Corina las: Als twee druppels water-Anna Snoekstra****

Anna 2

Met dank aan HarperCollinsHolland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anna Snoekstra

Uitgever: HarperCollinsHolland

Aantal pagina’s: 304

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 23 mei 2017

Over de auteur:

Anna Snoekstra (Australië, 1988) begon haar schrijfcarrère met filmscripts, toneelstukken en korte verhalen.  Als twee druppels water is een ijzingwekkende psychologische thriller over twee jonge vrouwen waarin het donkere verleden van de een de dodelijke toekomst van de ander wordt. De filmrechten zijn onmiddellijk gekocht door Universal Pictures en Working Title Films.

( Bron: http://www.harpercollins.nl )

De cover:

Rustig en duidelijk passend bij de titel. Nice!

De achterflap:

Soms is je eigen huis de gevaarlijkste plek op aarde… Ze is aan het eind van haar Latijn, moe, vies en verlaten. Als ze ook nog wordt opgepakt, besluit ze in een impuls zich voor te doen als Rebecca Winter, een meisje dat elf jaar geleden is verdwenen. Ze lijkt als twee druppels water op haar, dus het zou moeten lukken. Dat is ook zo: Rebecca’s ouders verwelkomen haar met open armen. Niemand legt haar een strobreed in de weg. En de warme douche is het heerlijkste wat ze ooit heeft gevoeld. Maar dan komt ze erachter dat degene die verantwoordelijk was voor Rebecca’s verdwijning nog steeds in de buurt is…

Mening:

Vanaf de laatste regel van de proloog vraag je je af… hoe gaat zich dit ontwikkelen?

“Ik ben Rebecca Winter. Elf jaar geleden ben ik ontvoerd.”

En dan begint het! In twee verschillende tijdzones word je meegenomen in het verhaal van de “zwerfster Rebecca” en Bec.

De overgangen zijn mooi en duidelijk en je kan alles goed volgen. Bec in 2003 wordt goed neergezet en je voelt door het hele verhaal dat er iets aan zit te komen, maar je kan je vinger niet op de spreekwoordelijke zere plek leggen. De “Rebecca” staat ook als een huis, maar oei wat een onsympathiek en egoïstisch personage is dat!! Bloed onder de nagels vandaan. Knap beschreven.

Het verhaal zit origineel in elkaar al lijkt het op bepaalde momenten ietwat voorspelbaar. Tenminste…. dat is toch zo? Twijfel is er zeker, want zit ik wel op de goede weg met mijn gedachtegang?

Anna schrijft zo dat je meeleeft met de hoofdpersonages en ook de personages aan de zijlijn worden voldoende uitgewerkt om in je hoofd te gaan zitten en je te laten twijfelen aan alles wat je bedenkt over hoe het zal gaan. De onderlinge verhoudingen, in zowel 2003 als in 2014, komen goed in beeld en er wordt langzaam opgebouwd naar het plot en dan is die daar en denk je op het ene moment “ah ja dus toch” om een paar regels later met je ogen te knipperen en te denken “huh hoe kan dat dan?” Heerlijk!!

Conclusie:

Een intrigerende, verrassende thriller met een twist die subliem is en je laat glimlachen ondanks de bizarre gebeurtenissen.

Schrijfstijl: 3.5

Leesplezier: 4

Originaliteit: 3.5

Psychologie: 3.5

Spanning: 3

Plot: 5

Vier sterren voor Als twee druppels water.

Corina Nieuwenhuis.

Mieke las: De hemel is zwart vandaag-Ralf Mohren***

de hemel

Gastrecensie

Titel: De hemel is zwart vandaag

Auteur: Ralf Mohren

Genre: Literaire roman / Psychologisch

Uitgeverij: Meulenhoff Boekerij

Verschijningsdatum: april 2017

Paperback 237 pagina’s / Ook verkrijgbaar als E-book.

ISBN: 978 – 90 – 290 – 8965 – 4 / NUR 301

 

Over de auteur:

Ralf Mohren (1970) studeerde Nederlandse taal-en letterkunde aan de Universiteit Utrecht en geeft les op een middelbare school. Zijn debuutroman Tonic verscheen in 2015 bij Meulenhoff. Hij woont met zijn gezin in Eindhoven.

Over de cover:

Blauwe ondergrond en in fel gele letters de titel. Daar overheen zwarte vogels, waarvan de betekenis duidelijk wordt na het lezen van het boek. De cover spreekt mij jammer genoeg niet zo aan.

Over de inhoud en mijn mening:

Een verhaal over de worsteling van Arthur m.b.t. : loskomen, volwassen worden, verkeerde keuzes, heimwee, vertwijfeling, vervreemding en verlies.

Het boek begint met een quote van Tip Marugg (Antilliaans schrijver en dichter)

Hoe lang reeds heb ik niet om de haverklap dure eden afgelegd, het hele bekende rijtje en nog veel meer, want er is altijd het besef in mij aanwezig geweest dat het anders moet. Maar tegelijkertijd ook dat het niet anders kan.

Tip Marugg, In de straten van Tepalka.

