Myrtle (14) las: Meedogenloos-Scott Bergstrom*****

meedogenloos

Met dank aan Uitgeverij De Fontein voor het recensie-exemplaar.

Serie The Cruelty – 1

Auteur: Scott Bergstrom

Vertaling: Sandra van de Ven

Uitgever: De Fontein

Aantal pagina’s: 448

Genre: Young Adult, Fictie 15+

Verschijningsdatum: 18 april 2017

Over de auteur:

Scott Bergstrom woont in Denver (Amerika) met zijn vrouw en dochters. Voordat hij boeken schreef, maakte hij reclame voor van alles: van pizza’s tot politieke partijen. Hij wilde iets heel anders doen en stortte zich op het schrijven van boeken. Inmiddels is hij wereldberoemd met zijn spannende YoungAdultserie The Cruelty. Naast schrijven is Scott dol op reizen, fotograferen en het kijken van kattenvideo’s.

( Bron: http://www.uitgeverijdefontein.nl )

Cover:

Ik vind het een super mooie cover, die door de blauwe kleuren met rode titel erg veel aandacht trekt, en waar ik niet zomaar aan voorbij zou lopen zonder het even op te pakken.

Achterflap:

Actiethriller Meedogenloos is het eerste deel in de YoungAdultserie The Cruelty van Scott Bergstrom.

Gwendolyn Bloom is 17, eigenzinnig en slim. Wanneer haar vader spoorloos verdwijnt in Parijs, hoort ze van de CIA dat hij al jaren als spion voor hen werkt. De CIA weigert haar vader echter te helpen. Gwen vertrouwt hen niet, zeker niet wanneer ze een gecodeerd bericht van haar vader vindt. Ze móét hem redden, koste wat kost.
Haar zoektocht brengt haar naar de onderwereld van Parijs, Berlijn en Praag. In deze keiharde wereld ontdekt Gwen dat zij net zo meedogenloos moet zijn als de mannen die op haar jagen.

Mijn mening:

Het verhaal gaat over Gwendolyn, ze woont alleen met haar vader, en is erg slim. Ze ziet kleine, maar hele belangrijke details, die veel mensen niet zouden opmerken. Ook is Gwen erg dapper en absoluut geen opgever (dat is ook wat ik zo leuk aan haar vind, het zit vaak tegen, maar opgeven komt in haar woordenboek niet voor). Als ze op een dag te horen krijgt dat haar vader is ontvoerd, gaat ze in haar eentje de zoektocht aan om haar vader terug te vinden.

Wat vond ik dit een leuk boek! Het was van begin tot eind erg spannend, alles werd precies goed genoeg beschreven, en daardoor kon ik alles heel helder voor me zien waardoor ik soms niet meer doorhad dat ik aan het lezen was en dacht dat ik een film aan het kijken was. Het werd ook op zo’n manier verteld dat ik het gevoel had dat ík Gwen was en alles aan het doen was. Op spannende momenten voelde ik mijn hart in m’n keel kloppen, en dan werd ik elke keer weer verrast over hoe slim ze is. Bij mij viel het kwartje vaak iets later. 😉

Meedogenloos  is echt een heel leuk boek voor jong én oud, en ik raad je sterk aan om het te lezen! Ik kan niet wachten tot ik het volgende deel ga lezen!

Conclusie:

Vijf sterren voor Meedogenloos.

Myrtle Meinen.

 

Mieke las: Weg naar huis-Yaa Gyasi *****

weg naar huis 2

Gastrecensie:

Titel: Weg naar huis

Auteur: Yaa Gyasi

Vertaling: Nicolette Hoekmeijer

Genre: Literaire roman

Paperback : 400 bladzijden

Verschijningsdatum: januari 2017

Uitgever: De Bezige Bij

 

Over de auteur:

Yaa Gyasi (1989) is geboren in Ghana en groeide op in Huntsville, Alabama. Ze volgde de Iowa Writers’ Workshop en woont in Berkeley, Californië.  Weg naar huis, een onnavolgbare roman over ras, geschiedenis en liefde, is haar debuut.  Ze heeft er 7 jaar over gedaan om dit boek te schrijven, en dit werd mogelijk gemaakt door de beurzen die ze ontving.

Achterflap:

Twee halfzussen, Effia en Esi, groeien apart van elkaar op in het achttiende-eeuwse Ghana. Effia wordt uitgehuwelijkt aan een Engelsman, om vervolgens in weelde te leven. Esi wordt gevangengenomen, verkocht als slaaf en op de boot naar Amerika gezet. Weg naar huis vertelt over de levens van de nakomelingen van Effia en Esi in de daaropvolgende driehonderd jaar. Yaa Gyasi beweegt zich vrijelijk door de geschiedenis en tussen twee continenten, – van de stammenstrijd en slavernij in Ghana naar de Burgeroorlog in Amerika, en van de kolenmijnen in het zuiden van de Verenigde Staten naar de volksverhuizingen richting Manhattan in de twintigste eeuw – en schetst zo een krachtig en indringend portret van volken in beroering.  Weg naar huis is een modern Amerikaans meesterwerk.

Over de cover:

Een prachtige afbeelding van een meisje dat ontroering en veel vragen oproept. Ook de titel is zeer aansprekend en wordt duidelijk als ik het boek lees. Erg pijnlijk, maar jammer genoeg wel de realiteit.

Mijn mening over de inhoud:

Het boek begint met een Akan spreekwoord:

“Familie is als het bos, als je erbuiten staat lijkt het bos heel dicht, als je er in staat zie je dat elke boom zijn eigen plek heeft.”

Op de volgende bladzijde vind je een overzicht van de personen in dit boek en familierelatie.

Een prachtig, moedig en ontroerend verhaal over twee zussen, die apart van elkaar opgroeien zonder te weten van elkaars bestaan. Dan rijst bij mij de vraag zullen ze elkaar ooit ontmoeten? Ze hebben dezelfde moeder. Beiden moeten hun dorp als kind verlaten. Ze leren al jong hoe ze mannen moeten benaderen, behagen en wat er van ze verlangd wordt. Hun levens zijn voorbestemd.

