Samen met Saskia Jansen Storyteller: Oudjes lekken urine ;-)

Zwemsas

Het is een doodnormale maandagmorgen wanneer het mij eindelijk weer eens gelukt is om om klokslag zeven uur in de ochtend in het plaatselijke zwembad te zijn. Tot negen uur kunnen er banen gezwommen worden onder de noemer ‘vroege vogels’.

Er zijn maar bar weinig mensen onder de zestig jaar te vinden deze ochtend, waarschijnlijk omdat die liever om half acht ’s avonds zwemmen bij de ‘dode vogels’ die op maandagochtend nog in een soort coma liggen van het weekend. Ik heb het deze ochtend gehaald, mijn alarmklok speelde wel veertien keer dat irritante deuntje af voordat ik mijzelf had toegesproken dat ik me straks heel lekker zou voelen als ik geweest was. In mijn rechterhand had ik mijn bikini vastgehouden en ik vroeg mij af of ik die nog wel zou passen, in de linker had ik mijn zwarte degelijke badpak vast, comfortabel en vooral seksloos, ja die ging het worden deze ochtend.

Ik duw tegen de lange plastic flappen die de kleedruimtes scheiden van de doucheruimte en de warme chloorlucht slaat me in het gezicht. Onder de douches wemelt het van de oude mensen, ze lijken elkaar allemaal te kennen en slaan geen acht op mijn aanwezigheid. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik ook niet heel erg opval aangezien alle dames hetzelfde badpak dragen als ik. Na een snelle douche loop ik alsof ik op een straat loop die glad is van de ijzel naar het grote wedstrijdbad. De badmeester zit hoog in zijn uitkijkstoel met een grote beker koffie en glimlacht naar me. Hij is ongeveer net zo oud als ik en lijkt opgelucht te zijn dat er tenminste een iemand is die statistisch gezien meer kans heeft het zwembad ook weer zelfstandig te verlaten.

Wanneer ik langs zijn stoel loop wenkt hij mij dichterbij te komen. Vertwijfeld stap ik tot onder het laddertje en kijk vragend omhoog. De badmeester buigt zich voorover en zegt zachtjes: “Voor die oudjes blijven zwemmen hè? Want die lekken urine.”

Ik schiet in de lach en bedank hem voor de tip. Eenmaal in het water blijkt het nog lang niet mee te vallen om voor de zogenoemde oudjes uit te blijven zwemmen, volgens mij zwemt deze groep hier al twintig jaar iedere ochtend. Daar waar ik soms even uitpuf aan de kant zwemmen hun al babbelend met hun badmutsjes op stug door. Ik moet ervan glimlachen.

Wanneer het uur bijna erop zit en ik vijftig banen heb weten te trekken, roept de badmeester plotseling dat “we ”nog even met zijn allen gaan aqua joggen in het bad ernaast. Alle oudjes zwemmen naar de trapjes en al opgewonden babbelend haasten ze zich naar het naastgelegen bad. Ik twijfel of ik hier wel aan mee moet doen, ik pas er niet echt tussen, maar de badmeester wenkt alweer. Ik besluit me niet te laten kennen en sluit mij aan bij deze enthousiaste bejaardenclub.

Ik sta naast een man en een vrouw waarvan ik denk dat ze een echtpaar zijn, ik gok dat ze ongeveer tachtig jaar oud zijn. Ze springen en lachen erop los en ik geniet van deze aanblik. Wat doen wij soms denigrerend naar oudere mensen, waarom eigenlijk? Deze mensen hebben echt veel lol met elkaar en zijn hartstikke fit. De badmeester staat op de kant en tilt om de beurt zijn knieën hoog in de lucht; “Eén , twee, één twee, kom op nog eventjes volhouden”, schreeuwt hij.

Ik moet mijn uiterste best doen om dit vol te houden, het is best zwaar. Dan hoor ik de man naast mij tegen zijn vrouw zeggen: “Oh sorry, stond ik op je teen? Of op je borst?”

Ik moet deze opmerking heel even tot me door laten dringen maar zodra ik besef dat hij dit werkelijk zei tegen zijn vrouw schiet ik zo hard in de lach dat ik bijna verdrink. Ik huppel naar de kant en hoest en lach tegelijk. De vrouw van de man is mij achterna gekomen en klopt liefdevol op mijn rug. Wanneer ik weer normaal adem kan halen en ik de tranen van mijn wangen heb geveegd, bedank ik haar.

“Sorry dat ik zo hard moest lachen hoor mevrouw, maar uw man is echt heel grappig”, hik ik nog na. De vrouw kijkt met haar lieve blauwe ogen terug en zegt: “Wij zijn al tweeënzestig jaar getrouwd, en dat kan alleen maar als je humor hebt.”

Ik kan niet anders dan knikken en kijk haar na wanneer ze weer terug hopst door het water naar haar man, die zijn duim naar me opsteekt terwijl zijn knieën nog steeds om en om omhoog gaan. Ik schiet nogmaals in de lach en op dat moment roept de badmeester heel hard; “Dames en heren springen jullie allemaal maar wat naar voren want ik denk dat die mevrouw wellicht wat urine aan het verliezen is daar.”

De hele groep lacht en als een soort motorisch gestoorde watervogels hopsen ze allemaal in een ander ritme richting de badmeester. Thuis zie ik dat ik een appje heb van mijn man; “En? Voel je je lekkerder nu je gezwommen hebt?”

Ik glimlach naar het scherm en typ terug; Het was een heerlijke ochtend, ik heb genoten van al deze leuke en lieve mensen, ik denk dat ik morgen weer ga. Waarop mijn man allemaal poppetjes terugstuurt die janken van het lachen en zegt dat hij zo van mijn humor houdt.

Ik hoop dat wij het hiermee dan ook zullen redden tot onze tweeënzestigste trouwdag.

 

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s