Samen lezen met mijn vader 

Vorig jaar las ik in een kort tijdsbestek Elke dag een druppel gif van Wilma Geldof en Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber ; een onderwerp over de Tweede Wereldoorlog wat zwaar onderbelicht was tot dan toe.  Nu komen er steeds meer verhalen over hoe deze kinderen hun jeugd hebben moeten beleven zonder dat ze daar om vroegen. De schaamte voor waar hun ouders die kinderen aan hadden bloot gesteld.

Ik moest gelijk aan mijn vader denken en gaf hem een exemplaar van Mijn vader was een NSB’er met de vraag of hij die lezen wou. Misschien was het herkenbaar. Niet dat mijn opa bij de NSB zat, integendeel maar mijn oma bedacht vlak voor de Hongerwinter dat ze liever bij die Duitse officier ging wonen. De details zijn me niet helemaal bekend want nu nog, na 70 jaar, kan mijn vader er slecht over praten. Wel weet ik dat hij met zijn 6 jaar alleen in huis zat met zijn zusje van 4 en broertje van nog geen 2 jaar terwijl de bommenwerpers over vlogen en opa ondergedoken zat. Doodsangsten heeft hij uitgestaan dat kan niet anders.

Na de oorlog was praten over die schande geen optie en omdat opa ziek werd moesten mijn vader en zijn broertje en zusje tijdelijk naar een weeshuis. Daar zaten voornamelijk kinderen van opgepakte NSB’ers en de leiding ging ervan uit dat dat ook bij mijn vader het geval was (wat gedeeltelijk als waar beschouwd kon worden). Maar daardoor was de oorlog na de oorlog nog niet over voor mijn vader en al die andere kindjes.

Uiteindelijk heeft mijn vader het boek gelezen, hij wou eerst niet, bang voor de herinneringen die hem 70 jaar later nog steeds pijn konden doen. Maar na het lezen vroeg hij mij: ‘Corien kan je die man niet benaderen? Misschien kan hij ook wat met mijn verhaal?’ Eerlijk is eerlijk ik heb het nog niet gedaan, ik ben bang dat het hem teveel wordt, dat hij weer overspannen raakt zoals jaren geleden toen ik een jaar of 12 was. Of misschien heb ik plaatsvervangende schaamte voor het feit dat mijn oma (die ik nooit heb gekend en waar ik het bestaan pas van leerde kennen toen ik 12 was) een “foute” was? Wie zal het zeggen? Misschien Elmer den Braber toch maar eens benaderen?

Advertenties

Corina wil wat vertellen: Samen Leven 

Het was overal op Social Media afgelopen week. De meneer van de Partij voor de Dieren zat in een trein met vertraging waardoor hij niet tegen kon stemmen en nu is de wet erdoor (in de tweede kamer, dus mijn hoop heb ik gevestigd op de eerste kamer). Je bent orgaandonor tenzij je aangeeft dat je dit niet wil. Ik vind het de omgekeerde wereld!
Mijn lijf, mijn dood, mijn keuze! En ja, ik sta geregistreerd als donor, weloverwogen keuze geweest en ik heb daar goed over nagedacht.
Samen met vrienden waren wij aan het kaarten en toen werd mij gevraagd waarom ik de nieuwe wet, zoals ik op FB had aangegeven “belachelijk” vind.

Wat ik dus al zei “Mijn lijf, mijn dood, mijn keuze”

Ik heb de mazzel dat ik er over na heb kunnen denken op een redelijk volwassen leeftijd. Maar wat nou als je 19 bent en moslim, boeddhist, katholiek, jehova or what so ever? Vanuit je geloof wordt het niet geaccepteerd, maar jij twijfelt. Je bent nog jong en je weet nog niet wat je wil….En dan BOEM KLAP BAM auto ongeluk en je bent dood. En zonder dat je ooit heb kunnen kiezen ben je dus donor.
Na een beetje navraag blijkt het niet zo zwart wit als ik het nu stel.

Je krijgt een brief en daarna nog 1 en dan een bevestiging dat je geen bezwaar maakt. En zelfs dan kunnen je ouders bezwaar maken. De kans is dus klein dat er ongewild in je gesneden wordt, maar aanwezig blijft hij wel. Miniem weliswaar maar toch. Dus oké misschien moet ik mijn mening bijschaven. Want hoe groot is de kans dat je 2 keer een brief mist? Maar ja als je twijfelt reageer je niet op de brief….

