Myrtle (14) las: Doodverklaard-Inge Verbruggen***

doodverklaard

Met dank aan Inge Verbruggen voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Inge Verbruggen

Uitgever: Kramat

Aantal pagina’s: 286

Genre: Jeugdthriller, NUR 284/Fictie 13-15 jaar

Verschijningsdatum: april 2017

Over de auteur:

Inge Verbruggen is boekenverslaafd. Ze leest alle genres maar Young Adult nog het meest. In 2011 kwam haar Vlaamse filmpje Alexander uit en in 2013 verkoos de kinderjury van diezelfde John Flanderswedstrijd haar verhaal De smartphone unaniem als winnaar. Met Doodverklaard schreef ze haar eerste realistische jeugdthriller, over als je je eigen leven niet meer in eigen handen hebt.

Cover:

Je ziet op de achtergrond de vriendengroep uit het boek vrolijk op een bank zitten. Op de voorgrond zit een meisje alleen. Ik vind de cover wel goed bij het boek passen, maar ik zou zelf een wat spannendere cover kiezen.

Achterflap:

Heb jij jezelf al eens gegoogled?

Isa Mendonck is gelukkig met haar leven. Ze doet het goed op school, heeft een hechte vriendengroep en op een feestje leert ze de knappe Siebe kennen. De ochtend erna googlet ze zichzelf uit verveling en vindt bij de vijfde hit een doodskaartje… van zichzelf!

Totaal overstuur roept ze de hulp van haar vrienden in. Wie wil haar dood en kan zo’n gedetailleerd overlijdensbericht opstellen? En waarom? Ze heeft nog nooit iemand kwaad gedaan! De stappen die de dader neemt, worden drastischer en levensgevaarlijk.

Mijn mening:

Toen ik de achterflap las leek mij dit een erg leuk boek, alleen na de eerste bladzijde had ik al door dat dit niet helemaal mijn schrijfstijl is. Als ik een boek lees, is dat alsof ik een film kijk. Toen ik dit boek las leek het alsof ik een film keek met niet zulke goede acteurs.

Dat was vooral zo in het begin, want later vond ik het wel een stuk leuker. Ik vond het verhaal zelf goed bedacht en ook origineel. Wat ik wel gek vind is dat de vriendinnen van Isa haar vrij snel lieten vallen, en niet in het echt de confrontatie aangingen. Ik zou zelf in het echt nog even vragen van: Wat is dit? Zo ken ik je niet?

Er zaten vrij gruwelijke onderwerpen in het boek, maar omdat het niet gedetailleerd beschreven wordt, denk ik dat ook mijn jongere nichtje van twaalf dit een erg leuk boek zal vinden. Ondanks dat het boek erg spannende stukken had en het goed bedacht is, kon het mij net niet pakken. Vooral denk ik, omdat mijn vrienden en ik zich heel anders zouden gedragen en ik sommige acties niet goed kon begrijpen.

Al met al heb ik het boek wel met plezier gelezen en denk ik dat het ook een heel leuk boek is voor jongens en meiden iets jonger dan ik.

Conclusie:

Drie sterren voor Doodverklaard.

Myrtle Meinen.

Corina las: Alles tussen ons-Anna McPartlin***1/2

winactieallestussenons

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anna McPartlin

Oorspronkelijke titel: The Space Between Us

Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte

Uitgever: A.W. Bruna

Aantal pagina’s: 432

Genre: Roman, NUR 302

Verschijningsdatum: 9 mei 2017

Over de auteur:

De Ierse schrijfster Anna McPartlin (Dublin, 1972) heeft na een veelbewogen jeugd (ze verloor beide ouders op jonge leeftijd, kwam zelf bijna om bij een auto-ongeluk en verloor haar beste vriendin aan zelfmoord) marketing gestudeerd en daarna een aantal jaren als stand-upcomedian opgetreden. Inmiddels heeft ze een succesvolle carrière als auteur opgebouwd en schreef, naast diverse scenario’s voor film en televisie, zes romans.

