Jac las: De erfenis van Fontanelli – Andreas Eschbach **

DeerfenisvanFontanelli

Over het boek:

Een eenvoudige pizzakoerier in New York erft onverwacht een vermogen dat een verre voorvader, een Florentijnse koopman, hem in de 15e eeuw heeft nagelaten. Een vermogen dat in 500 jaar door samengestelde rente tot een biljoen dollar is uitgegroeid. Maar bij de erfenis hoort een raadselachtige profetie: de erfgenaam, voorspelt het testament, zal de mensheid haar verloren toekomst teruggeven…

Conclusie:

De erfenis van Fontanelli is een grote tegenvaller. Nochtans is het thema uitdagend: hoe verbeter ik de wereld met 1 biljoen dollar ( duizend maal 1 miljard dollar) op zak.

De bezwaren op een rijtje:

–      Het oneindig aantal herhalingen over de effecten van rente op rente ( samengestelde intrest) en de bedreigingen over het einde van de mensheid. Andreas Eschbach is als een overijverige schoolmeester die zijn leerlingen keer op keer overhoort over de lesstof die ze al lang begrepen hebben.

–      Een dweil van een hoofdpersoon die zelfs de blut- und bodentheorie als onderdeel van de nationaalsocialistische ideologie pas laat aan de kant schuift.

–      De schrijfstijl: een rapport. En u weet hoe het gaat met rapporten. De conclusie is belangrijk, de rest wordt nauwelijks gelezen. Het grootste bezwaar zijn de bouquetreeksachtige opmerkingen, de onnozele schrijfstijl, de papieren hoofdfiguren, het gebrek aan inlevingsvermogen en enige diepte in de persoonlijkheden. Eschbach heeft ongetwijfeld veel research gepleegd, maar door het gebrek aan emotie en empathie, blijft het een saaie lege huls in een veel te lange thriller.

–      Het boek is veel te omvangrijk. Er kunnen minimaal 250 bladzijden de papiervernietiger in.

–      Het verhaal is een houtjes-touwtjes geheel van feitjes en weetjes, en erg tijdgebonden door de vele nieuwsitems uit de jaren negentig van de vorige eeuw.  Bepaalde verhaallijnen verdwijnen als sneeuw voor de zon en worden niet afgewerkt. Het einde is bizar zwak in de trant van “Toen kwam Toontje van Schijndel met zijn fluit en die blies het hele verhaaltje uit”.

De waardering is vooral afhankelijk van het leesplezier. Dat was bij bepaalde stukken in het boek best aanwezig, maar te gering in aantal en tijdsduur om van een geslaagd boek te spreken.

Twee sterren.

Jac Claasen.

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s