Jac las: Ik ben de nacht-Ethan Cross**

Ik ben de nacht


Ethan Cross

Ethan Cross is het pseudoniem van de Amerikaanse thriller schrijver Aaron Brown. Al tijdens zijn schooltijd, wilde hij schrijver worden en hij schreef zelfs een scenario. Hij slaagde er niet om een voet aan de grond in de filmindustrie te krijgen, maar in plaats daarvan realiseerde hij zijn droom als muzikant en werkte als zanger en gitarist. Maar het schrijven liet hem niet los. In 2011 publiceerde Cross eindelijk zijn debuut thriller The Shepherd, in Nederland uitgebracht onder de titel: Ik ben de Nacht.

Samen met zijn vrouw en drie kinderen, woont hij in Illinois, Verenigde Staten.

( Bron: https://www.lovelybooks.de/autor/Ethan-Cross/)

Plot ( kort)

Francis Ackerman junior is het geestesproduct van Francis Ackerman Senior, een tweederangs psychologiedocent die wilde bewijzen dat je van een normaal kind een psychopaat kon maken. Door fysiek en mentaal misbruik wilde hij bewijzen dat seriemoordenaars gemaakt worden en niet geboren. Hij wilde graag beroemd worden en besloot tot een levensecht experiment op zijn eigen zoon. Junior wordt een seriemoordenaar, een overvaller, een man zonder gevoelens en empathie, een roofdier dat op zijn prooi loert onder het motto: we zijn allemaal jager of degene op wie gejaagd wordt. Alleen deze psychopaat moordt niet zomaar. Hij biedt het potentiële slachtoffer een keuze: bijvoorbeeld tussen pijnlijk of minder pijnlijk. Hij houdt van spelletjes, het leven is volgens hem een spel.

Deze man moet gestopt worden. The good guy is Marcus Williams, een rechercheur moordzaken die ter wille van de gerechtigheid een toppoliticus heeft vermoord. De zaak wordt in doofpot gestopt en Marcus komt terecht in Asherton, Texas. Hij wordt het middelpunt van een aantal ontwikkelingen waardoor uiteindelijk het goed en het kwaad tegenover elkaar komen te staan.

Conclusie

Dit is een actie thriller. Een spannend misdaadverhaal derhalve waarbij de klemtoon ligt op actie en gevaar. Dat is juist. De actie overheerst, het lijkt er op dat Cross het boek geschreven heeft als scenario voor een film, een B-film wel te verstaan.

Zo is dit boek ook geschreven. De hoofdpersonen worden met een groteske oppervlakkigheid beschreven, er is geen enkele psychische diepgang, we worden niets wijzer over de innerlijke drijfveren en achtergronden. Een Kit Carson verhaaltje waarbij het paard is vervangen door een Chevy en de Colt door een Kalashnikov.

Wat mij vooral irriteerde was de quasi diepzinnigheid.  Over wapens als gereedschap bijvoorbeeld wordt het volgende uitgekwaakt: “De ziel van de persoon die het hanteerde, bepaalde hoe dit gereedschap werd gehanteerd.”

De dialogen zijn meestijds ver onder de maat en doen denken aan het Dick Bos stripjargon uit de jaren 40 van de vorige eeuw (“Mafkees, bek dicht, ik zal uwen kop tot pulp knallen”) en in een groot aantal gevallen laat de auteur de hoofdpersonen in zo’n hopeloze situatie terechtkomen dat een niet-logische oplossing ( deus ex machina) de zaak moet redden. Plotseling  beschikken de hoofdrolspelers over bovennatuurlijke krachten à la Batman of Spiderman en kan de verhaallijn vrolijk voorgezet worden. Het boek barst werkelijk van de onwaarschijnlijk heden en clichés.

Positief is dat er bepaald wel vaart en spanning  in het verhaal zitten. Echter de oppervlakkigheid van de ijle verhaallijn ging mij op een bepaald moment tegenstaan en zonder leesplezier heb ik het uitgelezen. De-god-uit-de-fles-oplossing zorgt voor een typisch Amerikaanse, onwaarschijnlijke samenkomst van de losse eindjes van die ene verhaallijn.

Opgemerkt dient te worden dat het loslaten van het traditionele thrillergenre, ingezet door Sjöwall en Wahlöö en voortgezet door Henning Mankell en de laatste 10, 15 jaren door een golf van auteurs, geleid heeft  tot een stroom van opmerkelijke, kwalitatief zeer goede thrillers. Deze stroming voorbij is gegaan aan de Amerikaanse schrijvers, zoals Baldacci, Clancy, Child, Patterson c.s. die voort blijven borduren op het red-de-wereld-binnen-24 –uur thema. Spanning en actie te over bij deze auteurs. En daar is niets mis mee, alleen dat is niet wat ik zoek en verwacht te vinden in het thrillergenre. In dit debuut laat Cross (te) veel steken vallen en is het geen verrijking van de actie thriller niche.

Wat kunnen we blij zijn met onze Scandinavische auteurs die de actie in verreweg de meeste gevallen een meer of mindere ondergeschikte rol laten spelen maar de nadruk leggen op de leefwereld van de rechercheurs, daders en slachtoffers en dit uiterst boeiend weten weer te geven in thrillers waarin spanning en psychologische diepgang in meer of mindere mate hand in hand weten te gaan. En daarbij ook regelmatige maatschappijkritische opmerkingen plaatsen of hele verhaallijnen in deze zin toevoegen.

Tot slot. Opmerkelijk is de Nederlandse vertaling van de Engelse titel  The Shepherd in Ik ben de nacht. Immers de delen van het boek zijn duidelijk gerelateerd aan de Engelse titel en heten De Kudde, De Wolf en de Schaapherder, De Stok en de Staf en Een wolf in schaapskleren. Een marketing trucje dat afbreuk doet aan de integriteit en samenhang binnen het boek.

De absoluut intrigerende en werkelijk prachtige cover en de zwarte titel op de zijkant verdienen een betere inhoud. Voor de liefhebbers van dit soort boeken zal er niets mis mee zijn.

De moraal: Don’t judge a book by it’s cover.

Twee sterren.

Jac Claasen.

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s