Jac las: Achterland – Arne Dahl *****

Achterland

Over het boek.

Achterland is het tweede deel van de serie rond Molly Blom en Sam Berger.

Het eerste deel Grensgebieden eindigde met een geweldige cliff hanger.

Achterland opent mysterieus: iemand schrijft een brief aan Désiré Rosenkvist, een brief waar je geen touw aan vast kunt knopen.

Rosenkvist is waarnemend commissaris bij de NOA  ( Nationale Operationele Afdeling) van de Zweedse politie.

Grensgebieden  eindigt op zondag 1 november. Hoofdstuk twee van Achterland begint op 12 november. Wat is er in hemelsnaam in die tussenliggende periode gebeurd? Berger, Sam Berger is terecht gekomen in een instelling gelegen in een volstrekt lege en spierwitte wereld.

Tegelijkertijd blijkt dat er jacht op hem wordt gemaakt door de Säpo (Säkerhetspolisen is de Zweedse nationale veiligheidsdienst). Waarom gaan Roy Grahn en Kent Döös , beiden agenten van de Säpo, zo meedogenloos achter hem aan?

Sam en Molly houden zich schuil in een plaats die het verst van de beschaving gelegen is, het toppunt van  ontoegankelijkheid. Zij zijn ingehuurd door Rosenkvist, die een freelance contract voor hen geregeld heeft. Waarvoor ingehuurd? Rosenkvist stuurt ze naar de schrijfster van de brief, Jessica Johnsson genaamd, een ziekelijke bemoeial en relschopster. Het begin van een geweldige thriller.

Conclusie:

Arne Dahl is een ervaren auteur. Hij weet een verhaallijn kundig op te zetten en af te ronden. In een steeds claustrofobischere wereld moeten Molly Blom en Sam Berger het niet alleen opnemen tegen een hoogwaardige moordenaar, zij zelf worden ook gezocht. Binnen de context van dit gegeven ontwikkeld Dahl een ingewikkeld plot  in een wereld waar geheime parallelle onderzoeken niet ongewoon zijn. Het verhaal krijgt tegen het einde een beklemmend karakter. Dat jaagt het leestempo op. Of je nu wilt of niet
In het begin van het verhaal had ik het gevoel om Grensgebieden nog maar eens keertje opnieuw te lezen. Dat is niet nodig. Al vrij snel komt Dahl met een overzichtje waarin vele zaken goed toegelicht en samengevat worden.

Arne Dahl schrijft puntig en scherpzinnig. Het verhaal, met name de dialogen en verhoren zijn niet standaard. Het gaat over vertrouwen, verraad en bedrog, die een Bermuda driehoek vormen waarin alles verdwijnt.
Achterland is een waardige opvolger van Grensgebieden. De contouren waar de serie op uit draait worden langzaam zichtbaar. Of wordt de lezer wederom op het verkeerde been gezet?

En, eerlijk gezegd, een klavertjevier, kan mij voortaan gestolen worden, evenals vrouwen met een zwoel pagekapsel. En dat laatste is te betreuren en het enige minpuntje aan dit boek.

Vijf sterren.

Jac Claasen

 

Lucette las: De laatste verhalenweefster-Marita Coppes

De laatste verhalenweefster 2

Het boek De laatste verhalenweefster vertelt het verhaal van Kate Baker. Zij is advocaat bij T-Petrol, de oliemaatschappij van haar vader. Als haar vader overlijdt, ontdekt zij dat T-Petrol en dus haar vader, opdracht heeft gegeven voor het wegvagen van een dorp en zijn inwoners, ten gunste van het bedrijf. In dit dorp woonde een generatie verhalenweefsters, waaronder het vroegere kindermeisje van Kate, Calixta. Via de familiebanden van Calixta komt Kate in contact met de laatste verhalenweefster en krijgt zij de kans deze traditie voort te zetten.

De cover van het boek is zeer toepasselijk en beeldt een geweven kleed uit, met de prachtige kleuren die daarbij horen en een afbeelding van een verhalenweefster. Wanneer je de eerste bladzijden opslaat, verschijnt er al snel een illustratie van een heupweefgetouw, welke een grote rol speelt in het boek. Zowel met de cover als met de illustratie zet de schrijfster meteen een sfeer neer die, zoals later blijkt, zeer goed bij het verhaal past.

Het verhaal heeft regelmatig magisch realistische momenten, maar ongepast zweverig wordt het niet. De schrijfster vertelt op een mooie, beeldende manier een heel bijzonder verhaal, waarin familiebanden zeer belangrijk zijn.

‘Na al die jaren van eenzaam overleven, zonder familie, zonder dorpsgenoten met wie ik ben groot geworden, is de geur van mijn zoon, die ik opsnuif als ik hem vasthoud, een medicijn.’

Tevens is het een erg spannend boek, je wilt weten hoe het afloopt, het leest als een thriller.