Effia, de oudste zus wordt door toedoen van haar stiefmoeder uitgehuwelijkt aan James Collins, een Britse gezant die werkt als slavenhandelaar, en gaat wonen op het slavenfort Cape Coast. Haar vader waar ze een goede band mee heeft ziet dit met lede ogen aan. Met James krijgt ze een kind en leeft in weelde.  Op het slavenfort worden vrouwen als slavin onder de grond gevangen gehouden waar ze amper te eten of drinken krijgen, geslagen en misbruikt worden.

Esi wordt eerst gevangengenomen daarna op een boot gezet en komt als slaaf in Amerika terecht. Ondanks het grote verschil in beide levens kent ook Effia veel angst, pijn, verdriet en zorgen. Beide levens zijn verre van gemakkelijk. Toch blijft hoop altijd bestaan, klampen ze zich hier aan vast. Er is veel kracht en doorzettingsvermogen voor nodig om te overleven. Zowel de slavinnen onderling, als de zwarte vrouwen die uitgehuwelijkt zijn en in vrijheid leven, steunen elkaar, bieden elkaar zorg, liefde en leren van elkaar.

Het verhaal vertelt een geschiedenis van 300 jaar slavernij, waarbij de nazaten van beide zussen worden gevolgd. De manier van leven, cultuur, rituelen, familiebanden en stammenstrijd worden schitterend beschreven. Vaak zitten de tranen hoog, als ik bedenk hoe jong deze vrouwen nog zijn als ze hun familie verlaten en waar ze terecht komen, onder welke omstandigheden ze leven…ver van hun familie vandaan….schreiend.

Zowel de Ghanese als de Amerikaanse familietak wordt verteld. Uiteindelijk komt het verhaal terecht in het heden, en ga ik meer begrijpen van het Amerika van nu. De verhoudingen tussen de zwarte Amerikanen en de Afrikaanse immigranten die in de Verenigde staten leven. Het verhaal verspringt van Afrika naar Amerika. In ieder hoofdstuk wordt het leven van een persoon beschreven zonder dat deze mensen weten van elkaars bestaan, terwijl ze wel bloedverwanten zijn.

De auteur doorbreekt veel taboes, zonder haatdragend of verwijtend te worden, en weet deze tragedie op een voortreffelijke wijze te beschrijven. De personages en hun levens worden goed uitgediept en blijven mij nog lang bij. Na het lezen van dit boek kan ik niet geloven dat dit haar debuut is, zo mooi, aangrijpend, ontroerend, alsmede realistisch. De auteur heeft een fijne prettige schrijfstijl, soms zelfs op het psychologische en filosofische af. Zeer knap als je pas 26 jaar bent, en dan zo’n meeslepend en boeiend verhaal weet te vertellen. Een aanrader.

5*****

Mieke Wijnants.

Corina las: Hoofdzaak-Mariska Overman****1/2

hoofdzaak 2

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar

Auteur: Mariska Overman

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 300

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 13 april 2017

Over de auteur:

Mariska Overman is eigenaar van een bureau dat de dood bespreekbaar maakt. Ze schrijft als columnist voor verschillende websites over rouw en dood. 13 april 2017 verscheen haar thrillerdebuut Hoofdzaak.

( Bron: http://www.crimecompagnie.nl )

De cover:

Een lichaam in een zwembad? Duidelijk een vrouw maar je ziet geen hoofd. Mooie heldere kleuren en de tekst “Wie heeft deze lugubere moord op zijn geweten?” triggert direct, dus hup die achterflap lezen.

De achterflap:

Specialist Postmortale zorg Isabel Dieudonné heeft twee jaar geleden haar werk als rechercheur vaarwel gezegd na een heftige zaak. Tot nu. Haar halfbroer, rechercheur David Nichols, roept haar hulp in als hij een hoofd op zijn keukentafel vindt. Van wie is dat hoofd? Waarom ligt het in zijn keuken?

Mening:

Joehoe goedemorgen, Hoofdstuk één en de eerste vijf woorden. Ik was wakker en ben geen één keer in slaap gesukkeld tijdens de rest van het verhaal. Mariska heeft een heerlijke vlotte schrijfstijl, die je vastpakt en niet meer loslaat. En hoe heerlijk een rechercheurs team weer, samen met een patholoog en een gestopte rechercheur met een rugzak die het toch echt niet los kan laten. Me so happy!

Mariska beschrijft alle situaties op een manier dat je het voor je kan zien en de uitgediepte gevoelens kan meevoelen. En ondanks dat je weet dat een (half)zus normaliter helemaal niks te maken mag hebben met een onderzoek als deze vergeef je het haar omdat het voor dit verhaal gewoon zo ontzettend klopt. Het plot blijft lang geheim en je blijft het hele boek door prakkiseren hoe, wie, wat, waarom? Er zijn een paar gegadigden, maar de twijfel blijft. En dan valt daar de bom. Whoop mevrouw de debutant dat doet u meer dan prima. Thank you!!

En dan komt daar in het laatste hoofdstuk ook nog eens de kers op de taart en ook die zag ik niet aankomen. I love it! Ondanks misschien soms wat over de top voor sommige mensen, ik ben fan!!

Conclusie:

Leesplezier: 5

Schrijfstijl: 5

Originaliteit: 5

Psychologie: 4

Plot; 4.5

Spanning: 4.5

Vier en halve sterren voor Hoofdzaak.

Corina Nieuwenhuis.

*Inschrijving gesloten* Samen Hoofdzaak Winnen met Chriss: #Paasei-actie

hoofdzaak 2

Wat was het een heerlijke spontane Paasei-actie! En wat een TE leuke reacties kregen we in de Facebook groep! Maar zoals met vele wedstrijdjes kan er maar één de winnaar zijn! En dat is op deze Tweede Paasdag niemand minder dannnnnnnn

Astrid Beekelaar

Vier heerlijke paaseieren zorgden ervoor dat Hoofdzaak haar kant op komt.

paaskont

Stuur je ons een mailtje met je adres gegevens? Samenlezenisleuker@gmail.com

En namens ons en Chriss  heel veel plezier met lezen!!

Afgelopen donderdag 13 april kwam het debuut van Mariska Overman uit. En wat voor één! Hoofdzaak krijgt zo net na de release alleen maar mooie recensies en ook onze Chriss Chriss was enthousiast.  En dáár komt dan ook dit blog bericht vandaan. Want Chriss Chriss stelt haar éénmalig gelezen exemplaar van dit top debuut beschikbaar in een heerlijke Paasactie!! Whoop whoop!!