De kans dat je dood gereden wordt is natuurlijk altijd aanwezig maar ook ik moet reëel blijven. En dan wordt het telkens als je je paspoort, rijbewijs of zo verlengt opnieuw aan je gevraagd en als je eenmaal 26 bent moet je voor jezelf dus wel een mening gevormd hebben en kan je dus een weloverwogen keuze maken.

Dus oké misschien is de wet op zich niet eens zo belachelijk maar meer de manier waarop hij er door is gekomen? Misschien vind ik het eigenlijk gewoon belachelijk dat er een wet aangenomen kan worden omdat er 1 iemand te laat is. Wat als er bij een volgende wetswijziging, bijvoorbeeld inzake het vrijgeven van al onze gegevens, er weer 1 te laat is en dan? Wordt het dan ook aangenomen?

We leven samen in Nederland en de regering moet samen met alle partijen zorgen voor ons welzijn (who am i kidding) dus laten we hopen dat of de NS zorgt dat er nooit geen vertraging meer komt (grappig ben ik opeens hè?) of dat er niet al te drastische wetswijzigingen aankomen zolang er politici met het openbaar vervoer reizen.

Samen …. 

Het valt me op dat de mensen in een relatie eigenlijk best veel samen doen. Samen lezen, samen uit, samen vrijen, samen ruzie maken, samen op vakantie, samen klagen, samen spelletjes spelen, samen trouwen, samen boodschappen doen….. Echt de lijst is eindeloos. Natuurlijk doen we ook wel eens wat alleen, want samen hebben we ook onze ruimte nodig, zodat we samen met anderen wat kunnen doen. Ow goh, toch weer samen. Hmmmm doen we wel eens echt wat alleen?

Ik kijk even alleen naar mezelf en kom tot de eventueel verontrustende conclusie dat dat toch echt bar weinig is. Ja het toiletbezoek doe ik echt alleen. Maar verder? Zelfs als ik alleen thuis ben (nou ja samen met kat Biebs dan) ben ik niet echt alleen, want er gaat altijd wel een App uit naar de Mini Meeters, mijn man, de mede-directrice van Samenlezenisleuker of naar een familielid (meestal mijn paps) dus of je dat echt alleen kan noemen? Ik twijfel! Ik ga bij mezelf te rade, waarom kan ik zo moeilijk alleen zijn? Of kan ik het eigenlijk heel makkelijk maar laat ik me te snel “overhalen” tot contact met wie dan ook op welke manier dan ook? Of komt het door de huidige tijd met Social Media, Whatsapp, en alle spelletjes met chat functie? Want niet reageren op een berichtje is tegenwoordig zo goed als not done! En laat ik eerlijk zijn, ook ik vind het bloedirritant als ik zie dat je mijn App gelezen hebt en niet reageert. Raar maar waar.

Aan de andere kant heb ik vriendinnen die vrijgezel zijn en roepen dat het heerlijk is om alleen te zijn. Geen verantwoording af te hoeven leggen, altijd zelf mogen kiezen wat ze willen doen, eten, kijken enz. enz. En toch hoor je dan aan het eind van het riedeltje “Maar ja, ik mis wel die arm om me heen” of “Samen slapen is wel fijner. Maarrrrrrr ik ben echt heel happy single hoor! ECHT!”

Ik geloof er niet zo in, ja we zouden misschien wat vaker echt even die tijd alleen moet pakken, gewoon om even tot rust te komen, de dingen die je samen doet de revue te laten passeren om zo te zien of alles wat je samen doet wel echt zo leuk, fijn of stom is. Maar ik denk ook dat wij als mens niet op deze wereld zijn om alleen te zijn. Samen is nu eenmaal gezelliger en voor het voorkomen van uitsterven van ons ras ook wel noodzakelijk. Dus ik denk dat samen zijn noodzakelijk is, als je af en toe maar even alleen kan zijn.

Samen lezen, samen ….. 


Het is zomer 2016 en er is sport, sport en nog meer sport op tv. Begonnen met de Giro, daarna het Ek-voetbal, Tour de France en dan nu Olympische Spelen. Tussen het lezen door kijk ook ik met een half oog naar al dat sport. Ek niet echt gevolgd want WIJ deden niet mee omdat ZIJ hun best niet hadden gedaan. Maar OS volg ik zoveel mogelijk. En dan is een baan in de horeca opeens dubbel zo fijn want veel wordt snachts uitgezonden en dan ben ik net thuis. 