Eind jaren 90 is de dan 27 jarige Arthur afgestudeerd als leraar Nederlands, en na 4 maanden les te hebben gegeven op een VMBO, besluit hij dat het tijd is om het roer om te gooien en zijn eigen weg te gaan ver van zijn ouders vandaan. Hij solliciteert naar een functie als leraar Nederlands op een HAVO/VWO op Curaçao, en wordt aangenomen. Arthur is erg beschermd opgevoed en wil loskomen van zijn ouders en zelfstandig worden. Ontdekken wie hij is, wat hij kan en wil, een kant van zichzelf ontdekken die hij nog niet kent. Zijn ouders tonen dat hij het alleen kan en denkt dat Curaçao hem hierbij zal helpen.

Op zoek naar zichzelf vertrekt hij vol verwachting naar Curaçao. Hij maakt kennis met enkele Nederlandse leraren die hun leven op Curaçao hetzelfde leven als in Nederland, alleen is het daar een stuk warmer. Zijn buurman Ralph Veerman, een duister maar behulpzaam persoon, is echter van mening dat je anders moet leven dan in Nederland wil je je ooit thuis gaan voelen op Curaçao en één worden met de mensen en de cultuur. Daarom sleept Ralph Arthur mee naar kroegen, restaurants en de vrouwen van Campo Alegre. Drinken en roken te veel, en gooien zich in het uitgaansleven. Aan de snikhete dagen moet hij wennen, en zijn slopend.

Ralph is Arthur’s beste vriend, maar tevens zijn grootste vijand. Hij kan niet wennen aan het leven daar, krijgt er geen grip op en heeft heimwee. Regelmatig mailt en belt hij met zijn ouders, maar verzwijgt de echte toestand waarin hij verkeert. Ondertussen gaat het qua gezondheid slecht met zijn vader, en hij piekert hier veel over.

Curaçao wordt in het boek niet beschreven als het idyllische eiland, maar laat een duistere kant zien. En juist in dit onheilspellende gedeelte van het eiland wordt Arthur meegesleept door Ralph. Het doet hem geen goed. Er zijn momenten dat hij niet weet of het allemaal echt is of droomt. De twijfel slaat toe, en hij kan zijn gedachtegang niet meer ordenen. Door een eclips wordt het eiland even helemaal zwart, en Arthur gaat op zoek naar licht, boven op de Christoffelberg. Daar komt hij definitief los. Hij belandt in het ziekenhuis, krijgt medicatie die hij zeer onregelmatig of niet inneemt en gaat voor gesprekken naar psychiater Hollander .

Deze roman vertelt het verhaal van een jongeman die ontredderd en losgeslagen op Curaçao leeft, en geen idee heeft wat hij moet of hoe het anders kan. Finaal de weg kwijt is. De fles alcohol is zijn beste vriend geworden. Arthur vraagt zich af: Wie kent zichzelf eigenlijk wel? Wil hij ontsnappen aan de realiteit? Is Ralph de verkeerde vriend? Beseft hij dat dit niet de manier is om los te komen van zijn ouders? Heeft hij een verkeerde beroepskeuze gemaakt? Wilde hij zijn ouders, m.n. zijn vader niet teleurstellen? Is hij te perfectionistisch? Of hoort hij gewoon in Nederland en is het heimwee? De auteur weet de antwoorden hierop goed verborgen te houden.

Het verhaal kon mij niet constant boeien, omdat er wel heel veel over het uitgaansleven wordt verteld. Veel alcohol en vrouwen, wat het verhaal langdradig maakt. Dit had voor mijn gevoel in veel minder pagina’s samengevat kunnen worden. Er wordt ook wel ingegaan op de geestelijke toestand van Arthur, maar voor mijn gevoel net niet diep genoeg. Er wordt b.v. weinig verteld over zijn behandeling bij de psychiater. Dit is jammer, want het is een goed verhaal, maar de nadruk ligt te veel op het uitgaansleven en het plot is niet verrassend. De vader-zoonrelatie wordt wel mooi en ontroerend beschreven. De achterflap sprak mij zeer aan, maar jammer genoeg stelt het boek mij enigszins teleur, of had ik te hoge verwachtingen?

De auteur heeft een fijne humoristische schrijfstijl. Weet zinnen prachtig en niet alledaags te verwoorden. De hoofdstukken zijn kort. De schrijver geeft je echt een kijkje in het hoofd en de ziel van Arthur, waardoor ik een goed beeld kreeg van hem en kon meeleven.

Quotes:

Leven is een seksuele overdraagbare ziekte met dodelijke afloop.

Op je plaats zijn begint bij jezelf, niet op de plek waar je bent.

3***

Mieke Wijnants.

Mieke las: Lena-Monique Bronkhorst****

Lena

Gastrecensie

Titel: Lena

Auteur: Monique Bronkhorst

Genre: Literaire roman

Uitgeverij: Paris Books

Verschijningsdatum: 8 Oktober 2016 , Paperback – 314 bladzijden

ISBN: 978-94-92179-35-7 / NUR 301

 

Over de auteur:

Monique Bronkhorst is auteur, senior adviseur bij de Rijksdienst van Ondernemend Nederland (RVO), en als bioloog afgestudeerd aan de universiteit in Wageningen. Haar debuutroman Lena is gebaseerd op het leven van haar grootouders.

Over de cover:

Een prachtige zwart/wit foto van een moeder die een kinderwagen voortduwt. De kleding en de kinderwagen geven het tijdsbeeld waarover deze roman gaat exact weer. Daaronder staat de tekst: Liefde tegen beter weten in, de onverwoestbare kracht van een Edamse vrouw. En dat blijkt na het lezen van deze roman.