Wij quoten even één van de redenen van Chriss om deze toffe actie op poten te zetten:

“Sinds ik lid ben van jullie groep vind ik het steeds leuker geworden om net uitgekomen boeken te lezen van nieuwe Nederlandse schrijvers.”

Te leuk toch?  Wat moet je doen?? Reageer met een Paasei onder deze actie in de Facebookgroep Samenlezenisleuker en wie weet valt Hoofdzaak straks bij jou in de bus!!

paaseierenpaaseieren_zoeken

Succes namens ons en Chriss!! Whoop whoop tweede Paasdag maken we de winnaar bekend.

Vrolijk Pasen allemaaaaaaal 😀

Samen met Saskia Jansen Storyteller: Van het paard en de spin

Paardsas

“Mooie beesten maar ik ben er bang voor.”

In de berm naast het fietspad staat een vrouw van ongeveer mijn leeftijd met haar fiets in haar hand, die ze angstvallig tussen haar en het fietspad houdt. Ik passeer haar met mijn tweeënhalf jarige paardje die voor het eerst van haar leven op de openbare weg loopt. Alles is nog eng in haar ogen. Aan mij de schone taak om haar vertrouwen te geven.

Een paard is een vluchtdier, wat ik ergens echt een ontzettende rare beslissing vind van moeder natuur. Het zijn dieren die met gemak vijfhonderd kilo wegen en met een flinke trap iemand van het leven kunnen beroven. De meeste paarden lijken dit niet te beseffen. Als je met een plastic zakje in de lucht zwaait nemen de meeste al gauw de benen. Ooit zei iemand dat paarden maar voor twee dingen bang zijn, voor dingen die bewegen en voor dingen die niet bewegen.

Ondanks dat ik al zesendertig jaar intensief met paarden in aanraking ben, kan ik mij hier nog dagelijks om verwonderen. Ik herinner mij de dag dat ik op de rug van een paard zat op een rustige polderweg. Wij werden ingehaald door een tractor met een enorme aanhanger erachter, het ding rammelde enorm. Maar mijn paard vertrok geen spier. Hij stond op een boerderij en werd dagelijks geconfronteerd met tractoren. Heel relaxt liepen wij verder. Ik genoot van het uitgestrekte vergezicht en zoog de koude lucht diep mijn longen in. Net toen ik uit wilde ademen sprong mijn paard vanuit het niets een meter de lucht in. Eenmaal in de lucht maakte hij behendig een halve draai en liep vervolgens al snuivend achteruit bijna het slootje in.

Ik probeerde hem te kalmeren en aaide hem zacht over zijn hals, het werkte, hij stond stil, maar snoof nog steeds in de richting van een… papieren zakdoekje. Het zakdoekje was door iemand in de berm gegooid en wapperde er vrolijk op los. Mijn paard vond dit vergeleken bij de tractor echt een groot gevaar en besloot ver bij het wapperende bermspookje uit de buurt te blijven. Met een enorme sprong dook hij erlangs om vervolgens zijn weg weer te vervolgen alsof er niets aan de hand was.

Sommige mensen noemen dit aanstellerij maar dit is hoe de natuur het bedacht heeft en ik vind het ondanks de risico’s die het met zich meebrengt nog steeds erg mooi om te zien hoe de blauwprint in hun hoofd het werk doet. Ik glimlach naar de vrouw met haar fiets in de berm en vertel haar dat dit nog maar een baby is die alles nog moet leren.

“Ik vind het een enorme baby”, lacht de vrouw.

Uit voorzorg loop ik tussen de vrouw en mijn paardje in en zodra we precies naast haar staan houd ik even halt.

“Mag ik vragen waar u het meest bang voor bent als u een paard ziet?”, vraag ik haar.

Even denkt ze na terwijl ze toekijkt hoe ik mijn baby over het hoofd aai, ze draagt een pluche roze halster wat haar nog aaibaarder maakt dan ze al is.

“Dat ik een trap krijg”, antwoordt de vrouw dan resoluut.

We raken aan de praat en tijdens ons gesprek probeer ik haar uit te leggen waarom een paard je zou willen trappen. Want over het algemeen genomen wil een paard waar je een band mee hebt jou helemaal geen pijn doen. Blijkbaar deed mijn praatje de vrouw goed en kreeg ik haar zo ver dat ze haar fiets op de standaard zette en bij mij en mijn baby kwam staan. Kraambezoek noemden wij het gekscherend. De vrouw aaide voorzichtig haar hals en uiteindelijk zelfs haar zachte neus. Het ontroerde haar.

“Ik ben nog nooit zo dichtbij een paard geweest”, zei ze zachtjes.

Mijn baby pikte haar emotie feilloos op en bleef verdacht rustig. Het was een mooi moment. De vrouw zwaaide en met een enorme glimlach verdween ze de polder in. Ik was trots op mijn baby.

“ ‘S Avonds vertelde ik dit verhaal aan een vriendin van mij. Ze reageerde zoals ze zo vaak reageert.

“Mensen moeten niet zo spastisch doen, een paard doet niks. Zolang je maar kenbaar maakt dat jij de baas bent en je hem niet laat schrikken”, was haar genuanceerde antwoord. Ik glimlachte alleen maar en wist dat ik hier niets meer aan toe hoefde te voegen want als zij een standpunt had ingenomen dan kreeg je haar er niet meer vanaf.

Ze is het prototype stoere meid, flinke tatoeages, grote mond, spijkerbroek en kistjes eronder. Ze laat zich door niets of niemand de les lezen. Je houdt van haar of je haat haar, er zit niets tussen. Terwijl ze nog even door preekt over hoe dom mensen omgaan met paarden, ze heeft trouwens zelf geen paard, gilt ze vanuit de keuken of ik ook een biertje wil.

“Nee, even niet voor mij. Doe mij maar een theetje.”

Ze steekt haar hoofd om de hoek van de deur en gilt: “Thee is voor zieke mensen, je mankeert toch niks lijpo.”

