Karin las: De grens voorbij-Bastiaan Mellink**

Degrensvoorbij

Met dank aan Bastiaan Mellink voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Bastiaan Mellink

Uitgever: Palmslag

Aantal pagina’s: 148

Genre: Roman

Verschijningsdatum: mei 2018

Over de auteur:

Bastiaan Mellink (1982) groeide op in Overijssel en studeerde Creatieve Therapie in Utrecht. Hij werkt al jaren in de gezondheids- en verslavingszorg, tegenwoordig bij een beschermde woonvorm waar hij mensen met complexe problematiek begeleidt. De laatste jaren heeft hij cursussen gevolgd aan de Vrije Universiteit om zijn schrijven naar een hoger niveau te tillen. Met passie schrijft hij over alles wat hem bezighoudt en inspireert. De grens voorbij is zijn debuutroman.

( www.palmslag.nl )

Achterflap:

Adolescenten Lambert en Bagrat zijn al jaren bevriend. Door bij een stomme weddenschap van een brug te springen is Lambert deels verlamd geraakt, maar Bagrat heeft zijn vriend nooit in de steek gelaten. Zelf streed Bagrat jarenlang vruchteloos voor een vaste verblijfsvergunning. Nu hij te horen heeft gekregen dat hij definitief wordt uitgezet naar Georgië, is Bagrat vastbesloten de politiek eens flink wakker te schudden.

Samen met Lambert bedenkt hij een plan om aandacht voor zijn situatie te trekken. Om de slagingskans te vergroten, besluiten ze er een derde persoon bij te betrekken. Mikolaj deinst nergens voor terug en sleept Bagrat steeds verder mee. Naarmate De Grote Dag nadert, komt de vriendschap onder enorme druk te staan en dreigt het plan gigantisch uit de hand te lopen.

Mening:

Een debuut, ik hou er zo van en sla zeer benieuwd dit boek open. De schrijfstijl is voor mij direct een struikelblok. Het is bijna opdreunend, voorlezend, het loopt niet vloeiend en ik vind het niet lekker lezen. Deze wijze van brengen en wat er gebracht wordt kan mijn interesse niet wekken en dit blijft het hele boek zo. Het gaat af en toe even zo ook van de hak op de tak dat ik even denk: wat lees ik nu eigenlijk. Wat is “Samen Sterk”? Dat wordt uiteindelijk wel duidelijk maar het haalt de vaart uit het lezen. De dialogen voelen vaak onnatuurlijk aan en de personages weten me regelmatig te irriteren. Er is er niet één die ik sympathiek vind, het lukt me niet me in te leven en de opeens soms groffe uitspraken staan dan voor mijn gevoel ook weer zo haaks op de wijze hoe de rest geschreven is. Ik mis daarnaast verdere uitdieping in dit verhaal en neem als bijvoorbeeld een in mijn ogen ontbrekende rol van de pleegouders van Bagrat. Waar zijn jullie? Ja, in Canada, ik weet het. Ondanks snelle, vlotte en ook spannende stukjes is ook het einde voor mij iets waar ik niet in mee kan gaan. In de afronding vind ik geen voldoening en dan is het zoals het is; niet elk boek kan je ding zijn en De grens voorbij is niet mijn boek.

Conclusie:

Schrijfstijl: 2

Originaliteit: 3

Leesplezier: 2

Plot: 2.5

Psychologie: 2

Twee sterren voor De grens voorbij.

Karin Meinen.

Jac las: Onrust-Jesper Stein****1/2

Onrust

Het verhaal:

De ontruiming van een jeugdhonk zet Kopenhagen in vuur en vlam en leidt tot grootscheepse, ongekende rellen in Nørrebro en Christianshavn. De rellen worden georganiseerd en geleid door de pikzwart geklede autonomen, een uiterst linkse groepering die vernietiging van de kapitalistische maatschappij als voornaamste doestelling heeft. Tijdens de rellen van de autonomen wordt in Kopenhagen iemand vermoord op het Assistens Kirkegård ( kerkhof). De implicaties van deze moord kunnen vergaand zijn als zou blijken dat het slachtoffer door politiegeweld om het leven is gekomen. De autonomen en de sensatiepers zouden vernietigend uithalen met als gevolg enorme reputatieschade en dalend vertrouwen van de burgers in de politie.

