Jac las: Uitgebroed-Pat Craenbroek****1/2

UItgebroed

Pat Craenbroek – Uitgebroed

 Over het boek:

‘Ik ben vaak banger voor de levenden dan voor de doden’

Lilith van Winckel heeft haar medicijnenstudie niet afgemaakt, maar komt toch goed terecht als assistente bij lijkschouwingen. In haar privéleven heeft zij het slechter getroffen. Op het oog een modelhuwelijk met een modelman en modelkinderen, achter de voordeur barst het mentale en fysieke geweld los. Liefde? Daar is geen sprake van. In elk opzicht. Jim is gewoon een ploert van een vent. En haar kinderen haten haar.

Het boek opent met een paar verhaallijnen, die later feilloos in elkaar vallen. De proloog, over een vrouw die groupie wenst te worden van een gevangene. En we maken kennis met inspecteur Karin Zachée, die de moord onderzoekt in een stinkende garage waarbij het slachtoffer met een brandblusser tot moes is geslagen. De drie vriendinnen van vroeger, Lilith, Charlotte en Nina,  die op de koude Noordzee op een ijskoude boot het eens worden en tot een akkoord komen.

In een paar bladzijden zet de auteur de toon. Zij doet dat in een kalme, ingehouden, rustige schrijfstijl. Het scenario is geraffineerd. De plot is uiterst precies en met veel gevoel voor details uitgewerkt. Het boek is volstrekt helder en transparant, ondanks de wisselingen in tijdlijn van de zomer van 2015 tot het najaar van 2017. Het camerawerk is prima verzorgd. Behoorlijk snel wisselende shots van de persoon in beeld. Het is altijd duidelijk wie aan het woord is en wiens gedachtespinsels gespuid worden.

Het enige wat in negatieve zin opvalt is het (te) lieve, naïeve en bedeesde taalgebruik in situaties waarin normaliter met krachttermen gesmeten wordt. Het had best wat harder, ruwer en rauwer mogen zijn op bepaalde momenten. Het doet niets af aan de kwaliteit van het verhaal.

Pat Craenbroek heeft uitermate dankbaar gebruik gemaakt van haar baan als gerechtsarts. Dit levert uitermate boeiende beschouwingen op. Zoals over de leeftijden van degenen die op de snijtafels terecht komen, maar ook de mooie discussie tussen vrouwen en mannen over de vrouwelijkheid of mannelijkheid van de dood. Dit soort zijlijntjes geven het boek een duidelijke meerwaarde.

Opvallend is het vermogen van de schrijfster om zeer empathisch te werk te gaan. Er gebeurt nogal wat in dit boek. En waar nodig wordt een deken van invoelende beschrijvingen over de personen in kwestie heen gelegd zonder dat dit leidt tot sentimentele drama’s. Verraad, moord en wraak zijn de ingrediënten van het boek volgens de flaptekst. Het is  veel meer geworden dan dat. De schrijfster heeft het zich heel moeilijk gemaakt naar het einde toe, maar is er in geslaagd een volkomen logisch slot te creëren. Met als toetje een geweldige epiloog.

Een handleiding, genaamd ‘How to murder your husband for dummies’ zou de ondertitel kunnen luiden voor dit zinderende debuut. Het zou ook zo maar een fantastisch scenario voor een hele goede serie op Netflix kunnen zijn.

Chapeau.

9/10 oftewel 4,5 sterren.

Jac Claasen.

Corina las: Kinderen van de rivier-Lisa Wingate*****

Kinderen van de Rivier.jpg

Auteur: Lisa Wingate

Oorspronkelijke titel: Before We Were Yours

Vertaling: Ambo|Anthos, Corien Metaal

Uitgever: Ambo|Anthos

Aantal pagina’s: 415

Genre: Roman

Verschijningsdatum: januari 2018

Over de auteur:

Lisa Wingate is journalist en auteur. Ze schreef meerdere romans en werd genomineerd voor diverse prijzen. Kinderen van de rivier werd in 2017 bekroond met de Goodreads Choice Award voor beste historische fictie.