Ze verdwijnt weer in de keuken en komt terug met twee flesjes bier. Ik glimlach en zet het flesje aan mijn mond. Gek wijf, denk ik.

“Angsthazen, dat zijn het”, vervolgt ze haar verhaal.

“Ach, zeg ik, soms is het niet zo verkeerd om bang te zijn. Ik bedoel, het zijn toch enorm grote dieren en als je ze niet begrijpt kan het echt je dood worden ook. Bij paarden geldt een belangrijke regel: “Angst is gezond, paniek is dodelijk”.

“Heb jij soms verf op loodbasis ingeademd ofzo?”, zegt ze verontwaardigd.

“Angst is helemaal niet goed, angst is een slechte raadgever”, ze kijkt erbij alsof ze G.I.-Jane is.

“Whatever”, zeg ik terwijl ik het laatste slokje bier naar binnen giet.

“Nog eentje?”, vraagt ze.

“Geef mij de lijken even aan.” Ze doelt op de lege flesjes bier. Ik geef ze aan haar en ze loopt ermee naar de keuken.

“Hoppa, de lijken gaan de kist in”, hoor ik haar zeggen terwijl ik het geluid hoor van bierflesjes die in een krat gezet worden. En dan ineens hoor ik een ongelofelijk gil, gevolgd door het geluid van uiteenspattend glas op de grond.

“Godverdomme!”, schreeuwt mijn vriendin en komt al struikelend de keuken uitrennen. Ze ziet eruit alsof ze zojuist een geest heeft gezien. Geschrokken sta ik op en vraag wat er is. Ik leg mijn hand op haar schouder en kijk in de richting van de keuken of er niet toevallig een inbreker staat ofzo. Mijn vriendin klopt tegen haar natte broekspijp.

“Wat is er gebeurd?”, vraag ik nogmaals.

“Er zit een fucking spin op mijn aanrecht”, zegt ze dan alsof ze pisnijdig is.

“Een spin?, doe je daarom zo hysterisch?”

“Niet zomaar een spin idioot, het is een fucking Tarantula!”

Ik loop de keuken in op zoek naar de vogelspin die blijkbaar zo groot moet zijn dat hij mijn stoere vriendin de stuipen op het lijf kan jagen. Ik speur het aanrecht af en zie niets. Oh wacht, ja daar, op het vaatdoekje zit een spin. Nou ja, spin, sjezus, je mag het bijna geen spin noemen. Net zo groot als het topje van mijn duim.

“Zie je hem?”, klinkt het vanachter de gesloten deur.

“Ja ik heb hem gepakt”, zeg ik triomfantelijk.

“Mooi, maak hem dood!”

“Echt niet, ik zet hem buiten.”

“Het raam van mijn keuken kan niet open”, klinkt ze paniekerig.

“Dan ga ik door de voordeur.”

Ik duw de keukendeur open met het spinnetje in mijn hand. Mijn vriendin rent weg en duikt op de bank. Ik loop naar haar toe en laat het spinnetje zien aan haar, ze gilt dat ik op moet rotten. Ik kan het niet laten om te zeggen dat ze niet zo spastisch moet doen en dat ze hem moet laten merken dat zij de baas is en hem niet moet laten schrikken.  Ik herken in haar ineens de vrouw met de fiets in de berm en besluit tegenover haar op de salontafel te gaan zitten met een gesloten hand waar het spinnetje zich bevindt. Ik zweer op mijn leven dat ik hem niet naar haar toe zal gooien en nadat ik op alles wat me lief is heb moeten zweren, kalmeert ze eindelijk een beetje. Ze gaat recht tegenover mij zitten en ik vraag haar waar ze het meest bang voor is op dit moment. Ze komt nergens op. Ik open mijn hand en laat het beestje zien, ze trekt een vies gezicht maar kijkt er toch naar.

“Man, wat is hij groot”, zegt ze vol afschuw.

“Nou he? Echt een beest van een dier, als je goed kijkt zie je de tatoeages zitten”, zeg ik vermaakt. Ze kijkt me even kwaad aan maar schiet dan in de lach. “Trut”, zegt ze.

“Open je hand”, zeg ik. “Dan geef ik hem aan jou, jij sluit dan je hand zachtjes en dan brengen we hem samen naar buiten.”

Het duurde ongeveer twintig minuten voordat ik haar ervan overtuigd had dat ze niet gebeten zou worden, maar ze deed het! Met een gilletje liet ze hem uit haar hand ontsnappen en even sprong ze wild op en neer om daarna aan een stuk ”Oh mijn God, oh mijn God” te roepen.

“Ik heb nog nooit een spin vastgehouden”, jubelt ze.

Ze omhelst me en gaat nog twee biertjes halen om haar overwinning te vieren. En ik, ik voel me blij dat ik vandaag twee mensen zoiets moois heb kunnen laten voelen als vertrouwen.

Corina las: Op eenzame hoogte-Saskia Oudshoorn***1/2

op eenzame hoogte

Met dank aan Saskia Oudshoorn voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Saskia Oudshoorn

Uitgever: Boekscout

Aantal pagina’s: 348

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 31 maart 2017

Over de auteur:

Saskia Oudshoorn debuteerde in 2015 met Buiten Spel waarmee ze voor Boekgoud genomineerd werd. Met dit boek trok zij de aandacht van Simone van der Vlugt, wat resulteerde in een intensief schrijfcoachingstraject met deze bekende schrijfster. Op eenzame hoogte is een intrigerende roman geworden. Een vlot geschreven ‘pageturner’ die je in één adem uit wilt lezen.

(Bron: http://www.boekscout.nl)

Cover:

In één woord NICE. Een wazige vrouw met bloed, en we zien in het klein een mes…. whoop dat triggert dus kom op met die achterflap.

De achterflap:

Eva Groen, journaliste, werkt tijdelijk in New York. Ze woont samen met Stephen, een talentvolle maar bezitterige voetbalspeler. Hun leven lijkt perfect, toch is Eva niet gelukkig. Ze reist alleen terug naar Nederland om alles op een rijtje te zetten. Ze wordt overgehaald om met een aantal vrienden een weekje op wintersport te gaan. Eva kan het daar bijzonder goed met Brian, de neef van haar beste vriendin, vinden. Maar dan krijgt ze een ernstig ongeluk en als ze verlamd wakker wordt, zit Dirk, de stalker voor wie ze naar New York gevlucht was naast haar ziekenhuisbed. Hij geeft zich uit voor haar broer.