De negen dagen van Rabbit Hayes was haar eerste roman die in het Nederlands verscheen.

( Bron: http://www.awbruna.nl )

De cover:

Rustige kleuren; een zee, een strand en twee spelende kinderen. Het straalt één en al roman uit en op de ijsjes na vind ik hem erg mooi.

De achterflap:

Van jongs af aan waren Eve en Lily onafscheidelijk, tot een grote ruzie een einde maakte aan hun vriendschap. Zeventien jaar later ontwaakt Eve na een ongeluk in het ziekenhuis en komt tot de ontdekking dat haar vroegere beste vriendin haar verpleegster is. Eerst is het onwennig, maar tijdens de revalidatie groeien de vriendinnen naar elkaar toe. Ze durven hun fouten uit het verleden – en heden – onder ogen te komen. En ze zien haarscherp hoe de ander haar leven kan veranderen: Lily moet loskomen van haar mislukte huwelijk en Eve moet leren zien hoe zij anderen soms kwetst.

Het ongeluk van Eve biedt hen allebei een tweede kans, juist op het moment dat ze die schouder om op te leunen zo goed kunnen gebruiken. Maar Eve en Lily kunnen niet vermoeden welke toekomst hun vriendschap te wachten staat…

Alles tussen ons is een ode aande liefde in al haar vormen. onmisbaar voor fans van Marian Keyes en Jojo Moyes.

Mening:

Het boek begint in 1990 met een brief van Eve aan Lily. En je zit er gelijk in, heerlijke schrijfstijl en je bent weer terug in je eigen jeugd, waar het onoverkomelijk leek om langer dan twee dagen zonder je beste vriendin te moeten doorbrengen.

In het heden word je afwisselend meegenomen door het wat eenzame leven van Eve en het stressvolle, getrouwde leven van Lily. Anna laat Eve en Lily via de brieven uit het verleden en de hoofdstukken in het heden tot leven komen in je hoofd.  Je voelt met ze mee, al wil je de ietwat naïeve Lily af en toe wel door elkaar rammelen en roepen dat ze eens voor zichzelf moet opkomen, maar ook Eve wil je af en toe door elkaar rammelen om duidelijk te maken dat ze niet zo egoïstisch moet zijn.

Het hele verhaal door blijf je je af vragen waarom de twee hartsvriendinnen elkaar zolang niet hebben gesproken en waar de ruzie toch in hemelsnaam overging. De personages aan de zijlijn, maar vooral de man van Lily worden precies genoeg uitgewerkt om het verhaal compleet te maken. En je af en toe te laat verbazen over hoe ze zo uit elkaar gegroeid zijn en toch weer bijna allemaal weer bij elkaar komen.

En dan is daar het einde, en al is het niet allemaal rozengeur en maneschijn, het is mooi, geloofwaardig en op en top een feelgood-roman-einde.

Drie en halve sterren voor Alles tussen ons.

Corina Nieuwenhuis.

Leesclub Slapen doen we morgen weer: De Quotes!

Leesclub Alice Bakker

En dan zijn we alweer aanbeland bij De Quotes!

We love quotes, here we gooo 😀

 

Ingrid:

Hoe uitsluiting en jezelf buitengesloten voelen ervoor kan zorgen dat een kat in het nauw rare sprongen maakt met fatale gevolgen. Desondanks zorgt dit gevolg ook weer voor nieuwe vriendschappen.

Femke van der Klooster:

Een bom, schrikken en de dood. Afscheid nemen verbindt mensen. Wie o wie, heeft dit op zijn geweten?

Linda:

Een heftige achtbaan aan gebeurtenissen, leest als een trein maar niet altijd de diepgang van een rustige wandeling.

Anita:

Een verhaal waarin liefde en haat heel dicht bij elkaar staan.

Chriss:

Winnen hè! Kan er uiteindelijk een winnaar zijn bij payback?

Jolanda:

Een Young Adult met een goed verhaal wat wel meer verdieping had mogen hebben.

