Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor het recensie-exemplaar.

Tragepaarden

Over Trage paarden :

River Cartwright wordt gedumpt in Slough House, het afvoerputje van de Britse inlichtingendienst. Agenten die een missie hebben verknald, zoals hij, moeten hier onder leiding van de kleurrijke Jackson Lamb hun dagen slijten als pennenlikkers. ‘Trage paarden’, zo worden ze genoemd.

Op een dag als River naar zijn werk gaat, wordt een jongeman gekidnapt. De gijzelnemers kondigen aan dat ze hem tijdens een livestream zullen onthoofden. Hiervan hebben River en de andere ballingen in Slough House gedroomd: eindelijk een nieuwe kans om zich te bewijzen. Maar hoe dieper ze in deze zaak duiken, des te verwarrender die wordt. Is het slachtoffer wel wie hij lijkt? En wat hebben de kidnappers te maken met een uitgerangeerde journalist?

Mick Herron voert in deze sensationele thriller bonte personages op, die stuk voor stuk een verborgen agenda hebben. Trage paarden is vanwege alle verrassende verwikkelingen, verbanden met de actualiteit en spotternij een ijzersterk begin van een ijzersterke serie.

Myrtle (15) leest:

Jekyllandhyde

Over Dr. Jekyll and Mr. Hyde :

The story of respectable Dr Jekyll’s strange association with ‘damnable young man’ Edward Hyde; the hunt through fog-bound London for a killer; and the final revelation of Hyde’s true identity is a chilling exploration of humanity’s basest capacity for evil.

Jac leest:

zwarte lelies

Over Zwarte lelies :

Het pittoreske Franse dorpje Giverny, waar Claude Monet ooit zijn wereldberoemde waterlelies schilderde, wordt opgeschrikt door moord. Het lot van drie vrouwen staat centraal: een meisje van elf met een verbazend schildertalent, een bijzonder aantrekkelijke schooljuffrouw en een oude vrouw die alles ziet en alles weet. Hoe zijn zij bij de zaak en bij elkaar betrokken? Detective Sérénac leidt het onderzoek in dit impressionistische landschap waar duistere geheimen goed verborgen blijken te zijn. Zoals de geruchten over verloren of gestolen schilderijen, met name de befaamde Zwarte lelies. Verloren of gestolen, het is even onduidelijk als de illusies die ontstaan als verleden en heden met elkaar verweven worden. Als Sérénac verliefd wordt op de mysterieuze Stéphanie, wier man de hoofdverdachte is, wordt de zaak nog complexer…

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins voor het recensie-exemplaar.

ik weet alleen mijn naam nog

Over Ik weet alleen mijn naam nog :

Een vrouw wordt wakker op een strand, haar lichaam zit onder de schrammen en blauwe plekken. Ze heeft geen idee wie ze is of hoe ze daar terecht is gekomen. Ze wordt opgevangen door vreemden en probeert er stapje voor stapje achter te komen wie ze is. Een man krijgt een telefoontje: zijn vrouw is weg en heeft hun baby en peuter alleen achtergelaten. Haar auto staat op de oprit en haar mobieltje, portemonnee en paspoort liggen nog thuis. Er zijn geen sporen van inbraak of geweld. Maar er is wel met de babycamera’s geknoeid: iemand hield hen in de gaten. Dit overkomt een jong gezin uit London. Er wordt een landelijke zoektocht georganiseerd. Elke aanwijzing die de politie vindt, wijst erop dat iemand liegt. De radeloze echtgenoot, de verwarde vrouw of een lachende derde? En niemand weet het antwoord op de vraag: waar is Eloïse?

Riejanne schrijft: 44 jaar

44 jaar

Je maakt volop plannen, want je hebt nog een heel leven voor je. Je gaat samenwonen met de liefde van je leven na een aantal hele nare jaren. Niets staat het geluk meer in de weg, tenminste dat dacht je en dat dachten wij!

Helaas had het lot andere plannen met jou! Op de dag dat je zou gaan samenwonen, bleek het plotseling jouw tijd te zijn. Geen waarschuwing, geen afscheid, maar alleen oorverdovende stilte!

En wat word je dan weer met de neus op de feiten gedrukt. Onwerkelijk dat iemand op zo’n jonge leeftijd plotseling het leven laat, en wat doet dat met de mensen om je heen? Weer even het harde besef dat het leven zo betrekkelijk is, dat het zo ineens afgelopen kan zijn , dat het niet vanzelfsprekend is dat je oud wordt. En ja, dan is het de kunst om je daar niet door te laten leiden, want leven met die gedachte is geen leven!

In plaats van samenwonen bleef je koud en alleen achter in een kamertje waar je dierbaren je nog een paar dagen konden bezoeken….Moesten er beslissingen genomen worden om jou de laatste eer te bewijzen. Groter kon het contrast niet zijn!

Wie wil nadenken over muziek, over welke kleding je aan moet, terwijl je gewoon nog bij ons had moeten zijn! Hoe dubbel is het dat je je met dit soort dingen bezig moet houden, terwijl je er het liefst heel hard voor weg wil vluchten, maar het tegelijkertijd zo goed mogelijk wilt doen, omdat je het nooit meer over kunt doen, omdat je maar één kans hebt om het goed te doen. En hoe gek is het om in dit geval over kansen te praten, terwijl jij geen enkele kans had!

