Samen met Saskia Jansen Storyteller: Het snuitje is goed gelukt!

Trimsalon

Het hebben van een hondentrimsalon blijft leuk. Soms vind ik het onvoorstelbaar dat ik al dertien jaar lange wachtlijsten heb en zo ontzettend veel trouwe klanten. Als mensen door omstandigheden naar een collega moeten uitwijken komen ze altijd weer bij me terug en of het nu uit beleefdheid is of niet, ze zeggen altijd dat het bij mij het beste voelt.

Ik heb helaas niet de arrogantie in me dat ik daadwerkelijk voel dat dat zo is. Ik vind al mijn collega’s mooi werk afleveren. Het enige waar ik van overtuigd ben is dat ik van al mijn honden-klantjes hou met heel mijn hart en dat ik ze nooit met opzet pijn zou doen of bang zal maken. Ik vind dat belangrijker dan een kaarsrechte vacht knippen namelijk.

Ik heb mijn hondjes het liefst los op de tafel, ik geef geen commando’s die ze wellicht van huis uit niet eens hebben meegekregen en ik zal nooit andermans hond slaan. Na het knippen lopen ze vrij rond in mijn salon en kunnen ze kijken of hun baasje er al aankomt. Wellicht is dit het geheim waardoor ik altijd overvol zit.

Honderden klanten hebben de afgelopen jaren cadeautjes meegebracht voor mij, en mij bejubeld om mijn knipkunsten. Ik heb al die complimenten altijd weggewuifd, want zo goed ben ik nu ook weer niet. Ik doe gewoon mijn werk zoals ik denk dat het goed is en op een manier die voor de hond het allerprettigste is. Dus nee, ik pluk geen vachten die nog niet rijp zijn, ook al deed de vorige trimster dat wel altijd. Zodra het haar te vast zit en de hond aangeeft dit niet prettig te vinden is mijn grens bereikt. Een vervilte labradoodle ontklitten omdat de klant hem niet kort wil doe ik ook niet, zo een hond stikt van de pijn als je dat gaat doen. Daar halen we soms met pijn en moeite net aan een drie millimeter scheerkop onderdoor, en zelfs dan zijn we uren bezig om ze te verlossen van zo een strak vachtje.

Als je tegen mensen zegt dat je hondentrimster bent en aangeeft dat dit soms best een heel zwaar beroep is, kijken ze je vaak heel suf aan.

“Hoezo zwaar? Je trekt er toch gewoon een tondeuse overheen en klaar? Lijkt mij niet zo ingewikkeld.”

Vroeger gingen mijn haren omhoog staan van dit soort opmerkingen, maar na dertien jaar heb ik het afgeleerd om mijn beroep te verdedigen. De meeste mensen hebben nu eenmaal geen idee wat het werk precies inhoudt en hoe moeilijk het eigenlijk is. Het is ook niet voor niets dat je, als je tenminste echt goed wil worden, twee jaar naar school moet om dit vak te leren. De theoretische kennis is pittig en maakt dat je na het bestuderen van alle stof bijna een dierenarts bent. Ook het uit het hoofd leren van duizenden rassen hoort erbij, vachtkennis, huidziektes, dieren-EHBO en ga zo maar door. Het is niet enkel het kaalscheren van een hond.

Er wordt over het algemeen gedacht dat wanneer je een hond kaal moet scheren van een klant dat dit een snel klusje is, maar niets is minder waar. Kaalscheren is nog een vak apart. De rug is niet zo moeilijk, maar al die plekjes tussen de pootjes, de liezen, de oren. Het vergt toch een heleboel handigheid want een ongelukje is zo gemaakt. Dat niet iedereen zomaar even een hond knipt of zelfs kaalscheert is me pasgeleden weer eens heel mooi duidelijk geworden.

Omdat ik ziek was en mijn wachtlijst daardoor nog langer opgelopen was besloot een klant van mij haar hondje zelf maar onder handen te nemen. Het resultaat heeft mijn dag gemaakt destijds. Uren heb ik jankend over de tafel heen gehangen van het lachen samen met mijn man, toen ze mij de foto stuurde. Ze was er uren mee bezig geweest. Ze stuurde mij een tekst erbij: “Ik wist niet zo goed wat ik met de oren moest doen, maar het snuitje is goed gelukt.”

Ik kan deze tekst niet eens hardop uitspreken zonder te lachen. Nogmaals dankjewel Amy voor je fantastische foto. Mensen zoals jij geven het leven kleur. Je bent een wereldgriet met een gouden hart en een fantastisch hondje waar je altijd supergoed voor zorgt. Het feit dat hij er iets anders uitziet dan hoe hij normaal bij mij de trimsalon uitliep doet er niet toe. Het hondje heeft geen klitten meer, er komt nergens bloed uit en hij is gelukkig.

En bovenal heeft het mijn trimmers ego goed opgekrikt want zo zie je maar dat het trimmen van honden echt een ambacht is waar je voor geleerd moet hebben.

Mieke las: Wisselwerking-Bertina Mulder****

mulder

Gastrecensie.