Jannie:

Slapen doen we morgen weer is een prima jeugdboek over vriendschap, dood en trouw aan je eigen blijven.

Elsa:

Origineel tienerverhaal wat helaas niet eens zo gek veel van realiteit verwijderd lijkt te zijn als je soms het nieuws van over de gehele wereld hoort.

Tjitske:

Eigentijds en vlot geschreven. Past goed in deze tijd. Hoewel ik af en toe wat verdieping mis, heb ik het boek met veel plezier gelezen.

Ans:

Een prima debuut voor de doelgroep Young Adult.

Brigitte:

Wraak maakt meer kapot dan je lief is.

Corina:

Een makkelijk te lezen boek voor 12+.

Karin:

Een zwaarder onderwerp, wat makkelijk geschreven en pakkend gebracht wordt.

Sherry:

Een heerlijke en actuele Young Adult!

Femke van der Bie:

Leuk boek met een goede verhaallijn met leuke personages, onverwachte wendingen in het verhaal, maar het had van mij wat spannender gemogen. 🙂

 

Over Slapen doen we morgen weer:

De vijftienjarige Merel gaat met haar vrienden naar het Koningsnachtconcert in het Klaverpark. Daar treedt de band Twils op, waar Merel en haar vriendin Sarah groot fan van zijn. Als er een aanslag gepleegd wordt tijdens het concert verandert alles.

Al snel blijkt dat het niets met terrorisme te maken heeft, iemand heeft het op Twils gemunt. Waarom? En wat heeft Merel met de dader?

Slapen doen we morgen weer is een Young Adult over vriendschap, dood en je minder voelen dan een ander.

 

Corina las: Als twee druppels water-Anna Snoekstra****

Anna 2

Met dank aan HarperCollinsHolland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anna Snoekstra

Uitgever: HarperCollinsHolland

Aantal pagina’s: 304

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 23 mei 2017

Over de auteur:

Anna Snoekstra (Australië, 1988) begon haar schrijfcarrère met filmscripts, toneelstukken en korte verhalen.  Als twee druppels water is een ijzingwekkende psychologische thriller over twee jonge vrouwen waarin het donkere verleden van de een de dodelijke toekomst van de ander wordt. De filmrechten zijn onmiddellijk gekocht door Universal Pictures en Working Title Films.

( Bron: http://www.harpercollins.nl )

De cover:

Rustig en duidelijk passend bij de titel. Nice!

De achterflap:

Soms is je eigen huis de gevaarlijkste plek op aarde… Ze is aan het eind van haar Latijn, moe, vies en verlaten. Als ze ook nog wordt opgepakt, besluit ze in een impuls zich voor te doen als Rebecca Winter, een meisje dat elf jaar geleden is verdwenen. Ze lijkt als twee druppels water op haar, dus het zou moeten lukken. Dat is ook zo: Rebecca’s ouders verwelkomen haar met open armen. Niemand legt haar een strobreed in de weg. En de warme douche is het heerlijkste wat ze ooit heeft gevoeld. Maar dan komt ze erachter dat degene die verantwoordelijk was voor Rebecca’s verdwijning nog steeds in de buurt is…

Mening:

Vanaf de laatste regel van de proloog vraag je je af… hoe gaat zich dit ontwikkelen?

“Ik ben Rebecca Winter. Elf jaar geleden ben ik ontvoerd.”

En dan begint het! In twee verschillende tijdzones word je meegenomen in het verhaal van de “zwerfster Rebecca” en Bec.

De overgangen zijn mooi en duidelijk en je kan alles goed volgen. Bec in 2003 wordt goed neergezet en je voelt door het hele verhaal dat er iets aan zit te komen, maar je kan je vinger niet op de spreekwoordelijke zere plek leggen. De “Rebecca” staat ook als een huis, maar oei wat een onsympathiek en egoïstisch personage is dat!! Bloed onder de nagels vandaan. Knap beschreven.