En ja, natuurlijk denk ik ook terug aan die onverwachts gezellige rummikubavond die we hadden met natuurlijk de nodige wijn 😉,  de aparte thee waar we naar op zoek waren en die we samen zouden gaan drinken. Ik heb de thee gevonden, maar helaas te laat….Het armbandje dat ik van je kreeg en waar ik nu nog zuiniger op zal zijn!

Voor mij is het een armbandje, waarmee de beslissing die te bewaren heel snel en makkelijk gemaakt is, maar jouw naasten wacht nu de zware taak om jouw spullen uit te gaan zoeken. Om te beslissen wat er bewaard moet worden en wat weg kan. Het liefste wil je alles bewaren, want overal kleven herinneringen en verhalen aan vast, maar helaas is het de realiteit dat het onmogelijk is om alles te bewaren. Dan de afweging, wie krijgt wat, keuzes die moeilijk zijn, maar helaas ook onvermijdelijk, noodgedwongen, simpelweg omdat jij geen kans meer kreeg!

Tegelijkertijd met al het verdriet en de moeilijke beslissingen, is er dan ook het besef dat we elke dag moeten plukken. Elke dag moeten leven alsof het de laatste dag is, omdat jij liet zien dat dat zomaar ineens werkelijkheid kan worden. Laten we die les van jou leren en meenemen in ons leven, zodat jouw zinloze dood toch nog iets zinvols met zich mee brengt….

Riejanne Zwiers.

Jac las: De vlucht van de ooievaars-Jean-Christophe Grangé*****

Grangé

Over de schrijver:

Jean-Christophe Grange is journalist, schrijver en scenarist, en geboren op 15 juli 1961 in Boulogne-Billancourt. Hij is een van de weinige Franse thriller auteurs die doorgebroken is in de VS. Hij studeert aan de Sorbonne en begint als copywriter. In 1989, werkt hij als free lancer voor fameuze tijdschriften zoals Paris Match, The Sunday Times en National Geographic. De reizen en verslagen die hij maakt zullen een bron van inspiratie voor zijn latere werken blijken te zijn

In 1994 schreef hij zijn eerste roman De vlucht van de ooievaars. Geroemd door de kritiek. Zijn tweede roman, De bloedrode gletsjer ( 1998 ), is zijn doorbraak naar het grote publiek. Dit boek dateert uit 1991, en is met 400.000 exemplaren een van de best verkochte Franse thrillers ooit. Een klassieker derhalve. En terecht. De smartphone was nog niet uitgevonden en de geopolitieke verhoudingen lagen wat anders in 1991, maar overigens is deze thriller tijdloos.

( Bron: http://www.fnac.com/Jean-Christophe-Grange/ia6134#Biography )

Over het boek:

Louis Antioche is pas afgestudeerd, en neemt op verzoek van zijn adoptie ouders George en Nelly Braesler, contact op met Max Böhm, groot ornitholoog. Hij krijgt een vreemde opdracht van Böhm. De vogelfanaat volgt zijn hele leven al de witte ooievaar. Deze fantastische trekvogels vliegen elk jaar vanuit Europa naar Afrika, tienduizend kilometer heen en ook weer terug. Of via Gibraltar, of via het Midden-Oosten. Maar er is iets vreemds aan de hand. De vogels in Polen en Duitsland zijn niet teruggekeerd. Antioche krijgt de opdracht de vogels te volgen, tot in de Soedan of verder, en te rapporteren wat er aan de hand is.

Drie maanden later. Max Böhm wordt dood aangetroffen in het grootste ooievaarsnest van Europa, bovenop het belfort van het écomusée te Montreux, op een hoogte van 20 meter, half verslonden door zijn geliefde vogels. De autopsie wordt uitgevoerd door Catherine Warel. Er is een probleem. Böhm heeft een harttransplantatie ondergaan, hij heeft een nieuw hart gekregen. Maar de mysterieuze operatie staat nergens geregistreerd. Bovendien bevat het hart een minuscuul stukje titanium.

Inspecteur Dumaz haalt Antioche over toch de reis aan te vangen.  Het leven van Max Böhm en zijn mysteries kan langs het spoor van de ooievaars in kaart gebracht worden. Louis Antioche gaat de reis maken en de ooievaars volgen, te beginnen in Oost Europa. De mysteries stapelen zich op. Een bizarre ontmoeting met zigeuners in Bulgarije, waarbij moordenaars het hart van Rajko Nicolitsj, een waarnemer van Böhm, geroofd hebben. Het kwaad is terug op aarde, zo wordt gemompeld door de stamoudste.

Conclusie:

Direct bij het lezen van de oorspronkelijke titel Le vol des cigognes moest ik direct  denken aan de volgende regels van Mort Shuman: ‘Il neige sur le lac majeur. Les oiseaux lyres sont en pleurs.’ Een liervogel is geen ooievaar natuurlijk. Maar toch. Een ooievaar is de brenger van geluk en kinderen. Maar bij Grangé is de ooievaar niet een mooie vlag die een mooie lading dekt. De prachtige ooievaar dekt hier een enorme lading drek en smerigheid toe.