Achterflap:

In het schilderachtige Edam van 1931, droomt Lena, de oudste dochter van de groenteboer, van een eigen gezin. Als ze onverwacht zwanger raakt van haar grote liefde Henk, stelt ze alles in het werk om met hem te trouwen. Maar Henk is geen gemakkelijke echtgenoot. Hij is een avontuurlijke aannemer, die tegen de stroom in zijn eigen toekomst bepaalt en zijn ambities zijn grenzeloos. Hij neemt risico’s die Lena’s liefde op de proef stellen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, prijst ze zich gelukkig met haar vindingrijke echtgenoot die hen behoedt voor honger en geweld. Maar Henks keuzes hebben grote gevolgen voor Lena en haar gezin. Na de oorlog belandt hij in de gevangenis, en staat Lena er alleen voor. Vanaf dat moment lijkt alles zich tegen haar te keren. Is haar bewondering en liefde voor Henk voldoende om het huwelijk in stand te houden? Een op ware gebeurtenissen gebaseerd verhaal over liefde en ontrouw, over de aannemerij tijdens en na de Tweede Wereldoorlog, en over de bestraffing van NSB’ers en landverraders.

Over de inhoud en mijn mening:

Het boek begint met:

Voor Arthur en Susanne, voor Indi en Zoila, opdat dit verhaal jullie inspireert om jullie dromen waar te maken, want als je de toekomst wilt veranderen, moet je het verleden kennen.

Lena groeit op als oudste dochter in een gezin van 7 kinderen, wat betekent dat ze veel moet meehelpen in het huishouden en de zorg voor de kleintjes. Tijdens de jaarlijkse winkelweek, waar ze samen met haar vader en een zusje naar toe gaat, ontmoet ze Henk Damstra en ze dansen samen. Lena vindt hem heel anders dan andere mannen. Zo los en vrij, en dat trekt haar aan. Het toeval wil dat ze een betrekking krijgt bij Henks ouders als huishoudelijke hulp. Henk brengt haar met zijn bestelwagen vaker naar huis, en ze maken uitstapjes. Op zekere dag ontdekt Lena dat ze zwanger is. Ze trouwen, en Lena krijgt alles waar ze ooit van droomde: een man en veel kinderen. Ze is gelukkig. Henk is een harde werker en heeft zijn eigen aannemersbedrijf dat goed draait en steeds groter wordt. Niks is hem te veel voor zijn gezin, en hij is goed voor zijn werknemers. Hij is avontuurlijk en zoekt steeds grotere uitdagingen, neemt daarbij vaak en grote risico’s. Hij voelt zich er goed bij, en de woorden “nee” en “kan niet” heeft hij niks mee. Hij gaat zijn eigen gang, waarbij de liefde van Lena steeds vaker op de proef wordt gesteld. Lena bemoeit zich niet met het werk van Henk, en vertrouwt hem onvoorwaardelijk. Zij runt het huishouden, zorgt voor de kinderen en maakt het haar man naar zijn zin. Ze is erg gelovig en komt vaak in de kerk. Henk daarentegen heeft niks met het geloof, is veel van huis i.v.m. zijn werk, maar als hij thuis is onderneemt hij uitstapjes met zijn vrouw en kinderen. Dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit en de Duitsers vallen Nederland binnen. Het wordt moeilijker voor Henk om grote opdrachten binnen te halen, en hij maakt verkeerde keuzes, maar zijn gezin lijdt geen honger. Na de oorlog wordt hij opgepakt als collaborateur, en zit een tijdje in een kamp. Na zijn vrijlating neemt Henk een grote klus aan in Harlingen, en deze brengt hem in zeer grote problemen. Toch blijft hij risico’s nemen, met alle gevolgen van dien. Waar Henk altijd dacht dat Lena weinig belangstelling had voor zijn bedrijf, en gelukkig was met haar gezin en het huishouden, en hij haar in bescherming moest nemen, blijkt achteraf dat Lena een zeer kordate, sterke en bijzondere vrouw is wiens liefde voor haar man en kinderen heel ver gaat.

In het begin van het boek gaat het voornamelijk over Lena, daarna over Henk en zijn bedrijf, en aan het eind treedt Lena weer op de voorgrond. Hun gedachtegang en gevoelens worden goed verwoord. Er wordt ook verteld over hun kinderen, zowel door Lena als Henk. De karakters worden goed uitgediept, waardoor ik een prima beeld kreeg van o.a. Lena en Henk. De tijd waarin dit verhaal zich afspeelt wordt perfect weergegeven. De auteur heeft duidelijk veel en goed research gedaan. Zich echt verdiept hoe het leven was in de jaren 30, tijdens de oorlog en daarna tot begin jaren 50. De auteur heeft een prettige schrijfstijl. De hoofdstukken zijn kort. Het boek leest als een trein. Minpuntje vond ik de passage over de klus in Harlingen, waar voor mijn gevoel te lang over wordt verteld, maar doet verder niks af aan dit prachtige ontroerende verhaal dat ik graag heb gelezen.

4****

Mieke Wijnants.