Mening:

Saskia neemt je mee, verder door het leven van Eva. Heerlijk om haar weer iets beter te leren kennen. Toch kan je het boek ook zeker los lezen van Buiten Spel, want Saskia neemt subtiele terugkijkjes, zonder dat het stoort en waardoor je genoeg informatie krijgt voor het verloop van het verhaal.

Tot halverwege het boek kabbelt het verhaal rustig door en ontbreekt de spanning, maar je weet door de achterflap dat er wat aan staat te komen, en je leest dan ook vol ongeduld verder. Want wat gaat er daar dan toch gebeuren, en hoe gaat dat zich ontwikkelen? Na het ongeluk van Eva komen de gebeurtenissen in een stroom versnelling, en volgen de ontwikkelingen zich in rap tempo op. Soms misschien een beetje te snel in mijn ogen, maar dat doet niet af aan het leesplezier, en je kan merken dat Saskia een ontwikkeling heeft ondergaan na haar eerste boek. De spanning is meer aanwezig, en er zitten een paar onverwachtste twists in die het verhaal net dat beetje extra geeft.

Je kan dit boek zien als een boemeltrein die gaandeweg verandert in een sneltrein met een onverwachtse bestemming.

Conclusie:

Leesplezier: 4

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3.5

Plot: 3

Psychologie: 4

Drie en halve sterren voor Op eenzame hoogte.

Corina Nieuwenhuis.

* Inschrijving gesloten* Samen winnen met Nienke Pool! Win het kinderboek Yin en Yang!

Yin en Yang 2

En wie mogen we deze zaterdag blij maken met het té leuke kinderboek van Nienke Pool en Ingrid van der Knaap??

Na alle mails bekeken te hebben en in de juiste antwoorden en deelnemers in de hoge hoed te hebben gegooid is er dan nu één winnaar en dat isssssssss…….

Carla Hillekens

Van harte gefeliciteerd namens ons allemaal!! Wij zullen je adres gegevens doorzetten en dan komt het boekje naar je toe!! Enjoy

Pas geleden werd bij ons op Samenlezenisleuker voor het eerst een kinderboek gerecenseerd door onze Karin! Heb je het gemist?

Klik dan op de link: Karin las: Yin en Yang-Nienke Pool en Ingrid van der Knaap***1/2 

Een meer dan te leuk interview volgde!

Samen praten met Nienke Pool over Yin en Yang 

En nu mogen wij ook nog een exemplaar in de winactie gooien! Whoop whoop!

Moet daar nog wat voor gedaan worden? Maar natuurlijk, niks moeilijks hoor (jullie kennen ons ondertussen toch wel een beetje?) gewoon drie kleine dingetjes.

Wees of word lid van onze beregezellige Facebookgroep: Samenlezenisleuker

Like de pagina van Uitgeverij Droomvallei via deze link Uitgeverij Droomvallei

ennn

Beantwoord de volgende vraag en mail je antwoord naar Samenlezenisleuker@gmail.com

Nienke is bezig met een nieuw boek, in welk genre gaat dit vallen?

Zaterdag 22 april maken wij de gelukkige winnaar bekend die via dit boekje zijn of haar kind vast kan infecteren met het leesvirus!!

Succes allemaal namens ons en namens Nienke!!

Over Yin en Yang:

Ga mee op reis naar het oude China!

‘Komt de hele wereld uit een ei?’ vroeg ik ongelovig.

Mijn moeder lachte terwijl ze gouden linten in mijn lange, zwarte haren vlocht. ‘Ja lieverd, Yin en Yang kwamen ooit uit een reusachtig ei. Alles zat vroeger doorelkaar, de wereld bestond nog helemaal niet en er waren zelfs geen mensen.’

Ik wist dat het mooiste stukje van het verhaal nog moest komen. ‘Bestond China niet en was de Goddelijke keizer er zelfs nog niet? Zaten we echt met z’n allen in een ei?’ Ik trok vol gespeelde verbazing mijn smalle wenkbrauwen op.

‘Dat was dan behoorlijk dringen geblazen.’

Een prachtig boek voor kinderen die meer willen weten over de oude culturen en de geschiedenis.

Leesclub Over het spoor: Groepsrecensie Simone, Yvonne, Marc-Jan en Wilma

img_5596

Over de auteur:

Eva Keuris (1978) studeerde in 2005 af aan de opleiding Writing for Performance van de HKU. Tijdens haar studie werkte ze ruim vier jaar als dialoogschrijver en eindredacteur voor de soap Onderweg naar Morgen. Ze schrijft verschillende televisieseries en toneel. Met haar toneelstuk Addergebroed won ze in 2005 de Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs. Op dit moment is zij eindredacteur bij SpangaS, geeft zij les aan de Schrijversacademie en werkt zij mee aan verschillende speelfilms. Over het spoor is haar debuut.

(Bron: http://www.uitgeverijprometheus.nl)

De achterflap:

Op donderdag 21 augustus verschijnt de naam van Jordi de Wit om 20.30 uur op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen, maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.

Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid echter steeds verder weg te raken. Maar íemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond?

De cover:

Simone:

Je ziet het gezicht van een puberjongen. Hij kijkt wat boos, naar mijn idee. Er zit een blauwe gloed overheen, wat een ijzigheid met zich meebrengt. De titel van het boek is in gele letters geschreven, dat springt er ook uit.

Yvonne:

Ik zie het gezicht van een tiener denk ik, een jongen zo lijkt maar hij lijkt ouder dan 10, dus ik denk dat het Ingmar is. Verder zie je niet zoveel op de cover. Deze verraadt ook niet zoveel over het verhaal. Ik zou hem ook vanwege de cover niet opgepakt hebben eerlijk gezegd.

Marc-Jan:

De jongen op de voorkant heeft een enorm donkere blik. Op de huid na is alles ook donker. Geeft misschien al iets weer van de spanning! Al snap ik het ook wanneer mensen zouden zeggen dat het er een beetje saai er uit ziet, veel is er niet te zien naast een gezicht 😉

Wilma:

Ik vind de kaft wat mysterieus hebben, het maakt me nieuwsgierig. Wat zou deze jongen er al dan niet mee te maken hebben en hoe komt hij voor in het verhaal. Deze persoon krijgt gelijk een gezicht, ben benieuwd of mijn beeld van deze persoon en de foto op de kaft overeenkomen.

