Jac las: Hoofdzaak-Mariska Overman***1/2

hoofdzaak 2

Mariska Overman – Hoofdzaak ( Drie en halve ster)

Ik lees mijn hele leven al, als kind kwam ik wekelijks in de bieb. Inmiddels ben ik zelf auteur, mijn debuut, de thriller Hoofdzaak, verschijnt 13 april bij De Crime Compagnie. Ik ben bezig met thriller nummer twee, waarin de hoofdpersoon uit Hoofdzaak, Isabel Dieudonné, terugkeert. Mijn favoriete auteur in het thrillergenre is R.J. Ellory. Ik lees ook graag andere boeken. Mijn favoriete boek allertijden is De gebroeders Karamazov van F. Dostojewski. Verder schrijf ik blogs en columns over de dood en rouw, in vakbladen en op websites. Samen met mijn man heb ik Bureau MORBidee, een communicatiebureau dat de dood bespreekbaar maakt. Ik ben 46 jaar oud, getrouwd met Rob, en heb twee kinderen van 12 en 16. Ik woon in Hengelo, in het prachtige Twente.

( Bron: https://www.hebban.nl/auteurs/mariska-overman )

Mariska heeft HBO theologie gestudeerd en les gegeven in levensbeschouwing, ethiek en filosofie. Professionele identiteit/beroepsidentiteit is haar specialiteit.

( Bron: Uitvaart, home/infotheek/columns/Mariska Overman)

Het verhaal

Isabel Dieudonné is gestopt als rechercheur na een zaak waarin de bewijsvoering op het allerlaatste moment niet rond te krijgen viel. De impact was zodanig groot dat zij haar baan als rechercheur heeft opgezegd, en terecht is gekomen in de postmortale zorg. Zij zorgt er voor dat de doden er fatsoenlijk bij liggen.

Haar halfbroer David wordt geconfronteerd met een hoofd op zijn keukentafel. Met deze lugubere ontdekking begint de jacht op de dader

De Conclusie: Een mooi debuut met rafelrandjes

Het volgende zij voorop gesteld. Mijn comfortzone ligt niet bij de zgn. psychologische thrillers. Dit onverlet latende, heb ik getracht u als lezer aan de hand van mijn leeservaring en gezonde verstand, een onderbouwde mening aan te reiken.

Laten we met de rafelrandjes beginnen.

Overman komt niet bepaald geloofwaardig over voor een buitenstaander, ook al is Isabel een ex-rechercheur, als freelancer op te  nemen in het kernteam dat de moord gaat onderzoeken. Het gaat nog veel verder. Omwille van de spoilers wordt niet verder ingegaan op deze onwaarschijnlijke opzet. De actie, of liever het totale gebrek daaraan is een manco. Overman volgt bepaald niet haar favoriete thriller auteur, en dat is R.J. Ellory. Er wordt een hoofd op een keukentafel gezet en dat is het. Bovendien is de kring van potentiële verdachten erg beperkt. De auteur geeft een voorzet, een aanduiding enkele tientallen bladzijden voor het einde. Daarmee is duidelijk wie de dader is en wordt de spanning weggehaald. Het lijntje naar mindfullness (oude wijn in nieuwe zakken) is niet functioneel en voegt niets toe.

Het is een zoete, lieve triller met soft taalgebruik – er valt letterlijk geen onvertogen woord-  met keurige stijve harken op het bureau en het rechercheteam, mannen en vrouwen zonder een drankprobleem, zonder een buitenechtelijke relatie, ze steken altijd hun hand uit als ze met de fiets rechts- of linksaf slaan en sjoemelen nooit met de ziektekosten op een aangifte inkomstenbelasting. De ruggengraat van de samenleving zogezegd. Maar ongeschikt om een hoofdrol te vertolken in een thriller. Wij willen allemaal een Harry Hole of Bernie Gunther, mensen die je links- of rechtsom passeren als het zo uitkomt. Overman had hier meer uit moeten halen.

Overman heeft op de eerste plaats een psychologische thriller geproduceerd, waarin voor actie geen plaats is, maar een uitgebreide karakterbeschrijving aan de orde is van de hoofdpersonen, met al hun angstgevoelens, negatieve gedachten, pijnlijke emoties of geestelijke stoornissen. Uit hoofde van haar studie en werkzaamheden is een duidelijke link te leggen met de zachte sector: de Jeugdzorg, de Raad voor de Kinderbescherming, en als hema de waarheidsvinding die op de tweede plaats komt in vechtscheidingen waar bijna altijd de moeder, hoe hard ze ook liegt, het kind mag houden. De groepsinteracties binnen het rechercheteam worden goed beschreven en uitgediept.

In een mooie, beschrijvende schrijfstijl, afgewisseld met goede dialogen, bouwt Overman aan een spanning, een spanning die onderhuids weliswaar aanwezig is en het hele boek latent in stand wordt gehouden, maar voor een boek dat pretendeert een thriller te zijn, te weinig overheersend is. In dit verband zijn de fraaie beschrijvingen van de verhoudingen tussen de broer en zijn beide halfzusters van groot belang, en zeer geslaagd te noemen. Met name de sterke maar ook breekbare relatie tussen David en Isabel wordt goed uit de doeken gedaan en uitgewerkt. De spanning in het boek heeft niets van doen met het politieonderzoek, dat is saai zonder onverwachte gebeurtenissen of cliffhangers, neen de spanning komt voort uit de verhouding tussen de broer en zijn twee halfzusjes. Deze lijn is te dun om van een 100%  geslaagde thriller te kunnen spreken. Is er niet veel meer sprake van een psychologische roman die min of meer toevallig in het politiemilieu speelt? De auteur heeft geen duidelijke keuze gemaakt in deze goed leesbare roman.

Tot slot het volgende. Het verhaal raakt me niet. De hoofdpersonen roepen geen sympathie of een gevoel van empathie op. En het is lang geleden, dat dit gebeurd is. Dat  kan ik u verzekeren.

3,5 sterren.

Jac Claasen.

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s