Samen……

mama

Negen jaar geleden, op 4 mei 2008, overleed mijn moeder. Ze had geen “betere” dag uit kunnen kiezen, want hoe kun je deze datum ooit vergeten? In de maanden en weken voor haar dood ben ik veel bij haar en mijn vader geweest. Gepraat, gelachen en gehuild. Ik schreef in die tijd wel eens een gedichtje en ook onderstaande is uit de tijd net voor haar overlijden. Ze heeft hem nog gelezen en op haar begrafenis heb ik hem “voorgedragen.” (denk niet dat veel mensen mij verstaan hebben die dag)

Voor mij en mijn moeder was dit gedichtje een waarheid en misschien nu wel voor andere mensen. Ik wil hem dan ook graag met jullie delen.

Al zo vaak afscheid van elkaar genomen
Elkaar net zo vaak opnieuw begroet
De tijd is nog niet gekomen
Maar toch het gevoel dat afscheid nemen moet
In mijn hoofd alles afgesloten
Voor de buitenwereld alles op de rit
Maar in mijn hart zit nog besloten
Het verdriet wat in elk afscheid zit

 

Al zo vaak afscheid van elkaar genomen
Elkaar net zo vaak opnieuw begroet
De tijd is nog niet gekomen
Maar toch het gevoel dat afscheid nemen moet

Elke dag bang het moment te missen
Toch ook blij dat het nog wordt uitgesteld
Naar het echte moment is het alleen maar gissen
Tot die tijd is het elke begroeting die telt

Al zo vaak afscheid van elkaar genomen
Elkaar net zo vaak opnieuw begroet
De tijd is nog niet gekomen
Maar toch het gevoel dat afscheid nemen moet

 Proost mam!

Samen feest vieren

samen feesten

Afgelopen week was ik op een verjaardag van een vriendin. Ze was 50 geworden en dat moest gevierd worden natuurlijk. Het was een zaterdagavond en ik was vrij, dus hup met de man eerst even langs de Kazerie voor een mooi mandje en toen richting het feest”varken”.

Gelijk al gezellig en toen het groepje van “ons” eenmaal ook gearriveerd was kwam daar de onvermijdelijke onderverdeling…..mannen daar, vrouwen daar… en daar sta je dan..

Als enige vrouw zonder kinderen!

Je raadt vast al hoe het ging “Mijn kind dit, mijn kind dat en ik”…….. opeens is het “Goh wat zeg je weinig!” “Ja nou ja, ik heb geen kinderen dus geen idee hoe dat werkt, maar ik hoor wel eens van vrie…” Oooow nou blablablabla kind dit, kind dat…..

luieres

Uiteindelijk ben ik bij de mannen gaan staan voor een biertje en wat stom geklets. En dan is het ook niet goed. Mijn man kijkt me aan van: Hoezo sta je hier. Ja schat, hoezo niet? We zijn samen op een feestje en ik kan nu eenmaal beter kletsen over bier, voetbal en Formule 1 dan over luieruitslag, bedplassen en driftaanvallen van een peuter in een supermarkt.

Na een paar drankjes zijn we maar samen naar huis gegaan en heb ik me nog dagen zitten verbazen dat er blijkbaar nog steeds moeders zijn die onderling over echt niks anders kunnen praten dan hun ow zo geweldige kroost.

Ach ja dat hebben hun dan weer samen gemeen 😛

Samen met jou en toch weer niet

Samen!

whitout-you

Ik heb het vaker gezegd, ik hou van samen. Samen lezen, leven, gek doen, wijn drinken en soms zelfs samen serieus doen. Maar samen praten over haar waar ik niet samen mee kan zijn is lastig. Ja ik plaats soms wat over haar en dat ik haar mis, dat ik zoveel liever samen met haar was. Ik zou er alles voor over hebben en toch ook weer niks. Want was ik nu samen met haar, dan was ik hoogstwaarschijnlijk niet samen met mijn lieve Rob. Was ik niet samen met Rob dan was ik ook niet samen met mijn lieve surrogaat kids en tja zo kan ik doorgaan. Maar was ik dan wel samen met de papa van haar? We waren zo jong…. was dat goed gegaan? En had ik het samen met haar alleen gered? Had ik dan nu gestaan waar ik ben? Ik mis haar elke dag, wil elke dag dat ik nog even met haar samen kan zijn. Maar dat gaat niet. Gelukkig ben ik in mijn hart altijd met haar samen!

liefde

Samen Kerst vieren

kerst crien 3.jpg

 

Het is bijna zover…. de feestdagen en die vier je natuurlijk samen! Toch? Ik wel in ieder geval. Sowieso met mijn man natuurlijk, maar da paps wordt niet vergeten en ook de kids en de schoonfamilie worden “ingepland” want als je het niet samen viert dan is het toch geen feest?