Meningen:

Simone:

In het eerste hoofdstuk wordt verteld wie Stella is en hoe haar eigen leven in elkaar zit. Daarna wordt het “echte” verhaal verteld, waarover Stella het boek schrijft. Het is eigenlijk een boek in een boek. Vanaf hoofdstuk 3 ontmoet Stella Ingmar voor het eerst en begint Stella d’r boek. De ontmoeting vindt plaats in september 2015, die opgedeeld is in 10 kleine hoofdstukken. Daarna krijg je oktober (4  grote hoofdstukken), daarna november (9 kleine hoofdstukken), aansluitend december (3 kleine hoofdstukken) en het laatste is april (1 hoofdstuk).

Yvonne:

Het gaat over de moord op een 10 jarig jongetje, 7 jaar geleden. Drie jonge jongens hebben voor deze moord vastgezeten, maar Stella, een ghostwriter, gelooft in hun onschuld. Als een van de hoofdverdachten na zijn vrijlating contact op neemt met de uitgever om een boek te laten schrijven over deze heftige gebeurtenis grijpt Stella haar kans.

Marc-Jan:

Over het spoor is zonder meer een erg goed verhaal. Goed in elkaar gezet en dat leest lekker weg. Het psychologische aspect van het boek vind ik erg goed. Het thriller aspect echter wat minder. Hier en daar miste ik de spanning die ik toch echt wel graag zie in een Psychologische Thriller. Verder vind ik het gewoon een goed boek, met een uitkomst die ik eigenlijk niet helemaal aan had zien komen.

Wilma:

Het verhaal gaat over drie puberjongens. Zij zijn na de moord op een kleine jongen opgepakt en hebben de straf uitgezeten. Hebben hun terecht hun verdiende straf gehad of waren ze per ongeluk op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. Zoals in het boek staat geschreven:

Dit is mijn verhaal. Maar er is maar één verhaal dat ik wil vertellen en dat gaat niet over mij. Het is het verhaal waarop ik gewacht heb, het verhaal dat door mij verteld moet worden. De hoofdpersonen in dat verhaal heten Ingmar, Julian en Remi. Jarenlang waren ze voor mij niet meer dan ze voor iedereen waren die bij de zaak betrokken was: personages. Nu zijn ze zoveel meer dan dat. Ze zijn uit hun tweedimensionale versie gestapt en ze zijn echt geworden. Levende, pratende mensen. Ze zijn onderdeel van mijn verhaal geworden.”

Simone:

Het boek leest erg makkelijk weg, er wordt duidelijke taal gebruikt. De opbouw van het verhaal is goed, alleen vond ik het eerste hoofdstuk niet nodig. De introductie van Stella en haar familiesituatie vond ik wat verwarrend. Op de achterflap hebben ze het over een geniale psychologische thriller, terwijl er op de voorkant staat dat het een literaire thriller is. Dat bracht wel verwarring. Het is literair goed en psychologisch redelijk door de uitdiepingen van de karakters. Maar ik vind het zeker geen thriller, het neigt naar mijn mening meer naar een roman.

Yvonne:

Volgens de kaft valt dit boek in de categorie literaire thriller. Helaas is het thrillergehalte in het boek ver te zoeken. Dit vind ik erg jammer, zeker omdat zowel de kaft als de achterflap doen vermoeden dat je een heel spannend boek gaat lezen. Dit betekent niet dat ik niet genoten heb van het boek, zeer zeker wel.

Marc-Jan:

Zelf ben ik een erge liefhebber van Psychologische Thrillers. Al vind ik dat deze term soms te hoge verwachtingen schept. Zo ook bij dit boek. De achterflap doet geloven dat Over het spoor dé Psychologische Thriller van het jaar is, en dat schept zeker een hele hoge verwachting. Dat is jammer, want dan gaat het boek voor mensen tegenvallen. En tenslotte had ik hier en daar ook nog wel eens mijn bedenkingen bij bepaalde details die volgens mij niet helemaal in de tijdlijn van het verhaal pasten.

Wilma:

Op de achterflap staat geschreven dat het een geniale psychologische thriller is. “Eva Keuris verwart en vervult tot aan de laatste pagina.” Dat vind ik persoonlijk erg overdreven. Het is een goed boek, leest makkelijk weg maar een aantal verwikkelingen vind ik erg ver gezocht en een aantal zelfs overbodig. Het is geen boek dat je op je puntje van je stoel houdt, dat wilt doorlezen zelfs als het al midden in de nacht is, nee dat is zeker niet het geval. Geniaal, verwarrend en vervullend, daar versta ik toch wat anders onder.

Simone:

Het boek zou de lezer met volle overtuiging voortdurend op een ander spoor moeten zetten, alleen heb ik dat zo zeker niet ervaren. Ik had vanaf het begin (voordat hoofdstuk 3 begon) al een idee wie de dader(s) zou(den) kunnen zijn en op 1 moment had ik een twijfel. Dat werd in het verhaal niet uitgediept, waardoor ik deze verdachte gelijk weer aan de kant zette. Om die reden vond ik hem ook niet verrassend.

De titel van het boek vind ik eigenlijk niet passen. Er is maar 1 moment in het boek wat gaat over de goede of verkeerde kant van het spoor. Ik had het boek zelf een andere naam gegeven, zoiets als “De waarheid” of zo.

Yvonne:

De karakters zijn namelijk erg goed uitgewerkt en hoewel het plot niet heel verrassend is heb ik het met plezier gelezen. Dit is een schrijfster met veel potentie en waar ik zeker nog een boek van zal gaan lezen.

Marc-Jan:

Al met al ben ik er van overtuigd dat Eva Keuris het wel in zich heeft. Wanneer ze iets meer spanning zou toevoegen in een eventuele volgende thriller, dan moet het helemaal goed komen. Nu miste ik de spanning toch te veel terwijl de rest voor mij goed voelde.