Het verhaal zit origineel in elkaar al lijkt het op bepaalde momenten ietwat voorspelbaar. Tenminste…. dat is toch zo? Twijfel is er zeker, want zit ik wel op de goede weg met mijn gedachtegang?

Anna schrijft zo dat je meeleeft met de hoofdpersonages en ook de personages aan de zijlijn worden voldoende uitgewerkt om in je hoofd te gaan zitten en je te laten twijfelen aan alles wat je bedenkt over hoe het zal gaan. De onderlinge verhoudingen, in zowel 2003 als in 2014, komen goed in beeld en er wordt langzaam opgebouwd naar het plot en dan is die daar en denk je op het ene moment “ah ja dus toch” om een paar regels later met je ogen te knipperen en te denken “huh hoe kan dat dan?” Heerlijk!!

Conclusie:

Een intrigerende, verrassende thriller met een twist die subliem is en je laat glimlachen ondanks de bizarre gebeurtenissen.

Schrijfstijl: 3.5

Leesplezier: 4

Originaliteit: 3.5

Psychologie: 3.5

Spanning: 3

Plot: 5

Vier sterren voor Als twee druppels water.

Corina Nieuwenhuis.

Mieke las: De hemel is zwart vandaag-Ralf Mohren***

de hemel

Gastrecensie

Titel: De hemel is zwart vandaag

Auteur: Ralf Mohren

Genre: Literaire roman / Psychologisch

Uitgeverij: Meulenhoff Boekerij

Verschijningsdatum: april 2017

Paperback 237 pagina’s / Ook verkrijgbaar als E-book.

ISBN: 978 – 90 – 290 – 8965 – 4 / NUR 301

 

Over de auteur:

Ralf Mohren (1970) studeerde Nederlandse taal-en letterkunde aan de Universiteit Utrecht en geeft les op een middelbare school. Zijn debuutroman Tonic verscheen in 2015 bij Meulenhoff. Hij woont met zijn gezin in Eindhoven.

Over de cover:

Blauwe ondergrond en in fel gele letters de titel. Daar overheen zwarte vogels, waarvan de betekenis duidelijk wordt na het lezen van het boek. De cover spreekt mij jammer genoeg niet zo aan.

Over de inhoud en mijn mening:

Een verhaal over de worsteling van Arthur m.b.t. : loskomen, volwassen worden, verkeerde keuzes, heimwee, vertwijfeling, vervreemding en verlies.

Het boek begint met een quote van Tip Marugg (Antilliaans schrijver en dichter)

Hoe lang reeds heb ik niet om de haverklap dure eden afgelegd, het hele bekende rijtje en nog veel meer, want er is altijd het besef in mij aanwezig geweest dat het anders moet. Maar tegelijkertijd ook dat het niet anders kan.

Tip Marugg, In de straten van Tepalka.

Eind jaren 90 is de dan 27 jarige Arthur afgestudeerd als leraar Nederlands, en na 4 maanden les te hebben gegeven op een VMBO, besluit hij dat het tijd is om het roer om te gooien en zijn eigen weg te gaan ver van zijn ouders vandaan. Hij solliciteert naar een functie als leraar Nederlands op een HAVO/VWO op Curaçao, en wordt aangenomen. Arthur is erg beschermd opgevoed en wil loskomen van zijn ouders en zelfstandig worden. Ontdekken wie hij is, wat hij kan en wil, een kant van zichzelf ontdekken die hij nog niet kent. Zijn ouders tonen dat hij het alleen kan en denkt dat Curaçao hem hierbij zal helpen.

Op zoek naar zichzelf vertrekt hij vol verwachting naar Curaçao. Hij maakt kennis met enkele Nederlandse leraren die hun leven op Curaçao hetzelfde leven als in Nederland, alleen is het daar een stuk warmer. Zijn buurman Ralph Veerman, een duister maar behulpzaam persoon, is echter van mening dat je anders moet leven dan in Nederland wil je je ooit thuis gaan voelen op Curaçao en één worden met de mensen en de cultuur. Daarom sleept Ralph Arthur mee naar kroegen, restaurants en de vrouwen van Campo Alegre. Drinken en roken te veel, en gooien zich in het uitgaansleven. Aan de snikhete dagen moet hij wennen, en zijn slopend.

