*Winactie gesloten*/Blogtour Bloedwetten-Kleine moordenaar van Sophia Drenth!

 

 

 

Goedemiddag, op deze zaterdag net voor Pasen hebben wij onze recensie geplaatst en hebben we een winnaar! Vele goede antwoorden stroomden onze mailbox binnen…. en na het loten is daar deze winnaar uitgekomen:

Natascha van Limpt

Gefeliciteerd en heel veel leesplezier! Stuur je ons nog even je adres gegevens? Het mail adres is al bekend dus na het mailen hoef je alleen maar bij de brievenbus te gaan zitten 🤗

Wij bedanken Sophia Drenth nogmaals voor deze toffe actie!

—————————————————————————————————————————————–

Afgelopen 15 maart ging de Blogtour omtrent Kleine moordenaar van start met een mooi artikel van Sophia Drenth herself…. Benieuwd? Klik dan even deze link:

Kleine moordenaar De aftrap

Blogtour bloedwetten

Daarna volgden al mooie recensies van verschillende collega bloggers en op 31 maart mogen wij de afsluiter verzorgen!! Whooooop gaaf hè? We willen alvast wel verklappen dat we meer dan enthousiast zijn over deze bronvertelling, en de Bloedwetten staan nu hoog op de NTL!

Maar wat nog gaver is, is dat jullie hem op die dag ook kunnen winnen bij ons…. Sophia Drenth thank you so much voor deze toffe actie! Maar ja, voor niets gaat de zon op en zo dus je moet wel iets doen om dit indrukwekkende fantasy boek te kunnen winnen.

Let’s gooooo:

Bloedwetten

Nummero uno:

Like de Facebookpagina Bloedwetten van Sophia Drenth via de volgende link:

Bloedwetten Sophia Drenth

Nummero dos:

Het eerste boek van Sophia Drenths Bloedwetten werd genomineerd voor de Hebban Award 2015 en won de Bastaard Fantasy Award. Wat is de titel van dit boek?

Stuur je antwoord naar: Samenlezenisleuker@gmail.com en vermeld even als onderwerp: Winactie Kleine moordenaar.

Hopsa, dat was het alweer…. Nieuwsgierig en wil je meer info over de auteur en haar schrijfsels? Neem eens een kijkje op haar website en klik hier:

Website Sophia Drenth

Wij wensen jullie allemaal heel veel succes en op 31 maart zullen we  onze recensie plaatsen én de winnaar bekend maken…. Watch us!!

Over Bloedwetten, Kleine moordenaar:

De twaalfjarige Rafaël heeft één wens: van de tirannieke luimen van zijn vader worden verlost. Wanneer hij in de door waterpest getroffen straten van Hofstedes Scheepskwartier getuige is van een moord, lijkt het erop dat hij de ideale leermeester heeft gevonden. Maar hij komt bedrogen uit.

Kleine moordenaar vertelt het verhaal over de geboorte van Ravàn, de rebel onder de Ath’vacii.

Samen praten met: Tomas Ross!

Wij lazen  nog niet zo lang geleden de afsluiter van de meer dan mooie trilogie van Tomas Ross: Het verdriet van Wilhelmina. Genoten hebben we en met dank aan Uitgeverij Cargo mochten wij deze grootse Nederlands auteur een paar vragen stellen. Whoooo gaaf of gaaf? En recensie gemist? Klik dan even deze link:

Corina las: Het verdriet van Wilhelmina-Tomas Ross*****

Ross

Het interview:

1: Je hebt al vele boeken geschreven, alleen en met een coauteur, heb je een favoriet in je eigen oeuvre?

Mijn debuut uit 1980 De Honden van het Verraad, Koerier voor Serajevo (1996) en de laatste Het Verdriet van Wilhelmina.

2: De laatste drie boeken die je uitbracht gingen over de tijd net na de oorlog en met terugblikken op de oorlog. Komt je interesse voor dat onderwerp doordat je zelf na de oorlog opgroeide?

Absoluut. Juist omdat ik er al was, maar geen idee had wat er toen gebeurde, net als de oorlog zelf waarin ik werd geboren. En ook wel omdat mijn vader zei dat die eerste na-oorlogse jaren chaotischer waren dan de vijf jaren bezetting.