Coenraad las: De fluisteraar-Karin Fossum ****

Gastrecensie

Titel: De fluisteraar

Auteur: Karin Fossum

Genre: Thriller

Uitvoering: Paperback

ISBN:9789460683640

362 pagina’s|Uitgeverij Marmer|2017

4****

Rachel Riegel woont alleen in haar ouderlijk huis. Ze heeft een baan in een goedkoop warenhuis, waar ze het best naar haar zin heeft. Haar enige zoon is verhuisd naar het verre Duitsland, en met hem heeft ze maar weinig contact, op de “verplichte” kerst- en verjaardagskaart na. Ze leeft met de constante vrees van een eenzaam, eentonig en teruggetrokken bestaan, angst die toeneemt als ze op een dag een dreigbrief in haar brievenbus vindt. Hierdoor raakt ze steeds verder in de ban van haar isolement.
Inspecteur Konrad Sejer ondervraagt haar als verdachte in een moordzaak. Rachel Riegel vertelt rustig haar verhaal aan de politie-inspecteur, en ze voelt zich op haar gemak. Konrad luistert aandachtig en maakt aantekeningen. Hij heeft compassie voor Rachel, maar waakt ervoor er niet door verblind te raken. Het verhaal wordt vanuit Rachel verteld.

Van het begin af aan is het duidelijk wie de dader is, maar het hoe en waarom, daar moet je als lezer enig geduld voor hebben. Beetje bij beetje komt alles aan het licht. Het verhaal verloopt rustig, en dat houdt gelijke tred met de snelheid waarin het boek is geschreven.

Kenmerkend aan de boeken van Karin Fossum is dat ze zeer gedetailleerd kan uitweiden over dagelijkse beslommeringen, zo ook in De fluisteraar. Naarmate je aan de hand van verschillende wendingen verder in het verhaal komt, wordt het wel steeds krachtiger. Het leven is voor de moeder en de zoon anders verlopen dan dat ze zich beiden hadden voorgesteld. Door de noodlottige omstandigheden waarin ze verkeren, ontstaat er ruimte voor emoties die ze jarenlang voor elkaar verborgen hebben gehouden.

De fluisteraar is volgens de cover een literaire thriller, maar ik vind het meer een psychologische thriller waarin je de intensiteit ervaart.

Coenraad de Kat.

Samen met Saskia Jansen Storyteller: Dat is dan 85 euro

Sasjansen

“Wat is de naam van uw hond?”, vraag ik aan het echtpaar die voor de eerste keer in mijn salon zijn.

De vrouw ziet er vriendelijk en verzorgd uit. Ze heeft mooi zilvergrijs kort haar en een moderne bril met een rood montuur. Aan haar oren hangen gouden oorbellen met een rood steentje erin. Ik schat haar een jaar of 65. De man ziet eruit alsof hij net uit een verbouwing is weggelopen. Er zit opgedroogde verf op zijn schoenen en zijn broek en zijn grijze haren zijn nog witter door een laag stof. Hij lijkt een stuk ouder dan zijn vrouw maar daar zou ik mij best in kunnen vergissen.

“Wammes heet ze “, beantwoordde de vrouw mijn vraag. “Maar wij noemen haar Pluche”, zegt de vrouw bloedserieus. “Dat heeft werkelijk de logica van een aardbei “, denk ik terwijl ik Wammes op de klanten kaart schrijf. Wammes is een Dwergpoedel teefje van nog geen twee jaar oud. Naast haar oogjes zitten wat bruin verkleurde traan streepjes en ook op haar voeten heeft ze deze verkleuring. “Mag ik uw adres noteren?, en wat is het telefoonnummer waar ik u straks op kan bereiken als Wammes klaar is?”

Alle gegevens en bijzonderheden worden genoteerd en ik beloof te bellen zodra ze Wammes weer op kunnen halen. Het hondje zit behoorlijk in de klit maar aangezien ik alle tijd heb nog, borstel ik haar voorzichtig maar zorgvuldig uit tot ze weer helemaal klit vrij is. Het hondje draait wat zenuwachtig rond op mijn tafel. Ik negeer het onrustige gedrag en pak haar op om in bad te zetten. Daar draait ze zonder enige schaamte een drol die ook best eens uit een Newfoundlander had kunnen komen.

“Verdomme”, denk ik. Maar ik laat de hond niet merken dat ik ervan baal. Terwijl ik 70 meter papier van uit de dispenser van de muur trek, zie ik dat de drol in de vorm van een hartje is neergelegd. Ik grinnik bij mijn gedachte dat dit typisch iets is waar mensen denken dat een poedel voor staat. Truttig. Een truttig hart gepoept door een poedel die Pluche genoemd wordt.

Ik ruim de hartvormige viezigheid op en was de hond met een shampoo voor spierwitte vachten. Ik knip haar nagels en maak haar tanden schoon. Na het föhnen knip ik de hond in een fris jeugd model zoals wij trimmers dat noemen en voorzie haar van een lekker luchtje.

“Zo , jij bent weer als nieuw Wammes, ik ga je baasjes bellen ” zeg ik terwijl ik haar een kus geef op haar kaal geschoren neusje. Door de telefoon hoor ik een afgesloten toon. Terwijl ik het nummer opnieuw intoets omdat ik denk dat ik het de eerste keer wellicht niet goed heb gedaan, zie ik Wammes door zijn achterpootjes zakken. Ik druk de telefoon uit en zeg: “Nee Wammes! Foei!”