( www.amboanthos.nl )

Achterflap:

Memphis 1939. De twaalfjarige Rill Foss leidt met haar broertje en zusjes een zorgeloos leven in een woonark op de Mississippi. Maar wanneer Rill door omstandigheden de verantwoordelijkheid over het gezin krijgt, slaat het noodlot toe. De kinderen worden uit huis weggehaald en meegenomen naar een weeshuis. Daar zijn ze overgeleverd aan een wrede directrice en dreigt Rill haar broer en zussen kwijt te raken. Ze moet alles op alles zetten om dit te voorkomen.

South Carolina, heden. De rijke Avery Stafford leidt een bevoorrecht leven, maar een toevallige ontmoeting dwingt haar haar familiegeschiedenis onder de loep te nemen; er blijkt meer verzwegen te zijn dan ze ooit had kunnen vermoeden.

Kinderen van de rivier gaat over familiebanden en de verregaande gevolgen van geheimen. Deze aangrijpende roman is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van weeshuisdirecteur Georgia Tann, die kinderen uit arme gezinnen ontvoerde en verkocht aan rijke families.

Mening:

De achterflap belooft het al, kippenvel. En vanaf de proloog is dat een feit! Auw die komt wel binnen. Lisa heeft me gelijk te pakken, en de emoties die ik voel vanaf de proloog blijven het hele boek door bij me, weliswaar alleen in het verhaal wat speelt in 1939. De verhaallijn in het heden is zeker mooi en je wilt weten hoe dat verweven gaat worden met het verleden, maar het roept niet dezelfde emotie op bij mij. Avery wekt zelfs in het begin een soort van irritatie op. Dit verandert gaandeweg haar verhaal wel, en komt er toch sympathie voor in de plaats.

De schrijfstijl is wonderschoon en beeldend, en de gebeurtenissen van Rill en haar familie laten je hart inkrimpen. Wat een verschrikking. Wat een onmenselijke mensen die deze praktijken uitvoerden en/of lieten gebeuren. Het egoïsme, het goed praten van, het omvangrijke van deze kinderhandel, ik zit met verbazing en een bonzend hart van boosheid te lezen. Als ik over mijn eerste antipathie voor Avery heen ben en haar beter en beter leer kennen, wil ik haar alleen nog maar helpen met haar zoektocht. Haar verlangen om de puzzelstukjes die ze mondjesmaat aangereikt krijgt bij elkaar te laten passen maken het verhaal tot een feestje om te lezen.

Als langzaam het verband zichtbaar wordt van wat het verleden met het heden van doen heeft en andersom, geeft Lisa je de bevestiging die je het hele boek door al voelde, wat een enerzijds verschrikkelijk en anderzijds prachtig verhaal. Een verhaal dat zeker verteld moest worden! Geromantiseerd? Ja natuurlijk, maar dat doet geen afbreuk aan de triestheid van het verleden en het mooie van wat sommige mensen voor elkaar over hebben. Toen en nu.

Vijf stralende sterren.

Corina Nieuwenhuis.

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Heimweenaarbloed

Over Heimwee naar bloed :

Een stadje in het noorden van Italië wordt opgeschrikt door een aantal moorden. De lijken van de slachtoffers zijn gruwelijk toegetakeld en de moordenaar laat telkens een mysterieuze, in bloed geschreven boodschap achter: ViVe.

Twee journalisten, Marco Besana, een oude rot, en de jonge, onhandige Ilaria Piatti, besluiten de moorden te onderzoeken. Ilaria is ervan overtuigd dat de moordenaar een copycat is die zich laat inspireren door Vincenzo Verzeni, de eerste Italiaanse seriemoordenaar. Verzeni, bijgenaamd ‘de vampier van Bergamo’, werd in de negentiende eeuw veroordeeld voor de moord op twee vrouwen en de aanranding van zes andere, waarbij hij hen beet en hun bloed dronk.