Wat een deceptie bij sommige sporten WIJ zouden wel “even” goud winnen bij respectievelijk zwemmen, judo en nog een paar dingetjes maar helaas opeens stond Ranomi er dan mooi helemaal in der up want zij zwom niet hard genoeg en dan blijft er weinig wij gevoel over bij de meeste Nederlanders. 

Ondanks dat er ook successen bij ONS (jaja als we winnen zijn Dorian, Sanne, Maarten en al die andere winnaars opeens van ons he?) zijn moet er ook gewerkt worden en gelezen. En dan is zo een bij elkaar geraapt Facebook-lees-whatsapp groepje toch wel super handig. Ben ik verdiept in het biefstukken bakken, frikandellen frituren of in een super fijn recensie boek, dan gaat regelmatig de iPhone van pieperdepiep en is daar onze eigen verslaggeefster op de whatsapp en ben ik weer volledig op de hoogte van alle in en outs bij de os. 
Dus ja samenlezenisleuker maar samen Olympische spelen kijken net zo goed! 

Over eten en zo

Verdiept in mijn boek zit ik na het werk nog even op het terras. Het is een heerlijke zomeravond en na een paar uur stoeien met mosselpannen in de keuken moet ik echt even bijkomen.


Glaasje witte wijn ernaast en even lezen voor ik de bus in stap naar huis. Heerlijk! Normaal kan ik me helemaal afsluiten van de wereld als ik aan het lezen ben, maar doordat het zo druk is geweest, is mijn concentratie wat minder en hoor ik dus opeens: “Jeetje Corien, je enkels zijn echt te dun hoor, ze breken bijna af!”

Ehmmmmm oké, laat ik er maar een grapje van maken dus ik reageer met “Ja maar ja, alles is te dun aan mij.” Er ontstaat geroezemoes en ik zie dat de andere dame plaatsvervangend boos wordt. Heel lief, maar ik kan het zelf wel af hoor als het moet.
Dan vinden blijkbaar de mannen dat ze zich er ook mee moeten bemoeien. Natuurlijk niet rechtstreeks tegen mij maar gezellig onderling. “Ze zou bijvoeding moeten nemen,”

Cubitan

” Ze moet naar een dokter,” en zo hoor ik vele opties.

Ik word een beetje kriegel. Wat is dat toch? Dat mensen altijd denken dat ze over (te) dunne mensen alles kunnen zeggen? Jaja i know, 47 kilo en een BMI van 17,2 is te weinig! Daar hoef ik geen expert voor te raadplegen. En ja ik zou misschien meer, beter, regelmatiger moeten eten, maar probeer dat maar eens als je zo onregelmatig werkt, een te snelle stofwisseling hebt en de hele dag boven eten staat. Daarbij is mijn hele familie nou niet bepaald dik te noemen. Dus tja…..

Ik focus me maar weer op mijn boek, misschien dat het me ooit gaat helpen met aankomen….. ‘T is namelijk een kookboek. 😂

kookboek.jpg

Over Bloggen enzo

Je hebt een Boekenblog, Facebookpagina, Twitter en Instagram account waar je bijna elke dag druk mee bent. Heerlijk zou je zeggen want bezig zijn met je hobby samen met je bestie, iets mooiers is er toch niet?


Maar dan zit je met vriendlief die hooguit Teletekst pagina 818 leest op de bank te praten over wat er mee moet op vakantie.

“Boeken hoeven niet hè konijntje, want je hebt toch je reader?” “Ja maar schat, deze is voor recensie en deze ook en die ene wil ik gewoon graag lezen en die andere ook en die staan niet op de reader” “Goddomme zeg, die koffer wordt zo veel te zwaar!” “Ja maar schat!!! Ik moet ze echt mee en de laptop ook!” “WAT de laptop? We gaan op vakantie hoor! Hoezo moet de laptop mee?”.

Deze dialoog ging nog even door waarna ik uiteindelijk (duhhu) toch mijn zin kreeg. Boeken mee, laptop mee. Een vloek en een zucht bij de douane “Jij ook met je kut boeken” en hop we zaten in het vliegtuig richting Fuerteventura. We zijn de lucht nog niet in of mijn achter buurvrouw gilt in mijn oor “Ooooooow Karin Slaughter!!!! Hoe vind je die??” Ik draai me om en het eerste half uur lullen we elkaar de oren van de kop over boeken en zo. Wat nou kut boeken?