Axel Steen heeft dienst op de afdeling Moordzaken en wordt wild gewekt door zijn mobieltje, uit z’n natte droom – ‘de hemel bestond’ – met z’n ex Cecieli. Hij moet aan de bak. En dat valt niet mee. Het barst van de lamstralen bij de ME’ers die die nacht actief zijn geweest bij de bestrijding van de gewelddadigheden. Hij heeft privé problemen, variërend van slaapproblemen – zijn wegvallen als de slaap als ‘koelvloeistof zijn hersens binnen druppelt’ – tot de moeizame relatie met z’n ex Cecilie. Maar ook binnen de politie-organisatie is van alles aan de hand: concurrerende politie- en veiligheidsdiensten, bureaucratie en grootscheepse reorganisaties die meer ongelukken veroorzaken dan zaken oplossen.  Het lijkt Nederland wel. En dan is daar het feit dat hij moet samenwerken met die, altijd breed lachende, van veel tics voorziene irritante carrière jurist Jens Jessen, de nieuwe minnaar van zijn Cecilie. Daar komt bij dat Alex Steen  een eenling is, een regelwreker, die niet altijd de voorgeschreven protocollen en regeltjes volgt. Confrontaties en aanvaringen liggen voor de hand.

Conclusie:

 Komt dit alles u bekend voor? Dat kan kloppen. Alex Steen is een ijzersterke kloon van Harry Hole.

Onrust is een klassieke politiethriller met alle ingrediënten die het verhaal tot een (bijna) vijf sterren kwalificatie upgraden: spannend, een uitstekend plot en intelligent geschreven, met hier en daar zelfs poëtische formuleringen. Het eerste deel van een nieuwe reeks rond rechercheur Axel Steen.

Er zitten vele, goed geformuleerde, compacte zijlijntjes verweven in de grote verhaallijn flashbacks en herinneringen aan arrestaties, daders en slachtoffers uit het verleden, die het verhaal een duidelijke meerwaarde geven.

Jasper Stein is buitengewoon goed geïnformeerd of heeft zich goed gedocumenteerd. En die documentatie gebruikt de auteur. Zijn schrijfstijl verschilt in dat opzicht wezenlijk van Jo Nesbø. De uitdieping van het gehele proces van opsporing, tegenslagen, tegenwerking, is gedetailleerder beschreven dan Nesbø in de regel doet. Het einde van dit boek is onverdraaglijk. Zijn de liefde en de waarheid dan toch onverenigbaar?

4,5 sterren.

Jac Claasen.

Corina las: De dood heeft blauwe ogen – Karin Hazendonk**1/2

de dood heeft

Met dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Karin Hazendonk

Uitgever: LetterRijn

Aantal pagina’s: 320

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 30 juni 2018

Over de auteur:

Karin Hazendonk (1961), werd geboren in Utrecht. Als enig kind in het gezin groeide ze op in Waddinxveen. Het lezen werd haar met de paplepel ingegoten. Door het plezier in lezen, kwamen de verhalen al op jonge leeftijd in haar hoofd. Na haar opleiding kwam ze in het bedrijfsleven terecht. Ze trouwde jong (1982 op twintigjarige leeftijd) en werd moeder van een dochter (1983) en een tweeling (zoon en dochter 1987). Nadat Karin jarenlang thuis aan haar gezin werkte, keerde ze terug naar het bedrijfsleven, koos voor een carrière in finance en werkte bij verschillende bedrijven. De ommekeer kwam in 2013. Wegens reorganisatie van het bedrijf waar ze werkte, ging haar baan verloren.
Het gaf haar de mogelijkheid om iets te gaan doen met de verhalen die nooit uit haar hoofd waren verdwenen. Ze schreef een kinderboek en een boek voor de oudere jeugd. Daarna volgden twee thrillers en een aantal korte verhalen.

( Bron: www.letterrijn.nl )

De achterflap:

Jan van Dijk heeft een saaie baan en zit gevangen in zijn huwelijk met Martine waarin sleur en vastgeroeste gewoontes de boventoon voeren. De enige die kleur aan zijn bestaan geeft is zijn dochter Hannah. Als Hannah spoorloos verdwijnt, verandert zijn leven in een hel. De verdwijning van hun dochter maakt de scheurtjes in het huwelijk van Jan en Martine groter en zichtbaar voor de buitenwereld. Leugens die diep begraven liggen in het leven van Martine, komen langzaam maar zeker aan de oppervlakte.

