Ode aan mijn paps

Papa’s kindje

Ik ben sinds ik geboren ben een papa’s kindje, nu denk je dat kan je niet weten. Klopt, maar ik heb wel de verhalen. Ik was een huilbaby en paps werkte veel. Maar zodra hij me pakte was ik stil. Van later heb ik wel herinneringen. Stiekem opblijven als ik wist dat paps moest overwerken, net doen of ik wakker werd van de deur. Snel nog een knuffel. Tot mijn 16de sliep ik op mijn vaders plekkie. Als m’n ouders dan gingen slapen droeg hij me naar mijn eigen bed. Ik kon anders niet slapen.

Later werd het wel iets anders, ik was een late puber en in die pubertijd (ik was 18) werd ik zwanger en verloor mijn lieve Jaimy. Ik verloor een beetje de grip op mijn leven, maar ondanks alles bleef da paps altijd mijn steun en toeverlaat. Nooit liet hij me in steek en mede dankzij hem kwam ik weer tot mezelf. (Oké een boze broer hielp ook, maar het was vooral de drive dat paps trost op mij moest zijn.)

Daarna kwamen we in rustiger vaarwater, tot mijn moeder ziek werd en ons moest verlaten. Samen met paps en de rest van de familie hebben we haar zo min mogelijk laten lijden. Maar wat waren we bang hem ook kwijt te raken na ma. Zeker omdat….

Mijn paps heeft een zwaar leven (zware jeugd) gehad en ik ben dankbaar dat hij afgelopen juli 80 mocht worden. We hebben dat ook keihard gevierd, want wie had dat gedacht 15 jaar geleden. Deze man heeft een ongelooflijke hoeveelheid strijdkracht maar ook liefde in hem wat ik alleen maar kan bewonderen. Als ik maar een fractie daarvan bezit ben ik een gelukkig mens.

Nu ga ik 1 september samen met de beste paps van de wereld naar Terschelling! Herinneringen maken voor later! Dus als ik 5 dagen van de radar ben….ik kom weer terug! (Jammer hé? 🤪)

Corina Nieuwenhuis.

Advertenties

Samen….

Na een redelijke k*t periode was daar dan EIN-DE-LIJK weer een waailappen meeting! Want samen is gewoon leuker, maar als je 150 km uit elkaar woont soms wel verrekte lastig. Maar het was weer gelukt en wat was het nodig! Natuurlijk spreken we elkaar dagelijks via de app en de groep, maar da’s niet het zelfde als bij elkaar zijn! Dus ik toog vol goede moed en met wallen onder de ogen om 07:13 uur in de ochtend richting Drenthe.

Samen Crien 2.jpg

Alles gaat goed tot aan de eerste overstap…. punt 1: vertraging…. Goh tell me something new, punt 2: Crien moet zo dus rennen met een koffer naar de aansluitende trein, wat komt op punt 3: Crien kan nie rennen nie.

 Okeeeee punt drie viel mee want ik had het gered en daar begon het samen reizen….niet met Kaat want die zat gewoon lekker met een bakkie thee op de bank nog, maar wel met de overige treinreizigers, waaronder  een meisje c.q. vrouw (hoe noem je iemand van rond de 26?) en haar reispartner. Zij had prachtig lang haar in de kleuren blauw, groen en roze (ja serieus) en plus minus 5 piercings in da face en nagels waar menig heks trots op zou zijn.

Ik ben geen luistervink, maar ik kon het niet helpen dat ik haar gemopper hoorde. “Waarom word ik niet aangenomen? Ik heb de juiste papieren, ze zeggen steeds dat ik niet in het profiel pas, hoe kan dat nou?”

 vraagtekens

En ik dacht bij mezelf hebben jullie samen ooit in de spiegel gekeken? Want de vlag van weet ik veel welk land in je haren samen met de rest lijkt mij een logische reden voor een representatief bedrijf om je niet aan te nemen. Diploma of niet. Misschien denk ik te simpel?

 Na dit verschijnsel te hebben verwerkt en aangekomen te Hoogeveen kan het samen niksen echt beginnen! Heerlijk kletsen, wat drinken, toch maar even naar de winkel voor het hoognodige voedsel. Daarna samen zwemmen en cocktails maken. Ja samen is gewoon echt leuker!!!!

 

 

Thanx moatie dat we dit weer samen hebben beleefd!

Samen Crien.jpg

 

Corina Nieuwenhuis.