De vlucht van de ooievaars, een romantische en idyllische titel, brengt Antioche op een gewelddadige weg, een weg die hij zal volgen tot het einde, een weg die hij moet volgen tot het einde. De reis wordt een odyssee, vol met ontmoetingen en gebeurtenissen die een steeds vreemder licht werpen op Max Böhm en zijn verleden. De hoofdrolspeler omschrijft op een gegeven moment het verhaal als ‘Een liefdesgeschiedenis vol chaos, gevoel en geweld’.

Het wordt nog veel erger. Een grootse thriller waarin een buitengewoon intelligente maar decadente gedegenereerde de onherroepelijke neiging tot het kwade in al zijn ondraaglijke wreedheid in extremis heeft doorgevoerd. Een afschuwelijk boek ook, met ongekende wreedheden.

Grangé is een groot auteur met een verslavende literaire schrijfstijl, het verhaal wordt gestadig en volkomen logisch opgebouwd. De lezer wordt veelvuldig geconfronteerd met originele zinnen, uitdrukkingen en ontelbare metaforen die getuigen van ’s mans enorme fantasie en schrijverskwaliteiten. Halverwege lijkt het verhaal zijn climax bereikt te hebben, Grangé zet dan nog een tandje bij, en de ontknoping bevat alles en iedereen die ook maar enige rol van betekenis hebben gespeeld in dit drama.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

Karin las: Chateau de Provence-Marelle Boersma***1/2

ChateaudeProvence

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marelle Boersma

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 309

Genre: Thriller / NUR 332

Verschijningsdatum: maart 2018

 

Over de auteur:

Chateau de Provence is de eerste Ik-vertrek thriller. Marelle Boersma vertrok in 2015 met haar Jan naar Portugal. Ze kochten daar een prachtige quinta waar Marelle schrijfcursussen geeft en Jan kookt voor hun gasten. Marelle weet dus als geen ander wat het inhoudt om je droom na te jagen en te vertrekken naar het buitenland. Marelle schreef eerder de bestsellers Nobody (2014) Ik volg je (2013) en Vals alarm (ruim 100.000 ex).

( Bron: www.crimecompagnie.nl )

Cover:

In één woord: prachtig. De afbeelding, de kleuren, ik hou hier van!  De naar lavendel ruikende boekenlegger is een tof extraatje ook.

Achterflap:

Na een moeilijke periode in hun huwelijk willen Julia en haar man Luuc een nieuwe start maken. Als Luuc een Frans kasteel met een grote olijvenboomgaard kan kopen, vertrekken ze naar de Provence om daar beautyvakanties te organiseren. Dan wordt in het kasteen het lijk van een jonge vrouw ontdekt…

Mening:

Marelle Boersma beschikt over een filmische en eigen schrijfstijl. Het was even inkomen maar daarna leest het dan ook meer dan fijn weg. In Chateau de Provence waan je je dan ook echt in Frankrijk. De plaatselijke bevolking wordt intrigerend neergezet en Boersma levert hier een aantal prachtige personages af. De juiste personen worden wat meer en voldoende uitgediept en de relationele ontwikkelingen, met uiteraard Luuc en Julia in de hoofdrollen, spelen de boventoon in deze whodunnit.

De flashbacks van Luuc geven een informatieve doorkijk naar het verleden van Julia en Luuc. Het denkwerk van beiden, met hun daarbij behorende beslissingen, zijn gelukkig ‘De ver van mijn bed show’ in deze ‘Ik vertrek’. Regelmatig denk ik, sjongejonge toe toch man. Hoe doe je iemand onnodig pijn? Nou zo, en dan blijven ze er nog in hangen ook.

We hebben het hier over een thriller en het stukje spanning bevindt zich in het heden. Wanneer in het kasteel de dode en plaatselijk vermiste vrouw gevonden wordt, geeft dit stof tot de grote hamvraag: Wie zit hier achter en waarom? De weg naar het antwoord verloopt tot vlak voor het eind met weinig spanning. Het zijn de personages, de gedragingen en hun liefdesleven die me geboeid weten te houden.

Zoals gezegd wordt er richting einde aan de spanningsboog getrokken en wordt mijn romangevoel toch nog even omgezet naar ‘thrillen’ . De dader, de levenslijnen, het motief; het zit allemaal mooi in elkaar verweven en Boersma rondt op een toffe wijze een tof verhaal af. Op naar een volgende ‘Ik vertrek’ want die pak ik weer graag op!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4

Psychologie: 3.5

Leesplezier: 4

Spanning: 2.5

Plot: 4

Drie en halve sterren voor Chateau de Provence.

Karin Meinen.

*Winactie gesloten* Samen praten met Sharpe & Skaye; inclusief Winactie!!

En daar zijn we op een redelijk zonnige maandag met de winnaar van onze Meedogenloze winactie! Na alle checks te hebben uitgevoerd, de nodige lootjes te hebben geschreven enz, enz hebben we dus één heel blij iemand! En dat is….

Pam Lalala

Stuur je ons een mailtje met je adres gegevens toe via Samenlezenisleuker@gmail.com ? Dan regelen wij de rest en hoef jij alleen maar braaf bij de brievenbus te gaan zitten wachten…..

Wij bedanken Sharpe & Skaye nogmaals voor hun te leuke antwoorden en hun meedogenloze goede Meedogenloos. En natuurlijk Uitgeverij LetterRijn voor het beschikbaar stellen van het win-exemplaar!