Wammes trekt zich er niets van aan en maakt haar nieuwe creatie rustig af. “Oh , ik zie het al, je hebt er een streep onder gezet ” lach ik als ik naar de kaarsrechte streep poep kijk. Ik gooi de streep in een plastic zakje en doe het warme pakketje in de afvalbak.

“06109….5..0 “, mompel ik in mezelf en wacht of de telefoon nu wel overgaat. “Pro-du-liet”, klinkt het deuntje in mijn oor. Verdorie, dit nummer bestaat niet. Met de positieve gedachte dat ze mij misschien per ongeluk een verkeerd nummer hebben gegeven begin ik vast aan mijn volgende hond. Wanneer ik tegen zessen ’s avonds alles heb opgeruimd en schoongemaakt en Wammes ligt te slapen op het grijze kussen naast de deur, kijk ik naar het opgegeven adres van het echtpaar, Zuiderkeerkring. Dat adres bestaat echt weet ik uit mijn hoofd. Ik pak het kussen met Wammes erop en leg ze op de bijrijders stoel van mijn auto. In het donker tuur ik naar de voordeuren van de huizen aan de Zuiderkeerkring.

“Verdomme , wat hebben weinig mensen een duidelijk huisnummer”, denk ik.

“Ah , hier moet het zijn. Er brandt licht gelukkig.”

Ik zal die mensen weleens flink de waarheid zeggen , denk ik terwijl ik op de zwarte plastic bel druk met een ‘nee-nee’ sticker eronder. Een jonge blonde vrouw doet open en kijkt me vriendelijk aan.

“Goedenavond, ik ben op zoek naar naar meneer of mevrouw Kramer “, zeg ik kortaf. “Kramer?, dat zegt mij helemaal niets hoor”, antwoordt ze verward. “Heeft iemand in dit huis een wit poedeltje?”, vroeg ik vervolgens. “Nee, wij hebben helemaal geen hond. ” “Iemand bij u in de straat dan ?”, probeer ik in een laatste wanhopige poging. “Nee sorry, ik kan u niet helpen. ”

In de auto ligt Wammes rustig te slapen. Ik besluit haar wakker te maken en door de straat te gaan lopen. Ze moet vast plassen en wellicht herkent ze haar eigen huis wel. Wammes plast een keer en reageert op geen enkele woning. Ze lijkt blij te zijn dat ze met een lege blaas weer verder mag slapen in de auto. “Wat nu te doen “, denk ik.

Ik wil haar wel hebben maar ik heb zo een vermoeden dat mijn man dat geen goed idee vindt aangezien we al drie honden hebben daar waar hij 1 hond eigenlijk al voldoende vond. Na een kort telefoontje naar mijn man wordt mijn vermoeden direct bevestigd met een ; “Nee Sas, echt niet. Ik wil het niet hebben. En zeg me niet dat dit een slechte smoes is hè, want je wilde altijd al een witte poedel. “Mag ze vannacht wel blijven ?”, vraag ik nog voorzichtig maar de verbinding werd verbroken. “Shit Wammes, this is not our lucky day”, en ik rijd naar het dichtstbijzijnde asiel.

“Dat is dan 85 euro”, zegt het meisje achter de balie op een toon waaruit blijkt dat ze mijn verhaal niet gelooft. Het hondje blijkt niet gechipt dus we kunnen de eigenaren niet achterhalen op deze manier. Ik moet afstandskosten betalen. Ik overhandig haar het geld en het mooi geknipte poedeltje en voel mij teleurgesteld dat ik niet geloofd word. De dag omzet viel vandaag erg tegen met het verlies van de 85 euro en het gemiste geld voor het knippen van het poedeltje. Om nog niet te spreken over alle tijd die dit geintje mij gekost heeft.

Twee weken later staat er een nieuwe klant in mijn salon met een Labradoodle. Ik bekijk de man van top tot teen. Het lijkt een normale, vriendelijke, goed verzorgde man van middelbare leeftijd.

“Mag ik uw naam en adresgegevens noteren?”, vraag ik. “Natuurlijk, ik woon hier twee straten verderop aan de Loevestein.” “Dat is heel dichtbij”, glimlach ik wat argwanend. “Het wordt 85 euro meneer. Aangezien u een nieuwe klant bent moet u vooruit betalen.” “Je hebt groot gelijk meissie”, zegt hij terwijl hij 85 euro gepast uit zijn portefeuille haalt. “Er lopen tegenwoordig meer gekken rond dan dat er vastzitten”, zegt hij. Hij aait zijn doodle en roept; “Tot straks “, terwijl hij de deur achter zich dicht trekt.

Deze man is inmiddels al jaren vaste klant en mag wat mij betreft zijn portefeuille best een keer vergeten tegenwoordig.

Yvonne las: Sara en Liv-Suzan Hilhorst***1/2

sara en liv

Suzan Hilhorst – Sara en Liv

Suzan Hilhorst, moeder van 3 prachtige kinderen vertelt in dit boek het verhaal over haar twee jongste dochters die helaas maar heel kort hebben mogen leven.

Na hun zoon Nils, wordt dochter Sara geboren, het gezin is dolgelukkig met dit kleine meisje en ze genieten met volle teugen. Het meisje lijkt kerngezond, doorstaat alle reguliere gezondheidstesten met vlag en wimpel, en niets staat dit prachtige gezin in de weg om dolgelukkig te worden samen.