Samen

genederneutraal 3

Het is alweer even geleden dat ik een column schreef. Nieuwe baan is leuk, maar ik kom tijd te kort en ben door alle nieuwe indrukken kats moe aan het eind van de dag, tel daar een enorme stapel nog te lezen boeken bij op en een inspiratieloos hoofd, en er komt weinig van een column. But we are back! Er is dus heel wat gebeurd in de privé sfeer…. nou ja eigenlijk maar een ding en dat is dus die nieuwe baan, en die is tof! Want wat leer ik veel en wat mag ik mooie dingen maken. Maar het heeft wel een hele impact, want lezen op het werk gaat niet meer, en daarna vaak te moe als ik na het werk eerst de blogitems heb gedaan. Maar hé ik klaag niet en soms blijf ik gewoon lekker op tegen beter weten in om toch m’n leesmoment te pakken.

In de wereld daarentegen gebeurt er echt heel veel. En ik verbaas me over vele ontwikkelingen die we samen ondergaan in dit kleine kikkerlandje. Ik hou van samen dat weten jullie wel, en ik vind dat we allemaal samen fijn en gelukkig met elkaar op die ruim veertigduizend vierkante kilometer moeten kunnen leven (en lezen ). En daar gaat dan de schoen een beetje wringen hè? Want niet iedereen denkt zo…. raar maar waar…

Zo zag ik tientallen discussies over het fenomeen “genderneutraal” waarbij ik me 100% verbaasde…. En ja, ik heb er een mening over en nee die ga ik niet volledig uit de doeken doen. Wat ik wel kwijt wil is dit, je doet heel veel moeite om van man naar vrouw te gaan of andersom…. en sommige voelen zich zowel man als vrouw…. . en dat is prima. Maar waarom moet daar dan weer een apart hokje voor komen? Zo blijf je deze mensen in de spotlights zetten, en blijf je ze “apart” houden van de rest. Maar oké als dat is wat je als politiek wil? (ik begrijp toch al niks van Rutte en consorten dus alla) Maar als “genderneutraal” persoon wil je dat dan weer niet toch? Je wilt toch juist “gewoon” samen in onze maatschappij? Dus waarom zoek je dan toch zelf de publiciteit ook op? Dan zit je naar mijn mening wel prima in dat hokje… Maar dan nog denk ik ook… We leven toch samen? Laat dus iedereen in zijn/haar/genderneutrale waarde en ga niet als een bezetene jouw mening blèren onder het mom van vrijheid van meningsuiting.

genderneutraal 5

 

Dat geldt net zo goed en nog steeds voor de discussies over terreur, vluchtelingen, familiedrama’s etc etc etc…. we leven samen op deze vierkante kilometers, en ook de rest van de wereld hoort tegenwoordig een beetje bij ons…(dat dat door de politiek een beetje door onze strot gedouwd is laten we maar even terzijde) dus leef ook SAMEN. Gooi geen bom, in real life of digitaal op je medemens….. of ie nu wat dan ook is.

En hou gewoon soms eens verstandig je mond en scheld van binnen, zodat je geen onschuldige mensen pijn doet….. want echt, soms is samen je mond houden het verstandigste om te doen…. geef die (in jouw ogen) idioterie geen platform en het leven wordt voor ons allemaal samen wat leuker. (denk/hoop ik)

genderneutraal 4

 

Samen……

mama

Negen jaar geleden, op 4 mei 2008, overleed mijn moeder. Ze had geen “betere” dag uit kunnen kiezen, want hoe kun je deze datum ooit vergeten? In de maanden en weken voor haar dood ben ik veel bij haar en mijn vader geweest. Gepraat, gelachen en gehuild. Ik schreef in die tijd wel eens een gedichtje en ook onderstaande is uit de tijd net voor haar overlijden. Ze heeft hem nog gelezen en op haar begrafenis heb ik hem “voorgedragen.” (denk niet dat veel mensen mij verstaan hebben die dag)

Voor mij en mijn moeder was dit gedichtje een waarheid en misschien nu wel voor andere mensen. Ik wil hem dan ook graag met jullie delen.

Al zo vaak afscheid van elkaar genomen
Elkaar net zo vaak opnieuw begroet
De tijd is nog niet gekomen
Maar toch het gevoel dat afscheid nemen moet
In mijn hoofd alles afgesloten
Voor de buitenwereld alles op de rit
Maar in mijn hart zit nog besloten
Het verdriet wat in elk afscheid zit

 

Al zo vaak afscheid van elkaar genomen
Elkaar net zo vaak opnieuw begroet
De tijd is nog niet gekomen
Maar toch het gevoel dat afscheid nemen moet

Elke dag bang het moment te missen
Toch ook blij dat het nog wordt uitgesteld
Naar het echte moment is het alleen maar gissen
Tot die tijd is het elke begroeting die telt

Al zo vaak afscheid van elkaar genomen
Elkaar net zo vaak opnieuw begroet
De tijd is nog niet gekomen
Maar toch het gevoel dat afscheid nemen moet

 Proost mam!