Nog niet zolang geleden kwam de allereerste vette thriller van Sharpe & Skaye uit en wij waren samen aan het lezen en samen héél enthousiast. Want Meedogenloos vonden wij meedogenloos goed!  Gemist? Klik dan even deze link:

Duorecensie Karin & Corina: Meedogenloos-Sharpe & Skaye****1/2

SharpeSkaye

Daarna trokken wij de stoute wooden shoes aan en vroegen we of we wat vragen mochten stellen, en ja hoor dat mocht… Dus lees met ons mee, want aan het eind van het interview maak je óók nog kans op een papieren exemplaar van dit meedogenloze boek! Gaaf of gaaf? Maar first things first:

Het interview:

1: Samen een boek schrijven lijkt ons lastiger dan alleen, nu lijkt ons een boek schrijven sowieso lastig, maar dat terzijde. Wat was de grootste uitdaging tijdens het schrijven?

SharpeIk denk dat het antwoord op deze vraag het samensmelten van onze schrijfstijlen moet zijn. Melissa en ik hebben een compleet andere schrijfstijl, maar je wilt een boek afleveren dat aanvoelt alsof het door één schrijver is geschreven.

SkayeIk denk dat de grootste uitdaging is dat beide partijen op een plezierige wijze bijeen komen als het om de verhaallijn(en) gaat. Dat je elkaars ideeën ziet zitten en daar ook iets mee kan. Dat je elkaar kan aanvullen. Goddank zat dát wel goed.

2: De titel Meedogenloos dekt wat ons betreft volledig de lading van het verhaal, waarom dit specifieke onderwerp? En waarom drie verhaallijnen?

SharpeDit is heel natuurlijk gegaan, eigenlijk. Ik had wat ideeën voor een verhaal en Melissa ook. Het boek is daaruit ontstaan.

SkayeVolgens mij gebeurde dat al schrijvende. Door meerdere verhaallijnen te gebruiken bouw je een spanning op. Eindigen met een cliffhanger, wat aanzet tot willen doorlezen. En het onderwerp? We begonnen met Mandy en Lisa en het geheim van hun ouders. Daar moet dan wel iets spannends tegenover staan. Dat werd India en wat haar (en meerdere slachtoffers) was overkomen. Toen we daar lekker inzaten qua schrijven, zijn we erop doorgegaan.

3: Wie van jullie was de Big Boss tijdens het schrijven?

SharpeHahaha. Geen van beiden. Het overleg ging heel natuurlijk.

SkayeEr kunnen niet twee kapiteins op een schip, maar wel op de boot van Sharpe & Skaye. No problemo!

4: Vooral voor Joris was dit boek (denken wij) extra uit zijn comfortzone i.v.m. het compleet andere genre. Of viel dat mee?

SharpeNee, daar hebben jullie zeker een punt. Dat was dan ook de uitdaging. Ik vind het leuk om mijzelf een doel te stellen als ik met een nieuw project bezig ben. Met dit boek was het dubbelop, met iemand anders een boek schrijven en een boek schrijven zonder fantastische elementen erin.

SkayeDie vraag kan hij het beste beantwoorden, maar ik geloof dat het voor hem extra spannend was.

5: Over het algemeen zijn de recensies allemaal uiterst positief, kan dit resulteren in een nieuwe samenwerking? Of misschien een vervolg?

SharpeWe zijn al in overleg en langzaam aan het plotten.

SkayeOver een tweede thriller wordt gepraat! Eerst zei ik nee, maar zeg je nee, dan krijg je er twee. Dus die tweede zie ik wel verschijnen in de toekomst.

Meedogenloos

6: Hoeveel ‘verwens-momentjes’ hebben jullie gehad tijdens het in elkaar passen van elkaar geschreven gedeeltes? Vloog het wel eens helemaal uit de bocht, hoe ging dat?

SharpeOok dat viel echt mee. De samenwerking verliep beter dan je wellicht zou verwachten, zeker van twee schrijvers met zo’n andere schrijfstijl. Uiteraard zitten er genoeg zinnen in het verhaal die ik in mijn eigen boeken anders zou hebben geschreven, maar dat geldt voor Melissa net zo. We moesten de middenweg vinden om tot één schrijfstijl te komen.

SkayeDie momentjes had ik niet vaak, ik kon juist heel gelukkig worden als ik de stukken van Joris terugkreeg en de groei van ons verhaal zag. Soms deden we iets op eigen houtje, en dan maar zien of het de ander beviel. Wat meestal ook zo was. Volgens mij hebben we wel een keer een uitglijder gehad, zoiets als keihard moeten lachen omdat het een of ander écht niet kon. Dan waren we dat ook eens, maar vraag me aub niet meer wat dat dan precies was, want dat weet ik niet meer. Sorry. Terugdenkend vind ik dát nu zo mooi: durven zeggen dat iets niet naar je zin is en de ander luistert en begrijpt je, om het vervolgens anders aan te pakken. Zo is samenwerken echt grandioos.

7: Als je met een andere auteur dan Melissa (en voor Melissa dus een andere dan Joris) zou mogen schrijven, wie zou dan hoog op je lijstje staan?

SharpeToevallig staat dit al in de planning. Het plan is dat ik (Joris dus) een Young Adult boek ga schrijven samen met Cocky van Dijk.