3: Hoe lastig is het om feiten en fictie te mengen tot een
geloofwaardig verhaal, zodat mensen ( waaronder Corina bijvoorbeeld) gaan twijfelen aan de bekende geschiedenis? En is dat een bewuste keuze?

Het is vooral lastig om fictie te schrijven, terwijl je je moet houden aan de feiten. Want soms zou je wel willen dat die anders waren. Dat is het prettige van pure fictie, daar mag de auteur naar hartelust verzinnen. En geschiedenis lijkt wel bekend, maar veel is verdoezeld, archieven zijn weg of vernietigd of niet toegankelijk. Ik probeer dan zo plausibel maar ook zo spannend als kan een oplossing te vinden.

verdriet 2

4: Is er nog een verhaal wat je “moet” vertellen als auteur?

O ja, goddank wel. En veel ook. De eerste, het volgende boek over de raadselachtige moord op het Haagse hoertje Blonde Dolly in l959.

5: Hoe anders is het schrijven van een verhaal nu in vergelijking met het begin van je carrière? Is er door social media bijvoorbeeld nu meer druk?

Nee, al is het wat makkelijker geworden om research te doen, omdat mensen nu na al die boeken makkelijker met me willen praten.

6: Als je geen auteur was geworden, wat zou je dan gedaan hebben?

Journalist of historicus.

7: Op een carrière als deze willen wij natuurlijk graag proosten… met welk drankje mogen wij met jou het glas heffen?

Een goed glas Schotse whisky. Of twee.

Wij bedanken Tomas Ross en Uitgeverij Cargo voor dit interview. Wat onwijs leuk om wat meer te weten te komen en hey, we lusten dan misschien geen whisky maar het wordt ons vast vergeven als we een glaasje wijn tegen de whisky aan klinken….. Cheers, op nog vele mooie verhalen!

Myrtle (15) las: Showstopper-Hayley Barker*****

Showstopper

Auteur: Hayley Barker

Oorspronkelijke titel: Show Stopper

Vertaling: Zosja Jonker

Serie: Tweeluik, Deel 1

Uitgever: De Fontein Jeugd

Aantal pagina’s: 416

Genre: Young Adult / NUR 285, 302

Verschijningsdatum: februari 2018

 

Over de auteur:

Hayley Barker is docent Engels op de middelbare school. Ze schreef Showstopper vanwege haar angst voor de toenemende haat en agressie tegen minderheden in Engeland.

( Bron: http://www.uitgeverijdefontein.nl )

Cover:

Ik vind de cover enorm gaaf, het goud met rood doet me gelijk aan het circus denken. “Strijd op leven en dood”, dat klinkt al erg spannend, ik wil direct beginnen met lezen. Op de achterflap staat nog “Als je De Hongerspelen goed vond, dan vind je Showstopper geweldig!”, nou dat is zeker waar. De Hongerspelen vond ik geweldig om te lezen en ik kan niet wachten op deel 2 van Showstopper.

Achterflap:

Als je De Hongerspelen goed vond, dan vind je Showstopper geweldig!

Koorddanseres Hoshiko is de sterattractie van de gevaarlijkste show van Engeland, waarin kinderen van minderheden moeten optreden met gevaar voor eigen leven. De blanke elite is dol op Het Circus. Hoe meer doden, hoe beter.

Wanneer Ben, zoon van een machtig minister, de show bezoekt, wordt hij op slag verliefd op Hoshiko. Haar indringende blik laat hem niet meer los. Kan hij haar redden uit deze gevangenis? En heeft Ben de moed het systeem aan te klagen dat zijn moeder in stand houdt?

Mijn mening:

Het boek begint met een erg spannende proloog, ik merk dat ik het gelijk al erg leuk vind en heel graag door wil lezen. Het perspectief verandert steeds van Ben naar Hoshiko, dit vind ik wel verfrissend een keer, want dat lees ik niet vaak, maar vind ik wel erg fijn en leuk. Wanneer het vanuit Bens perspectief vaak lijkt alsof Hoshiko hem niet kan uitstaan en alleen maar nijdige opmerkingen maakt, lees je vanuit Hoshiko’s perspectief weer de gedachtegang die daar achter schuilt. Dat is dus ook wat ik zo prettig vind aan een wisselend perspectief, ik kan me helemaal in de personage verplaatsen en ik snap waarom ze reageren zoals ze doen.