Samen feest vieren

samen feesten

Afgelopen week was ik op een verjaardag van een vriendin. Ze was 50 geworden en dat moest gevierd worden natuurlijk. Het was een zaterdagavond en ik was vrij, dus hup met de man eerst even langs de Kazerie voor een mooi mandje en toen richting het feest”varken”.

Gelijk al gezellig en toen het groepje van “ons” eenmaal ook gearriveerd was kwam daar de onvermijdelijke onderverdeling…..mannen daar, vrouwen daar… en daar sta je dan..

Als enige vrouw zonder kinderen!

Je raadt vast al hoe het ging “Mijn kind dit, mijn kind dat en ik”…….. opeens is het “Goh wat zeg je weinig!” “Ja nou ja, ik heb geen kinderen dus geen idee hoe dat werkt, maar ik hoor wel eens van vrie…” Oooow nou blablablabla kind dit, kind dat…..

luieres

Uiteindelijk ben ik bij de mannen gaan staan voor een biertje en wat stom geklets. En dan is het ook niet goed. Mijn man kijkt me aan van: Hoezo sta je hier. Ja schat, hoezo niet? We zijn samen op een feestje en ik kan nu eenmaal beter kletsen over bier, voetbal en Formule 1 dan over luieruitslag, bedplassen en driftaanvallen van een peuter in een supermarkt.

Na een paar drankjes zijn we maar samen naar huis gegaan en heb ik me nog dagen zitten verbazen dat er blijkbaar nog steeds moeders zijn die onderling over echt niks anders kunnen praten dan hun ow zo geweldige kroost.

Ach ja dat hebben hun dan weer samen gemeen 😛

Samen met jou en toch weer niet

Samen!

whitout-you

Ik heb het vaker gezegd, ik hou van samen. Samen lezen, leven, gek doen, wijn drinken en soms zelfs samen serieus doen. Maar samen praten over haar waar ik niet samen mee kan zijn is lastig. Ja ik plaats soms wat over haar en dat ik haar mis, dat ik zoveel liever samen met haar was. Ik zou er alles voor over hebben en toch ook weer niks. Want was ik nu samen met haar, dan was ik hoogstwaarschijnlijk niet samen met mijn lieve Rob. Was ik niet samen met Rob dan was ik ook niet samen met mijn lieve surrogaat kids en tja zo kan ik doorgaan. Maar was ik dan wel samen met de papa van haar? We waren zo jong…. was dat goed gegaan? En had ik het samen met haar alleen gered? Had ik dan nu gestaan waar ik ben? Ik mis haar elke dag, wil elke dag dat ik nog even met haar samen kan zijn. Maar dat gaat niet. Gelukkig ben ik in mijn hart altijd met haar samen!

liefde

Samen Kerst vieren

kerst crien 3.jpg

 

Het is bijna zover…. de feestdagen en die vier je natuurlijk samen! Toch? Ik wel in ieder geval. Sowieso met mijn man natuurlijk, maar da paps wordt niet vergeten en ook de kids en de schoonfamilie worden “ingepland” want als je het niet samen viert dan is het toch geen feest?

Ik hou sowieso van samen… de groep en het blog en de vele items hebben niet voor niks dat woord 9 van de 10 keer in de titel.

Maar toen zat ik pas na het werk even aan de bar met een glaasje wijn (jaja alweer) en sprak een “kroegvriendin” (tja hoe noem je dat als je het altijd gezellig hebt samen in ’t café maar elkaar verder eigenlijk niet ziet?) En wat bleek? Ze had geen plannen met Kerst? Familie heeft ze niet en al haar vriendinnen hadden belangrijke afspraken… ‘Dus Corrie ik ga maar vragen of ik kan werken want voor de derde keer alleen thuis is toch ook niks?’

Mijn hart brak en ook mijn man keek me gelijk aan van: ‘Dit kan toch niet?’ Ook hij is van het samen (behalve als het op lezen aankomt dan)  dus we hebben haar gevraagd mee te gaan op eerste Kerstdag als we gaan uit eten met da paps. Want je laat toch iemand niet alleen zitten???

kerst-crien-2

Wat is er toch gebeurd met de saamhorigheid? Het zorgen voor je vrienden? Het wat leuks doen voor een ander?

Ik weet ’t niet, maar wij gaan SAMEN een hele fijne kerst tegemoet.