Riejanne schrijft: Vriendschap door de jaren heen…

 

Rietje

Vriendschap door de jaren heen…

Kennen jullie ze nog? De vriendjes en vriendinnetjes uit je kleuterjaren? De kinderen waarmee je kattenkwaad uithaalde, ruzie maakte, maar het even zo makkelijk weer bij legde. Wat waren vriendschappen toen nog simpel. Mijn beste vriendinnetje was (en is nu nog steeds) Nurten. Samen gingen we de hele schooltijd door. Ze zat een klas hoger dan ik, maar dat maakte niets uit. Samen gingen we naar school toe, en vanuit school speelden we altijd samen buiten. Zo jong als we waren maakten we al afspraken. Wij waren tweelingzusjes, en als de één zijn ijsje liet vallen gooide de ander ‘m ook weg. Jemig wat een ijsjes zijn er gewoon klakkeloos weggegooid.

Met ruzies precies hetzelfde. Had één van ons ruzie, dan had de ander ook ruzie met diegene, ook al had je daar een half uur geleden nog mee gespeeld. Hoe simpel hè? Natuurlijk hadden wij ook wel eens ruzie, en waren dan beiden te koppig om naar de ander toe te gaan! Ik weet nog goed dat we op de lagere school een middag bij elkaar in de klas kwamen. Dit was echt uitzonderlijk, en de leraar dacht dan ook dat hij ons een groot plezier deed door ons naast elkaar te laten zitten. Oh wat sloeg hij de plank mis….we hadden namelijk ruzie op dat moment! Twee uur lang naast elkaar zitten en elkaar met vernietigende blikken aankijken, terwijl we beiden niets liever wilden dan het goedmaken! Als dan eindelijk één van ons de stap had gezet, gaf je elkaar een hand en het was weer goed. Er werd nergens meer over gesproken, en we speelden verder alsof er nooit een ruzie was geweest!

Natuurlijk hadden we ook onze geheimpjes, maar die blijven natuurlijk ook voor jullie geheim.

Dag in dag uit waren we samen, en als we dan ieder in ons eigen huis waren konden we elkaar nog niet loslaten, en werden er brieven geschreven! Die moesten dan natuurlijk gelijk in de bus gegooid worden! Er zat een huis tussen ons, en we mochten dan natuurlijk niet alleen in het donker, waardoor er altijd wel weer een broertje of zusje gedwongen in de deuropening moest staan om er op toe te zien dat ons niets gebeurde. De brieven werden steevast in een envelop gedaan met een zelfgemaakte postzegel, en als klap op de vuurpijl moest er een koekje of snoepje bij in. Je snapt dat er van die koekjes niet zoveel meer over was als dat met een klap in de gang terecht kwam, maar ach….het ging om het idee.

Ik weet nog goed dat onze hond puppy’s had, en wij daar het liefst de hele dag mee in onze handen liepen. Na een wijze les van moeders dat dat echt niet goed was voor de jonge hondjes, hadden wij de oplossing gevonden. Terwijl moeders in de achtertuin de was aan het ophangen was, riepen wij dat we met de poppenwagen gingen wandelen. In no time lagen de poppen van Nurten en mij op de trap, en lag moederhond inclusief puppy’s in onze poppenwagens. Wat een schrik moet dat geweest zijn toen moeders binnenkwam en alle honden wegwaren! Natuurlijk kregen we daar wat over te horen, en ik weet nog hoe verontwaardigd ik daar over was! Ik had ze toch niet de hele tijd vastgehouden?

En dan al die keren dat we belletje trokken, voordeuren dichtbonden met panty’s aan de regenpijp, en zelfs mensen omver reden, omdat we taxietje wilden spelen en tja……je moest de klant zo snel mogelijk naar de bestemming brengen .

Vanuit de lagere school kwam de middelbare school, en voor ons betekende dat echt een einde aan de gezamenlijke schooltijd. We gingen ieder naar een andere school, en hoe vaak hoor je dan niet dat een vriendschap verwatert. Bij ons was dat niet het geval. We wisten niet hoe snel we elkaar moesten vertellen wat we beleefd hadden! Natuurlijk kwamen er andere vrienden en vriendinnen bij, maar als het erop aan kwam stond Nurten toch altijd op de eerste plaats! Alles deelden we, van vreugde tot verdriet! Uren konden we lachen tot de tranen ons over de wangen liepen! Velen van jullie zullen de serie van Dunya en Desie nog wel kennen, wij waren er van overtuigd dat wij een veel leukere Dunya en Desie waren geweest.

Natuurlijk was het niet altijd alleen maar vrolijk- en gezelligheid. Ook wij hebben onze portie wel gehad, maar hoe fijn dat we dat altijd met elkaar konden delen. Elkaars familie door en door kenden. We hoeven niets uit te leggen, snappen elkaars cynische humor, en ook grappen over de cultuurverschillen komen bij ons regelmatig op tafel! Soms kijken derden verschrikt op van de dingen die wij tegen elkaar zeggen, maar hey….ons kent ons. Nog steeds spreken we elkaar dagelijks, en hebben altijd wat te vertellen. Waar we vroeger kibbelden over wat we wilden spelen, praten we tegenwoordig over schoonmaakmiddelen en wisselen we recepten uit.

En nog steeds komt het kleine kind in ons zo nu en dan naar boven. Kunnen we uren lachen om dingen waar anderen niets van begrijpen, en die bovendien ook helemaal niet leuk zijn als je ze niet begrijpt. Dat is nou de kracht van onze vriendschap…..wij begrijpen dat!

Rietjetwee

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

5 gedachten over “Riejanne schrijft: Vriendschap door de jaren heen…”

  1. >> Kunnen we uren lachen om dingen waar anderen niets van begrijpen, en die bovendien ook helemaal niet leuk zijn als je ze niet begrijpt. Dat is nou de kracht van onze vriendschap…..wij begrijpen dat! << – Dit is zo waar. Het is gewoon grappig als anderen niet weten waar je het over hebt, haha.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s