De vermissing van Hannah van Dijk is de eerste zaak die Loes de Koning krijgt in haar hoedanigheid van familierechercheur. Ze worstelt met de minachting van haar directe chef, onzekerheid en haar persoonlijke betrokkenheid bij deze zaak. Als echter zwaar verminkte mannen worden gevonden, komt haar vechtlust terug en bijt ze zich vast in het onderzoek. Iemand is heel erg kwaad,en alle sporen leiden naar één persoon …

Mening:

Het begin is uitstekend en leest vlot weg, al erger ik me eigenlijk gelijk wel aan het gebruik van zinnen als “Je hebt je klauw er onder gezet” Ja ik weet dat dat een handtekening betekent en ja ik weet dat er in het echte leven door sommige mensen zo wordt gepraat. Maar ook dan irriteert het me, en ik vind het gewoon echt niet fijn lezen.

Hannah is een typische tiener die met een smoesje naar een verboden feestje gaat. En dan loopt alles uit de hand. Zowel voor Hannah in het verhaal als het verhaal zelf. Vanaf het moment dat Hannah gevonden wordt vliegt het verhaal compleet uit de bocht. De clichés vliegen je om de oren en op familierechercheur Loes na wordt niemand echt zo uitgewerkt dat ik er enige voeling mee krijg. Zelfs niet met slachtoffer Hannah. Martine is een irritant figuur met een cliché geheim en Jan komt voornamelijk over als een softie die van alles zegt maar als ’t puntje bij paaltje komt niets doet. De ontknoping c.q. plot is tof bedacht, maar gaat te snel en vooral de rol van Jan is daarin ongeloofwaardig.

Conclusie:

Het had een goede thriller kunnen zijn, want ik weet na Waanidee dat Hazendonk kan schrijven, maar door het (in mijn ogen) verkeerd gebruiken van bijv. de tijdsspanne en het gebruiken van net even teveel clichés is dit niet wat het had kunnen wezen.

Leesplezier: 2,5

Schrijfstijl: 3

Originaliteit: 2

Plot: 2,5

Psychologie: 2

Spanning: 2,5

Twee en halve ster.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: Het Project-Ilyo Hansen****

Hetproject

Met dank aan Ilyo Hansen voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Ilyo Hansen

Uitgever: Het Punt

Aantal pagina’s: 212

Genre: Thriller / NUR 330,332

Verschijningsdatum: augustus 2017

Over de auteur:

Ilyo Hansen (1966) studeerde af aan de kunstacademie en werkt al vijfentwintig jaar als filiaalmanager bij Choice juwelen in Sint-Niklaas. In haar verhalen vertelt ze vaak hoe een ogenschijnlijk eenvoudige ergernis of gebeurtenis kan leiden tot fatalistische handelingen met catastrofale afloop. Ze schreef eerder De Verlossing, het toneelwerk De Doof-potaffaire en het boek Pardon dat als gratis ebook werd gepubliceerd.

( Ilyo Hansen )

Achterflap:

Sarah Claus is achttien als haar moeder zich tegen de gevel van een visrestaurant te pletter rijdt. Een donderslag bij heldere hemel want het lesbische meisje heeft nooit gemerkt dat haar moeder ongelukkig was. Ze zoekt troost bij haar tante Ella en wanneer ze de suïcidale Kaat Remue leert kennen, wil ze haar kost wat kost redden. Ze hoopt hiermee de dood van haar moeder goed te maken. Maar Kaat wordt er niet gelukkiger op en Sarah ook niet. Tot 10 jaar later actrice Kim Rogiers haar hart verovert. De twee worden stapelverliefd maar Sarah is bang dat indien de affaire aan het licht komt, Kaat zichzelf iets zal aandoen. Ze zet een punt achter de relatie met Kim en denkt dat van haar twee vrouwen, Kim de sterkste is. Een inschattingsfout die Sarah niet in dank wordt afgenomen en waarvan ze de gevolgen zal moeten dragen…

Mening:

Het Project betekende mijn kennismaking met Ilyo Hansen en ik kan alvast wel verklappen dat ik genoten heb van dit boek. De eigen en originele schrijfstijl, doorspekt met Vlaams en een tik humor vond ik direct bijzonder leuk weglezen. Hansen verweeft kunst op een zalige wijze in dit psychologische verhaal en wat Boris Dittrich kan, kan Ilyo nog beter. Het homoseksueel zijn wordt op zo’n wijze gebracht dat het compleet natuurlijk aanvoelt allemaal en het gewoon zó geen ‘issue’ is. Tof staaltje werk.