Ik vond het ook ontzettend mooi om te lezen wat ze in het circus allemaal voor elkaar zouden opofferen, de liefde en doodsangst wordt erg mooi beschreven. Iedereen is erg bang, maar toch zouden ze dat niet laten zien, omdat ze groot willen blijven voor de kleinere kinderen. En dan Ben die er achter komt dat het allemaal niet zo normaal is wat er gebeurt en dat de Droesems niet verschillen van de Zuiveren, en misschien nog wel veel normaler zijn dan de Zuiveren. Hoe Ben zich dan verzet vind ik erg dapper, daar is moed voor nodig.

Het is ook wel grappig dat het zich gewoon in de echte wereld in Londen afspeelt, misschien zelfs een soort ‘reality check’. Ik denk dat ik het leukst aan het boek toch wel de emotie vond, de verschrikkelijke situatie waar de Droesems in zitten, maar zich niet klein laten krijgen en gewoon nog met elkaar kunnen lachen, de opofferingen van zowel Ben thuis, als Hoshiko in het circus, de doodsangst en de enorme liefde. Zolang ze elkaar maar hebben komt alles goed.

Conclusie:

5 sterren voor Showstopper.

Myrtle Meinen.

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor het recensie-exemplaar.

Tragepaarden

Over Trage paarden :

River Cartwright wordt gedumpt in Slough House, het afvoerputje van de Britse inlichtingendienst. Agenten die een missie hebben verknald, zoals hij, moeten hier onder leiding van de kleurrijke Jackson Lamb hun dagen slijten als pennenlikkers. ‘Trage paarden’, zo worden ze genoemd.

Op een dag als River naar zijn werk gaat, wordt een jongeman gekidnapt. De gijzelnemers kondigen aan dat ze hem tijdens een livestream zullen onthoofden. Hiervan hebben River en de andere ballingen in Slough House gedroomd: eindelijk een nieuwe kans om zich te bewijzen. Maar hoe dieper ze in deze zaak duiken, des te verwarrender die wordt. Is het slachtoffer wel wie hij lijkt? En wat hebben de kidnappers te maken met een uitgerangeerde journalist?

Mick Herron voert in deze sensationele thriller bonte personages op, die stuk voor stuk een verborgen agenda hebben. Trage paarden is vanwege alle verrassende verwikkelingen, verbanden met de actualiteit en spotternij een ijzersterk begin van een ijzersterke serie.

Myrtle (15) leest:

Jekyllandhyde

Over Dr. Jekyll and Mr. Hyde :

The story of respectable Dr Jekyll’s strange association with ‘damnable young man’ Edward Hyde; the hunt through fog-bound London for a killer; and the final revelation of Hyde’s true identity is a chilling exploration of humanity’s basest capacity for evil.

Jac leest:

zwarte lelies

Over Zwarte lelies :

Het pittoreske Franse dorpje Giverny, waar Claude Monet ooit zijn wereldberoemde waterlelies schilderde, wordt opgeschrikt door moord. Het lot van drie vrouwen staat centraal: een meisje van elf met een verbazend schildertalent, een bijzonder aantrekkelijke schooljuffrouw en een oude vrouw die alles ziet en alles weet. Hoe zijn zij bij de zaak en bij elkaar betrokken? Detective Sérénac leidt het onderzoek in dit impressionistische landschap waar duistere geheimen goed verborgen blijken te zijn. Zoals de geruchten over verloren of gestolen schilderijen, met name de befaamde Zwarte lelies. Verloren of gestolen, het is even onduidelijk als de illusies die ontstaan als verleden en heden met elkaar verweven worden. Als Sérénac verliefd wordt op de mysterieuze Stéphanie, wier man de hoofdverdachte is, wordt de zaak nog complexer…

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins voor het recensie-exemplaar.

ik weet alleen mijn naam nog

Over Ik weet alleen mijn naam nog :