Dan slaat het noodlot toe, en wordt Sara opeens een doodziek meisje, wat in niets meer lijkt op het meisje wat even daarvoor nog blakend van gezondheid in hun armen lag. Ze komen terecht in de medische, klinische wereld van de gezondheidszorg en maken intense momenten mee. Helaas blijkt na een paar weken dat Sara niet meer te redden is en verliezen zij hun mooie meisje. Als hun derde kindje, tweede dochter Liv, geboren wordt na een hele spannende zwangerschap, zijn ze voorzichtig gelukkig. De artsen hebben immers gezegd dat het puur toeval is geweest dat Sara is overleden. Dit mooie meisje lijkt ook kerngezond en ze beginnen voorzichtig weer te leven en te genieten van dit wonder. Helaas slaat opnieuw het noodlot toe.

Dankzij bol.com Lees Magazine mocht ik dit boek al lezen voordat het officieel uit komt, een vooruitleesexemplaar. Ik ben heel blij dat ik deze kans gekregen heb, want dit boek had ik misschien zelf niet meteen gekozen om te gaan lezen, omdat het onderwerp zo verdrietig is, maar het heeft me erg verrast in de positieve zin. Suzan Hilhorst heeft met dit boek in mijn ogen het onderwerp van het verlies van een jong kind bespreekbaar gemaakt.

Ze beschrijft het verdriet, maar ook de manier waarop zij kijkt naar het leven en het verlies van haar prachtige meisjes. De klinische wereld waarin zij terecht komen als hun tweede kindje Sara ziek blijkt te zijn, beschrijft ze poëtisch en diepgaand zodat je precies weet wat ze voelen en mee maken, maar op zo’n manier dat je het écht voelt. Het raakt je, je kunt een ziekenhuisbezoek niet romantiseren, maar de manier waarop dit boek geschreven is, waan je je in een droomwereld die verassend realistisch bij je binnenkomt.

Dit boek krijgt van mij 3,5 sterren.

Yvonne Vogels.

Coenraad las: Niemandsland-David Baldacci****

niemandsland

Gastrecensie:

Titel: Niemandsland

Auteur: David Baldacci

Genre: Thriller

Uitvoering: Paperback

ISBN: 9789400507548

400 pagina’s|A.W. Bruna Uitgevers|2016

4****

Niemandsland

Special agent John Puller, wordt tijdens zijn bezoek aan zijn vader – die dementerend in een veteranenhospital verblijft –, aangesproken door twee mannen. Ze vertellen hem dat het CID (Criminal Investigation Command) een onderzoek gaat starten naar zijn vader. Het CID heeft een brief gekregen, geschreven door een oud buurvrouw, waarin ze Johns vader ervan beschuldigt zijn vrouw dertig jaar geleden te hebben vermoord. Tevens wordt er aan John door de twee agenten medegedeeld dat hij zich niet met het onderzoek mag bemoeien. John Puller, was destijds nog maar een kind, en kan zich er nog maar weinig van herinneren. Zijn oudere broer Robbert,heeft echter wel bepaalde herinneringen aan die tijd. Als Veronica Knox, een ex-collega, plotseling ten tonele verschijnt, begint voor John te dagen dat er veel meer aan de hand is met deze zaak.

Door een per ongeluk vervroegde datum in een vrijlatingsbevel, komt de seriemoordenaar Paul Rogers eerder vrij. Er zijn een aantal voorwaarden aan zijn vrijlating gesteld, maar daar heeft Paul maling aan. Hij verscheurt de brief waarin staat dat hij zich regelmatig dient te melden. Hij heeft nog maar één doel voor ogen, en dat is wraak, en hij start zijn eigen missie. Terwijl Puller en Rogers ieder met hun eigen besognes kampen, vraag je je af wat deze twee mannen met elkaar gemeen hebben. Naarmate het verhaal vordert, blijkt  er veel meer aan de hand te zijn, dan je in  eerste instantie had gedacht, en wordt langzaam duidelijk hoe de puzzelstukjes in elkaar vallen.

Doordat dit onderzoek voor John Puller zeer persoonlijk is, merk je dat er ook veel emoties bij komen kijken. Emoties, die door de auteur heel goed in het personage van John zijn verwerkt. John Puller is een sterk personage geworden, met een menselijke kant die mij heeft geraakt. Paul Rogers is een creatie waarvan je in het begin niet meteen begrijpt hoe de man in elkaar steekt. De lezer komt er beetje bij beetje achter hoe hij werkelijk is, en dan ga je hem ook beter begrijpen.

De twee verhaallijnen zijn sterk neergezet, met wendingen die de spanning in het boek opdrijven, en uitlopen op een mooie ontknoping. David Baldacci heeft met Niemandsland weer een ware actiethriller afgeleverd, die strak in elkaar steekt en waarin voor emotie een hele mooie rol is weggelegd.

Coenraad de Kat.

Jac las: Verduistering-Bernard Minier*****

Verduistering

Bernard Minier – Verduistering

Bernard Minier groeit op in  Montréjeau aan de voet van de Pyreneeën en studeerde in Tarbes en Toulouse en gaat daarna voor een jaar in Spanje wonen en werken. Hij woont nu in Essonne in Ile-de-Frankrijk.

