Jac las: Een kille rilling- Bernard Minier*****

een kille

Bernard Minier – Een kille rilling *****

Bernard Minier groeit op in  Montréjeau aan de voet van de  de Pyreneeën, en studeerde in Tarbes en Toulouse, en gaat daarna voor een jaar in Spanje wonen en werken.

Hij woont nu in Essonne in Ile-de-Frankrijk. Zijn eerste baan is bij de douane, alwaar hij de functie van controller vervult. Hij neemt deel aan wedstrijden voor nieuw schrijftalent en waagt de sprong en stuurt zijn eerste manuscript op naar een uitgever. Zijn eerste boek, Glacé, verschijnt in 2011. De Nederlandse titel is Een kille rilling. Het wordt een groot succes in Frankrijk en in vele landen daarbuiten.  In 2012 volgt zijn tweede roman. Le Cercle, vertaald als Huivering. In Frankrijk is de auteur inmiddels een beroemdheid.

Plot ( Inleiding)

Diane Berg, psychologe van Zwitserse afkomst, wordt aangenomen als forensisch psycholoog bij de Wargnier kliniek, gesitueerd in een hoog,  afgelegen deel van de  Pyreneeën. Een unieke kliniek voor forensische psychiatrie, uniek voor Frankrijk en Europa, en gehuisvest in een oud, sinister gebouw, waar het ultieme uitschot van de maatschappij behandeld wordt: paranoïde mensen, zedendelinquenten, psychopaten en seriemoordenaars. Gevoelloos, manipulatief en labiel. De Wargnier kliniek staat sinds een paar maanden onder leiding van een nieuwe directeur. Dr. Francis Xavier zit niet op Berg te wachten, die nog was aangenomen door de vorige directeur. De ontvangst is kil. Al spoedig ontdekt Berg dat het ultra beveiligde gebouw meer geheimen bevat dan zij had durven dromen.

Martin Servaz is commandant op het regionale bureau van de recherche in Toulouse. Servaz is een zachtmoedige, scherpzinnige speurder. Hij is gescheiden. Wie niet bij de recherche, waar de uren nooit geteld worden en het werk prevaleert boven het gezinsleven. Zijn schaarse vrije uren worden gevuld met  muziek, hij is gek op Mahler, en de Griekse en Romeinse filosofen en wijsgeren. Servaz is goed in zijn werk. Cathy d’Humières, de flamboyante en ravissante 50+ aanklaagster van het OM, lang, blond geverfd haar en elegant gekleed, heeft hem naar de reusachtige waterkrachtcentrale gestuurd. Alleen. Waarom? Samen met een aantal kopstukken moet hij een moord oplossen. Een moord gepleegd op het bergstation van de kabelbaan, op tweeduizend meter hoogte. Het lijk is aangetroffen op een steunpilaar van de kabelbaan, onthoofd en ontdaan van ledematen. De huid is samengespannen tot grote vleugels. Maar het stoffelijk overschot is geen menselijk wezen. Het is een … paard.

Het volbloedpaard is eigendom van Eric Lombard, een van de topindustriëlen van Frankrijk. De implicaties zijn zorgwekkend. Lombard’s invloed is groot, met onbeperkte toegang tot de hoogste regionen van de macht. Servaz staat voor een raadsel. Als lezer weet je dat, volgens de wetmatigheden van de thriller, beide verhaallijnen elkander een keer zullen kruisen. Dat gebeurt ook. En hoe!

Conclusie

Glacé ( IJskoud), om onbekende redenen vertaald in Een kille rilling, is het debuutalbum van Bernard Minier.

Een kille rilling is een fraaie thriller, en behoort tot het beste wat ik de afgelopen jaren gelezen heb. Daar zijn een aantal redenen voor aan te wijzen die kort besproken worden. De belangrijkste reden is vooral gelegen in het feit dat Minier een groot verteller is ( zoals alle grote auteurs in dit genre) die de dreigende atmosfeer 587 bladzijden lang weet vast te houden.

Niet alleen de hoofdpersonen, maar ook de beschrijving die uitgaat van de donkere hoge bergen, kliffen en rotsen, de vries- en sneeuwkou, de huilende koude wind; Bernard Minier neemt in zijn beschrijving  de woeste natuur in de Pyreneeën als een extra dimensie mee in zijn thriller. Hij spreekt zelf van het apocalyptisch karakter van de natuur.

Het plot is ingenieus van karakter en verveelt geen moment. Er gebeurt veel, en de schrijver is het uitstekend gelukt om de snelheid in het verhaal aan te houden. Stap voor stap, helder en integraal volgen we de speurders op hun tocht naar de waarheid. Het aantal personages is behoorlijk groot te noemen. De verteller Minier creëert een groot aantal heerlijke mensen van vlees en bloed, met hun (on)hebbelijkheden en geheimen, met name op relationeel gebied.