Wilma:

Absoluut wel een goed boek en omdat dit haar debuut is verwacht ik nog wel dat ze zich verder zal ontwikkelen en dan kan ze zeker nog goede thrillers schrijven.  Houd haar zeker in de gaten en ben benieuwd naar haar volgende boek. De titel verwijst naar een ander soort mensen, een mindere sociale klasse, die “over het spoor” wonen, ik vind dat dit te weinig terug komt in het boek. Speelt naar mijn mening geen grote rol.

Conclusies:

Simone:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 1

Plot: 3

Originaliteit: 3

Leesplezier: 3

Met de hakken over de sloot geef ik dit boek 3 sterren. Ik zeg: veel leesplezier,maar verwacht geen thriller.

Yvonne:

Drie sterren.

Marc-Jan:

Ik geef daarom dan ook drie en een halve sterren aan Over het spoor.

Wilma:

Vier sterren voor Over het spoor.

En wederom een mooi gemiddelde van drie en halve sterren voor Over het spoor!

Leesclub Over het spoor: Duo-recensie Karin en Corina ***1/2

Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Eva Keuris

Uitgever: Prometheus

Aantal pagina’s: 272

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: 21 maart 2017

Over de auteur:

Eva Keuris (1978) studeerde in 2005 af aan de opleiding Writing for Performance van de HKU. Tijdens haar studie werkte ze ruim vier jaar als dialoogschrijver en eindredacteur voor de soap Onderweg naar Morgen. Ze schrijft verschillende televisieseries en toneel. Met haar toneelstuk Addergebroed won ze in 2005 de Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs. Op dit moment is zij eindredacteur bij SpangaS, geeft zij les aan de Schrijversacademie en werkt zij mee aan verschillende speelfilms. Over het spoor is haar debuut.

( Bron: http://www.uitgeverijprometheus.nl )

Cover:

Karin: 

Zo op het eerste gezicht denk ik met een YA te maken te hebben. Ik hou ook van YA en wanneer ik verder kijk is de aangename verrassing daar. Een thriller! Het blauw gecombineerd met de gele letters vind ik gaaf. Eva Keuris is me nog onbekend en het ‘over de auteur’ maakt indruk. Ik ben bloednieuwsgierig nu.

Corina: 

Een close-up met een half weggevaagd jongensgezicht. Mysterieus maar niet perse mooi.

Achterflap:

Op donderdag 21 augustus om 20.30 uur verschijnt de naam van Jordi de Wit op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.

Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Echter, naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid steeds verder weg te raken. Maar íemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond?

Over het spoor is een geniale psychologische thriller. Eva Keuris zet de lezer met volle overtuiging voortdurend op een ander spoor, zij verwart en vervult tot aan de laatste pagina.

Meningen:

Karin:

Wat een fantastische introductie! Verteller is Stella Lammers, in de ik-vorm. Wat een indrukwekkende manier van kennismaken en Keuris weet me direct omver te blazen met een zeer eigen en meer dan kundige schrijfstijl. Dit is helemaal mijn ding!

Corina:

Eva pakt je de eerste paar hoofdstukken in met een meer dan fijne en beeldende schrijfstijl. De personages worden vanaf regel één goed neergezet en prima uitgediept. De wil van Julian om zijn verhaal te vertellen, de tegenstand van zijn ouders, worden mooi neergezet. Toch wordt het in mijn ogen al snel een beetje langdradig, en hoop je op een mooie twist en extra spanning. Helaas komt dat niet echt uit de verf, terwijl het onderwerp zich daar wel voor zou lenen.

Karin:

Daarna neemt ze je terug naar de dag van de moord. Het is een opsomming van gebeurtenissen en toch zit het ook vol gevoel. De basis voor het verhaal is gelegd, Stella gaat 7 jaar later in opdracht van Ingmar zijn kant van het verhaal vertellen en vanaf nu duik je de diepte in. Een diepte aan personages waarbij een ieder stuk voor stuk aan bod komt, niet heel spannend maar wel zeer onderhoudend en op originele wijze gebracht.

Corina:

Bepaalde ontwikkelingen zie je van mijlenver aankomen, en zijn dan ook niet verrassend en soms zelfs te voorspelbaar voor mij. Toch blijf je lezen door de fijne personages en de schrijfstijl. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, doordat er op de achterflap stond “een geniale psychologische thriller”. Het psychologische aspect maakt Eva meer dan waar, maar het thriller-element heb ik niet terug kunnen vinden in het verhaal.

Karin:

Een ieder blijkt zijn eigen verhaal te hebben, zijn eigen rugzak ook en tijdens het lezen krijg ik een vaag vermoeden welke richting dit uitgaat. Helemaal zeker van mijn zaak ben ik niet en de vraag is of de twijfel of de eerste ingeving klopt. Het laatste blijkt het geval. Wat betreft het literaire- en psychologische aspect scoort Over het spoor bij mij hoog.

Corina:

Desondanks is Eva een auteur om in de gaten te houden, want het uitdiepen van karakters en het maken van mooie verhaallijnen kan ze zeker, nu nog de onverwachtse twist en de echte spanning.

Karin:

Wat betreft de spanning schiet het in deze voor mij voor een thriller tekort. Het einde laat me nadenken wat ik daar nu eigenlijk van vind. Daar hou ik van en één ding is zeker, ik heb hier uren leesplezier aan beleefd en een volgend boek van Eva Keuris pak ik op zeker op!

Conclusies:

Karin:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4.5

Spanning: 2

Leesplezier: 4

Plot: 3

Drie en halve sterren voor Over het spoor.

Corina:

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 4

Spanning: 2

Plot: 2

Psychologie: 4

Originaliteit: 3

Drie en halve sterren voor Over het spoor.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

 

Jac las: IJsmoord-Fred Vargas*****

VARGAS_IJsmoord_WT.indd

 

Fred Vargas – IJsmoord:  4,5 of 5 sterren?

