn zachtst gezegd niet als sympathiek. Iets zegt mij dat jij dit anders ziet. Klopt dat?

Nee, ik sta niet achter de keuzes die hij maakt. Uiteindelijk is het een situatie die beide aangaat, zowel Julia als Arthur. Maar Arthur heeft (gelukkig) weinig te zeggen en Julia zet de zwangerschap door. Maar het is natuurlijk ook een lastige situatie voor hem. Ik heb geen begrip voor zijn keuzes, maar ik heb wel begrip voor het feit dat de situatie voor hem ook erg lastig is. Hij wil het niet. Hij wil emigreren en ziet een geheel andere toekomst voor zich. Uiteraard had hij voorzichtiger moeten zijn en een condoom moeten gebruiken, maar voor beide kwam de zwangerschap onverwachts en ongepland en ieder gaat daar op zijn eigen manier mee om. Dit is zijn manier. Niet een hele handige manier, maar dat maakt hem niet per definitie een slecht mens. Hij handelt deze situatie alleen niet goed. Daar zit de nuance en die heb ik geprobeerd te schetsen in het boek. Arthur is nog een jongen, nog geen man zullen we maar zeggen ;).

Wat zou jij, met de kennis en ervaring die je nu hebt in je eigen leven, tegen zowel Arthur als Julia willen zeggen?

Julia, je doet het goed. Heb vertrouwen in jezelf. Je komt er wel. Ieder doet het op zijn eigen manier. Wees uniek. Kies lekker die zwarte box die niemand wilt. Ga lekker seniorenzwemmen i.p.v. zwemmen met de fleecevestenbrigade. Kies je eigen pad.

Arthur, get a grip man. Ja, het leven neemt een andere koers dan die je voor ogen had. Maar kijk wat Julia je gaat geven, een mensje, van vlees en bloed. Word volwassen en wees een man. Zorg voor je kind. Ondersteun dat zwangere meisje een beetje. Je kan het wel.

En bovenal: ALLES KOMT GOED, just breathe!

KimBonefaas

(Foto: Kim met haar man tijdens een signeersessie)

Het boek bevat ingrediënten van je eigen leven. Vond je het moeilijk om dit te schrijven of gaf het juist bepaalde inzichten?

Nee, dat was helemaal niet moeilijk. Het is in grote lijnen gebaseerd op mijn eigen ervaringen, maar er is ook veel in dit boek verdraaid, weggelaten, uitvergroot of verzonnen. Bepaalde elementen zijn wel intact gebleven. Het is echt een mengelmoes van fictie en autobiografie. Julia is voor mij echt Julia. Julia is niet Kim.

Je krijgt leuke reacties van lezers, het regent vijf sterren recensies en als kers op de taart sta je in de Hebban top tien. Ook ben je bezig met het schrijven van het vervolg. Geeft dit extra druk voor je volgende boek?

Hahahaha! JAAA NOGAL! Ik ben nu nog niet met het vervolg bezig. Ik ben in de afrondende fase van een ander boek met de werktitel Goud en Lavijn, ook een roman. Dit keer niet autobiografisch. Een heel losstaand verhaal. Ik hoop daar met een paar weken mee klaar te zijn. Dan ga ik me weer vol richten op onze Julia! Ik hoop natuurlijk dat het vervolg net zo in de smaak valt als het eerste boek, maar dat is altijd afwachten.

Wat leuk, vertel! Waar gaat Goud en Lavijn over?

Oewww, dat is natuurlijk nog op en top geheim johhhh!! Onze Jacco ( ISJB Uitgevers ) heeft het manuscript nog niet eens helemaal gelezen ;).

Maar ook in Goud en Lavijn kan je een gelaagde roman verwachten, waarin humor, liefde, vriendschap en loyaliteit centraal staat. Melle Lavijn, de ietswat saaie nachtzuster van de kinderafdeling van een plaatselijk ziekenhuis zal het verhaal dragen. Door een onverwacht contact met Midas Goud (the goldenboy), wordt ze meegezogen in een wereld die zijn weerga niet kent. Maar meer ga ik er nog niet over zeggen hoor ;).

Wat is jouw ultieme droom op schrijfgebied?

Mijn ultieme droom is dat één van mijn boeken wordt verfilmd… dat lijkt me toch wel zo geweldig, maar die kans is zo onwijs klein. Maja dromen mag ;).

Nog genoeg plannen voor de toekomst dus :-). Heb jij eigenlijk bepaalde rituelen tijdens het schrijven?

Ik schrijf met koptelefoon en hele harde muziek op. Het liefst met Bruno Mars. Ook schrijf ik het liefst in Dudok Rotterdam, een café restaurant dat ook in Julia Jonkers uitgebreid terug komt. Het is daar lekker druk en dan zit ik aan de leestafel met mijn koptelefoon op lekker te werken. Heerlijk!

Klinkt heerlijk! En lekker mensen om je heen. Over mensen gesproken: werken in de zorg komt tot nu toe terug in je verhalen. Ook dat heb je voor veel mensen met de nodige herkenbaarheid geschreven. Put je daarbij uit eigen ervaring?

Ja, absoluut. Ik werk zelf, naast dat ik schrijf, ook in de zorg. Ik run een kamertrainingscentrum voor jongeren tussen de 16 en 18 jaar die uit huis geplaatst zijn.  Daarnaast heb ik jaren in de gehandicaptenzorg gewerkt. Veel van de situaties die in Julia Jonkers terug komen zijn zeker op de waarheid gebaseerd en Koos bestaat dan ook echt. Weliswaar onder een andere naam.

KimBonefaas2

(Foto: Kim samen met twee vriendinnen waarop de karakters Hella en Nora zijn gebaseerd)

Koos heeft vermoed ik ook vele harten gestolen. Heeft ‘Koos’ over zijn rol in Julia Jonkers gehoord?

Nee, dat niet. Het is al jaren geleden dat ik voor het laatst contact met hem heb gehad.

Van Koos (wie het boek gelezen heeft, snapt waarom) maak ik even het bruggetje naar seksualiteit. Ook dat onderwerp schuw je niet. Wilde je daarmee een soort schaamte die bij sommige mensen heerst doorbreken? De collega’s van Julia Jonkers transformeren immers naar giechelende kinderen zodra het onderwerp op tafel komt.

Ja, absoluut. Ik geloof heel sterk in het mogen en kunnen kiezen van je eigen seksualiteit. Ik vind dat mensen mogen kiezen of ze met een vrouw of man het bed delen en wat ze daarin prettig vinden. Waarom is dat dan voor mensen met een beperking anders? Ook zij mogen een eigen keuze hebben hierin en ik support dat ten alle tijden. Helaas gebeurt dit in zijn algemeenheid nog te weinig. Dat vind ik jammer en ik hoop middels dit boek een kleine bijdrage te leveren aan de acceptatie van seksualiteit en de vrijheid van eigen keuzes hierin.

Tot slot, wat kunnen wij, naast je nieuwe roman en het vervolg op Julia Jonkers, van jou verwachten in de toekomst?

Ik hoop nog lekker heel wat boeken te kunnen schrijven, dat is wat ik graag doe en wat me ontzettend veel energie geeft. Er zitten nog genoeg verhalen en personages in mijn hoofd die er hoe dan ook een keertje uit gaan komen. Dat klinkt bijna een beetje schizofreen hahahaha! Goede afsluiter zullen we maar zeggen! 😉

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Kim Bonefaas herself volgen? Dat kan hier:

Facebookpagina Kim Bonefaas