SkayeKarin Hazendonk en Isa Maron schuwen, net als ik, zo goed als niets. Dus met deze dames zou ik het wel aandurven. Plus dat het schatten zijn, en we elkaar niet snel de nek zouden omdraaien tijdens het proces. (Denk ik haha)

8: Op het meedogenloze succes van Meedogenloos heffen wij natuurlijk graag met jullie het glas! Maar welk drankje gaat daarin? 😉

SharpeIk ben niet zo’n vreselijke drinker, maar een goed Belgisch biertje gaat er altijd wel in. Of een glas Madeira wijn.

SkayeDoe mij maar een lekker koud biertje. Proost!

Wij bedanken Sharpe & Skaye  voor hun tijd en de te leuke antwoorden 😀 Cheersss en we bedanken uiteraard UitgeverijLetterRijn voor het beschikbaar stellen van Meedogenloos voor de winactie! Wat moet je doen voor dit meer dan gave boek?

Oké let op….

1: Deel dit interview openbaar op je tijdlijn via het Facebook icoontje onder deze blogpost.

2: Reageer onder dit bericht in onze Facebookgroep Samenlezenisleuker met ‘Meedogenloos’ om ons te laten weten dat je meedoet.

That’s it weer ladys & gents, piece of koekie toch?

We zullen op maandag 26 maart de gelukkige winnaar bekend maken! 🙂

Corina las: Op het spel-Karen Rose****1/2

KarenRose

Met dank aan Uitgeverij De Fontein voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Karen Rose

Uitgever: De Fontein

Oorspronkelijke titel: Every dark corner

Vertaler: Hans Verbeek

Aantal pagina’s: 656

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 20 februari 2018

Over de auteur:

De thrillers van Karen Rose worden uitgegeven in twaalf landen, en zijn bij verschijning instant-bestsellers in de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Duitsland. Met elk nieuw boek neemt haar populariteit toe. Ook in Nederland stijgt de ster van Karen Rose met elk nieuw boek. Voordat ze zich fulltime aan het schrijven wijdde, was Karen Rose een succesvol chemicus. Ze woont in Florida met haar man en kinderen, en als ze niet schrijft traint ze voor haar zwarte band in karate.

( Bron: http://www.uitgeverijdefontein.nl )

De cover:

Eerlijk gezegd vind ik de covers van Rose altijd lelijk en schreeuwerig, maar ik weet ook dat het 9 van de 10 keer niets af doet aan haar schrijven, dus we kijken er weer door heen en pakken de achterflap.

De achterflap:

Wanneer een netwerk van mensenhandel wordt opgerold, realiseert ‘special agent’ Kate Coppola zich dat dit slechts het topje van de ijsberg is. Haar collega Decker Davenport ontdekt dat er ook tieners worden misbruikt voor webcamseks en de twee slaan de handen ineen om de zaak op te lossen. Hun onderzoek naar het grimmige netwerk wordt met het uur moeilijker en gevaarlijker. Terwijl Kate en Decker dichter naar elkaar toegroeien, is de dader systematisch bezig alle sporen te wissen. Hij is nietsontziend, zelfs als dat betekent dat er mensen voor uit de weg geruimd moeten worden. Elke minuut telt…

Mening:

Vanaf de proloog af aan neemt Rose je weer mee met haar pakkende vlotte schrijfstijl, en je vraagt je vanaf de tweede zin al af  “Wat heeft dit met de achterflap van doen?”….

En dan begint het verhaal van Kate en Decker. Je maakt ook snel kennis met Dani, Deacon, Troy en nog vele andere site-kicks. En ow, hoe heerlijk als je al eens wat las van Rose, want ik kom oude bekenden tegen die ik niet verwachtte, en nee het is geen vervolg op welk boek dan ook waar ze in voorkomen, en nee er wordt niet teruggegrepen op hun verhalen, maar toch word ik er heel blij van! Heb je nou nooit eerder een Rose gelezen, is daar dus geen enkel probleem, en elk personage komt tot zijn recht en past in het verhaal.

Rose pakt een heftig onderwerp, welke je bij de strot grijpt, en dat in combinatie met de FBI-agent met een volle rugtas, side kicks met hun eigen problemen, Mallory die je een tijd lang niet in het geheel kan plaatsen, en natuurlijk de onvermijdelijke romantiek en seks, maakt dat je geen moment het gevoel hebt dat je een boek van ruim 600 blz. aan het lezen bent.

De thrilleraspecten zijn zo geschreven dat je op het puntje van je stoel zit, je onder je werk door leest en de biefstukken vergeet om te draaien. Je wilt niets anders dan dat die hufters gepakt worden, en tegelijkertijd wil je weten wat Mallory doet in het verhaal, en als je daar achter bent wil je alleen maar dat ze het redt, het juiste doet. Dat iedereen op tijd is voor dat er weer een slachtoffer valt. Het grijpt je bij de strot op bepaalde momenten en I LOVE IT!

Als daar de puzzelstukjes in elkaar vallen, de dader ontmaskerd wordt, zit je met een ouderwets wtf momentje en denk je tegelijkertijd sh*t, dit gebeurt gewoon ook echt…. Hoe eng is dat? En ben ik gewoon soort van blij dat ik geen kinderen heb, jong of oud…. Want je zou toch nooit meer rustig slapen?

Heb ik een min-puntje? Ja één….. Waar je normaliter toch echt wel romance hebt in de boeken van Rose, is dat hier veel meer van ondergeschikt belang dan in andere boeken van haar. Ik heb het toch wel een beetje gemist, al is het misschien ook maar goed, gezien het heftige onderwerp.