Fred Vargas, pseudoniem van Frédérique Audouin-Rouzeau, (Parijs, 7 juni 1957) is een Franse historicus, archeologe en schrijfster. Als pseudoniem voor haar boeken koos ze de naam “Fred Vargas”, Fred is de afkorting van haar naam Frédérique, terwijl ze met Vargas hetzelfde pseudoniem koos als haar tweelingzus Joëlle, die als schilder werkte onder de naam Jo Vargas. Eind jaren 80 begint ze met het schrijven van politieromans, waarvoor ze de term “rompol” lanceerde, een samentrekking van “roman policier”. Haar eerste roman Les Jeux de l’amour et de la mort verscheen in 1986. Hiermee won ze al meteen dat jaar de Prix de roman policier du Festival de Cognac. Een hoofdpersonage in verschillende van haar romans is politiecommissaris Jean-Baptiste Adamsberg.

Vargas is archeozoöloge en geschiedkundige van opleiding, en is gespecialiseerd in dierlijk gebeente. Later ging ze naar het Pasteur Instituut, als eukariotisch archeologe

(Bron: Wikipedia)

Beschouwingen over het boek:

Marie-France vangt Alice Gauthier van 33bis op toen ze viel bij haar wandeling van 30 meter naar de postbus, en vermijdt zo dat ze dodelijk letsel oploopt. Alice wordt afgevoerd naar het ziekenhuis, en Marie-France post na tot maximaal zeven bedenkingen te hebben geteld, de brief. Enkele dagen later overlijdt Alice. Zelfmoord, de twijfels zijn groot. Alice, een kordate gepensioneerde lerares wiskunde, met de haren gewassen ’s ochtends en met parfum op. “Het was geen zacht eitje.” En een mysterieus teken achterlatend op de zijkant van de badkuip. Dit wordt een zaak voor commissaris Adamsberg en inspecteur Danglard

Adamsberg, de commissaris die nooit nadenkt, en er alleszins andere vreemde gewoonten op nahoudt. Zo laat hij nooit de kans onbenut om door het gras te lopen, ondanks de bolletjes kleefkruid die zich vastmaken aan de stof van zijn broek, een bewijs volgens zijn korpschef dat hij nooit een normaal niveau van beschaving had bereikt.

De moorden leiden naar een archaïsch gezelschap genaamd “Vereniging ter Bestudering van de Geschriften van Maximilien Robespierre.” Ja, de Robespierre van het schrikbewind, terreur en de guillotine, de advocaat uit Arras, uiteindelijk onder dezelfde guillotine aan zijn eind gekomen, waarna een 15 minuten durend gejuich losbrak. Het illustere gezelschap speelt de geschiedenis na ten tijde van de Franse Revolutie, met als gevolg verbluffende psychologische veranderingen, zelfs pathologische uitwassen tot gevolg hebbend.

De ontwikkelingen in het onderzoek naar inmiddels vier moordzaken hebben een reis naar IJsland tot gevolg, naar een groot stuk rots, een rots in de vorm van een vos met  vossenogen. De afturganga, de mythische kracht, de dode geest van het eiland, ontbiedt hem. De gift is een uiterst schokkende revelatie. De achtergebleven verwarde gelederen behoeven een strakke teugel. Het moorden blijft doorgaan. Een vijfde slachtoffer. Politiecommissaris Jean-Baptiste Adamsberg moet de onrust en rebellie stoppen en de moorden oplossen. Maar hoe?

Conclusie:

Kunt u het bovenstaande af en toe niet plaatsen? Geen nood. De illustere brigade van de commissaris ook niet. Op een zeker moment zijn de bizarre en contrasterende karakters het spoor bijster. Zelfs Danglard. De chaotische denkwijze van Adamsberg vertolkt dit als volgt: ” Ideeën komen altijd uit het water. Maar ze gaan weer weg als je praat.”

Het boek van Vargas bevat weer vele mooie uitspraken. Laat ik me beperken tot de volgende zin. “Angsten, die voortwoekeren in twijfel, zoals champignons in een kelder, kunnen alleen worden verdreven door kennis van de feiten”.

Testimonials op de cover, een teken van intellectuele armoede, luiheid en verdorvenheid van de uitgever en veelal een bron van irritatie, zijn in dit geval terecht. Joris Luijendijk verwoordt het in een knoepert van een gemeenplaats: ” Fred Vargas is een feest om te lezen”. Dit bevestig ik met zeer grote instemming. Een voorbeeldje. Adamsberg is met gezwinde spoed onderweg naar de oplossing, als hij wordt aangehouden door twee dienstkloppers. Praten en delibereren helpt niet. Zijn rijgedrag is twijfelachtig en hij moet blazen. Positief zegt het blaaspijpje. De afloop mag u zelf lezen.

Bent u geïnteresseerd in de de Franse revolutie in het algemeen en in Robespierre ” De Onomkoopbare” in het bijzonder, dan is IJsmoord helemaal een echte voltreffer.

Vargas zet een uitermate boeiend verhaal neer, spelend in het heden, met sterke wortels in het verleden, spelend in Parijs, met vertakkingen naar het eiland Grimsey in IJsland. De lezer van de werken van Fred Vargas zal dienen te beschikken over een grote mate van affiniteit jegens het absurdisme en het ongerijmde. Laat u niet van de wijs brengen door de aparte schrijfstijl – dat is slechts een kwestie van tijd, alles went ( zelfs een vent, hoor ik hier en daar mompelen op de achtergrond) –  noch door de grote hoeveelheid aan personages en de op het oog verwarrende scènes in de nagespeelde bijeenkomsten van  de Assembleé. Hetzelfde geldt voor de mensen van zijn brigade, met hun speciale fysieke of mentale eigenschappen, hun gedragingen ,overpeinzingen en gedachtespinsels. Het leidt slechts tot verhoging van de leesvreugde. Zelfs de kat ontkomt niet aan eigenaardige gedragingen.

De ontknoping is, naast spannend,zeker fraai. Met enige weemoed leg ik het boek weg. Dit is het tweede boek van Fred Vargas dat ik ter hand heb genomen en zeker niet het laatste. Hulde aan Rosa Pillé en Nini Wielink voor de in de ogen van een leek niet gemakkelijke vertaling. De Franse titel Temps glaciaires is door de uitgever misleidend en onterecht verdraaid in de ordinaire titel IJsmoord. Een in alle opzichten foute titel. De toelichting hierop laat ik ter wille van de leesbaarheid en de spoilers achterwege.

De waardering:

De chaos blijft voortduren. De negen van een docent is vierenhalve ster of toch, afgerond, vijf sterren?

Jac Claasen.