Zijn eerste baan is bij de douane, alwaar hij de functie van controller vervult. Hij neemt deel  aan wedstrijden voor nieuw schrijftalent en waagt de sprong en stuurt zijn eerste manuscript op naar een uitgever. Zijn eerste boek, Glacé, verschijnt in 2011. De Nederlandse titel is Een kille rilling. Het wordt een groot succes in Frankrijk en in vele landen daarbuiten. In 2012 volgt zijn tweede roman Le Cercle, vertaald als Huivering. In Frankrijk is de auteur inmiddels een beroemdheid.

Plot ( Inleiding)

Martin Servaz, commandant bij de recherche in Toulouse, is opgenomen in een instituut voor depressief politiepersoneel. Hij droomt verschrikkelijke dromen. Over Marianne, de vrouw waarvan hij houdt, die ontvoerd is door zijn tegenstander Martin Hirtmann.

Hij krijgt een pakketje toegezonden met een hart: een vers, rood hart met een begeleidend briefje dat weinig hoop laat. Een verwantschapsonderzoek bij Hugo, Mariannes zoon, heeft zijn weerstand gebroken. De magistrale muziek van Mahler is zijn troost en houvast.

Het herstel zet in na verloop van tijd. Martin raakt betrokken bij de zelfmoord van Célia Jablonka, de kunstenares van de afwezige kunst. Dan ontvangt hij een elektronische sleutel van de hotelkamer waar zij zelfmoord heeft gepleegd. Hij is niet bevoegd, want te ziek om de zaak nog eens onder de loep te nemen, maar kan de zelfmoord toch niet loslaten. Servaz krijgt stap voor stap berichtjes binnen, raadseltjes eigenlijk die hem op het spoor moeten zetten van, ja van wat? Vanwaar dit kat en muis spel? Of werd Servaz uitgedaagd om hem te vinden, de moordenaar van Célia Jablonka, de kunstenares die zelfmoord had gepleegd?

Christine Steinmeyer is een bekend radiopresentatrice. Zij ontvangt op kerstavond een anonieme brief die eindigt met de woorden : “Val dood. En ondertussen ga ik dood.” Een brief met de dreiging om de stekker er uit te trekken. Er volgt een  smerige tekst geschreven in de sneeuw die op de voorruit van haar auto ligt. Vervolgens een onbekende die haar in haar eigen praatprogramma op de radio er van beschuldigt, dat ze iemand dood heeft laten gaan. Langzaam aan wordt duidelijk dat Christine gevolgd wordt, bedreigd, geïsoleerd, psychisch gemarteld en fysiek verkracht.

Waarom? Wat is de bedoeling van al dit geweld. Het is een langzaam proces, door Minier weergaloos in beeld gebracht. Wanneer de verhaallijnen van Martin Servaz en Christine Steinmeyer elkander kruisen, zit het spel eerst op de wagen.

Conclusie

Het centrale thema in dit boek van Minier is het psychisch geweld in al zijn verschijningsvormen: thuis, op de werkvloer, in de opvoeding, in relaties bij de partner. Daarnaast is Minier niet vies van geweld in andere verschijningsvormen zoals manipulatie en intimidatie, fysiek geweld en verkrachting. De beklemming en spanning zijn in dit 576 pagina’s tellende boek blijvend aanwezig.

Qua schrijfstijl moet Minier het afleggen tegen stylisten als Michael Robotham of R.J. Ellory. De ingenieuze opzet van de thriller en de manier waarop Minier de spanning doseert, vast weet te houden en de verhaallijnen afwikkelt, compenseert ruimschoots dit minpuntje en tekent de klasse van de auteur.

De auteur heeft zich uitermate goed gedocumenteerd. Dat blijkt uit zijn lijst met bronvermeldingen. De coleur locale van Toulouse met zijn gigantische luchtvaartindustrie is terug te vinden in boeiende beschouwingen over mannen en vrouwen in de ruimte en het fascinerende, niet-bestaande zwartboek van de verovering van de ruimte.

Dit geldt tevens voor het pesten, treiteren en het geweld tegenover vrouwen. Minier is niet vies van een portie geweld en seks in dit boek, maar weet dit te verzachten door het zachtmoedige karakter van Martin Servaz, de intelligente en sympathieke rechercheur, die de titel van commandant mag voeren.

Zijn passie voor muziek, met name de goddelijke muziek van Mahler, komt veelvuldig aan de orde. De apotheose wordt ,onder de muziek van het derde bedrijf van de opera Madame Butterfly, uitgespeeld tussen het spook en de dader/slachtoffer. Een toekomstig regisseur hoeft zich niet meer druk te maken over de muziek.

Maar laten we het thema niet vergeten van de oorlog die gevoerd wordt tussen de vrouwen waarbij, net als in de liefde, alle middelen zijn geoorloofd in de slag om de man te veroveren.

Dit boek is losstaand te lezen. De verwijzingen naar de eerste twee boeken zijn wel aanwezig, doch beperkt van omvang en zetten geen rem op het leesplezier. Een krachtige, boeiende, intelligent geschreven thriller, die vijf daverende sterren verdient.

Jac Claasen.

Katrien las: De grond onder onze voeten-Jesús Carrasco

Katriencarrasco

Dit is een zeer aangrijpend boek.