Een vrouw wordt wakker op een strand, haar lichaam zit onder de schrammen en blauwe plekken. Ze heeft geen idee wie ze is of hoe ze daar terecht is gekomen. Ze wordt opgevangen door vreemden en probeert er stapje voor stapje achter te komen wie ze is. Een man krijgt een telefoontje: zijn vrouw is weg en heeft hun baby en peuter alleen achtergelaten. Haar auto staat op de oprit en haar mobieltje, portemonnee en paspoort liggen nog thuis. Er zijn geen sporen van inbraak of geweld. Maar er is wel met de babycamera’s geknoeid: iemand hield hen in de gaten. Dit overkomt een jong gezin uit London. Er wordt een landelijke zoektocht georganiseerd. Elke aanwijzing die de politie vindt, wijst erop dat iemand liegt. De radeloze echtgenoot, de verwarde vrouw of een lachende derde? En niemand weet het antwoord op de vraag: waar is Eloïse?

Riejanne schrijft: 44 jaar

44 jaar

Je maakt volop plannen, want je hebt nog een heel leven voor je. Je gaat samenwonen met de liefde van je leven na een aantal hele nare jaren. Niets staat het geluk meer in de weg, tenminste dat dacht je en dat dachten wij!

Helaas had het lot andere plannen met jou! Op de dag dat je zou gaan samenwonen, bleek het plotseling jouw tijd te zijn. Geen waarschuwing, geen afscheid, maar alleen oorverdovende stilte!

En wat word je dan weer met de neus op de feiten gedrukt. Onwerkelijk dat iemand op zo’n jonge leeftijd plotseling het leven laat, en wat doet dat met de mensen om je heen? Weer even het harde besef dat het leven zo betrekkelijk is, dat het zo ineens afgelopen kan zijn , dat het niet vanzelfsprekend is dat je oud wordt. En ja, dan is het de kunst om je daar niet door te laten leiden, want leven met die gedachte is geen leven!

In plaats van samenwonen bleef je koud en alleen achter in een kamertje waar je dierbaren je nog een paar dagen konden bezoeken….Moesten er beslissingen genomen worden om jou de laatste eer te bewijzen. Groter kon het contrast niet zijn!

Wie wil nadenken over muziek, over welke kleding je aan moet, terwijl je gewoon nog bij ons had moeten zijn! Hoe dubbel is het dat je je met dit soort dingen bezig moet houden, terwijl je er het liefst heel hard voor weg wil vluchten, maar het tegelijkertijd zo goed mogelijk wilt doen, omdat je het nooit meer over kunt doen, omdat je maar één kans hebt om het goed te doen. En hoe gek is het om in dit geval over kansen te praten, terwijl jij geen enkele kans had!

En ja, natuurlijk denk ik ook terug aan die onverwachts gezellige rummikubavond die we hadden met natuurlijk de nodige wijn 😉,  de aparte thee waar we naar op zoek waren en die we samen zouden gaan drinken. Ik heb de thee gevonden, maar helaas te laat….Het armbandje dat ik van je kreeg en waar ik nu nog zuiniger op zal zijn!

Voor mij is het een armbandje, waarmee de beslissing die te bewaren heel snel en makkelijk gemaakt is, maar jouw naasten wacht nu de zware taak om jouw spullen uit te gaan zoeken. Om te beslissen wat er bewaard moet worden en wat weg kan. Het liefste wil je alles bewaren, want overal kleven herinneringen en verhalen aan vast, maar helaas is het de realiteit dat het onmogelijk is om alles te bewaren. Dan de afweging, wie krijgt wat, keuzes die moeilijk zijn, maar helaas ook onvermijdelijk, noodgedwongen, simpelweg omdat jij geen kans meer kreeg!

Tegelijkertijd met al het verdriet en de moeilijke beslissingen, is er dan ook het besef dat we elke dag moeten plukken. Elke dag moeten leven alsof het de laatste dag is, omdat jij liet zien dat dat zomaar ineens werkelijkheid kan worden. Laten we die les van jou leren en meenemen in ons leven, zodat jouw zinloze dood toch nog iets zinvols met zich mee brengt….

Riejanne Zwiers.