De grote kracht lag, naast het krachtige plot en de raak getroffen typeringen, in het groot aantal zijlijnen op het gebied van de psychiatrie. Minier vertelt uiterst boeiend en passend in het decor van het verhaal over de nieuwste behandelmethoden voor gewelddadige en geesteszieke criminelen, zo weten we nu wat aversietherapie, oculomotorische observatie en penisplethysmografie inhouden en wat de mensonterende toepassingen zijn. (Deze moeilijke woorden moet u maar googelen. Uitleg hier gaat te ver.)

Daarnaast, in een vloeiende schrijfstijl met vele dialogen, mooie beschouwingen over tal van onderwerpen die raakvlakken hebben met het verhaal, niet essentieel daarbij zijn, maar duidelijk het leesplezier aanmerkelijk verhogen. Wat te denken van zijn mening over de gekheid van de media, fora en internet, over het cliché van de egocentrische artiest en avantgardische, non-conformatische publiek dat hen omringt, over belastingontwijking ( “Alleen gewone mensen betalen belasting”) , over de zes morele ontwikkelingsfasen van Lawrence Kohlberg etc.

Onderstaande quote als voorbeeld voor het feit dat Minier kan schrijven:

“… Er waren toch ook landen waar de dood gezien werd als iets luchtigs,iets moois, waar het werd gevierd, en er gelachen werd en waar die sombere, vreugdeloze, kerken met hun requiems en larcrima rerum, Kaddisj en treurgebeden er buiten werden gehouden. Alsof kanker, ongelukken, harten die ermee ophouden, zelfmoorden en moorden nog niet genoeg waren, dacht hij bij zichzelf.”

Als uitsmijter een van zijn Latijnse spreuken die hij regelmatig in het rond strooit.

“Consensus non concubitus facit nuptias.”

Een huwelijk bestaat bij de gratie van overeenstemming, niet het delen van een bed.

Want na de afsluiting van het drama rond het paard, en een reeks van verdere gewelddadige incidenten, komt als een duveltje uit een doosje, de auteur met een aantal morele vraagstukjes. Nou ja, vraagstukjes? Hoe zit het als een meisje van zeventien en een getrouwde man van tweeënveertig elkaar meer dan leuk vinden? Of wat als de gierende hormonen van een vrouw die niet zwanger is van hem, hem zoent en liefdevol zijn wang streelt?

Vijf sterren.

Jac Claasen.

Riejanne schrijft: De Waailappen-Brigade #part one

Waailap 2

 

Op 3 mei 2016 ontving ik via Facebook een privébericht van Mini meeters. Het eerste wat ik dacht was: ‘Wie is dat nu weer? Ik ken heel die vrouw niet.’ Maar zoals dat gaat wint de nieuwsgierigheid het dan toch en ik klikte het berichtje open. Nou mensen ik kan jullie vertellen dat ik op dat moment bevestigd werd in het waailap-zijn, want waar ik dacht dat het een vrouw was, bleek het gewoon een Engelse benaming te zijn, namelijk the minimeeters, oftewel Kaat, Crien en Carool!

Voorzichtig begonnen de eerste gesprekken die in het begin voornamelijk over boeken gingen. We kenden elkaar immers uit een Facebookgroep en dat is toch anders dan kletsen via privéberichten.  Al heel snel voelde het vertrouwd en supergezellig. We ontdekten dat we alle vier lekker sarcastisch konden zijn en de liefde voor de zwarte humor deelden. Er werden links en rechts heel wat ‘klappen’ uitgedeeld!

Op 10 juni 2016 zijn we overgestapt op Whatsapp, omdat dat toch veel makkelijker was dan Facebookmessenger. Nou toen was het hek helemaal van de dam hoor! Via Whatsapp kun je namelijk naast het typen ook spraakberichten sturen. En geloof me, dat kunnen wij als de beste!!! Menigmaal zit ik hier hardop te lachen om de grappen die in de groep gemaakt worden en waailappen als wij zijn gaan we onze lach dan opnemen en verzenden die uiteraard. Resultaat: nog veel harder lachen!!

Ook zijn we alle vier met periodes behoorlijk slechte slapers en wat is er fijner dan ’s nachts gewoon een heel verhaal in de Whatsapp te gooien. Het komt regelmatig voor dat ik ’s ochtends heeeeel veel berichten in de app vind, omdat één van ons niet kan slapen. Geloof me dan wordt je al wakker met een grote glimlach, omdat er altijd wel weer een humoristische draai aan gegeven wordt!

