Samenlezenisleuker Leesclub: Omdat ik je mis van Jacqueline Coppens – Triple recensie van Yvonne, Danny en Renée!

LeesclubOmdatikjemis

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Jacqueline Coppens

Uitgever: Ellessy Crime

Pagina’s: 399

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: juni 2019

Over de auteur:

Jacqueline Coppens (1955), behoorde met haar thrillerdebuut Evenwicht tot de drie kanshebbers voor de Coffee Company Book Award. Ze ontving nominaties en prijzen voor haar korte thrillerverhalen en publiceerde in diverse bundels. Voor de Boekenkrant en Hebban.nl recenseert ze thrillers, is columnist/schrijver bij Diabc en heeft een eigen tekstbureau.

( http://www.jacquelinecoppens.nl )

Achterflap:

Vier jaar nadat Vera spoorloos uit de achtertuin van haar ouders verdwijnt, raakt er opnieuw een meisje vermist. Tegelijkertijd wordt een ander ontvoerd meisje teruggevonden. Esmee, de moeder van Vera, is ervan overtuigd dat er een verband bestaat tussen de verdwijningen. Ten einde raad wendt ze zich tot een dubieuze onderzoeksjournalist, die meer over de vermissing van Vera en de andere meisjes lijkt te weten. Is hij te vertrouwen? En kan hij, zoals hij beweert, Vera naar huis terugbrengen?

Meningen:

Renée:

Omdat ik je mis van Jacqueline P.F. Coppens gaat over een gezin waarvan de 4-jarige dochter op een dag ineens verdwijnt uit de tuin. Haar moeder Esmee heeft daar na 4 jaar nog steeds het meeste last van. Haar andere kind, een zoon is nu een puber, soms een grote steun, maar soms ook een echte puber met andere dingen aan zijn hoofd. En haar man, die ziet ze vaker niet dan wel.

Yvonne:

Esmee is de moeder van Vera die vier jaar geleden verdween uit de achtertuin. Er verdwijnt nog een meisje en er wordt een meisje teruggevonden. Esmee denkt dat de drie vermissingen verband houden met elkaar. Online ontmoet ze iemand die zegt dat hij journalist is, en hij zegt dat Vera nog leeft en dat hij er voor kan zorgen dat Vera weer terug komt.

Danny:

Direct al bij het zien van de cover bekruipt je een echt thrillergevoel, zo’n verlaten schommel in zwart wit…. Na het lezen van de achterflap was mijn belangstelling echt gewekt en Jacqueline stelt niet teleur!

Renée:

Gelukkig heeft Esmee een goede vriendin waar ze veel mee kan delen. En ook op internet kan ze haar verhaal kwijt. Tot iemand reageert die meer schijnt te weten over Vera’s verdwijning, een journalist. Als er dan ook nog een meisje wordt teruggevonden en ook nog een ander meisje verdwijnt, wordt de verdwijningszaak geopend en leeft Esmee nog meer tussen hoop en vrees.

Yvonne:

Ik heb het boek met heel veel plezier gelezen, het verhaal leest heel makkelijk weg. Er zijn 2 tijdlijnen, het duurde even voordat ik door had wat het verleden met het heden te maken had. Ik had heel erg te doen met Esmee. Haar dochter vermist, haar huwelijk is slecht. Haar man is niet zo heel sympathiek in mijn ogen. Het verhaal pakte me en ik wilde heel snel weten hoe het af zou lopen. Zou Vera nog in leven zijn? Het verhaal kon alle kanten op en had een verrassend eind.

Danny:

Het boek is geschreven in een stijl die je de spanning door het hele boek doet voelen. Ook de omgeving waar het verhaal op dat moment speelt en de personages zie je zo voor je. Het verhaal bevat verschillende tijdlijnen die natuurlijk samen moeten komen op een bepaald moment, en al gauw ging ik zelf puzzelen en speuren over wie, wat, waar, wanneer, hoe en waarom. Maar de uiteindelijke afloop van dit boek voorziet helemaal niemand!

Renée:

De schrijfstijl van Jacqueline is lekker om te lezen, bijna filmisch, en ik bleef maar bladzijdes omslaan om maar meer te weten te komen. En zeker naarmate ik aan het eind van het boek kwam, nestelde ik me in m’n stoel om ongestoord het boek uit te lezen. Het einde ging ook iets te snel voor mijn gevoel, maar dat ligt meer aan mij, ik vind het altijd jammer wanneer zo’n mooi boek uit is. Vier en halve sterren geef ik.