Wat hebben deze nieuwe moorden echter te maken met een seriemoordenaar die al een eeuw dood is? De twee journalisten bijten zich vast in de zaak, maar worden van alle kanten tegengewerkt. Zullen zij in staat zijn om deze zaak op te lossen voor er opnieuw een slachtoffer valt?

Myrtle (16) leest:

Opheteindegaanzeallebeidood

Over Op het einde gaan ze allebei dood :

Een intrigerende roman over de laatste dag van twee Amerikaanse jongens. Een New York Times-bestseller voor young adults.

Iets na middernacht krijgt Mateo een telefoontje. Het is Death-Cast, de organisatie die mensen inlicht dat ze binnen 24 uur zullen sterven. Ook Rufus wordt gebeld. De twee kennen elkaar niet, maar sluiten vriendschap tijdens hun End Day. Ze beslissen samen nog een laatste avontuur te beleven, een onvergetelijke dag die hun beider levens voor altijd zal veranderen. Maar maak je geen illusies: op het einde gaan ze allebei dood.

Jac leest:

De konning van Amerika.jpg

Over De koning van Amerika :

R.J. Ellory schreef met De koning van Amerika  ( Kings of America ) op het snijvlak van spanning en roman. Laat je meevoeren naar het Amerika van eind jaren ’30.Van de rauwe straten van New York tot de glitter and glamour van Hollywood.

1937. De Ierse bokser Danny heeft een misdaad met fatale afloop op zijn geweten en neemt de boot naar Amerika. Hij ontmoet broer en zus Mariani, eveneens immigranten die in de hoop op een beter leven naar New York zijn vertrokken. Alle drie jagen ze hun dromen na, via de sloppenwijken van New York tot de glamour van Hollywood. Een weg die niet zonder gevaar is. Ze gaan voor elkaar door het vuur, maar hebben geheimen… zelfs voor elkaar.

Karin leest:

Heimweenaarbloed

Over Heimwee naar bloed :

Een stadje in het noorden van Italië wordt opgeschrikt door een aantal moorden. De lijken van de slachtoffers zijn gruwelijk toegetakeld en de moordenaar laat telkens een mysterieuze, in bloed geschreven boodschap achter: ViVe.

Twee journalisten, Marco Besana, een oude rot, en de jonge, onhandige Ilaria Piatti, besluiten de moorden te onderzoeken. Ilaria is ervan overtuigd dat de moordenaar een copycat is die zich laat inspireren door Vincenzo Verzeni, de eerste Italiaanse seriemoordenaar. Verzeni, bijgenaamd ‘de vampier van Bergamo’, werd in de negentiende eeuw veroordeeld voor de moord op twee vrouwen en de aanranding van zes andere, waarbij hij hen beet en hun bloed dronk.

Wat hebben deze nieuwe moorden echter te maken met een seriemoordenaar die al een eeuw dood is? De twee journalisten bijten zich vast in de zaak, maar worden van alle kanten tegengewerkt. Zullen zij in staat zijn om deze zaak op te lossen voor er opnieuw een slachtoffer valt?

Blogtour: Reflectie van J. Sharpe!

Reflectie

Joehoe we doen weer eens mee aan een blogtour en wát voor één! Onze Karin is toch wel een beetje boel fan van J. Sharpe dus die was al aan het stuiteren voor het boek ook maar gedrukt was! Weten waarom? Lees wat eerdere recensies over de boeken van deze auteur via deze links:

Karin las: Eden-J.Sharpe****

Blogtour-Karin las: Syndroom-J. Sharpe****1/2

Ook lazen wij samen zijn duo-boek met Melissa Skaye en die recensie vind je onder deze link:

Duorecensie Karin & Corina: Meedogenloos-Sharpe & Skaye****1/2

Maar nu is daar dus Reflectie. Onze Karin is al begonnen en is gelijk weer enthousiast! Weer zó anders, maar weer zó goed schreef ze al in de Facebookgroep dus dat belooft wat!! 17 september mag ze haar mening gaan delen en daarna mogen wij nog een spervuur aan vragen afvuren op deze top auteur ennnnnn 😛 Hou ons in de gaten want er volgt iets heul gaafs!