Het mooiste van ons groepje is het respect dat we voor elkaar hebber! Eigenlijk kan alles, maar niets moet! Heb je geen zin om mee te kletsen? Prima toch! Wel is het dan wijs om tussentijds de appjes te lezen, want geloof me soms kijk je een uur niet en kunnen er zo ineens 180 berichtjes staan. 😉

Waailap 3

Met mijn verjaardag bijvoorbeeld werd ik verrast door liedjes in de Whatsapp, gezongen door Kaat, Crien en Carool zelf en ik kan dus vanuit mijn eigen ervaring zeggen: Holland got talent! Lieve meiden als jullie ooit de boekjes zat zijn, voorzie ik in jullie de nieuwe K3! Ik kan in dat geval zeggen dat ik jullie al kende voor jullie beroemd werden en nog hele bijzondere geluidsfragmenten op mijn telefoon heb staan, al vraag ik me af of die geschikt zijn voor het grote publiek! 😉

Maar natuurlijk is het niet altijd lang leve de lol. Zoals elk mens hebben ook wij onze mindere dagen, en wat is het dan fijn dat ons groepje zo vertrouwd is dat we dat ook met elkaar delen! Of je nu vrolijk bent, verdrietig of boos, het kan en mag allemaal! Soms zijn we net een stel pubers die tegen de hele wereld aan schoppen! Hoe fijn is het dan dat je als ‘puber’ het gesprek ingaat en vervolgens in lachen uitbarst doordat je je zo hebt af kunnen reageren waardoor je als ‘gezonde volwassene’ het gesprek weer beëindigd! Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vermelden dat ik me afvraag in hoeverre ‘gezonde volwassenen’ voor ons vier van toepassing is hoor 😉

Jemig meiden wie had kunnen bedenken dat we lief en leed zouden gaan delen op die dag dat de minimeeters ontstond. Elkaar nog nooit gezien, maar het voelt alsof we elkaar al jarenlang kennen! Wat ben ik dankbaar en trots dat ik jullie om me heen heb! En wat hebben we een kwaliteiten in onszelf ontdekt! We zijn inmiddels psychologen, dierenartsen, coaches, boksballen, stand-up comedians en free fighters, al naar gelang de rol die nodig is! 😉

Ik hoop op nog heel veel mooie jaren met jullie samen waarin we nog heel veel lief en leed gaan delen! Hopelijk meer lief dan leed, maar dat is gewoon omdat ik jullie het allerbeste gun!

En waar kan ik beter mee afsluiten dan ons motto: Het is geen feest als de minimeeters niet zijn geweest! Trost op!!!!

Riejanne Zwiers.

waailap 4

Leesclub Slapen doen we morgen weer: Groepsrecensie Chriss, Sherry, Jannie en Tjitske.

Leesclub Alice Bakker

Over de auteur:

Alice Bakker (1970) is freelance schrijver en heeft haar eigen tekstbureau “in Woordenland”. Eerder publiceerde zij diverse verhalen in verhalenbundels en heeft ze mooie schrijfprojecten op haar naam staan. Slapen doen we morgen weer is haar debuut.

( Bron: http://www.godijnpublishing.nl )

De cover:

Sherry:

De cover vind ik er zeker aantrekkelijk uitzien. Er komen twee woorden bij me op bij het zien van de cover: vrijheid en blijheid.

Chriss:

De cover heeft iets mysterieus. Het past ook echt bij YA. De titel roept bij mij meteen vragen op, wat mij nieuwsgierig maakt naar de inhoud.

Jannie:

Ik vind de cover wel wat geheimzinnig, er is een meisje erg blij en op de achtergrond staat een bandje te spelen, het is schemer. Ik ben benieuwd naar het boek.

Tjitske:

Het oogt wel mooi maar als ik eerlijk ben had ik gedacht dat het dan over feestjes gaat en muziek tot diep in de nacht. Dat is niet mijn ding.. Gelukkig lees ik altijd de achterkant en dan zou de tekst me aanspreken. Het kleurgebruik is op zich wel mooi en warm. Maar de heftigheid van een aanslag komt er voor mij niet uit.

Achterflap:

De vijftienjarige Merel gaat met haar vrienden naar het Koningsnachtconcert in het Klaverpark. Daar treedt de band Twils op, waar Merel en haar vriendin Sarah groot fan van zijn. Als er een aanslag gepleegd wordt tijdens het concert verandert alles. Al snel blijkt dat het niets met terrorisme te maken heeft, iemand heeft het op Twils gemunt. Waarom? En wat heeft Merel met de dader?

Slapen doen we morgen weer is een Young Adult over vriendschap, dood en je minder voelen dan een ander.

Meningen:

Chriss:

Het verhaal is actueel, je weet dat dingen als een aanslag ook in het echt kunnen gebeuren. Houdt het je tegen om naar een evenement te gaan?

Jannie:

Ik vond het wel een origineel boek. Ik vond het toch meer een jeugdboek. Ik vond er niet veel diepgang in zitten en weinig emotie ook. Merel leer je niet echt kennen.

Tjitske:

Slapen doen we morgen weer is een bekend liedje van een bandje met de naam Twils. Merel is de 15-jarige hoofdpersoon uit het boek. Zij gaat samen met Sarah, haar vriendin en haar nieuwe oudere vrienden, naar het concert van Twils. Tijdens het concert kust ze met Bas. Niet veel later wordt er een aanslag gepleegd op de band. Sarah, het bandlid Thijs en twee anderen komen te overlijden. Na de aanslag komt er een vreemde verwarrende tijd voor Merel. Ze gaat naar de crematie van Sarah en naar die van Thijs. Daar is ook een persoon welke haar opvalt en die ze eerder heeft gezien.