Spanje, tijdens de bezetting van een groot imperium begin twintigste eeuw, werden in Extremadura, de dorpsbewoners uit hun huizen ontzet. De mannen werden op karren gestapeld, en zij veronderstelden dat ze ergens als soldaat gelegerd zouden worden. Niets was minder waar. De ontberingen en de gruwelijke gebeurtenissen, maakten het onmenselijk. Hadden wij onze concentratiekampen, werden ze daar met dezelfde gruwel behandeld.

Eva Holden, de vrouw van een hoog-geplaatste militair, woont in een villa in Extremadura, en leidt in die idyllische omgeving een teruggetrokken leven. Daar verzorgt ze haar bedlegerige man die ze haat. Op een gegeven ogenblik merkt ze iemand op, en wou ze die man van haar landgoed wegjagen, maar iets in haar maakte dat ze op dit besluit terug kwam. Ze gaf hem buiten te eten, en ze liet hem haar moestuin onderhouden. Al haar pogingen om iets te horen te krijgen wat hem was overkomen, waren hopeloos. Op het moment dat ze geen vragen meer stelde, begon de man ineens toch te praten, slechts in onsamenhangende woorden en zeer onduidelijk. Beetje bij beetje kreeg ze meer over deze man te weten. Ze wist dat hij Leva heette.

Deze heel korte samenvatting, omvat niks naar wat er in het boek wordt geschreven. De schrijfstijl was eventjes wennen, doordat er door periodes heen wordt verteld. In de ‘ik-vorm’ vertelt Eva het verhaal, maar ook Leva doet zijn verhaal. Haar leven verandert naarmate ze meer en meer de confrontaties aangaat met de werkelijke wereld.

Alles wordt heel duidelijk weergegeven, en bij momenten echt wel rauw. Carrasco heeft een eigen schrijfstijl, die we misschien wel kunnen aanzien als een kunstvorm. Borstelen met woorden.

Ik heb dit boek heel graag gelezen, en zou het toch aan veel mensen aanraden. Het heeft mij beroerd van begin tot het bittere einde. Je krimpt bijna letterlijk in elkaar als je bepaalde passages leest. Soms deed het mij denken aan het boek van Primo Levi Is dit een mens?

De grond onder onze voeten zal mij zeker bijblijven, en een tweede maal lezen is zeker geen overdaad.

Katrien Baert.

*Winactie gesloten* Samen winnen met Marcel Beijer- Win de roman Overwonnen verlangen!!

gesloten 2

Ennnnnn we hebben een winnaar!!

Namens Elikser Uitgeverij, Marcel Beijer en Samenlezenisleuker feliciteren wij

Mieke Schepens!!

Stuur je ons je adresgegevens via samenlezenisleuker@gmail.com? Dan zorgen wij dat deze parel bij je in de bus valt! Whooooop heel veel leesplezier en laat je ons weten hoe je het boek vond?

 

 

Overwonnen verlangen V LR.jpg

 

Hopsekeeee daar zijn we weer!

Elikser Uitgeverij stelt een exemplaar van Marcel Beijer zijn pas verschenen roman Overwonnen verlangen beschikbaar voor alweer een winactie bij Samenlezenisleuker. Te mooi weer hè?

Natuurlijk moet je er iets voor doen en we dachten het dit keer een klein beetje moeilijker te maken 😛

Stap 1 is: Lid zijn van onze te leuke Facebookgroep. (Ben je dat nog niet? Klik dan de link en meld je aan bij Samenlezenisleuker )

Stap 2 is: Antwoord geven op de volgende vraag en het antwoord mailen naar Samenlezenisleuker@gmail.com

Sinds wanneer is Marcel professioneel actief als tekstschrijver?

Stap 3 is: Deze post kopiëren en openbaar delen op je tijdlijn met #overwonnenverlangen.

Wil je wat meer informatie over Marcel Beijer en zijn boek klik dan op deze link:

Over Marcel Beijer

Succes allemaal!!! Woensdag 24 mei maken we de winnaar bekend.

Aan Marcel en Elikser Uitgeverij een hele dikke dank voor deze pracht van een actie!!

Over Overwonnen verlangen:

Jessi verscheen in mijn gedachten. Ik zag hoe ze huilde. Een ijzige kou omringde mijn hart.
‘Is er iets met Jessi?’
‘Niet met Jessi zelf. Maar haar gezin. Zo verschrikkelijk …’
Ze keek even naar het plafond, blies wat adem uit en pakte mijn hand vast.
Jessi en haar veel jongere buurman Marius hebben een bijzondere band met elkaar. De een is nog jong en de ander gebonden, maar ze worden onweerstaanbaar tot elkaar aangetrokken. Dan doet in beider leven zich een groot drama voor. Het verandert hun perspectief op het leven compleet. Jessi zoekt steun bij haar collega Sven en zijn vrouw Anja. En Marius zoekt steun bij Vincent, die met zijn praktische levensinstelling vaak de spijker op zijn kop slaat. Anja vertelt Jessi over haar gids en engel, die altijd bij haar is. Hij leeft in een andere dimensie, waar alles licht en energie is. In die wereld zijn er geen belemmeringen voor grenzeloze liefde, hoeveel bedenkingen er in het dagelijks leven ook voor lijken te zijn. Uiteindelijk grijpt het zichtbare en het onzichtbare in elkaar in een prachtige ontknoping.
Een spannend en aangrijpend boek, dat een wereld van troost en begrip heel dichtbij brengt.