Over Reflectie :

Het idee was simpel: we zouden een filmpje maken voor ons YouTube-kanaal. Ik zou levend begraven worden. We zouden alles filmen en zo spectaculaire content maken voor onze kijkers.

Jezus, het is allemaal zo misgegaan. Nu zitten we vast. Om onverklaarbare redenen is de zeespiegel met bijna zeventienhonderd meter gestegen. Op vier andere bergtoppen na, staat verdomme heel het eiland – misschien zelfs wel de rest van de wereld – onder water!
We hebben hier vrijwel niets. Er is geen eten, drinken of stroom en we kunnen geen contact maken met de buitenwereld.

Er gebeuren hier afgrijselijke dingen, met name in het hotel. En ik heb het gevoel dat het niet zal stoppen voordat we allemaal de waarheid onder ogen hebben gezien. Iets speelt met ons en zorgt ervoor dat we langzaam gek worden. We worden in de gaten gehouden, ik weet het zeker.

De mysterieuze thrillers van J. Sharpe ademen de sfeer en suspense uit van de boeken van Stephen King en Peter Straub. Zijn werk wordt vertaald naar het Engels, Spaans, Portugees, Italiaans en Duits en is meerdere keren genomineerd voor verschillende prijzen.

Corina las: De stalker in de nacht-Robert Bryndza****1/2

De stalker in de nacht

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Robert Bryndza

Serie: Erika Foster deel twee

Uitgever: Meulenhoff Boekerij

Oorspronkelijke titel: The night stalker

Vertaler: Willeke Lempens

Aantal pagina’s: 384

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 12 juni 2018

Over de auteur: 

Robert Bryndza werd in Groot-Brittannië geboren, en woont tegenwoordig in Slowakije. Hij is acteur en schrijver.

( Bron: www.boekerij.nl )

De achterflap:

Als de moordenaar je in het vizier heeft ben je al zo goed als dood

Het zijn stuk voor stuk alleenstaande mannen. Allemaal met een teruggetrokken en een weinig opmerkelijk leven. Ze zijn ook allemaal dood.

Midden in een broeierig hete zomernacht wordt inspecteur Erika Foster opgeroepen. Een dokter is thuis in zijn bed -gevonden, gestikt. Zijn polsen zijn vastgemaakt en zijn ogen puilen uit door de doorschijnende plastic zak die strak om zijn hoofd is gebonden. Een paar dagen later wordt een tweede slachtoffer gevonden, in exact dezelfde omstandigheden. Wat linkt de slachtoffers aan elkaar en aan hun moordenaar? Waarom is er zo weinig bekend over hun verleden? Als Erika en haar team de zaak onderzoeken, stuiten ze op een zeer -berekenende dader, die zijn prooi al lang van tevoren stalkt – en dan op het juiste moment toeslaat.

Mening:

Erika Foster is terug en hoe! Vanaf de eerste regel is het thuiskomen met deze eigenzinnige rechercheur. Bryndza hanteert net als in Het meisje in het ijs  een vlotte pen en door middel van korte hoofdstukken ga je als en trein door het verhaal.

Origineel vond ik de chat berichten tussendoor die je hersens aan het werk zetten. Van de ene persoon weet je wie het is, maar toch ook weer niet en de gesprekken zijn bijzonder confronterend. En wat heeft die andere persoon er allemaal mee te maken?

De slachtoffers lijken random gekozen, je blijft redelijk lang in vertwijfeling en als daar dan het antwoord komt vind ik dat echt mooi gedaan. Bryndza weet je te overrompelen met een kleine twist hier en een andere twist daar. Hij laat je Erika en de side-kicks weer wat beter kennen en je sluit ze nog wat meer in je hart.