Ralph is Arthur’s beste vriend, maar tevens zijn grootste vijand. Hij kan niet wennen aan het leven daar, krijgt er geen grip op en heeft heimwee. Regelmatig mailt en belt hij met zijn ouders, maar verzwijgt de echte toestand waarin hij verkeert. Ondertussen gaat het qua gezondheid slecht met zijn vader, en hij piekert hier veel over.

Curaçao wordt in het boek niet beschreven als het idyllische eiland, maar laat een duistere kant zien. En juist in dit onheilspellende gedeelte van het eiland wordt Arthur meegesleept door Ralph. Het doet hem geen goed. Er zijn momenten dat hij niet weet of het allemaal echt is of droomt. De twijfel slaat toe, en hij kan zijn gedachtegang niet meer ordenen. Door een eclips wordt het eiland even helemaal zwart, en Arthur gaat op zoek naar licht, boven op de Christoffelberg. Daar komt hij definitief los. Hij belandt in het ziekenhuis, krijgt medicatie die hij zeer onregelmatig of niet inneemt en gaat voor gesprekken naar psychiater Hollander .

Deze roman vertelt het verhaal van een jongeman die ontredderd en losgeslagen op Curaçao leeft, en geen idee heeft wat hij moet of hoe het anders kan. Finaal de weg kwijt is. De fles alcohol is zijn beste vriend geworden. Arthur vraagt zich af: Wie kent zichzelf eigenlijk wel? Wil hij ontsnappen aan de realiteit? Is Ralph de verkeerde vriend? Beseft hij dat dit niet de manier is om los te komen van zijn ouders? Heeft hij een verkeerde beroepskeuze gemaakt? Wilde hij zijn ouders, m.n. zijn vader niet teleurstellen? Is hij te perfectionistisch? Of hoort hij gewoon in Nederland en is het heimwee? De auteur weet de antwoorden hierop goed verborgen te houden.

Het verhaal kon mij niet constant boeien, omdat er wel heel veel over het uitgaansleven wordt verteld. Veel alcohol en vrouwen, wat het verhaal langdradig maakt. Dit had voor mijn gevoel in veel minder pagina’s samengevat kunnen worden. Er wordt ook wel ingegaan op de geestelijke toestand van Arthur, maar voor mijn gevoel net niet diep genoeg. Er wordt b.v. weinig verteld over zijn behandeling bij de psychiater. Dit is jammer, want het is een goed verhaal, maar de nadruk ligt te veel op het uitgaansleven en het plot is niet verrassend. De vader-zoonrelatie wordt wel mooi en ontroerend beschreven. De achterflap sprak mij zeer aan, maar jammer genoeg stelt het boek mij enigszins teleur, of had ik te hoge verwachtingen?

De auteur heeft een fijne humoristische schrijfstijl. Weet zinnen prachtig en niet alledaags te verwoorden. De hoofdstukken zijn kort. De schrijver geeft je echt een kijkje in het hoofd en de ziel van Arthur, waardoor ik een goed beeld kreeg van hem en kon meeleven.

Quotes:

Leven is een seksuele overdraagbare ziekte met dodelijke afloop.

Op je plaats zijn begint bij jezelf, niet op de plek waar je bent.

3***

Mieke Wijnants.

Mieke las: Lena-Monique Bronkhorst****

Lena

Gastrecensie

Titel: Lena

Auteur: Monique Bronkhorst

Genre: Literaire roman

Uitgeverij: Paris Books

Verschijningsdatum: 8 Oktober 2016 , Paperback – 314 bladzijden

ISBN: 978-94-92179-35-7 / NUR 301

 

Over de auteur:

Monique Bronkhorst is auteur, senior adviseur bij de Rijksdienst van Ondernemend Nederland (RVO), en als bioloog afgestudeerd aan de universiteit in Wageningen. Haar debuutroman Lena is gebaseerd op het leven van haar grootouders.