Jac las: De vlucht van de ooievaars-Jean-Christophe Grangé*****

Grangé

Over de schrijver:

Jean-Christophe Grange is journalist, schrijver en scenarist, en geboren op 15 juli 1961 in Boulogne-Billancourt. Hij is een van de weinige Franse thriller auteurs die doorgebroken is in de VS. Hij studeert aan de Sorbonne en begint als copywriter. In 1989, werkt hij als free lancer voor fameuze tijdschriften zoals Paris Match, The Sunday Times en National Geographic. De reizen en verslagen die hij maakt zullen een bron van inspiratie voor zijn latere werken blijken te zijn

In 1994 schreef hij zijn eerste roman De vlucht van de ooievaars. Geroemd door de kritiek. Zijn tweede roman, De bloedrode gletsjer ( 1998 ), is zijn doorbraak naar het grote publiek. Dit boek dateert uit 1991, en is met 400.000 exemplaren een van de best verkochte Franse thrillers ooit. Een klassieker derhalve. En terecht. De smartphone was nog niet uitgevonden en de geopolitieke verhoudingen lagen wat anders in 1991, maar overigens is deze thriller tijdloos.

( Bron: http://www.fnac.com/Jean-Christophe-Grange/ia6134#Biography )

Over het boek:

Louis Antioche is pas afgestudeerd, en neemt op verzoek van zijn adoptie ouders George en Nelly Braesler, contact op met Max Böhm, groot ornitholoog. Hij krijgt een vreemde opdracht van Böhm. De vogelfanaat volgt zijn hele leven al de witte ooievaar. Deze fantastische trekvogels vliegen elk jaar vanuit Europa naar Afrika, tienduizend kilometer heen en ook weer terug. Of via Gibraltar, of via het Midden-Oosten. Maar er is iets vreemds aan de hand. De vogels in Polen en Duitsland zijn niet teruggekeerd. Antioche krijgt de opdracht de vogels te volgen, tot in de Soedan of verder, en te rapporteren wat er aan de hand is.

Drie maanden later. Max Böhm wordt dood aangetroffen in het grootste ooievaarsnest van Europa, bovenop het belfort van het écomusée te Montreux, op een hoogte van 20 meter, half verslonden door zijn geliefde vogels. De autopsie wordt uitgevoerd door Catherine Warel. Er is een probleem. Böhm heeft een harttransplantatie ondergaan, hij heeft een nieuw hart gekregen. Maar de mysterieuze operatie staat nergens geregistreerd. Bovendien bevat het hart een minuscuul stukje titanium.

Inspecteur Dumaz haalt Antioche over toch de reis aan te vangen.  Het leven van Max Böhm en zijn mysteries kan langs het spoor van de ooievaars in kaart gebracht worden. Louis Antioche gaat de reis maken en de ooievaars volgen, te beginnen in Oost Europa. De mysteries stapelen zich op. Een bizarre ontmoeting met zigeuners in Bulgarije, waarbij moordenaars het hart van Rajko Nicolitsj, een waarnemer van Böhm, geroofd hebben. Het kwaad is terug op aarde, zo wordt gemompeld door de stamoudste.

Conclusie:

Direct bij het lezen van de oorspronkelijke titel Le vol des cigognes moest ik direct  denken aan de volgende regels van Mort Shuman: ‘Il neige sur le lac majeur. Les oiseaux lyres sont en pleurs.’ Een liervogel is geen ooievaar natuurlijk. Maar toch. Een ooievaar is de brenger van geluk en kinderen. Maar bij Grangé is de ooievaar niet een mooie vlag die een mooie lading dekt. De prachtige ooievaar dekt hier een enorme lading drek en smerigheid toe.

De vlucht van de ooievaars, een romantische en idyllische titel, brengt Antioche op een gewelddadige weg, een weg die hij zal volgen tot het einde, een weg die hij moet volgen tot het einde. De reis wordt een odyssee, vol met ontmoetingen en gebeurtenissen die een steeds vreemder licht werpen op Max Böhm en zijn verleden. De hoofdrolspeler omschrijft op een gegeven moment het verhaal als ‘Een liefdesgeschiedenis vol chaos, gevoel en geweld’.