Sherry:

Het eerste wat ik dacht toen ik dit boek uithad was: wat een originele verhaallijn. Het verhaal is zo boeiend en spannend geschreven dat het voor mij niet mogelijk was om te stoppen met lezen. Ik moest weten hoe het boek afliep. Tijdens het lezen vraag je je af: Wie zou de aanslag hebben gepleegd en waarom? Je merkt duidelijk dat Merel geraakt is door de aanslag. Ze wordt gevoeliger en emotioneler. Terwijl ik in het begin meer het idee kreeg dat Merel een tikkeltje rebels is, een alledaags tiener: opstandig tegen haar ouders.

Chriss:

Merel is een typische puber die vooral haar eigen gang wil gaan zonder bemoeienis van haar ouders. Impulsief en naïef. Als ze samen met vrienden naar een concert gaat van haar favoriete band Twiliz gebeurt er emotioneel gezien zoveel dat het vreemd is dat Merel impulsief en naïef blijft.

Jannie:

Vond het mooi het herdenkingsconcert van Thijs en het gedicht van Ivo.

Tjitske:

In het boek komt Merel over als een onzekere puber, welke erg graag groot wil zijn. Wat mij opviel is dat zij een vreemde relatie heeft met haar ouders. De ouders reageren voor mijn gevoel ook niet helemaal zoals dat te verwachten is van ouders. Ook de vreemde wending in het boek tussen politieagent en zijn zus komt voor mij totaal onverwacht en een beetje uit de lucht gegrepen.

Sherry:

Wie denkt dat dit typische een Young Adult is komt bedrogen uit: zeker als je naar de cover kijkt krijg je als lezer de indruk dat het boek over jongeren en  feesten gaat. Ik kreeg eerder het idee dat dit boek ging over vrijheid en feestjes waar de jeugd tegenwoordig naar op zoek is.

Alice Bakker beschikt over een vlotte pen. Ze neemt de lezer op een intrigerende manier mee in de wereld van Merel. Wat ik wel een beetje miste was een iets uitgebreide kennismaking met Merel. Ik had net op sommige momenten het idee dat sommige gebeurtenissen een tikkeltje te snel gingen in het boek. Dat was een beetje jammer want ik had op sommige momenten niet het gevoel dat ik Merel echt kende. Je ziet wel dat Merel in het begin een beetje rebels is en na de aanslag verandert.

Chriss:

Ondanks dat ik soms mijn vraagtekens had bij sommige gebeurtenissen, is het toch een verhaal dat mij aansprak en ik door wilde blijven lezen. Het verhaal blijft wat vlak, het verhaal had wat meer Body kunnen krijgen, wanneer de personages en de verhaallijn wat dieper waren uitgewerkt.

Conclusie:

Chriss:

Alice Bakker had als persoonlijk bericht in het boek geschreven “Hij moet uit!”Slapen doe je morgen maar weer”. Dat is in ieder geval gelukt, door de toegankelijke schrijfstijl en korte hoofdstukken las het boek erg vlot weg. Het boek is voor een iets jongere doelgroep dan YA. *** 3 sterren voor Slapen doe je morgen weer.

Jannie:

Ik heb er toch van genoten, wat anders dan wat ik anders lees, maar dat is ook wel leuk.

Ik geef Slapen doen we morgen we weer 3 sterren.

Tjitske:

Ik geef dit boek 3,5 sterren.

Het is goed en vlot geschreven, met een zeer actueel thema. Ik heb het met veel plezier gelezen, maar voor een Young Adult boek verwacht ik wat meer nuancering en verdieping in de personages. Leuk boek.

Sherry:

Dit is een heerlijke en actuele Young Adult dat ik met veel plezier heb gelezen. Dit boek zal een brede doelgroep aanspreken. Ik vond dit een prachtig boek. Een van de leukste Young-Adults die ik heb gelezen!

Dit boek krijgt vijf sterren.

**Hoe mooi, een afsluiter van deze leesclub met vijf sterren!

Geeft weer een mooi gemiddelde van drie en halve sterren voor Slapen doen we morgen weer.

Karin las: Piet Kreel is nog wel-Michiel Geurtse***1/2

PietKreel

Met dank aan Michiel Geurtse voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Michiel Geurtse

Uitgever: Schrijverspunt

Aantal pagina’s: 150

Genre: Roman / NUR 301

Verschijningsdatum: augustus 2016

 

Over de auteur:

Piet Kreel is nog wel is de debuutroman van auteur Michiel Geurtse, beter bekend als columnist onder het pseudoniem MichielZiet. Deze geboren en getogen Tukker schrijft zijn columns onder andere voor Fok.nl, het tijdschrift Schik en voor zijn website www.MichielZiet.wordpress.com.

Cover:

Zonlicht doorbreekt mist, de oude man loopt bij je vandaan. Wat een sfeer, ik vind het een prachtcover.

Achterflap:

Piet Kreel is nog wel is een roman over het lief en leed van een man op hoge leeftijd, die het liefst zou willen dat alles weer zoals vroeger was. Helaas voor hem wordt hij meer het heden ingetrokken dan hem lief is.