Over de cover:

Een prachtige zwart/wit foto van een moeder die een kinderwagen voortduwt. De kleding en de kinderwagen geven het tijdsbeeld waarover deze roman gaat exact weer. Daaronder staat de tekst: Liefde tegen beter weten in, de onverwoestbare kracht van een Edamse vrouw. En dat blijkt na het lezen van deze roman.

Achterflap:

In het schilderachtige Edam van 1931, droomt Lena, de oudste dochter van de groenteboer, van een eigen gezin. Als ze onverwacht zwanger raakt van haar grote liefde Henk, stelt ze alles in het werk om met hem te trouwen. Maar Henk is geen gemakkelijke echtgenoot. Hij is een avontuurlijke aannemer, die tegen de stroom in zijn eigen toekomst bepaalt en zijn ambities zijn grenzeloos. Hij neemt risico’s die Lena’s liefde op de proef stellen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, prijst ze zich gelukkig met haar vindingrijke echtgenoot die hen behoedt voor honger en geweld. Maar Henks keuzes hebben grote gevolgen voor Lena en haar gezin. Na de oorlog belandt hij in de gevangenis, en staat Lena er alleen voor. Vanaf dat moment lijkt alles zich tegen haar te keren. Is haar bewondering en liefde voor Henk voldoende om het huwelijk in stand te houden? Een op ware gebeurtenissen gebaseerd verhaal over liefde en ontrouw, over de aannemerij tijdens en na de Tweede Wereldoorlog, en over de bestraffing van NSB’ers en landverraders.

Over de inhoud en mijn mening:

Het boek begint met:

Voor Arthur en Susanne, voor Indi en Zoila, opdat dit verhaal jullie inspireert om jullie dromen waar te maken, want als je de toekomst wilt veranderen, moet je het verleden kennen.

Lena groeit op als oudste dochter in een gezin van 7 kinderen, wat betekent dat ze veel moet meehelpen in het huishouden en de zorg voor de kleintjes. Tijdens de jaarlijkse winkelweek, waar ze samen met haar vader en een zusje naar toe gaat, ontmoet ze Henk Damstra en ze dansen samen. Lena vindt hem heel anders dan andere mannen. Zo los en vrij, en dat trekt haar aan. Het toeval wil dat ze een betrekking krijgt bij Henks ouders als huishoudelijke hulp. Henk brengt haar met zijn bestelwagen vaker naar huis, en ze maken uitstapjes. Op zekere dag ontdekt Lena dat ze zwanger is. Ze trouwen, en Lena krijgt alles waar ze ooit van droomde: een man en veel kinderen. Ze is gelukkig. Henk is een harde werker en heeft zijn eigen aannemersbedrijf dat goed draait en steeds groter wordt. Niks is hem te veel voor zijn gezin, en hij is goed voor zijn werknemers. Hij is avontuurlijk en zoekt steeds grotere uitdagingen, neemt daarbij vaak en grote risico’s. Hij voelt zich er goed bij, en de woorden “nee” en “kan niet” heeft hij niks mee. Hij gaat zijn eigen gang, waarbij de liefde van Lena steeds vaker op de proef wordt gesteld. Lena bemoeit zich niet met het werk van Henk, en vertrouwt hem onvoorwaardelijk. Zij runt het huishouden, zorgt voor de kinderen en maakt het haar man naar zijn zin. Ze is erg gelovig en komt vaak in de kerk. Henk daarentegen heeft niks met het geloof, is veel van huis i.v.m. zijn werk, maar als hij thuis is onderneemt hij uitstapjes met zijn vrouw en kinderen. Dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit en de Duitsers vallen Nederland binnen. Het wordt moeilijker voor Henk om grote opdrachten binnen te halen, en hij maakt verkeerde keuzes, maar zijn gezin lijdt geen honger. Na de oorlog wordt hij opgepakt als collaborateur, en zit een tijdje in een kamp. Na zijn vrijlating neemt Henk een grote klus aan in Harlingen, en deze brengt hem in zeer grote problemen. Toch blijft hij risico’s nemen, met alle gevolgen van dien. Waar Henk altijd dacht dat Lena weinig belangstelling had voor zijn bedrijf, en gelukkig was met haar gezin en het huishouden, en hij haar in bescherming moest nemen, blijkt achteraf dat Lena een zeer kordate, sterke en bijzondere vrouw is wiens liefde voor haar man en kinderen heel ver gaat.