De uiteindelijke dader wordt al redelijk ver voor het einde duidelijk voor mij als lezer, maar de zoektocht van Erika en haar team en de iets wat voorspelbare machtsstrijd tussen haar en haar baas en andere rechercheurs laten je je toch afvragen hoe Bryndza dat geloofwaardig aan elkaar gaat breien. Maar geloof me dat is meer dan prima gelukt.

Conclusie:

Een ijzersterk tweede deel met Erika Foster in de hoofdrol. Vlot, meeslepend en met de nodige wtf-momentjes op het juiste moment. Robert Bryndza weet mij als lezer weer te verrassen. Minpuntje? Waar ik in deel één omver werd geblazen door het spectaculaire einde was dit deze keer iets minder. Maar uit kijken naar de volgende doe ik voor 100%

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 4.5

Originaliteit: 5

Psychologie: 4.5

Vier en halve sterren voor De stalker in de nacht.

Corina Nieuwenhuis.

Jac las: De ring van Möbius – Franck Thilliez****

De Ring

In eerste instantie draait het in dit boek om twee verhaallijnen.

Vic Marchal, beginnend inspecteur, wordt op een grote zaak gezet. Annabelle Leroy,  een luxe hoer, wordt op een gruwelijke manier vermoord. Vic heeft het moeilijk. Hij wordt gepest door zijn collega’s, zijn bang aangelegde vrouw is in verwachting en vindt het maar niets in Parijs, en bovendien zit er geen schot in de oplossing van de moord. Hij vindt wel een ingang: Juliette Poncelet, actrice en pornosterretje in de SM scene is lesbisch en heeft een kunsthand. Zij heeft iets met Annabelle Leroy die blijkt te vallen op invaliden.

Stéphane Kismet is maker van maskers en decors voor horrorfilms. Hij wordt  achtervolgd door morbide dromen. Die dromen blijken op een gegeven moment voorspellende waarde te hebben. Hij kan de verschrikkelijke toekomst niet veranderen. Lijkt het. Hij zit gevangen in een grote lus, de ring van Möbius. Vic en Stéphane vinden elkaar na verloop van tijd, en gaan de strijd aan met de ring van Möbius. Het begin van een complex avontuur.

Conclusie:

In het boek is sprake van  een groot aantal moorden, waarbij met extreem zwaar geweld mensen om het leven worden gebracht. Thilliez heeft zich bepaald niet ingehouden met bloed en wat er zoal meer uit een lichaam naar buiten komt rollen als het mes er in wordt gezet. Het vinden van de moordenaar wordt bemoeilijkt door de voorspellende dromen. Het dilemma is het volgende : het verhinderen van gebeurtenissen uit de dromen leidt tot de realisatie van de werkelijkheid.

Thilliez heeft wel deus ex machina nodig om er uit te komen. In het algemeen duidt dat op een gebrek aan geloofwaardigheid. Toch is dat in dit verhaal niet het geval. De thriller is boeiend van het begin tot het einde.  Veel spanning en morbide scènes, echter van horror is geen sprake. De multiversum problematiek is op een bepaald moment wel een dissonant.

Tot slot. Er is een zeer opvallende overeenkomst op één echt essentieel onderdeel in dit boek met de twee jaar eerder gepubliceerde Millennium-triologie. Geen spoilers op deze plaats, de lezer mag dit zelf uitzoeken.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Karin las: Mij zie je niet-Loes den Hollander****

Mijziejeniet

Met dank aan De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Loes den Hollander

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 265

Genre: Psychologische Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: juli 2018

Over de auteur:

Loes den Hollander is een echte thrillerkoningin. Ze schreef meer dan twintig thrillers en is al tien jaar een bestsellerauteur. Van haar boeken zijn meer dan 1 miljoen exemplaren verkocht.

( http://www.crimecompagnie.nl )

Achterflap:

Ik weet hoe de hel eruitziet

Ik ben de moeder van een kind dat werd dood gepest.

Ik weet sinds die dag hoe de hel eruitziet en ik heb besloten om een paar mensen dezelfde ervaring te gunnen.