Conclusie:

Schrijfstijl: 5

Originaliteit: 4

Plot: 4

Spanning: 4.5

Psychologie: 4

Leesplezier: 5

Vier en halve sterren voor Op het spel.

Corina Nieuwenhuis.

*Winactie Gesloten* Win de spannende Young Adult Spellslinger-serie!

Hopsaa en dan is het alweer woensdag 21 maart en mogen we weer de gelukkige taak op ons nemen om de winnaar bekend te maken!

Leuk feitje, van de 53 ingestuurde antwoorden had niet één iemand het fout. Het juiste antwoord was dan ook Amsterdam natuurlijk 🙂

Welnu, wie mag er onder de brievenbus gaan liggen wachten op deze parels? Dat isssss:

Patricia Koster!

Een heule dikke gefeliciteerd en heel veel leesplezier! Je adresgegevens zaten er al bij dus we gaan er direct mee aan de slag 😀

Nogmaals een hele dikke dank aan Uitgeverij MEIS & MAAS voor het mogelijk maken van deze meer dan mooie actie!

—————————————————————————————————————————————–

collage Meis en Maas

En daar zijn we weer met een te gave winactie voor jong en oud, want we zijn er wel achter dat ook de wat oudere Samenlezenisleukerds heel erg kunnen genieten van een goede Young Adult!

En nu kun je twee delen van De spellslinger-serie winnen met een héle dikke dank aan Uitgeverij Meis & Maas! Als we op de recensies van deel één Vogelvrij af mogen gaan was dat een pracht boek en op 15 maart verscheen deel twee Schaduwzwart. Dit wil je dan toch winnen??

Ken je deze gezellige uitgever nog niet? Neem dan eens een kijkje op hun website via deze link:

Uitgeverij Meis&Maas

En dan nu ter zake want ja, je moet natuurlijk wel iets doen om deze prachtserie te winnen. Je kent ons, niets moeilijks, maar voor wat hoort wat blablabla enzovoort enzoverder. Komtie-komtie dan hè!

1: Like de Facebookpagina van Meis & Maas via deze link:

Meis & Maas Facebook

2: Stuur een mailtje naar Samenlezenisleuker@gmail.com met het antwoord op de volgende vraag:

In welke stad zit Uitgeverij Meis & Maas gevestigd?

Delen is lief, maar niet verplicht 🙂 Ben je nog geen lid van onze te leuke Facebookgroep?

Wees welkom, dat kan hier 😀 Samenlezenisleuker

Wij zullen op woensdag 21 maart de gelukkige winnaar bekend maken!

Over Vogelvrij :

Er zijn drie eisen om Jan’Tep als familienaam te verdienen. De eerste is kracht om je familie te verdedigen. De tweede is het beheersen van hoge magische kunsten. De derde is simpel, namelijk 16 jaar worden. Het was een paar weken voor mijn verjaardag toen ik besefte dat ik aan geen enkele eis zou voldoen.’

Wanneer je bent geboren als Jan’Tep en bijna 16 jaar wordt, kan je er maar beter op voorbereid zijn om te bewijzen dat je een echte magiër bent. Dat… of een wonder moet onderweg zijn. Maar Kellen rekent op geen van beiden. Hij weet dat hij iets achter de hand moet hebben om niet in volkomen diskrediet te raken bij de Jan’Tep gemeenschap. Dus wanneer Argosi, een zwerver met drie pakken spelkaarten, in het dorp aankomt weet hij dat hij geen andere keuze heeft dan haar hulp te accepteren.

Over Schaduwzwart :

Vier maanden nadat Kellen zijn bevolking is ontvlucht, blijkt hij nog slechter te zijn in overleven als vogelvrijverklaarde dan als magiër. En dat zijn enige bondgenoten een opschepperige kaartspeler en een stelende eekhoornkat zijn, helpt ook niet al mee.

Dan ontmoet hij Seneira, een geblinddoekt meisje dat niet blind is. Haar geheimen betrekken Kellen bij een samenzwering van magie, chantage en moord. Het is aan Kellen om de magiër te vinden die verantwoordelijk is voor de slachtoffers van deze mystieke plaag, beter bekend als het schaduwzwart… Kan hij op zijn verstand vertrouwen om in leven te blijven in het land van de Zeven Zanden?

Samen wachten op, om te recenseren

En ja hoor en liggen weer parels op de stapel ter recensie. Ka & Co hebben het zo slecht nog niet…. Wat zeggen we? We hebben het meer dan goed eigenlijk! Wat gaat er nu opgepakt worden in Drenthe en Noord-Holland??

**Alweer even geleden verscheen het tweede deel van Trucker Girl. En dankzij Cecilia Campos mogen wij Stuurloos gaan oppakken…Heerlijk even de gedachten op wat anders met deze New Adult.

**Op 6 maart verscheen bij Uitgeverij The House of Books het eerste deel van een vijfluik:  De val van Annika S. van de hand van Annejet van der Zijl en Jo Simons. Het persbericht trok gelijk de aandacht en whooooop hij ligt heel mooi op de stapel te wachten op een recensie.