In het begin van het boek gaat het voornamelijk over Lena, daarna over Henk en zijn bedrijf, en aan het eind treedt Lena weer op de voorgrond. Hun gedachtegang en gevoelens worden goed verwoord. Er wordt ook verteld over hun kinderen, zowel door Lena als Henk. De karakters worden goed uitgediept, waardoor ik een prima beeld kreeg van o.a. Lena en Henk. De tijd waarin dit verhaal zich afspeelt wordt perfect weergegeven. De auteur heeft duidelijk veel en goed research gedaan. Zich echt verdiept hoe het leven was in de jaren 30, tijdens de oorlog en daarna tot begin jaren 50. De auteur heeft een prettige schrijfstijl. De hoofdstukken zijn kort. Het boek leest als een trein. Minpuntje vond ik de passage over de klus in Harlingen, waar voor mijn gevoel te lang over wordt verteld, maar doet verder niks af aan dit prachtige ontroerende verhaal dat ik graag heb gelezen.

4****

Mieke Wijnants.

Coenraad las: De fluisteraar-Karin Fossum ****

Gastrecensie

Titel: De fluisteraar

Auteur: Karin Fossum

Genre: Thriller

Uitvoering: Paperback

ISBN:9789460683640

362 pagina’s|Uitgeverij Marmer|2017

4****

Rachel Riegel woont alleen in haar ouderlijk huis. Ze heeft een baan in een goedkoop warenhuis, waar ze het best naar haar zin heeft. Haar enige zoon is verhuisd naar het verre Duitsland, en met hem heeft ze maar weinig contact, op de “verplichte” kerst- en verjaardagskaart na. Ze leeft met de constante vrees van een eenzaam, eentonig en teruggetrokken bestaan, angst die toeneemt als ze op een dag een dreigbrief in haar brievenbus vindt. Hierdoor raakt ze steeds verder in de ban van haar isolement.
Inspecteur Konrad Sejer ondervraagt haar als verdachte in een moordzaak. Rachel Riegel vertelt rustig haar verhaal aan de politie-inspecteur, en ze voelt zich op haar gemak. Konrad luistert aandachtig en maakt aantekeningen. Hij heeft compassie voor Rachel, maar waakt ervoor er niet door verblind te raken. Het verhaal wordt vanuit Rachel verteld.

Van het begin af aan is het duidelijk wie de dader is, maar het hoe en waarom, daar moet je als lezer enig geduld voor hebben. Beetje bij beetje komt alles aan het licht. Het verhaal verloopt rustig, en dat houdt gelijke tred met de snelheid waarin het boek is geschreven.

Kenmerkend aan de boeken van Karin Fossum is dat ze zeer gedetailleerd kan uitweiden over dagelijkse beslommeringen, zo ook in De fluisteraar. Naarmate je aan de hand van verschillende wendingen verder in het verhaal komt, wordt het wel steeds krachtiger. Het leven is voor de moeder en de zoon anders verlopen dan dat ze zich beiden hadden voorgesteld. Door de noodlottige omstandigheden waarin ze verkeren, ontstaat er ruimte voor emoties die ze jarenlang voor elkaar verborgen hebben gehouden.

De fluisteraar is volgens de cover een literaire thriller, maar ik vind het meer een psychologische thriller waarin je de intensiteit ervaart.

Coenraad de Kat.