Ik hou sowieso van samen… de groep en het blog en de vele items hebben niet voor niks dat woord 9 van de 10 keer in de titel.

Maar toen zat ik pas na het werk even aan de bar met een glaasje wijn (jaja alweer) en sprak een “kroegvriendin” (tja hoe noem je dat als je het altijd gezellig hebt samen in ’t café maar elkaar verder eigenlijk niet ziet?) En wat bleek? Ze had geen plannen met Kerst? Familie heeft ze niet en al haar vriendinnen hadden belangrijke afspraken… ‘Dus Corrie ik ga maar vragen of ik kan werken want voor de derde keer alleen thuis is toch ook niks?’

Mijn hart brak en ook mijn man keek me gelijk aan van: ‘Dit kan toch niet?’ Ook hij is van het samen (behalve als het op lezen aankomt dan)  dus we hebben haar gevraagd mee te gaan op eerste Kerstdag als we gaan uit eten met da paps. Want je laat toch iemand niet alleen zitten???

kerst-crien-2

Wat is er toch gebeurd met de saamhorigheid? Het zorgen voor je vrienden? Het wat leuks doen voor een ander?

Ik weet ’t niet, maar wij gaan SAMEN een hele fijne kerst tegemoet.

Samen lezen met mijn vader 

Vorig jaar las ik in een kort tijdsbestek Elke dag een druppel gif van Wilma Geldof en Mijn vader was een NSB’er van Elmer den Braber ; een onderwerp over de Tweede Wereldoorlog wat zwaar onderbelicht was tot dan toe.  Nu komen er steeds meer verhalen over hoe deze kinderen hun jeugd hebben moeten beleven zonder dat ze daar om vroegen. De schaamte voor waar hun ouders die kinderen aan hadden bloot gesteld.

Ik moest gelijk aan mijn vader denken en gaf hem een exemplaar van Mijn vader was een NSB’er met de vraag of hij die lezen wou. Misschien was het herkenbaar. Niet dat mijn opa bij de NSB zat, integendeel maar mijn oma bedacht vlak voor de Hongerwinter dat ze liever bij die Duitse officier ging wonen. De details zijn me niet helemaal bekend want nu nog, na 70 jaar, kan mijn vader er slecht over praten. Wel weet ik dat hij met zijn 6 jaar alleen in huis zat met zijn zusje van 4 en broertje van nog geen 2 jaar terwijl de bommenwerpers over vlogen en opa ondergedoken zat. Doodsangsten heeft hij uitgestaan dat kan niet anders.

Na de oorlog was praten over die schande geen optie en omdat opa ziek werd moesten mijn vader en zijn broertje en zusje tijdelijk naar een weeshuis. Daar zaten voornamelijk kinderen van opgepakte NSB’ers en de leiding ging ervan uit dat dat ook bij mijn vader het geval was (wat gedeeltelijk als waar beschouwd kon worden). Maar daardoor was de oorlog na de oorlog nog niet over voor mijn vader en al die andere kindjes.

Uiteindelijk heeft mijn vader het boek gelezen, hij wou eerst niet, bang voor de herinneringen die hem 70 jaar later nog steeds pijn konden doen. Maar na het lezen vroeg hij mij: ‘Corien kan je die man niet benaderen? Misschien kan hij ook wat met mijn verhaal?’ Eerlijk is eerlijk ik heb het nog niet gedaan, ik ben bang dat het hem teveel wordt, dat hij weer overspannen raakt zoals jaren geleden toen ik een jaar of 12 was. Of misschien heb ik plaatsvervangende schaamte voor het feit dat mijn oma (die ik nooit heb gekend en waar ik het bestaan pas van leerde kennen toen ik 12 was) een “foute” was? Wie zal het zeggen? Misschien Elmer den Braber toch maar eens benaderen?

Corina wil wat vertellen: Samen Leven 

Het was overal op Social Media afgelopen week. De meneer van de Partij voor de Dieren zat in een trein met vertraging waardoor hij niet tegen kon stemmen en nu is de wet erdoor (in de tweede kamer, dus mijn hoop heb ik gevestigd op de eerste kamer). Je bent orgaandonor tenzij je aangeeft dat je dit niet wil. Ik vind het de omgekeerde wereld!
Mijn lijf, mijn dood, mijn keuze! En ja, ik sta geregistreerd als donor, weloverwogen keuze geweest en ik heb daar goed over nagedacht.
Samen met vrienden waren wij aan het kaarten en toen werd mij gevraagd waarom ik de nieuwe wet, zoals ik op FB had aangegeven “belachelijk” vind.