Net nu hij denkt dat hij rustig en onbekommerd in zijn woonkamer naar klassieke muziek kan luisteren, komt hij in allerlei verwikkelingen terecht. Hij vraagt nergens om, maar krijgt ze gratis en voor niets. Piet neemt dat zijn jonge buurvrouw Tess kwalijk – zij sleurt hem té snel de moderne wereld in. Alsof hij al niet genoeg aan zijn hoofd heeft om met zijn vlinders van het verleden en het heden af te rekenen.

Het verhaal neemt je met de nodige humor en daarbij een vleugje drama mee in het leven van Piet Kreel. Van het WK in 1974 tot een modern rockconcert in het heden aan toe. Waar menig oudere zou grijpen naar een paracetamol klemt Piet zich vast aan zijn platenspeler. Lang leve Bach en lavendel!

Mening:

De cover, de titel, de achterflap; het hele rijtje maakte me direct nieuwsgierig naar Piet Kreel is nog wel. Die nieuwsgierigheid werd beloond, wat een heerlijk verhaal is dit!

Piet Kreel is 92 maar kras als 80. Piet houdt van klassiek, heeft twee buurvrouwen; Tess en Alie, waarvan hij aan alle kanten al mopperend hulp krijgt, behalve op woensdag. Waarom niet op woensdag? Al snel wordt dat schrijnend duidelijk en pakken flashbacks naar het verleden je bij de keel. Flashbacks die je duidelijk maken wie Piet toen was en die diepe indruk weten te maken. WOll, het leven wat daarna weer opgebouwd wordt, het vinden en het verliezen van geluk.

Daartegenover het heden waarbij je regelmatig grinnikend in de huid kruipt van deze meer dan sympathieke bromknor. Sidekicks Alie en Tess dragen in dit gedeelte hun humorvolle steentje bij en het is genieten.

De schrijfstijl is zeer vlot en toegankelijk. In korte hoofdstukken, voorzien van snedige titels, maakt Piet op deze respectvolle leeftijd nog steeds zijn eigen progressie binnen de relationele ontwikkelingen. Ook de eigen familie stapt het verhaal binnen en op dat vlak was er naar mijn idee nog wel wat meer uit te halen geweest. De verliefdheid die Piet weer voelt is hartverwarmend, maar ging naar mijn smaak een momentje net de grens over. Op redactioneel vlak waren er wat kleine schoonheidsfoutjes te vinden, maar het deed niets af aan het leesplezier.

Piet Kreel is nog wel is een boek wat zoveel biedt. Je lacht, je wordt geraakt, het is feelgood, kortom: wat een prima debuut en ik heb ervan genoten!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3.5

Plot: 3.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 3.5

Drie en halve sterren voor Piet Kreel is nog wel.

Karin Meinen.

Leesclub Slapen doen we morgen weer: Groepsrecensie Ans, Femke van der Bie, Anita, Brigitte en Linda

Leesclub Alice Bakker

Over de auteur:

Alice Bakker (1970) is freelance schrijver en heeft haar eigen tekstbureau “in Woordenland”. Eerder publiceerde zij diverse verhalen in verhalenbundels en heeft ze mooie schrijfprojecten op haar naam staan. Slapen doen we morgen weer is haar debuut.

( Bron: http://www.godijnpublishing.nl )

De cover:

Brigitte:

Ik vind de cover eigenlijk niet echt iets zeggen. Je ziet dat het over een band gaat en er is 1 iemand die de handen omhoog steekt. Als ik lees waar het boek over gaat zie ik dit voor mij niet echt terug in de cover, sorry.

Femke van der Bie:

Ik vind het erg leuk gedaan, maar ergens vind ik het ook leeg. Het geeft mij het idee van “vanavond en vannacht is het feest en morgen komt de rest” maar dat klopt niet helemaal met het verhaal zelf haha. De persoon op de voorkant met de armen omhoog springt erg naar voren, maar zo lijkt de zaal erg leeg, wat een beetje vreemd is als het een beroemde band zou zijn. Misschien zie ik het verkeerd haha!

Ans:

De cover nodigt uit tot lezen. Hij ziet er gezellig en gaaf uit. Een mooi concertje, dus slapen doen we morgen pas. Past perfect bij de titel.

Anita:

Ik vind de cover wat donker, maar aan de andere kant heeft het ook iets mysterieus waardoor ik heel erg getriggerd wordt om het boek te lezen.

Linda:

De cover komt warm over, een warme zomeravond, maar toch mysterieus door de zwarte schaduwen. De kleuren doen mij denken aan Afrika, The Lion King, maar de titel maakt mij meteen nieuwsgierig. Mooie kleurensamenstelling, en door de schaduw figuren en de titel wordt het meteen spannend, ik verwacht van dit boek dat het vol spanning en emoties zal zitten. Of dat ook zo is weet ik pas als ik het boek heb gelezen.