Mening:

Op de cover staat Psychologische thriller en daar is dan ook geen woord aan gelogen. Mij zie je niet blinkt uit in het neerzetten van de personages en het karakter ‘Ik’ laat me vanaf de eerste letter niet meer los. Wat een geweldig en beladen intro en naast de vraag wie ze is word je heen en weer geslingerd in wat ze met je weet te doen. Zó bedorven en toch ook sympathie op te weten wekken. Ze intrigeert tot en met, spreekt je af en toe letterlijk toe waardoor ze me ook op de lachspieren weet te werken. Al met al is het één van de leukste engerds die ik onlangs in een boek tegenkwam. Want eng, dat is ze.

Jeantine staat ook als een huis en als personage heb ik daar dan juist weer minder gevoel bij. Ik heb begrip maar denk tevens, daar mankeert ook zeker wel wat aan. De ‘normaalste’ weet eigenlijk het minst indruk te maken. Zo bizar en juist ook tof wanneer een boek dat met je doet. Het is bijzonder hoe het thema moederschap van totaal verschillende kanten belicht wordt. Met als overeenkomst dat ellende en verdriet bij dit gegeven op heel verschillende wijze de boventoon voeren. Het is maar net wat je er mee doet en geloof me, er wordt me een partij veel mee gedaan en dan uiteraard op zo’n wijze die je de tenen regelmatig laat opkrullen.

Mij zie je niet staat in die zin dan ook niet strak van directe spanning, dit zit door middel van zware onderwerpen en gevoelens onderhuids ingevreten. Wanneer dan het doek valt, volgt daar ook het gruwelijke einde. Dat je vervolgens met gruwelijk dan helemaal vrede hebt, hoe gaaf is dat dan weer?

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 3

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 4

Vier sterren voor Mij zie je niet.

Karin Meinen.

Jac las: Heimwee naar bloed-Dario Correnti*****

Heimweenaarbloed

Dario Correnti – Heimwee naar bloed.

Over de schrijver:

Dario Correnti is een pseudoniem waarachter twee auteurs schuilgaan, zoals de flaptekst mededeelt. Twee journalisten naar alle waarschijnlijkheid, gezien de vele verhalen en achtergronden over het krantenbedrijf. Ik vermoed een man en een vrouw. Ik heb de indruk dat de auteurs hier en daar wraak nemen op oud-collega’s. Zoals bijvoorbeeld de hoofdredacteur Cannistrà die wordt getypeerd als een oververhitte, oversekste  Danny DeVito.

Over het boek:

Marco Besana is geen chagrijnige misdaadjournalist, hij drinkt weliswaar en heeft problemen met de andere sekse, met name met zijn voormalige echtgenote, maar wat hem het meeste dwars zit is dat in het veranderende medialandschap geen plaats meer voor hem is. Die wordt ingenomen door zelfbenoemde deskundigen, die goed bekeken, de zaak bij elkaar jatten en de hijgerigheid  aanwakkeren. De 20 jarige stagiaire Ilaria Piatti, bijgenaamd Piattola, tuthola, zo noemen ze haar op de redactie, heeft een flink rugzakje. Daarnaast is ze klunzig, onhandig, zij verstopt haar magere lichaam in paarse Hello Kitty laarsjes en een joggingbroek of legging, met op het hoofd een door oma gebreide muts met oorflappen en pom. Zij wil graag onzichtbaar zijn.

In Bottanuco, Bergamo, Italië, worden een paar afschuwelijke moorden gepleegd. De modus operandi vertoont opmerkelijke overeenkomsten met de moorden op Giovanna Motta en Elisabetta Pagnoncelli gepleegd in 1870 en 1871. De dader daarvan was Vincenzo Verzeni. De dader anno nu ondertekent met ViVe. Het is duidelijk: er is een copycat actief. Het monster van Bottanuco wordt hij genoemd, de seriemoordenaar. Marco, als misdaadjournalist, en Ilaria, het hoogst eigenaardige duo,wordt door de krant op de moord gezet. In een streek, waar discretie het hoogste gebod is, wordt het moeilijk zoeken.