**Afgelopen 5 maart verscheen bij Uitgeverij Prometheus de nieuwe thriller Trage Paarden van Mick Herron. Het bericht dat wij hier over voorbij zagen komen deed ons stuiteren en whoooooop hij is in Drenthe op de stapel beland. Hoe benieuwd en blij kun je weer zijn!

Over Trucker Girl 2 – Stuurloos :

De sekscapade 2.0 gaat door. En hoe!

In dit laatste deel van de Trucker Girl reeks groeit de turbulente liefde tussen de mysterieuze Sebastian en de temperamentvolle Nina tot ongekende hoogte, om vervolgens keihard naar beneden te storten. Komen de verwachtingen die ze van elkaar hebben uit of kunnen ze elkaar accepteren als de onvolmaakte mensen die ze zijn?

Over De val van Annika S. :

De wereld van de ambitieuze Duitse politica Annika Schaefer stort in elkaar als uitkomt dat ze heeft gelogen over haar verleden. Om aan de toorn van haar partijgenoten en schoonfamilie te ontkomen, vlucht ze hals over kop naar de Noord-Hollandse kust waar ze als kind met haar grootouders kwam. Maar ook daar laat het verleden haar niet met rust. En daarin blijkt ze niet de enige.

Over Trage paarden :

River Cartwright wordt gedumpt in Slough House, het afvoerputje van de Britse inlichtingendienst. Agenten die een missie hebben verknald, zoals hij, moeten hier onder leiding van de kleurrijke Jackson Lamb hun dagen slijten als pennenlikkers. ‘Trage paarden’, zo worden ze genoemd.

Op een dag als River naar zijn werk gaat, wordt een jongeman gekidnapt. De gijzelnemers kondigen aan dat ze hem tijdens een livestream zullen onthoofden. Hiervan hebben River en de andere ballingen in Slough House gedroomd: eindelijk een nieuwe kans om zich te bewijzen. Maar hoe dieper ze in deze zaak duiken, des te verwarrender die wordt. Is het slachtoffer wel wie hij lijkt? En wat hebben de kidnappers te maken met een uitgerangeerde journalist?

Mick Herron voert in deze sensationele thriller bonte personages op, die stuk voor stuk een verborgen agenda hebben. Trage paarden is vanwege alle verrassende verwikkelingen, verbanden met de actualiteit en spotternij een ijzersterk begin van een ijzersterke serie.

Karin las: Een plek om te vergeten-John Burley****1/2

Burley

Met dank aan Harper Collins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: John Burley

Uitgever: Harper Collins Holland

Oorspronkelijke titel: The Forgetting Place

Vertaler: Theo Horsten

Aantal pagina’s: 280 ( e-book )

Genre: Psychologische Thriller

Verschijningsdatum:  30 januari 2018

Over de auteur:

Voor de thriller Langzaam, sterf langzaam ontving John Burley de National Black Ribbon Award van de Literary Guild, de prijs voor origineel, nieuw talent in het thrillergenre. Hij bevindt zich daarmee in het goede gezelschap van o.a. S.J. Watson, Owen Laukkanen en John Verdon.

( Bron: www.harpercollins.nl )

Cover:

Spannend en onheilspellend, wat een sfeer. Perfect passend bij dit genre en dit boek. Het trok direct mijn aandacht en ik wou daardoor de achterflap lezen.

Achterflap:

Dr. Lise Shields weet dat veel van haar patiënten de forensisch-psychiatrische kliniek waar ze werkt nooit meer zullen verlaten. Daar zorgen zij en haar hechte team van collega-psychiaters wel voor. Maar de laatste tijd gebeuren er vreemde dingen. Een gevangene wordt zonder rechtszaak of diagnose opgesloten; ze krijgt een mysterieuze nieuwe patiënt; en het lijkt erop alsof ze achtervolgd wordt. Of heeft de gekte die haar patiënten gevangenhoudt haar ook beslopen? Hoe ontvlucht je een plek die ervoor gemaakt is om niemand te laten ontsnappen?

Mening:

Sjongejonge wat zet Burley hier in vijf fantastische delen een ijzersterke psychologische thriller neer zeg. Na een knap en een wat zwaarder geschreven intro over Menaker, de kliniek, rol je de wereld van Dr. Lise Shields in en het is of je de heuvel afgaat want je gaat steeds harder tollen.

Jason Edwards arriveert en wat is dit voor man joh? Hij oogt eigenlijk best sympathiek, maar is dit wel zo… Je voelt op je klompen aan dat er een flink staartje aan gaat zitten komen. Dat die staart dit allemaal zou brengen kon ik gewoonweg niet bevroeden. We hebben een moord, een psychiatrisch patiënt zonder dossier en er ontstaat een behoorlijk enge dreiging van buitenaf waarvan je niet weet uit welke hoek die komt.

Burley is in het bezit van een hele mooie schrijfstijl en weet de (belevings) wereld beeldend neer te zetten. Zo ook de personages; je ziet ze, je voelt ze. De hoofdpersonen worden prachtig neergezet en de passages in de derde persoon over Jason geven niet alleen steeds meer achtergrondinformatie, ze maken indruk.

Er vallen uiteraard doden en een stukje bloederigheid wordt niet uit de weg gegaan. Dit verhaal draait echter om wie heeft wat gedaan, waarom, en welke gevolgen heeft dit? FBI, ontvoeringen, spannende achtervolgingen; het komt allemaal voorbij en dat er dan ook nog uiteenlopende thema’s als homoseksualiteit en terrorisme op sublieme wijze in verweven worden, ja dan heb je me.