De personages zelf zijn op sommigen na voldoende uitgewerkt, zijn voorzien van karakters die blijven intrigeren, èn waarvan een enkeling zich na heel veel shit zo heeft weten te ontwikkelen dat je hardop wil roepen: Chapeau! You go girl!

We hebben het over een thriller en uiteraard vallen er doden. De weg naar de antwoorden verloopt met spannende en snelle stukken, soms ook ietwat rommelig, maar het houdt hoe dan ook de aandacht vast. De tussentijdse gesprekken met de psycholoog geven het verhaal een fantastische boost, wie zijn dit?? Deze opbouw is geweldig en wanneer je dan bij de laatste bladzijde belandt, komt daar die laatste zin. Whaaaaa briljant!

Conclusie:

Ik rond af naar boven, vier sterren voor Het Project.

Karin Meinen.

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

vonk

Over Vonk :

In de balletwereld vormen de Nederlandse Mischa en de Russische Nikolaj een beroemd droompaar. Het auto-ongeluk waarbij hun dochtertje om het leven is gekomen, lijkt hen nog dichter bij elkaar te hebben gebracht. Maar dan breekt er brand uit in het huis waar ze tijdelijk wonen. Mischa en Nikolaj overleven het vuur, maar liggen beiden met zware verwondingen in het ziekenhuis. Als de politie de brand onderzoekt, is al snel duidelijk dat deze is aangestoken. Het geluk van het danspaar blijkt niet meer dan een zorgvuldig geconstrueerde leugen. Mischa beschuldigt Nikolaj ervan de brand te hebben gesticht. Op zijn beurt beweert Nikolaj dat Mischa hem wil vermoorden. Wie van de twee spreekt de waarheid? En wie liegt?

Myrtle ( 15) leest:

Met dank aan Uitgeverij Kluitman voor het recensie-exemplaar.

Voorlopers deel 2.jpg

Over Voorlopers 2 – De kracht van velen :

Om het nieuwe schooljaar op Precursor te kunnen volgen, moet Emma deelnemen aan de Cirkelceremonie, een ceremonie waar iedere bewoner van het dorp aan mee moet doen. Dit loopt echter anders dan verwacht. Drie bewoners vallen bewusteloos neer en wanneer zij weer wakker worden, zijn zij hun Voorlopersvaardigheden kwijt. Waar worden de verschijnselen – die zich razendsnel onder de bewoners verspreiden – door veroorzaakt? Zal het ze lukken om deze rampspoed te verslaan? Of verdwijnen de Voorlopers langzamerhand…

De kracht van velen is het spannende tweede deel van een vernieuwende, meeslepende YA-serie.

Jac leest:

Meisje zonder huid.jpg

Over Meisje zonder huid :

Meisje zonder huid van Mads Peder Nordbo is een Deense thriller die zich afspeelt op Groenland. Het leven van de Deense journalist Matthew Cave verliest alle glans wanneer zijn vriendin en ongeboren baby bij een auto-ongeluk omkomen. Hij besluit zijn oude leven achter zich te laten en naar Groenland te verhuizen. Daar raakt hij bij zijn nieuwe baan voor een plaatselijke krant betrokken bij een opzienbarende zaak: een recentelijk ontdekte mummy is verdwenen en er wordt een vermoorde politieagent vlak bij de vindplaats aangetroffen. Matthew komt op het spoor van vier identieke moorden, gepleegd in 1973, die weer in verband blijken te staan met de verdwijning van drie meisjes. Hij raakt ervan overtuigd dat meer mensen weet hebben van de zaak – de enige die hij lijkt te kunnen vertrouwen is een jonge Groenlandse vrouw die net is vrijgelaten uit de gevangenis….

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor het recensie-exemplaar:

Hanna Lindberg-Stockholm-Confidential@12.indd

Over Stockholm confidential :

Solveig Berg is een in diskrediet geraakte jonge journaliste, op zoek naar een sappig verhaal voor haar comeback. Dit verhaal hoopt ze te vinden in de Stockholmse modellenwereld en dan vooral bij Lennie Lee, een beruchte glamourfotograaf. Wanneer een van Lee’s lievelingetjes plotseling dood gevonden wordt in de rivier, realiseert Solveig zich dat ze een gevaarlijk spel speelt. Ze is terechtgekomen in een web van intriges, hebzucht, jaloezie en chantage waar niemand is wie hij lijkt. Maar komt ze er ook weer levend uit?