De cover geeft mij het gevoel dat het een spannend boek is waarin ook veel emoties voorkomen.Het lijkt me een heel avontuur om dit boek te lezen, en ik kan niet wachten om het mysterie te ontrafelen door te beginnen met lezen.

De achterflap:

De vijftienjarige Merel gaat met haar vrienden naar het Koningsnachtconcert in het Klaverpark. Daar treedt de band Twils op, waar Merel en haar vriendin Sarah groot fan van zijn. Als er een aanslag gepleegd wordt tijdens het concert verandert alles.

Al snel blijkt dat het niets met terrorisme te maken heeft, iemand heeft het op Twils gemunt. Waarom? En wat heeft Merel met de dader?

Slapen doen we morgen weer is een Young Adult over vriendschap, dood en je minder voelen dan een ander.

Meningen:

Ans:

Merel is groot fan van de band Twils. Als de band op Koningsdag een concert geeft wil ze daar natuurlijk graag bij zijn. Ze weet haar ouders over te halen dat ze mag gaan met een paar vriendinnen. Op school leren Merel en haar vriendinnen een groep jongens kennen waar ze samen mee naar het concert gaan. Merel wordt verliefd op Bas. Plotseling ontploft er iets, de lichtbalken boven het podium storten neer. Paniek breekt uit. Merel is haar vriendin Sarah uit het oog verloren. Waar is ze gebleven? Wat is er gebeurd? Is het een aanslag? Het lijkt erop dat iemand het op de band Twils voorzien heeft. Het hoe en waarom moet opgelost worden

Brigitte:

Het verhaal speelt zich af rond 2 meisjes van 15 jaar in de pubertijd en 4  jongens die 2 jaar ouder zijn. Hoofdpersonage Merel is een puber die in eerste instantie niets van haar ouders moet hebben. Ze heeft meer met de moeder van haar vriendin. Ze gaat met haar vriendin en de jongens naar een concert t.b.v. Koningsdag van de groep Twils. Daar speelt het drama zich af, en wordt er een aanslag gepleegd met alle gevolgen van dien.

Merel is erg verdrietig over het verlies van haar vriendin, en gaat samen met haar vader en politie en vriendje op zoek naar de dader. De dader wil dat Merel hem helpt met contact te zoeken naar een van de bandleden en deinst nergens voor terug. Haar vader en de politie helpen Merel hierbij mee op hun manier.

Linda:

De cover en de titel van het boek spraken mij meteen aan. Ook de covertekst op de achterkant sprak mij aan, ik verwachtte een heel spannend verhaal, vol emotie en spanning. Helaas  zijn mijn verwachtingen niet geheel bevredigd. Dit komt doordat het verhaal op een vrij kinderlijke wijze geschreven is. Daar komt nog bij dat het lettertype erg groot is, en er zelfs pagina’s tussen zitten met maar 1 zin erop, alsof er ruimte opgevuld moest worden, zodat een kort verhaal toch nog op een redelijk dik boek gaat lijken. Ook vond ik schrijffouten hinderlijk op pagina 126 2e alinea: Bij het kraantje waar hij zich “geprobeerde’ te wassen. Pagina 135 3e alinea: Bovendien ‘spreken’ we gisteren nog met Karels af……

Anita:

Het boek gaat over de 15 jarige Merel,die een aanslag meemaakt tijdens een concert van haar favoriete band. Dan blijkt het niet om een terroristische aanslag te gaan, maar een aanslag gepleegd in de naam van liefde….  Het verhaal is origineel en goed bedacht, maar had naar mijn mening nog iets verder uitgewerkt kunnen worden. Na de helft van het boek gaat het verhaal meer leven, en zit er nog een leuke wending in het verhaal.

Femke van der Bie:

Toen ik begon met het boek te lezen was ik erg enthousiast, het leest lekker weg en houdt je in het boek tot aan het einde. Na wat er maandag gebeurd is in Manchester, was het lastig om door te gaan met lezen, nu dat het zo dichtbij voelt. Maar hierdoor wilde ik hem in één keer uitlezen.

Ans:

Het boek leest vlot weg, mede door de korte hoofdstukken en relatief grote letters. De schrijfstijl is makkelijk. Geen moeilijke termen of bewoordingen. Het verhaal is vooral geschreven vanuit de ogen van Merel. Vriendschap speelt een grote rol. Maar ook het fan zijn van de band. Het verhaal past prima bij iemand van 15 jaar, de leeftijd van Merel. Dingen die een groot deel van het leven van een vijftienjarige bevatten, komen ook in dit boek terug; school, vriendinnen, leuke jongens, een boyband e.d.

Brigitte:

Om niet te veel verder te verklappen laat ik het hierbij voor wat betreft de inhoud. Over het boek zelf: Het is erg vlot geschreven en met grote letters, en af en toe maar 3 à 4 zinnen op 1 pagina is het boek snel uit. Het is geen dik boek. Ik vind het geen YA boek, maar eerder iets voor kinderen tussen de 12 en 15 jaar. Ik vraag me ook af of de schrijfster wel informatie heeft ingewonnen bij de politie, want er staan veel zaken in die onwerkelijk zijn en waar niet over nagedacht is.