Conclusie:

De auteur heeft een uitstekende thriller geschreven waarin vele elementen aan bod komen. Hij laat de onderzoekers in vele doodlopende straten terecht komen. Echter er is steeds wel een opening die leidt naar een volgende stap in het onderzoek. Op het plot is hier en daar best wat op aan te merken. Maar een kniesoor die zich daar druk om maakt. De karakters van de vermoeide journalist en zijn  frisse, jonge, onhandige stagiaire, en het door de auteur gecreëerde enorme leeftijdsverschil zorgen voor mooie tegenstellingen en worden goed uitgebuit.

Het is een geanimeerde thriller met veel humor. Gevat, geestig en af en toe hilarisch, met een lichte ironische ondertoon. De ontwikkelingen gaan alle kanten op. Ondanks de veelheid aan gruwelijke gebeurtenissen straalt het boek een zekere optimistische, positieve en levendige sfeer uit. Zeker in de eerste helft van het boek. Het tweede deel van het boek is wat serieuzer, minder frivool. Er komt wat meer mist opzetten, letterlijk en figuurlijk. Het wordt donkerder. Het barst van de mooie kleine interessante koppen en karakters. Zoveel dat het wel de freakshow uit Sayricon leek.

Verrukkelijke, korte bondige beschrijvingen van bijv. de inrichting van een huis, of de Aula Scarpa, de anatomiezaal in de universiteit van Pavia. Vol met prachtige ter zake doende opmerkingen die een scherp oog voor details verraden. Kort en bondig zoals ik het graag zie. En altijd en overal uitstekend gedocumenteerd. De couleur locale komt terug in de vele Italiaanse gerechten die de revue passeren en beschrijvingen van toestanden met vakbonden en ander ongerief in Italië. Zoals het verdwijnen van de elegantie: zelfs het dumpen van een lijk onder een bordje ‘Verboden vuil te storten‘ is eerder regel dan uitzondering. Maar ook over de teloorgang van de journalistiek oude stijl. En, misschien wel het mooiste van het boek, Ilaria ontwaakt. ‘Coming of age’ is te ver gezocht, maar het gaat wel die kant op.

Een intrigerende, scherp geschreven thriller, met korte hoofdstukjes en vele, vele uitstekende dialogen. Uitermate boeiend  door de vele zijlijntjes over o.a. de historie van de criminologie en – hoe actueel – DNA onderzoek en vele,vele andere bijverhaaltjes. Een thriller met een hoge amusementswaarde. Ik heb het boek met ontzettend veel plezier gelezen.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

Karin las: Het nadeel van eerlijkheid-Marco Termes****

Hetnadeelvaneerlijkheid

Met dank aan Klapwijk & Keijsers Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marco Termes

Uitgever: Klapwijk & Keijsers

Aantal pagina’s: 255

Genre: Roman

Verschijningsdatum: juni 2018

 

Over de auteur:

Marco Termes (1957) is schrijver, dichter en kunstenaar. Zijn werk is vaak maatschappij-kritisch en kent altijd een diepe persoonlijke onderlaag. Hij publiceerde meerdere romans en dichtbundels.

( www.klapwijkenkeijsers.nl )

Achterflap:

​Tijdens een geheime Interpol-operatie verdwijnt Bruno Richard Donner achter Turkse tralies. Niemand die hem zoekt. Een aardbeving geeft hem zijn vrijheid terug. Hij gaat naar Parijs, op zoek naar de waarheid achter zijn verdwijning. Het onderzoek is de meest ingrijpende zaak ooit voor de inspecteur. De waarheid is bitter als gal als blijkt dat zijn familie een duistere rol speelt.

Mening:

Het nadeel van eerlijkheid gaat spectaculair van start. Termes weet me ook met zijn schrijfstijl meteen in te pakken. Dit is tot the point, hard, en ik zit er direct in. Prachtig geformuleerde zinnen, prima dialogen en een verhaal an sich dat intrigeert en spannend is. Ik lees en lees en denk alleen maar wow dit is gaaf zeg.