Myrtle (15) las: Hebzucht-Scott Bergstrom****

Hebzucht

Met dank aan Uitgeverij De Fontein voor het recensie-exemplaar.

Serie: The Cruelty deel 2

Oorspronkelijke titel: The Greed

Auteur: Scott Bergstrom

Vertaling: Marie-Louise van Dongen

Uitgever: De Fontein

Aantal pagina’s: 413

Genre: Young Adult, NUR 285/302

Verschijningsdatum: mei 2018

Over de auteur:

Scott Bergstrom woont in Denver (Amerika) met zijn vrouw en dochters. Voordat hij boeken schreef, maakte hij reclame voor van alles: van pizza’s tot politieke partijen. Hij wilde iets heel anders doen en stortte zich op het schrijven van boeken. Inmiddels is hij wereldberoemd met zijn spannende YoungAdultserie The Cruelty. Naast schrijven is Scott dol op reizen, fotograferen en het kijken van kattenvideo’s.

( Bron: http://www.uitgeverijdefontein.nl )

Cover:

De cover lijkt veel op die van het vorige boek die ik ook gelezen heb, Meedogenloos, alleen is deze groen met geel. Ik vind het net als die, een hele gave cover, die gelijk mijn aandacht trekt. Ik kan niet wachten om te beginnen.

Achterflap:

Gwen en haar vader zijn ondergedoken in Uruguay. Het leven is er zwaar: voortdurend over je schouder moeten kijken is killing. Wanneer haar vaders naam op een dodenlijst blijkt te staan, beseft Gwen dat afwachten geen optie meer is. Ze móet proberen hen beiden te redden en de tijd dringt. Met de hulp van haar vriend Terrance stort de vastberaden Gwen zich in de wereld van geld, spionage en verraad. Daar wachten nieuwe én oude vijanden. En dit keer laten ze haar niet ontsnappen.

Mijn mening:

Meedogenloos vond ik een geweldig boek, misschien zelfs wel een van mijn favorieten. Dus toen dit boek uitkwam begrijp je vast wel dat ik niet kon wachten om te beginnen met lezen. Het verhaal van Hebzucht is heel anders en ook wat ingewikkelder dan het eerste deel, soms kon ik het niet goed volgen, maar dan werd het later duidelijk. Toch was ik soms even in de war en dacht ik huh, heb ik iets gemist? Ik kan me daar niet aan ergeren als ik dan aan de schrijfstijl denk, echt waar, wat kan Scott goed dingen beschrijven. Als je dan eenmaal in het verhaal zit, dan ben jij zelf Gwen geworden en ben jij degene die moet vechten voor je leven. Ik blijf Gwen ook gewoon zó cool vinden, dat vond ik in het eerste boek al en dat vind ik nog steeds, de verandering waar Gwen doorheen gaat vanaf het begin van deel één tot en met het einde van deel twee, is niet normaal. De dingen die ze meemaakt, en waar ze zich dan gewoon elke keer weer doorheen slaat, ook al is het ècht niet makkelijk, vind ik echt badass.

Conclusie:

Vier sterren voor Hebzucht.

Myrtle Meinen.

Karin las: De witte kamer-Samantha Stroombergen***1/2

witte kamer

Met dank aan Uitgeverij Meulenhoff Boekerij voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Samantha Stroombergen

Uitgever: Boekerij

Aantal pagina’s: 365

Genre: Thriller / NUR 330

Verschijningsdatum: juni 2018

Over de auteur:

Samantha Stroombergen (1990) studeerde Nederlandsen journalistiek aan de Universiteit Leiden. Ze werkt als copywriter op de Digital-afdeling van de KLM. Daarnaast is ze recensent bij Hebban. De witte kamer is haar thrillerdebuut.

( www.boekerij.nl )

Achterflap:

In een park in Leiden doet een wandelaar een schokkende vondst: een uitgemergeld lichaam met het cijfer 5 in zijn buik gekerfd. Het slachtoffer was journalist bij een bekend opinietijdschrift, verdween enkele maanden daarvoor en liet een afscheidsbriefje achter. Rechercheur Léon Coeur is geschorst vanwege een schietincident en moet zich eigenlijk gedeisd houden, maar ziet deze moordzaak als zijn kans om te bewijzen dat zijn team niet zonder hem kan. Hij besluit de hulp in te roepen van zijn nichtje Hanna, die criminologie studeert.