Linda:

Ook vond ik het soms lastig lezen, omdat de ouders zowel als ouders, vader, moeder, papa, mama, bij hun voornamen worden genoemd. Dit kwam wat verwarrend over. Ook de taalkeuze vind ik soms jammer, en een anonieme chat is geheel uit de tijd, tegenwoordig is het Instagram, Snapchat, Facebook, Whatsapp.

Toch ondanks al mijn punten van verbetering die ik heb gevonden aan het boek, heb ik toch van het verhaal als geheel genoten. Het is een super mooi verhaal, en kan wanneer het met wat meer diepgang, emotie en ander taalgebruik (iets moderner) geschreven wordt, echt een super Young Adult worden! Een echte actiethriller, met liefde erin verwerkt. Ik miste ontzettend de emotionele band met de personages, wel vond ik het eindconcert heel mooi gedaan, met aandacht voor alle slachtoffers en een prachtig gedicht van Ivo.

Anita:

Ik vind het jammer dat sommige gebeurtenissen in het boek een beetje onwerkelijk zijn, en ook dat bepaalde stukken niet verder zijn uitgewerkt. Nu gebeuren ze gewoon opeens. Het boek leest makkelijk weg omdat het in vrij grote letters is gedrukt, en de hoofdstukken niet heel lang zijn. Het boek valt voor mij eerder in de categorie jeugd vanaf 13, in plaats van Young Adult.

Femke van der Bie:

Ik miste in het begin de spanning, voornamelijk de opbouwende spanning, maar na halverwege het boek te zijn kwam er steeds meer spanning. Enorm aangrijpend, het verhaal is duidelijk en zeker een aanrader! Dit boek zet je aan het denken, wat zou jij doen in zo’n situatie? Is de dader een bekende? Waarom? Doordat de hoofdstukken datums zijn, met elk “hoofdstuk” een ander personage (soms dezelfde datum), raak je niet in de war over welk personage het nu gaat.

Conclusie:

 Ans:

Het is dus een goed geschreven verhaal, passend bij de doelgroep Young Adult. Ook voor volwassenen leest het makkelijk weg, hoewel de onderwerpen van dit boek wel wat jeugdig zijn. Heel realistisch is het verhaal niet, maar dat staat het leesplezier niet in de weg. Een prima debuut voor de doelgroep Young Adult.

Vier sterren.

Brigitte:

Wel vind ik dat je duidelijk in het boek meemaakt dat Merel van een puber die eigenlijk niets van haar ouder wil weten, zich meer realiseert dat haar ouders toch belangrijk zijn in haar leven, en ze gaat ze meer waarderen. Ik geef het boek 3 sterren omdat het erg dun is en te grote letters heeft, en er niet goed over nagedacht is om informatie her en der in te winnen

Linda:

Ik vind het boek met wat bijschaven in deze schrijfvorm vooral geschikt voor lezers vanaf 12 jaar. Het is een leuk origineel verhaal, helemaal nu met de angst voor aanslagen van terroristen.

Ik geef dit boek drie sterren.

Het is een vlot verhaal, leest makkelijk weg. Mist wel wat spanning, en is soms wat van de hak op de tak geschreven. Het voelt niet aan als 1 vloeiend verhaal. Ik ben al met al toch zeer dankbaar dat ik dit boek heb mogen lezen, ik heb genoten van het originele verhaal.

Anita:

Ik heb het boek met plezier gelezen, maar het had wat mij betreft iets meer diepgang mogen hebben.

Schrijfstijl: 3

Leesplezier: 3.5

Plot: 3

Originaliteit: 3.5

Spanning: 3

Uiteindelijk aantal sterren: 3.5

Femke van der Bie:

Zeker een aanrader, en niet alleen voor Young Adult! Ik hoop meer boeken van de schrijfster te lezen.

Vier sterren.

Dit geeft een mooi gemiddelde van drie en halve sterren voor Slapen doen we morgen weer!

Mieke las: Liefde in Pangea-Tessa de Loo***

Liefde in Pangae

Gastrecensie:

Auteur: Tessa de Loo

Titel: Liefde in Pangea

Genre: Literaire roman – 288 pagina’s

Uitgeverij: De Arbeiderspers

ISBN: 978 90 295 0559 8 / NUR 301

Over de auteur:

Tessa de Loo (1946) is het pseudoniem van Tineke Duyvené de Wit. Ze studeerde Nederlandse taal en letterkunde en heeft gewerkt als lerares Nederlands. Ze debuteerde in 1983 met de verhalenbundel: De meisjes van de suikerwerkfabriek. Het boek beleefde meer dan 20 drukken en werd bekroond met twee debuutprijzen. In 1993 verscheen haar grote roman: De tweeling, die werd verfilmd.

Achterflap:

Wie kan beweren dat hij nooit gelogen heeft?