Het wordt nog veel erger. Een grootse thriller waarin een buitengewoon intelligente maar decadente gedegenereerde de onherroepelijke neiging tot het kwade in al zijn ondraaglijke wreedheid in extremis heeft doorgevoerd. Een afschuwelijk boek ook, met ongekende wreedheden.

Grangé is een groot auteur met een verslavende literaire schrijfstijl, het verhaal wordt gestadig en volkomen logisch opgebouwd. De lezer wordt veelvuldig geconfronteerd met originele zinnen, uitdrukkingen en ontelbare metaforen die getuigen van ’s mans enorme fantasie en schrijverskwaliteiten. Halverwege lijkt het verhaal zijn climax bereikt te hebben, Grangé zet dan nog een tandje bij, en de ontknoping bevat alles en iedereen die ook maar enige rol van betekenis hebben gespeeld in dit drama.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

Karin las: Chateau de Provence-Marelle Boersma***1/2

ChateaudeProvence

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marelle Boersma

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 309

Genre: Thriller / NUR 332

Verschijningsdatum: maart 2018

 

Over de auteur:

Chateau de Provence is de eerste Ik-vertrek thriller. Marelle Boersma vertrok in 2015 met haar Jan naar Portugal. Ze kochten daar een prachtige quinta waar Marelle schrijfcursussen geeft en Jan kookt voor hun gasten. Marelle weet dus als geen ander wat het inhoudt om je droom na te jagen en te vertrekken naar het buitenland. Marelle schreef eerder de bestsellers Nobody (2014) Ik volg je (2013) en Vals alarm (ruim 100.000 ex).

( Bron: www.crimecompagnie.nl )

Cover:

In één woord: prachtig. De afbeelding, de kleuren, ik hou hier van!  De naar lavendel ruikende boekenlegger is een tof extraatje ook.

Achterflap:

Na een moeilijke periode in hun huwelijk willen Julia en haar man Luuc een nieuwe start maken. Als Luuc een Frans kasteel met een grote olijvenboomgaard kan kopen, vertrekken ze naar de Provence om daar beautyvakanties te organiseren. Dan wordt in het kasteen het lijk van een jonge vrouw ontdekt…

Mening:

Marelle Boersma beschikt over een filmische en eigen schrijfstijl. Het was even inkomen maar daarna leest het dan ook meer dan fijn weg. In Chateau de Provence waan je je dan ook echt in Frankrijk. De plaatselijke bevolking wordt intrigerend neergezet en Boersma levert hier een aantal prachtige personages af. De juiste personen worden wat meer en voldoende uitgediept en de relationele ontwikkelingen, met uiteraard Luuc en Julia in de hoofdrollen, spelen de boventoon in deze whodunnit.

De flashbacks van Luuc geven een informatieve doorkijk naar het verleden van Julia en Luuc. Het denkwerk van beiden, met hun daarbij behorende beslissingen, zijn gelukkig ‘De ver van mijn bed show’ in deze ‘Ik vertrek’. Regelmatig denk ik, sjongejonge toe toch man. Hoe doe je iemand onnodig pijn? Nou zo, en dan blijven ze er nog in hangen ook.

We hebben het hier over een thriller en het stukje spanning bevindt zich in het heden. Wanneer in het kasteel de dode en plaatselijk vermiste vrouw gevonden wordt, geeft dit stof tot de grote hamvraag: Wie zit hier achter en waarom? De weg naar het antwoord verloopt tot vlak voor het eind met weinig spanning. Het zijn de personages, de gedragingen en hun liefdesleven die me geboeid weten te houden.

Zoals gezegd wordt er richting einde aan de spanningsboog getrokken en wordt mijn romangevoel toch nog even omgezet naar ‘thrillen’ . De dader, de levenslijnen, het motief; het zit allemaal mooi in elkaar verweven en Boersma rondt op een toffe wijze een tof verhaal af. Op naar een volgende ‘Ik vertrek’ want die pak ik weer graag op!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4

Psychologie: 3.5

Leesplezier: 4

Spanning: 2.5

Plot: 4

Drie en halve sterren voor Chateau de Provence.

Karin Meinen.