Vervolgens komt dan het moment daar dat je denkt ‘Hmm klopt dit allemaal nog wel..’ Nee, natuurlijk klopt dit niet en het einde zelf zorgt dan weer voor een ‘ Mien God zeg, jaaaa natuurlijk!’

Wat een plot, wat een verhaal, wat een geweldig boek.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4.5

Spanning: 4

Vier en halve sterren voor Een plek om te vergeten.

Karin Meinen.

Corina las: Het masker van Venus-Daniel Meyer***1/2

MaskervanVenus

Met dank aan Daniel Meyer voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Daniel Meyer

Uitgever: Futuro Uitgevers

Aantal pagina’s: 274

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: december 2016

Over de auteur:

Daniel Meyer (pseudoniem van Wouter ter Reehorst), is auteur van de spannende thrillers De man van Venus en Het masker van Venus.

Daniel heeft na zijn studie vliegtuigbouwkunde ook bedrijfskunde gestudeerd, en ontwikkelde zich tot entrepreneur pur sang. Zijn ideeën hebben inmiddels geresulteerd in een aantal succesvolle projecten. Mede door zijn grote passie voor vliegen, komt hij in aanraking met de meest kleurrijke personen. Door zijn oprechte interesse in mensen, hoort hij vaak verhalen die voor anderen verborgen blijven. En soms zijn deze gesprekken zo fascinerend en boeiend dat ze uitmonden in een eigen verhaal, zoals De man van Venus en Het masker van Venus. Onder zijn eigen naam schreef hij Succesvol als zzp’er en Film van jouw leven. Tevens blogt hij voor ikwordzzper.nl en op andere sites die zich richten op nieuwe vormen van ondernemerschap.

( Bron: http://www.futurouitgevers.nl )

De cover:

Een beetje saai, een donkere snelweg…. wat zal dit van doen hebben met de achterflap??

De achterflap:

Er verschijnt een nieuw scherm dat de plattegrond van een grote stad toont. De man buigt naar voren om een straatnaam te lezen. ‘Daar zit je nu dus,’ lacht hij. ‘Je bent een eind van huis, Daan.’

Samen met zijn vriendin Sofie is Daan Meyer naar het zuiden van Japan vertrokken. En hoewel Daan niets met de nieuwe cannabisvariant Venus van zijn vermoorde vriend Leo te maken wilde hebben, beheert hij nu de fabriek die Leo aan hem heeft nagelaten. De koivoerfabriek is de perfecte dekmantel om ongestoord nieuwe Venus-varianten te kunnen ontwikkelen. Het geld stroomt binnen.

De onbekende drone die over de plantage van Daans fabriek vliegt, lijkt onschuldig. Tot de volgende avond het hoofd beveiliging half dood wordt aangetroffen op het strand. Tijdens het onderzoek naar de moordaanslag, plaatst de politie steeds meer vraagtekens bij de activiteiten van de fabriek. De protectie die Daan en Sofie krijgen van de yakuza uit Tokio, vertoont hiaten. Een gruwelijke tragedie trekt Daan vervolgens in een stroomversnelling omlaag en toont hem zijn duistere kant …

De inbeslagname van 720 kilo cocaïne in de havens van Antwerpen en Rotterdam lijkt een onbelangrijk detail, maar Daan en zijn fabriek zijn pionnen in een krachtenspel dat hem via een oud militair vliegveld in Tsjechië terugbrengt naar Nederland. Een onverwachte ontmoeting in Amsterdam luidt de eindfase in. Daan realiseert zich dat er geen spelregels zijn, en dat hij nog maar één kans heeft om het initiatief naar zich toe te trekken en te overleven.

Mening:

In korte snelle hoofdstukken zit je er gelijk weer in. Daniel hanteert net als in deel één een vlotte beeldende schrijfstijl, en ook als je deel één De man van Venus niet las, kan je dit verhaal prima lezen. Daniel neemt je net vaak genoeg mee terug in het verhaal om het snappend te maken, zonder dat het vervelend leest.

Het is weer een echte actiethriller, al worden de terugkerende personages wel iets meer uitgewerkt weer. En daar verliest Meyer me dan ook een beetje. Wat is er met die Daan gebeurd? Van kluizenaar na de dood van zijn vrouw naar….. ja naar wat…. de relaties volgen zich in rap tempo op….. net als de meest gekke twist. Waar ik in deel één nog blij verrast werd door een bepaalde twist, heb ik nu het gevoel dat Meyer het kunstje nog een keer wilde overdoen, maar daar de originaliteit een beetje kwijt raakt.

Toch blijf je wel door lezen, want je wil weten waar dat allemaal naar toe gaat leiden, en ondanks dat ik misschien de spontane originaliteit van deel één mis, met de schrijfstijl is niks mis. En dan is daar het einde en denk ik WTF… Hoe dan? En waarom???? Ik weet dat er geschreven wordt aan deel drie, dus die ga ik zeker wel lezen…….. man man daar maak je een hoop goed meneer Meyer.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Plot: 3.5

Leesplezier: 3.5

Originaliteit: 2.5

Spanning: 3

Psychologie: 3.5

 Drie en halve sterren voor Het masker van venus.

Corina Nieuwenhuis.