Titel: Wisselwerking

Auteur: Bertina Mulder

Uitgever: Paris Books

Genre: Literaire roman

Paperback: 200 bladzijden

ISBN: 9789492179548 / NUR 301

Verschijningsdatum : 27 November 2016

 

Over de auteur:

Bertina Mulder (1962) is geboren in Winterswijk. Zij heeft een achtergrond in de online communicatie. Naast haar werk als webredacteur is zij ook praktijkmanager bij een huisartsenpraktijk. Vanaf augustus 2014 woonde zij een half jaar op Curaçao, waar zij de eerste versie van haar debuutroman Wisselwerking schreef. In 2016 startte ze haar eigen bedrijf ‘Bertina Mulder Tekst & Redactie’.  Bertina is nu bezig met een thriller die zich afspeelt tegen de achtergrond van de eerste bemande missie naar Mars, met als titel ‘De rode magneet’.

Over de cover:

Deze is voornamelijk grijs, en stelt het plein bij het stadhuis voor waar Arend zit te tekenen. Onder op de cover zie je ook zijn houtskooltekening. In het midden zie je een grijze  schaduw van de drone. Dit past perfect bij het verhaal. Minpuntje vind ik de achterflap die groen is, en de tekst wit, wat maakt dat het moeilijk lezen is. De titel in grote zwarte letters spreekt mij aan, en dit zou ook de reden zijn waarom ik het boek in mijn handen zou nemen in een winkel.

Achterflap:

Sjoerd, een student journalistiek, organiseert voor zijn afstudeerproject een flashmob die geregistreerd wordt met de drone van zijn vriend Zom. Social media en webtechniek staan in de snelle wereld van de jongeren centraal, maar ook vriendschap en een voorzichtige coming-out.

Op het plein waar de flashmob plaatsvindt, maakt de oude man Arend een tekening voor zijn vrouw in het ziekenhuis. Met dit cadeau wil hij een fout uit hun verleden goedmaken.

De werelden van Sjoerd en Arend lijken mijlenver uit elkaar te staan, maar op de dag van de flashmob ontstaat er een bijzondere wisselwerking. Contrasten maken plaats voor overeenkomsten, hun zoektocht naar liefde, acceptatie en vergeving. Uiteindelijk blijken ze meer met elkaar verbonden te zijn dan ze wisten.

Mijn mening over de inhoud:

De titel spreekt mij meteen zeer aan, en ben dan ook heel benieuwd naar de inhoud. De tekst op de achterflap maakt mij nieuwsgierig. Het boek begint met een quote van de auteur:

“Op een gegeven moment moet je besluiten dat dit je debuut wordt, in de wetenschap dat perfectie saai is.”

Daarna volgt een proloog over Arend, die gedateerd is op 6 oktober 1971, de dag dat hij een fout maakte die hem de rest van zijn leven zal blijven achtervolgen.

Arend en Arlette zijn al 51 getrouwd, als Arlette een hartoperatie moet ondergaan.  Dit kan enkele uren duren, en op advies van de verpleegkundige gaat Arend naar buiten, en besluit een houtskooltekening van het stadhuis te maken voor zijn vrouw. Ten eerste, omdat hij een fout van jaren geleden goed wil maken, en omdat ze beiden mooie herinneringen hebben aan het stadhuis. Vervolgens maak ik kennis met Sjoerd en Zom. Twee studenten die samen een afstudeerproject maken met een drone. Sjoerd die journalistiek studeert wil graag een flashmob maken, maar heeft daar de hulp bij nodig van Zom zijn drone. Dit alles gebeurt op het plein voor het stadhuis waar Arend zijn tekening maakt.

Twee heel verschillende werelden, en een generatiekloof kruisen elkaar per toeval. Toch blijkt achteraf dat ze meer met elkaar gemeen hebben en kunnen betekenen voor elkaar, dan dat ze ooit hadden gedacht.

Onderwerpen als: verdriet, schuld, spijt, coming-out, liefde, vriendschap, gevoelens en vergiffenis schenken worden prachtig beschreven. Arend ontroerde mij meteen. Hij stal mijn hart. Een lieve oudere man met een enorm schuldgevoel, die probeert zijn fout goed te maken. Heeft zijn vrouw Arlette hem vergeven? Sjoerd die worstelt met zijn coming-out en een zeer gedreven student journalistiek is. De karakters worden zeer goed uitgediept, waardoor ik mij helemaal kon inleven in de leefwereld en gevoelens van Arend en Sjoerd.

De hoofdstukken zijn kort, en afwisselend lees je het verhaal van Arend en Sjoerd, zowel in het heden als verleden. Flashbacks maken duidelijk wat ze heeft gevormd tot de personen die ze nu zijn. De auteur heeft een prettige en fijne schrijfstijl, die zeer toegankelijk is voor velen. Het boek zal jong en oud zeker aanspreken.

Dit debuut is zeer geslaagd! Heel knap hoe de auteur in slechts 200 bladzijden oud en jong, digirati en digibeet, en twee totaal verschillende leefwerelden bij elkaar weet te brengen. Een generatiekloof weet te overbruggen.

4****

Mieke Wijnants.