Verschillende lagen en lijnen zorgen ervoor dat je je kop erbij houdt en de personages worden fantastisch neergezet. Bruno, wat een originele wereldkerel met al zijn gebreken, die ik dan eigenlijk niet als gebreken zie. Het middenstuk is onderhoudend en Termes neemt op fijne wijze de tijd dit gevarieerde geheel uit te lijnen en op te bouwen. Dit gaat gepaard met een hele aparte en pakkende sfeer en het maakt je als lezer steeds nieuwsgierig waar dit naar toe zal gaan, je komt steeds dat  stukje verder. Tot dan uiteindelijk in een vlammend einde alles duidelijk wordt.

Wat een geweldig plot en wat een goed boek!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Leesplezier: 4.5

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Plot: 4.5

Vier stralende sterren voor Het nadeel van eerlijkheid.

Karin Meinen.

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

De Rekruut 2.jpg

Over De rekruut :

Voormalig geheim agent Evan Smoak helpt als de ‘Nowhere Man’ iedereen die zich tot niemand anders meer kan wenden. Maar nu is degene die zijn hulp inroept een oude bekende: Jack Johns, de man die hem als kind uit een weeshuis wegplukte en opvoedde alsof hij zijn eigen zoon was. De man die Evan opleidde in het Orphan-project, een officieel niet-bestaand trainingsprogramma van geheim agenten.

In het diepste geheim is een team van huurmoordenaars bezig iedereen die bij het Orphan-project betrokken was uit de weg te ruimen. Ze zitten Jack op de hielen en Evan krijgt van zijn vroegere leermeester nog één allerlaatste opdracht: zoek en bescherm mijn laatste rekruut voor het Orphan-project. Hierdoor komt Evan recht tegenover een oud-collega van hem te staan, Charles Van Sciver, die vastberaden is alle Orphans te doden. Boven aan die lijst staat… Orphan X.

Myrtle (16) leest:

Opheteindegaanzeallebeidood

Over Op het einde gaan ze allebei dood :

Een intrigerende roman over de laatste dag van twee Amerikaanse jongens. Een New York Times-bestseller voor young adults.

Iets na middernacht krijgt Mateo een telefoontje. Het is Death-Cast, de organisatie die mensen inlicht dat ze binnen 24 uur zullen sterven. Ook Rufus wordt gebeld. De twee kennen elkaar niet, maar sluiten vriendschap tijdens hun End Day. Ze beslissen samen nog een laatste avontuur te beleven, een onvergetelijke dag die hun beider levens voor altijd zal veranderen. Maar maak je geen illusies: op het einde gaan ze allebei dood.

Jac leest:

Deomgekeerdeman

Over De omgekeerde man :

In de Provençaalse Alpen wordt de boerenbevolking in het natuurpark Mercantour geterroriseerd door een wolf die het op schapen heeft voorzien. Het beest krijgt al snel reuzenproporties, en dan is het nog maar een kleine stap naar een weerwolf. Als schapenboerin Suzanne door de wolf wordt gedood, kan de sensatiepers niet meer beteugeld worden. Commissaris Adamsbergs aandacht wordt door de voorvallen getrokken omdat ze hem doen terugdenken aan zijn geboortestreek, de Pyreneeën. En vooral omdat hij in een van de televisieverslagen zijn ex-geliefde Camille herkent. Zij is in het gebied met haar Canadese vriend, die er de wolvenpopulatie bestudeert. Als er meer ?moorden? volgen, roept Camille de hulp in van Adamsberg, de enige politieman die gek genoeg is om het weerwolfverhaal niet meteen als massahysterie af te doen.

Karin leest:

Met dank aan De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Mijziejeniet

Over Mij zie je niet :

Ik weet hoe de hel eruitziet.

Ik ben een nabestaande.

Ik ben de moeder van een kind dat werd dood gepest.

Ik weet sinds die dag hoe de hel eruitziet en ik heb besloten om een paar mensen dezelfde ervaring te gunnen…