Riejanne schrijft: Loslaten

vriendschap 1

Hoe vaak roepen we niet dat we iets los moeten laten, maar hoe moeilijk is datzelfde loslaten. Wanneer laat je iets los? Is dat omdat het moet? Omdat de tijd die beslissing voor je neemt, of laten we iets los omdat je er zelf voor kiest? En wat maakt het loslaten zo moeilijk? Is het makkelijker als de tijd de keuze voor je maakt dan wanneer je die beslissing zelf neemt?

Wordt loslaten makkelijker naarmate je het vaker doet? Daar kan ik kort en bondig op antwoorden:  nee! Noodgedwongen heb ik heel wat mensen los moeten laten, loslaten omdat zij door de tijd werden ingehaald. Met mijn verstand riep ik dat ze mochten gaan, dat ik ze los zou laten, terwijl alles in me schreeuwde dat ik ze dichtbij me wilde houden. Maar als lijden ondraaglijk wordt wint het houden van en houden van is loslaten……

Als ik voor mezelf spreek kan ik alleen maar zeggen dat ik het loslaten steeds moeilijker ben gaan vinden. Hoe meer mensen je verliest, hoe krampachtiger je de ‘rest’ nog bij je wil houden, en toch maak ik nu ook keuzes om mensen los te laten. Niet omdat de tijd hen inhaalt, maar omdat de tijd onze vriendschap ingehaald heeft, omdat ik veranderd ben, omdat ik nu anders in het leven sta. Ook dat doet loslaten met mij.

Vreindschap 2

Loslaten heeft mij geleerd om op een andere manier naar de mensen om me heen te kijken, maar ook om op een andere manier naar mezelf te kijken. Het heeft me geleerd hoe betrekkelijk het leven is, maar vooral ook hoe kort. En ja, juist doordat het leven zo kort is wil ik mensen om me heen waar ik mezelf kan zijn, bij wie ik me goed voel, ongeacht hoe ik in mijn vel zit. Mensen met wie ik lief en leed kan delen, maar ook urenlang kan lachen. Mensen die me op mijn fouten durven te wijzen en het me gewoon durven zeggen als ik iets doe wat hen niet aanstaat.

En zeg eens eerlijk…Hoeveel mensen heb jij om je heen waar je helemaal jezelf kunt zijn, maar die jou ook op fouten durven te wijzen? Ik kan ze op 1 hand tellen, maar dat zijn dan ook de mensen die ik koester en waar ik voor door het vuur ga.

Maakt het feit dat ik nu zelf de keuze tot loslaten maak het dan makkelijker? Nee, toch niet. Ergens is er nog gevoelsmatig iets wat zegt dat ik mensen om me heen wil houden, maar tegelijkertijd is er dat gevoel dat ik het niet meer op deze manier wil. Dus dan hebben we gelukkig weer het verstand dat dan de keuzedoorslag geeft. Die mij vertelt wie echt waardevol zijn in mijn leven, met wie ik contacten wil verdiepen en die gewoon een plaatsje in mijn leven en mijn hart verdienen. En ja dat zijn een paar ‘oude’ vrienden die ik nooit zal kunnen missen, maar inmiddels zijn daar ook een paar nieuwe bijgekomen. Mensen die in korte tijd heel waardevol voor me zijn geworden, gewoon omdat het gebaseerd is op wederzijds vertrouwen en respect. Dat is toch waar vriendschap om draait?

En ja….de andere mensen laat ik los, gewoon omdat er in mijn leven geen plaats meer voor hen is, gewoon omdat ik met hen geen mogelijkheden meer zie tot verdieping van het contact…en nee dat maakt hen geen slechte mensen, het zijn alleen niet langer de mensen die ik om me heen wil hebben….gewoon omdat ik die keuze mag maken, gewoon omdat ik nu mag kiezen wat goed voor me voelt….en voor de mensen met wie ik mijn pad niet meer samen bewandel, dank voor alles wat was, nu laat ik jullie los…….

vriendschap 3

Riejanne Zwiers

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

One thought on “Riejanne schrijft: Loslaten”

Laat een reactie achter op Ans Arts Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s