Als blijkt dat de journalist is onderworpen aan een wrede Midden-Oosterse marteltechniek, opsluiting in een volledig witte kamer, vermoeden ze dat hij te veel wist over de recente terroristische aanslag in Amsterdam. Was hij een complot op het spoor? Was de werkelijke dader van de aanslag wel de vluchteling die samen met de bom tot ontploffing kwam? Stukje bij beetje komen Léon en Hanna dichter bij de angstaanjagende waarheid.

Mening:

Samantha trapt af met een pakkend proloog. Het is direct duidelijk dat er actuele thema’s aangehaald gaan worden;  “Allahu akbar!”, een aanslag it is. Nu is dit niet direct mijn favoriete thema om over te lezen, maar het wordt als rode draad prima verweven in dit gevarieerde verhaal, zoals zal blijken.

Vanaf nu gaat het verhaal verder met in de hoofdrollen Hanna en Léon. De onderlinge band is sterk en wordt op een mooie manier gebracht. Deze karakters worden prima uitgediept, achter een ieder van hun steekt een extra en ook indrukwekkend verhaal, en uiteraard houden zij zich bezig met een eigen onderzoek naar de gruwelijke dood van de journalist, Jeffrey Holt. Jeffrey…door middel van flashbacks word je zelf ook De witte kamer ingetrokken en mennnn dat is gruwel.

In een prettige en filmische schrijfstijl worden de meerdere en knap verzonnen lagen neergezet en er is daarnaast voldoende spanning met piekende gedeeltes. Richting einde ben ik iets minder onder de indruk. Waar de ene gebeurtenis aanvoelt als de voorspelbare inkopper, is het verrassende element naar mijn smaak dan net te vergezocht. Dit deed niks af aan het leesplezier verder en petje af. Wat een prima thrillerdebuut!

Conclusie:

Drie en halve sterren voor De witte kamer.

Karin Meinen.

Corina las: De laatste verhalenweefster – Marita Coppes****

De laatste verhalenweefster 2

Met dank aan Ambo|Anthos uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marita Coppes

Uitgever: Ambo|Anthos

Aantal pagina’s: 248

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 7 juni 2018

Over de auteur:

Marita Coppes (Cali, 1974) woonde als kind in Colombia en maakte later reizen naar Zuid-Amerika, waar ze van dichtbij meemaakte wat oliewinning in de jungle aanricht. Ze is coach en docent aan de Nationale Vertelschool en leert professionals verhalen vertellen.

( Bron: http://www.amboanthos.nl )

De achterflap:

De laatste verhalenweefster van Marita Coppes is een gelaagde familieroman met magisch-realistische elementen. Wiens verhaal leef je en is het lot niet simpelweg een zich herhalende familiegeschiedenis?

Kate Baker is advocaat bij T-Petrol, de oliemaatschappij in Guatemala waarvan haar vader directeur is. Als hij overlijdt ontdekt ze dat hij tijdens de burgeroorlog opdracht heeft gegeven een Maya-dorp uit te roeien om olieboringen op die plaats mogelijk te maken. Dat dorp, El Sede de Ixchel, heeft generaties lang vermaarde verhalenweefsters voortgebracht, en Kate’s geliefde nanny Calixta was een van hen. De druk om de rijke traditie van de verhalenweefsters voort te zetten komt bij Kate te liggen.

Mening:

Wat een heerlijke schrijfstijl en wat een mooi verhaal. Voor mij af en toe een beetje aan de zweverige kant, maar dat drukt de leespret niet. Kate is een ijzersterk neergezet personage, en je leeft met elke beslissing, confrontatie en gebeurtenis met haar mee.

De overige belangrijke personages komen ook goed naar voren en je leert iedereen voldoende kennen. Je ziet het land voor je, en al kan ik niets met het verschijnen van geesten en dergelijke, toch wordt het zo beschreven dat je het gelooft en het je raakt. Het heden en het verleden worden mooi en passend met elkaar in verband gebracht, en je wil niets anders dan weten hoe en wat. De onderlinge verhoudingen geven je tijdens het lezen een speciaal gevoel, en maken het verhaal een prachtig geheel.

Conclusie:

Coppes weet op een mooie manier een maatschappelijk probleem te verweven in een prachtig familieverhaal welke je tot het einde toe blijft intrigeren.

Vier sterren.

Corina Nieuwenhuis.