Fidel Hulshoff verliest zijn hart, en ook bijna zijn ziel, aan een uitzonderlijk mooi excentriek meisje. Ongemerkt raakt hij verstrikt in het leugenachtige web waarin zij gevangen zit. Wanneer ze tijdens een schoolreis naar Rome voor de ogen van haar klasgenoten een eind aan haar leven maakt, blijft hij achter met een gevoel van schuld en de kwellende vraag: wat was er met haar aan de hand?

Jaren later lukt het Fidel haar familie op te sporen. Als bioloog doet hij aan de zuidwestkust van Europa, diep in de bergen, onderzoek naar het leefgebied van kameleons. Teruggeworpen op zichzelf in de zinderende augustushitte ontdekt hij dat er in de menselijke jungle niet zoiets bestaat als ‘een verlossend antwoord’.

Over de cover:

Deze laat 2 groene kameleons zien op een verder witte ondergrond.  De titel van het boek is eveneens in het groen en in grote letters geschreven. Al bij al een mooie, rustige cover die mij aanspreekt. De titel kwam mij vreemd voor, maar al lezend kwam ik er achter wat de betekenis ervan is. Zo heet de aarde, zoals die er uit zag voordat de verschillende continenten zich losmaakten van elkaar, de hele aarde. Pangea was voorheen één grote landmassa, Pangeas werd omgeven door één oceaan: Panthalassa.

Over de inhoud:

Het boek begint met:

‘De waarheid houdt zich schuil als een vrouw achter haar sluier.’ (Jacques Derrida)

En hiermee wordt meteen de kern van het verhaal weergegeven.

Fidel is 17 jaar, heeft net zijn vader verloren, is op zoek naar zichzelf en als hij tijdens het spijbelen van school de mooie Sacha per toeval ontmoet in een cafetaria verandert zijn leven drastisch. Ze zijn sinds een maand klasgenoten. Hij vindt haar gezicht lijken op de vorm van een hart, gedomineerd door opvallende grote donkere ogen die in één vurige blik de hele wereld wilden overzien. Ze raken aan de praat en gaan naar zijn ouderlijk huis waar ze een film van Maigret kijken, een glaasje wijn drinken en vervolgens naar zijn slaapkamer gaan. Dit herhaalt zich iedere woensdag als vanzelfsprekend. Hebben ze nu een relatie vraagt Fidel zich af. Sacha blijkt ondoorgrondelijk. Mysterieus. Haar gedrag brengt Fidel vaker in de war. Hij twijfelt of het zin heeft en goed voor hem is, om verder te gaan met Sacha. Als ze op schoolreis zijn in Rome springt Sacha van een balkon, terwijl haar klasgenoten beneden staan en dit zien gebeuren. Fidel houdt er een schuldgevoel aan over en vraagt zich af of hij debet is aan deze gebeurtenis.

Jaren later als Fidel op het punt staat om naar Portugal af te reizen voor zijn werk als bioloog, ontvangt hij een uitnodiging voor een schoolreünie. Het is 20 jaar geleden dat ze elkaar zagen en hij wil niet gaan, omdat hij school altijd is blijven associëren met de dood. Echter door een telefoontje van Femke een oud klasgenootje en tevens vriendin van Sacha laat hij zich overhalen. Hij ontmoet oud klasgenoot Walter Sluiskil die hem met veel vragen en een nog groter schuldgevoel achter laat  De antwoorden liggen in Portugal waar de broer en vader wonen van Sacha.

Krijgt Fidel antwoord op al zijn vragen? Wat is de connectie tussen zijn moeder en Sacha haar vader? Hoe waren de jeugdjaren van Fidel en Sacha? Hebben ze meer gemeen dan dat Fidel ooit dacht? Levert het wroeten in zijn jeugd hem iets op?

Het boek bestaat voor mijn gevoel uit twee delen: Fidel, zijn vader en hun onderlinge band, de gemeenschappelijke interesse voor kameleons én het verhaal van Fidel, Sacha en hun familie.

Het verhaal leest gedeeltelijk prettig en vlot weg, maar de kameleons maken het langdradig. De karakters worden realistisch beschreven en goed uitgediept, wat maakte dat ik een prima beeld kreeg van de personen en mij kon inleven. Het is ook zeer aangrijpend als ik lees hoe Fidel zijn moeder in het leven staat en omgaat met hem en zijn vader. Hoe Sacha zonder moeder opgroeit en waar dit toe leidt. Waar is haar moeder gebleven in dit verhaal? De roman spreekt mij deels aan, omdat er voor mijn gevoel te veel over kameleons en dinosaurussen wordt verteld, iets waar ik totaal niks mee heb. Het verhaal van Fidel, Sacha en familie vind ik een stuk beter alhoewel ik al vrij snel mijn eigen idee had hoe het in elkaar zat en dit ook wordt bevestigd.

Te voorspelbaar, een slot dat in het begin al op de loer lag, en voor mijn gevoel een literaire roman onwaardig.

Als zij de wijn was, was hij de karnemelk, zo waren de verhoudingen geweest.

3***

Mieke Wijnants.