Centraal staat dat de verhalenweefsters stellen dat gebeurtenissen uit het verleden, invloed hebben op het heden. Maar ook en vooral dat wanneer dit slechte dingen zijn, je altijd ervoor kunt kiezen het tij ten goede (proberen) te keren, het patroon te doorbreken. Dit gegeven werd van dochter op dochter doorgegeven door de verhalenweefsters. Nu het doorgeven niet meer op die manier kan, proberen ze het op een andere manier.

‘Wil onze kennis overleven, dan zal die gedragen moeten worden door een nieuwe generatie blanken, die openstaat voor wat wij te zeggen hebben.’

Het boek leest erg fijn, heeft een mooie boodschap en biedt veel wijsheid. Tevens komt de problematiek van oliewinning in de jungle uitgebreid aan bod. De auteur Marita Coppes is onder andere vertelkunstenaar en docent aan de Nationale Vertelschool. Dat is zeker in dit boek tot uiting gekomen, een prachtig verhaal dat doet uitkijken naar een volgend boek van deze schrijfster.

Lucette Commiens


Over De laatste verhalenweefster:

De laatste verhalenweefster van Marita Coppes is een gelaagde familieroman met magisch-realistische elementen. Wiens verhaal leef je en is het lot niet simpelweg een zich herhalende familiegeschiedenis?

Kate Baker is advocaat bij T-Petrol, de oliemaatschappij in Guatemala waarvan haar vader directeur is. Als hij overlijdt ontdekt ze dat hij tijdens de burgeroorlog opdracht heeft gegeven een Maya-dorp uit te roeien om olieboringen op die plaats mogelijk te maken. Dat dorp, El Sede de Ixchel, heeft generaties lang vermaarde verhalenweefsters voortgebracht, en Kate’s geliefde nanny Calixta was een van hen. De druk om de rijke traditie van de verhalenweefsters voort te zetten komt bij Kate te liggen.

Lieselotte las: Pelgrim zonder God – Herman Vuijsje

PelgrimzonderGod

Eerst en vooral chapeau dat mensen dit echt doen zo’n pelgrimstocht! Aan mij is er echt geen Pelgrim verloren gegaan ik zie mezelf echt geen voettocht van vier maanden maken.

Tijdens zijn omgekeerde Pelgrims tocht komt Vuijsje op heel wat heilige plekken, ziet hij veel kunstwerken en bouwwerken, hij maakt hier een mooie beschrijving van en heeft ook de moeite gedaan om hun betekenis op te zoeken.  Als lezer zie je aan de hand van zijn beschrijvingen alles zo voor je. Ik waande me af en toe zelf in het landschap dat hij beschreef of zag het kunst/bouwwerk zo voor me.

De dag van vandaag worden Pelgrimstochten niet altijd meer om godsdienstige redenen gedaan maar dikwijls omdat mensen naar iets opzoek zijn of om spirituele redenen. Hier kan ik wel inkomen waarom iemand dit zou doen, iedereen is wel eens opzoek naar iets en als zo’n tocht je helpt waarom niet. Op iedere plek die je langs de tocht aflegt kom je andere geschiedenis en andere religieuze elementen tegen, wat het dan weer boeiend maakt om zo’n tocht te doen. Zelf heb ik door het boek te lezen heel wat bij geleerd of religieuze aspecten zoals de hemel, de hel, de schuld.

Het boek raad ik vooral aan mensen aan die zelf van plan zijn zo’n pelgrimstocht te maken en die van geschiedenis houden. Het boek heeft me uit mijn comfortzone van Romans en Thrillers gehaald.
Het is leuk om te lezen hoe Vuijsje zijn tocht ervaren heeft en hoe hij alles uitlegt. Hier en daar moest ik wel wat doorbijten om door te lezen omdat het me wat te langdradig werd.
Wat niet wegneemt dat het met de nodige passie geschreven is.
Het is dan ook geen standaardverhaal dat je leest.
Ook al ben je als lezer niet ervaren met het pelgrim gebeuren het boek is leesbaar geschreven door de humor en de ironie die Vuijsje er instopt.

Lieselotte Danneels

Over Pelgrim zonder God:

Herman Vuijsje legde te voet de oude Sint-Jacobsroute af, maar niet op de traditionele manier. Hij maakte de tocht in zijn eentje en in omgekeerde richting: van Santiago de Compostela terug naar Amsterdam. Pelgrim zonder God is een klassieker in de Nederlandse pelgrimsliteratuur en verplichte kost voor iedere langeafstandswandelaar. Al hebben de pelgrims van nu vaak andere doelen dan vroeger, toch blijft de caminho een onvergetelijke ervaring. Voor deze editie schreef Herman Vuijsje een nieuwe, uitgebreide inleiding.

‘Een tijdlang voortstappen door de wereld, het landschap, het weer en de natuur, op jezelf teruggeworpen worden – ik geloof niet dat iemand daar onberoerd onder kan blijven.’ – Herman Vuijsje (2018)