Yvonne:

Ik vind dit boek een aanrader voor iemand die van thrillers houdt. Van de eerste tot de laatste bladzijde hield het boek me in de greep. Het boek is een toppertje voor mij, ik geef het boek 5 sterren.

Danny:

Ik beveel dit boek bij iedere thrillerlezer aan en waardeer het met 4 sterren om de levendige schrijfstijl, de spanning en de originele plot.

Renée Verhees, Yvonne Borel-van Den Toren en Danny von Hout.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

De auteur en Uitgeverij Ellessy volgen? Dat kan hier:

Facebookpagina Jacqueline Coppens

Facebookpagina Uitgeverij Ellessy

Karin las: Vertrouw mij – Jessica Vallance ****1/2

VertrouwMij

Met dank aan Uitgeverij De Fontein voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Jessica Vallance

Uitgever: De Fontein

Oorspronkelijke titel: Trust Her

Vertaling: Anne-Marie Vervelde

Aantal pagina’s: 336

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum:  juli 2019

Over de auteur:

Jessica Vallance woont en werkt in Bournemouth. Ze heeft gewerkt als scenarioschrijver en freelancejournalist. Vertrouw mij is haar debuut.

( www.uitgeverijdefontein.nl )

Achterflap:

Vertrouw mij (Trust Her) van Jessica Vallance is een thriller voor de fans van Clare Mackintosh, B.A. Paris en Ruth Ware.

Charlotte is een pleaser, ze schept er groot genoegen in mensen te helpen. Dus wanneer ze in een steeg een bewusteloze man aantreft, beschouwt ze dat als haar finest hour en regelt ze dat hij in het ziekenhuis terechtkomt. De ouders van de man zijn dankbaar dat ze zich over hem ontfermd heeft, maar zijn zus Rebecca is een heel ander verhaal. Rebecca mag Charlotte niet en bovendien vertrouwt ze haar niet. Maar ook Rebecca heeft zo haar geheimen. Naarmate de tijd verstrijkt groeit het wantrouwen tussen de twee vrouwen. Wie gaat het verst om haar geheimen verborgen te houden? En tot welke prijs?

Mening:

Ben je fan van psychologische thrillers? Pak dan zonder twijfel dit boek op want hier worden personages neergezet waar je U tegen zegt.

Vallance trapt met een geweldig proloog af. De schrijfstijl is een lust voor het oog en het is een knap staaltje werk hoe dit verhaal gebracht en neergezet wordt. Het begint vanuit Charlotte en haar (zelf) analyse maakt direct al indruk. Haar denkwijze is eigenlijk best logisch? Prachtig hoe je direct al aan het twijfelen wordt gezet hoe goed of fout iets of iemand is. Het kan alle kanten nog op rollen.

Rollen we door naar Rebecca want ook vanuit haar perspectief wordt er licht op de zaken gegooid. Maar wordt de duisternis hier dan mee opgelost? De opbouw in deze wordt met fijnheid en geslepenheid uitgevoerd. Zowel Charlotte als Rebecca intrigeren tot en met en spelen een uitermate bijzondere rol. Er komt steeds meer achtergrond boven water en dat mengt zich met het verhaal dat van onderhoudend naar lettersvreten gaat.

En dan komt daar dan echt het element thriller de hoek om zeilen. Moord, nog meer moord? Allemachtig wat komt hier allemaal boven stille waters en uit diepe gronden dan! De spanning wordt echt even om te snijden; dit is eng, ziek, heel meeslepend en heel voelbaar. Wat een steengoede uitwerking van een subliem plot, wat leidt tot een wervelend einde. Hoeiii, het kon ook eigenlijk niet heel anders hè?

Conclusie:

Wat een voortreffelijk debuut. Op alle fronten een 9/10 oftewel vier en halve sterren voor Vertrouw mij.

Karin Meinen.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Riejanne schrijft: Verdriet verrijkt…

Vanochtend kreeg ik een berichtje van iemand die me vertelde dat haar moeder morgen naar het hospice gaat voor haar laatste fase. Tegelijkertijd vertelde ze me hoe ze merkte dat de mensen uit haar omgeving afstand van haar namen en of ik dat herkende. Onmiddellijk dwaalden mijn gedachten af en moest bekennen dat ik het helaas herkende.

Met het overlijden van mijn moeder (18 jaar geleden) liet een van mijn beste vriendinnen vier maanden niets van zich horen, terwijl ze twee straten van me afwoonde. Ze vond het te moeilijk hoorde ik achteraf van haar. Iets wat een grote kloof in onze vriendschap heeft veroorzaakt, want als er iets was, was er altijd die ene gedachte: toen was je er ook niet. Goddank was zij de enige en bleek ik verder gouden vrienden te hebben.