Wat ik dus al zei “Mijn lijf, mijn dood, mijn keuze”

Ik heb de mazzel dat ik er over na heb kunnen denken op een redelijk volwassen leeftijd. Maar wat nou als je 19 bent en moslim, boeddhist, katholiek, jehova or what so ever? Vanuit je geloof wordt het niet geaccepteerd, maar jij twijfelt. Je bent nog jong en je weet nog niet wat je wil….En dan BOEM KLAP BAM auto ongeluk en je bent dood. En zonder dat je ooit heb kunnen kiezen ben je dus donor.
Na een beetje navraag blijkt het niet zo zwart wit als ik het nu stel.

Je krijgt een brief en daarna nog 1 en dan een bevestiging dat je geen bezwaar maakt. En zelfs dan kunnen je ouders bezwaar maken. De kans is dus klein dat er ongewild in je gesneden wordt, maar aanwezig blijft hij wel. Miniem weliswaar maar toch. Dus oké misschien moet ik mijn mening bijschaven. Want hoe groot is de kans dat je 2 keer een brief mist? Maar ja als je twijfelt reageer je niet op de brief….

De kans dat je dood gereden wordt is natuurlijk altijd aanwezig maar ook ik moet reëel blijven. En dan wordt het telkens als je je paspoort, rijbewijs of zo verlengt opnieuw aan je gevraagd en als je eenmaal 26 bent moet je voor jezelf dus wel een mening gevormd hebben en kan je dus een weloverwogen keuze maken.

Dus oké misschien is de wet op zich niet eens zo belachelijk maar meer de manier waarop hij er door is gekomen? Misschien vind ik het eigenlijk gewoon belachelijk dat er een wet aangenomen kan worden omdat er 1 iemand te laat is. Wat als er bij een volgende wetswijziging, bijvoorbeeld inzake het vrijgeven van al onze gegevens, er weer 1 te laat is en dan? Wordt het dan ook aangenomen?

We leven samen in Nederland en de regering moet samen met alle partijen zorgen voor ons welzijn (who am i kidding) dus laten we hopen dat of de NS zorgt dat er nooit geen vertraging meer komt (grappig ben ik opeens hè?) of dat er niet al te drastische wetswijzigingen aankomen zolang er politici met het openbaar vervoer reizen.

Samen …. 

Het valt me op dat de mensen in een relatie eigenlijk best veel samen doen. Samen lezen, samen uit, samen vrijen, samen ruzie maken, samen op vakantie, samen klagen, samen spelletjes spelen, samen trouwen, samen boodschappen doen….. Echt de lijst is eindeloos. Natuurlijk doen we ook wel eens wat alleen, want samen hebben we ook onze ruimte nodig, zodat we samen met anderen wat kunnen doen. Ow goh, toch weer samen. Hmmmm doen we wel eens echt wat alleen?

Ik kijk even alleen naar mezelf en kom tot de eventueel verontrustende conclusie dat dat toch echt bar weinig is. Ja het toiletbezoek doe ik echt alleen. Maar verder? Zelfs als ik alleen thuis ben (nou ja samen met kat Biebs dan) ben ik niet echt alleen, want er gaat altijd wel een App uit naar de Mini Meeters, mijn man, de mede-directrice van Samenlezenisleuker of naar een familielid (meestal mijn paps) dus of je dat echt alleen kan noemen? Ik twijfel! Ik ga bij mezelf te rade, waarom kan ik zo moeilijk alleen zijn? Of kan ik het eigenlijk heel makkelijk maar laat ik me te snel “overhalen” tot contact met wie dan ook op welke manier dan ook? Of komt het door de huidige tijd met Social Media, Whatsapp, en alle spelletjes met chat functie? Want niet reageren op een berichtje is tegenwoordig zo goed als not done! En laat ik eerlijk zijn, ook ik vind het bloedirritant als ik zie dat je mijn App gelezen hebt en niet reageert. Raar maar waar.

Aan de andere kant heb ik vriendinnen die vrijgezel zijn en roepen dat het heerlijk is om alleen te zijn. Geen verantwoording af te hoeven leggen, altijd zelf mogen kiezen wat ze willen doen, eten, kijken enz. enz. En toch hoor je dan aan het eind van het riedeltje “Maar ja, ik mis wel die arm om me heen” of “Samen slapen is wel fijner. Maarrrrrrr ik ben echt heel happy single hoor! ECHT!”

Ik geloof er niet zo in, ja we zouden misschien wat vaker echt even die tijd alleen moet pakken, gewoon om even tot rust te komen, de dingen die je samen doet de revue te laten passeren om zo te zien of alles wat je samen doet wel echt zo leuk, fijn of stom is. Maar ik denk ook dat wij als mens niet op deze wereld zijn om alleen te zijn. Samen is nu eenmaal gezelliger en voor het voorkomen van uitsterven van ons ras ook wel noodzakelijk. Dus ik denk dat samen zijn noodzakelijk is, als je af en toe maar even alleen kan zijn.