Op vakantie aangekomen ploffen we de eerste ochtend/middag (wij staan niet voor 11 uur op, luiwammesen als we zijn) gelijk naast het zwembad neer! Boek 1 is al uitgelezen in het vliegtuig, dus hoppa boek twee mee naar de waterkant. Om me heen kijkend zie ik van de 14 mensen (inclusief mijzelf) er 13 met of een boek, of een reader in de hand. Behalve ????? Juist ja vriendlief. Na zo een pak weg 20 min hoor ik “Zullen we poole? Of wil je liever even zwemmen?”  “Nee schat het is spannend” Zucht, steun “Jij ook altijd, ik ga een rondje lopen”  “Doe dat schat en haal gelijk even een cocktail?” Half uurtje later is hij terug met een cocktail en een blij gezicht! In het cafeetje verderop zenden ze voetbal uit. Vriend weg en ik rust!

Rond drie uur wordt het te warm dus we gaan terug richting bungalow. “Waarom moest de laptop mee Crien?”  “Nou schat nu het te warm is voor in de zon kan ik mooi bloggen” “Maar er is geen WiFi?” “Jawel joh stond op de site”.

Maar wat ik ook probeerde geen WiFi, zucht steun oké bloggen wordt hem niet! Baal!!!!!!

De laatste dag zijn we bij de receptie en wat zie ik? Een bordje met “Vraag hier uw WiFi code aan, kost €10 per week”. Hmmmmmm misschien voortaan gelijk maar even de informatie bordjes lezen i.p.v. mijn boek????

Boeken lezen en de dingen er omheen

Iedereen heeft een hobby, tenminste dat denk ik. Ik lees veel en samen met Karin blog ik sinds eind februari. Werken doe ik ook nog tussendoor. Horeca is te leuk, maar daardoor de alcohol consumptie soms wat hoog. Tegenwoordig gelukkig stukken minder dan 10 jaar geleden en dat levert maffe en toch ook wel leuke dingen op.

Want wat kunnen mensen blijven hangen in het verleden. Zit ik voor mijn werk even met een koffie en boek op het terras, hoor ik vaak “Goh kan jij lezen?” “Ehmmmm ja dag heb ik vroeger geleerd op school!”

IMG_9325

“Nee ik bedoel dat JIJ leest joh!” “Nooit verwacht van jou?” “Hoezo dat dan? “Jij zuipt toch alleen maar??”

 Ehmmmm nou nee hoor! Ik werk 32 uur in de week en lees veel enne ja soms drink ik een borrel! Oke eerlijk is eerlijk soms ook een teveel! “Nou 10 jaar geleden las jij heus niet hoor” hoor ik nog, ik ben wel klaar met dit gesprek!

Ik kan me niet meer concentreren, wat was dit voor een raar gesprek? 

Dus omdat ik in mijn jonge jaren wat te actief was in de plaatselijke horeca zou ik dat, nu ik bijna 40 ben, nog steeds doen? En dan nog, zelfs toen zat ik niet elke dag als een hoeremetoeter aan de bar. Ik lees mijn hele leven al en veel. Maar blijkbaar ziet de mens wat hij zien wil.

Toch zijn er ook leuke gesprekken als iemand mij weer eens spot met een boek in de hand. “Hé wat leuk! Wat lees jij? Ken je dat en dat boek dan toevallig ook?” Vaak is het antwoord ja! En dan komt ook vaak de onvermijdelijke en voor mij thrillerachtige vraag….”Mag ik die dan eens van je lenen?”  
De HEL voor mij, want hoe zeg je beleefd maar resoluut nee? Dat kan ik dus niet, maar mijn boeken uitlenen? Ik wil het niet! Ik ben nergens echt zuinig op, ga rustig werken op m’n net nieuwe gympen van €129 of dat super leuke nieuwe shirtje wat altijd eindigt in een vetvlek op 1 van beide die er nooit never meer uit gaat. Maar mijn boeken zijn me heilig. Ow wee als daar een spatje op komt of NOG erger een ezelsoor.

ezelsoor1

Heel soms doe ik het tegen beter weten in! En ja dan zit ik als ik hem terug krijg dus als een hoeremetoeter in het café, met een beschadigd boek mijn verdriet weg te drinken en denk ik “DIT NOOIT MEER!”