Rietje 2019 1

Ik vind het jammer dat mensen het nog steeds moeilijk vinden om met dit soort dingen om te gaan en vooral dat ze het niet uitspreken. Zeg gewoon dat je het heel moeilijk vindt en niet weet wat je moet zeggen, dan is het ijs al gebroken en kun je het gesprek aan gaan. Juist als iemand in je omgeving ongeneeslijk ziek is wil je de steun van de mensen om je heen ervaren.

Wat is er mis met gewoon vragen in welk stadium iemand zit? Vragen of iemand er vrede mee heeft en wat het met hen doet? Waarom is het voor velen nog steeds zo moeilijk om hier mee om te gaan? Ik heb het wel eens aan mensen gevraagd en kreeg als antwoord: ik wil je niet verdrietig maken. Daar gaat het dus mis. Iemand die in zo’n situatie zit is al verdrietig! Maar kennelijk wordt dat verdriet pas echt erkend als iemand huilt en daar zijn velen juist zo bang voor, dus is de makkelijkste weg  om iemand uit de weg te gaan. Niet beseffend wat voor kraters dat in vriendschappen slaat.

Rietje 2019 3

Degene die mij vanochtend het berichtje stuurde vertelde dat ze hierdoor keihard was en contacten heel makkelijk afstoot nu en ook dat is iets wat ik herken. Juist in zo’n kwetsbare periode waarin je iedereen om je heen heel hard nodig hebt is het ook zo makkelijk om de mensen die er niet voor je te zijn af te schrijven. Gelukkig heb ik inmiddels geleerd dat dat laatste niet altijd nodig is, dat ik gewoon door kan gaan met die mensen maar wel op een ander level. Accepteren dat de vriendschap niet is zoals jij dacht en op die grond verder gaan, waardoor het contact wat oppervlakkiger wordt. Wat ik tijdens het ziekbed van mijn zus overigens ook heel bijzonder vond was de categorie mensen die er precies het tegenover gestelde mee omgingen. De mensen die zeiden dat ze graag met mij op bezoek wilden bij mijn zus, want ze kenden haar immers. Ik moest dan diep nadenken waar ze haar van kenden en herinnerde me dan dat ze mijn zus wel eens gezien hadden samen met mij. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik deze categorie destijds niet begreep en nu nog steeds niet. Hoezo wil je naar iemands sterfbed als je diegene een keer vluchtig hebt gezien? Hoezo zeg je dat je dan iemand kent? Ik durf rustig te zeggen dat ik sommige mensen al jaren om me heen heb en ze nog steeds niet ken 😉

Bizar om te zien wat er allemaal kan veranderen als je geconfronteerd wordt met een zieke in je omgeving. ‘T is niet alleen het onder ogen zien dat je iemand gaat verliezen, maar ook ervaren dat het contact met de mensen om je heen anders wordt.

Gelukkig ken ik de andere kant ook. De mensen die niet bang zijn om het gesprek aan te gaan, waardoor ik mijn meest kwetsbare kant durfde te laten zien en we elkaar ook daarin vonden. Iets wat onze vriendschap alleen maar sterker gemaakt heeft en juist dat stukje gun ik iedereen om me heen. Juist door het gesprek aan te gaan kom je dichter bij elkaar. Barst iemand in tranen uit? Sla een arm om ze heen en deel dat verdriet, daar help je de mensen mee.

Laten we er met ons allen voor waken dat mensen vriendschappen verliezen, omdat ze zich niet gesteund voelen in de periode waarin ze dat het hardste nodig hebben. Gewoon door uit te spreken dat je het moeilijk vindt, niet weet wat je moet zeggen, juist dan vind je elkaar. In het durven erkennen dat je niet weet hoe je er mee om moet gaan ligt meer begrip en openheid dan je hoofd afdraaien. Juist het erkennen van het niet weten maakt dat je dichter bij de ander komt. Zullen we daar gewoon met z’n allen mee beginnen? Vandaag nog?

Rietje 2019 2

Gewoon omdat ik een ieder gun dat vriendschappen verdiept worden en nog intenser kunnen worden. Dat is voor mij de winst die ik uit mijn verdriet gehaald heb. Het verdriet dat me ooit lam legde, maar wat me ook zo ontzettend veel mooie dingen heeft opgeleverd….

Riejanne Zwiers.