Quattro recensie De experimenten – Marion Pauw

DeExperimentenMarionPauw

Auteur: Marion Pauw

Uitgever: Lebowski

Aantal pagina’s: 256

Genre: Roman

Verschijningsdatum: januari 2019

Over de auteur:

Marion Pauw (1973) is schrijfster en scenariste. Ze schreef onder andere de bestsellers Daglicht, Zondaarskind en Hemelen. Voor Daglicht ontving Pauw de Gouden Strop en de IJslandse prijs voor beste vertaalde thriller. Eerder verscheen bij Lebowski Publishers Hotel Hartzeer, met Susan Smit. Met De Experimenten sloeg Pauw een nieuwe weg in. Ze verwerkte een waargebeurd verhaal over hoe een oorlogstrauma doorwerkt na de oorlog tot een roman.

( http://www.lebowskipublishers.nl )

Achterflap:

Vijftig jaar lang hebben ze elkaar niet gezien of gesproken. Maar nu is Alma ziek en dit weekend is er niemand anders om voor haar te zorgen dan haar stiefdochter Charlie. Zodra ze terug is in het huis van haar jeugd weet Charlie weer waarom ze het al die jaren geleden voorgoed heeft verlaten. Maar dan begint Alma te vertellen: over hoeveel mensen er in een kolenwagon passen; de eeuwige honger; over de experimenten in Blok 10 van Auschwitz. Kan een gruwelijke getuigenis een levenslange verwijdering overbruggen?

Mening:

Sandra:

Ik vond de cover heel mooi en ook de achterflap sprak mij direct aan. Bovendien vind ik de schrijfstijl van Marion Pauw altijd prettig. Het boek heeft 3 verhaallijnen. Het heden van stiefmoeder Alma en stiefdochter Charlène (Charlie), de jeugd van Charlie en de jeugd van Alma. Het verhaal op zich is knap geschreven. Je begrijpt hoe het komt waarom Alma Charlie in haar jeugd op een bepaalde manier behandeld heeft. En ook is het logisch hoe de reactie van Charlie daarop geweest is. Alle lijntjes komen samen en alles klopt.

Riejanne:

Vanaf de eerste zinnen had dit verhaal me in zijn greep. Op een aangrijpende manier worden de verschillende verhaallijnen verteld. De jeugd van Charlie, die ik echt als beklemmend ervoer, maar ook de jeugd van Alma (stiefmoeder van Charlie) die gewoon voelbaar was.

Corina:

Pauw neemt je mee via drie verschillende periodes door het leven van Alma en Charlie (Charlène), door de mooie schrijfstijl en de duidelijke verschillen in de periodes raak je nergens de weg kwijt qua tijdlijn.

Karin:

Drie verhaallijnen, hoe mooi is dat, en wat wordt dit verhaal ge-wel-dig gebracht. Dit boek zit zó vol gevoel; het spatert je op verschillende manieren vanuit die lijnen recht je gemoed binnen. Alma en Charlène oftewel Charlie. Je volgt ze op de voet in het heden, in het verleden waarin Alma de nieuwe moeder wordt van Charlie en dan het stuk dat alles verklaart waarom Alma is wie ze is. Het gedeelte waarin de titel ook helemaal duidelijk wordt. De heftigste lijn voor mij, de ervaringen van Alma in Auschwitz en manman wat komt dit binnen.

Sandra:

Maar, op één of andere manier was dit toch niet mijn boek. Het is een heftig onderwerp, maar Pauw wist mij niet te raken. Ik had niks met beide personages. Zowel Alma als Charlie vond ik te oppervlakkig en misschien dat ik daardoor het verhaal ook te weinig diepgang vond hebben.

Riejanne:

Tussendoor het heden waarin ook Sofia (dochter van Charlie) een therapeutische rol speelt. In eerste instantie zag ik daar de meerwaarde niet van in, maar naarmate het verhaal vorderde vond ik het passend. Pauw laat zien wat voor verstrekkende gevolgen gebeurtenissen in je leven kunnen hebben. Hoe het de keuzes in je verdere leven bepaalt, maar ook hoeveel onbegrip er is als je dat soort dingen niet uitspreekt.

Corina:

Beide personages raken me diep alleen niet in alle drie de periodes. Waar ik zo vreselijk veel kippenvel krijg bij het verleden van Alma, maar ook van de periode waarin ze die nieuwe moeder wordt van Charlène komt dat zelfde gevoel niet binnen in de periode waarin ze elkaar weer zien na al die jaren. Dochter Sofia doet bij mij alleen maar irritatie opwekken en ik begrijp niet zo goed de toegevoegde waarde.

Karin:

Waar dat verleden afschuwelijk en ontzettend indrukwekkend is, zit je met je gevoel in de andere twee lijnen op een heel ander level. De wijze waarop Alma haar taak als moeder op zich neemt is mooi versus vreselijk. Want wat dit met de kleine Charlène doet is hartverscheurend. Het onbegrip wat het kind mee moet maken ook raakt me diep. Het is allemaal zo dubbel. Want kan dit verleden als achtergrond ‘goedmaken’ wat je aanricht voor de toekomst?

Die toekomst maak je dan als lezer geheel mee in het heden; waar Alma en Charlie elkaar na tientallen jaren weer treffen, waar de gevoelens weer alle kanten als in een droogtrommel ronddraaien. Hoe ga je langs een weg van verdriet, woede, frustratie, vrede en rust vinden? Kan dat überhaupt om zo’n geheel tot acceptatie te kunnen omtoveren? Pauw sleurt je mee, zet je met je neus bovenop en in dit verhaal en weet zowaar ook nog ergernis in de vorm van dochter Sofia te brengen. Nondeju, ja je weet waar ze het uit alle goede bedoeling  vandaan haalt, maar mien God wat irritant ook.

Sandra:

Er is ook nog een kleine rol voor de dochter van Charlie, Sofia, dit vond ik niet van toegevoegde waarde voor het verhaal. Vooral niet omdat het bijna komisch was hoe zij als therapeut neergezet werd en totaal niet serieus werd genomen door Charlie. Bovendien vond ik het einde een beetje jammer. Dat had van mij wel wat meer uitgewerkt mogen worden. Ik vond het een beetje afgeraffeld.

Riejanne:

Prachtig hoe de verschillende verhaallijnen 1 geheel worden en dan dat einde…..Het einde bezorgde me kippenvel en gaf stof tot nadenken. Het boek heeft mij erg geraakt en bleef nog dagenlang door mijn hoofd spoken.

Corina:

An sich vind ik het mooi dat Charlie alsnog haar Alma gaat helpen ondanks alles, maar de manier waarop zij reageert pakt me op de één of andere manier niet, Ik voel het niet door de pagina’s heen terwijl ik dat in de andere twee verhaallijnen wel heb. Ondanks dat raakt het boek me wel door het gevolg wat Alma haar verleden heeft op haar opvoeding op Charlène. Dat heeft Pauw mooi en integer beschreven.

Karin:

Aan alles komt een eind, en zo ook aan deze parel van een verhaal waarin de gebeurtenissen en personages je niet los weten te laten. Wanneer het doek valt is het nog wel even nadenken. Is het dat stukje nog even een keertje lezen. Om tot de conclusie te komen; wat een fantastische afronding zo.

Conclusie:

Sandra Remmig:

Twee en halve sterren.

Riejanne Zwiers:

Vijf sterren.

Corina Nieuwenhuis:

Overall drie en halve sterren.

Karin Meinen:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 4.5

Psychologie: 5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor De experimenten.

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s