Leesclub: Tot de duivel het schip keert-Tijdens het lezen Part Two!

leesclub-nathalie-briessinck

De leesclub is ten einde, de recensies stromen binnen en wij vroegen onze deelnemers:

Als je het einde van het boek nadert, vind je dan de titel kloppen met wat je las?

Daar werd weer heerlijk verschillend op gereageerd, we love it!

Hieronder vinden jullie de antwoorden!

Nathalie:

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik het toch niet helemaal passend vind.

Ja, er is het kwade uit het boek dat je in de duivel kan terugzien, waardoor de weg die vooral Maryse als deels ook Anne willen afleggen, wordt afgebroken. En zo wordt hun schip op de Schelde misschien wel ‘gekeerd’. Dat is waar de titel op doelt volgens mij. En die duivels zijn hun mannelijke én vrouwelijke kwelgeesten die hun fysieke en mentale integriteit bedreigen.

De ietwat mysterieuze en spirituele bijklank die het woord ‘duivel’ met zich ook meedraagt, heeft echter geen betrekking op het boek want aan de oorzaak van de situaties van beide dames is eigenlijk niets mysterieus aan, met name de zeden en gebruiken van die tijd die hun plaats als vrouw heel precair maken. In een andere betekenis ‘keert het schip’ uit de titel ook niet echt want als één van de dames een reis aanvat, is dat pas op het einde van het boek en is hun schip zelfs nog niet echt vertrokken.

Ben ik toch spijkers op laag water aan het zoeken? Ik ben benieuwd naar wat mijn mede-lezers er van zullen vinden!

Jeroen:

Ik vind de titel zeker kloppen met wat ik heb gelezen. Elk personage heeft een leven dat goed gaat, voortkabbelt of geen rare gebeurtenissen heeft, totdat er bij iedereen iets gebeurt waardoor zijn of haar leven op zijn kop staat.

Het leven lijkt elke keer goed te gaan, maar alsof de duivel ermee speelt gebeurt er steeds iets waardoor hun levens een onaangename wending nemen. De duivel in dit verhaal is natuurlijk Eduard Matthieu. Door zijn doen en laten weet hij levens van mensen kapot te maken/om te keren van een leuk leven naar een rotleven

Eveline:

Tot de duivel het schip keert is een intrigerende titel. Van tevoren (zonder de achterflap te lezen) vroeg ik mij af of er kwade krachten op het schip aanwezig zouden zijn. Ik dacht dat ik een spannend verhaal zou lezen wat zich op een schip op zee zou afspelen. Dat kwam natuurlijk ook door de cover, waar duidelijk een schip op zee te zien is.

De titel vind ik eigenlijk niet heel erg kloppen. Het speelt zich af tussen twee families die met een rederij verbonden zijn maar het verhaal speelt zich niet af op een schip maar in de stad Antwerpen. Dat Eduard Matthieu de duivel is, is natuurlijk duidelijk. Wat een verschrikkelijke, verschrikkelijke, verschrikkelijke vent! Bah! Echt.. de rillingen. Dat bekrompen denkbeeld waarin hij dan God is en de gegoede burgerij zijn pionnen en alles wat lager is, is minderwaardig. Vrouwen zijn alleen goed om de kinderen op te voeden of voor zijn plezier.

Ik besef me dat het eind 19e eeuw, begin 20e eeuw afspeelt en het daardoor een andere tijd is maar dit is wel extreem te noemen. Een alternatieve titel bedenken ben ik nooit heel goed in.. Verbondenheid? Omdat iedereen meer met elkaar verbonden blijkt te zijn dat op het eerste gezicht aan de hand is.

Katja:

JA!! Eduard Matthieu is duidelijk de duivel waarover er in de titel gesproken wordt.

En met het keren van het schip wordt volgens mij verwezen naar het feit dat hij de levens van Alex, Anne, Adèle en vooral dat van Maryse, haar vader en Emma op hun kop heeft gezet met al z’n leugens, bedrog en egoïsme.

Marije:

Ik heb het boek nu een tijdje uit. De titel begint nu langzaam zijn betekenis te krijgen (in mijn ogen althans).

De duivel en God hebben veel invloed in deze tijd en zeker omdat er verwacht wordt dat je in een bepaald keurslijf past en vooral vrouwen moeten doen wat ze gezegd wordt en worden niet als zelfstandige wezens gezien. Het schip keert slaat denk ik op het gedeelte over de rederijen. En de duivel leidt je af van ‘het rechte pad’ of de juiste vaarroute

Annemiek:

Die vraag heb ik mezelf ook gesteld tijdens het lezen, en ben er eerlijk gezegd nog steeds niet helemaal over uit.

Het schip kan meerdere betekenissen hebben, bijvoorbeeld kun je het schip zien als de levensweg die iemand volgt? Dan is de duivel alle tegenslag die je onderweg op je pad krijgt, maar het is aan de persoon zelf hoe je omgaat met die tegenslag, je kan kiezen dezelfde weg te blijven gaan, of je te laten leiden door die tegenslag.

De personen in het boek gingen daar allen anders mee om, maar pas in het laatste deel blijkt welke weg zij ingingen. Achteraf klopt de titel wel, maar dit word pas in het laatste deel goed duidelijk, dus nee.

Chrisje:

Als een ‘duiveltje’ op mijn schouder zit de titel tijdens het lezen wat in de weg. Ik heb die langs alle kanten bekeken, gedraaid, gewikt en gewogen. En nog kan ik er geen touw aan vastknopen. Ik zie de link niet met het boek. Dat zal wel aan mij liggen. Kan iemand me uitleg geven. Anyone?

Miranda:

Het enige wat er in mij opkomt is dat: Maryse vertrekt en Anne achterlaat terwijl ze van haar houdt. Misschien dat Maryse zich bedenkt en terugkeert na een tijd om toch weer bij haar geliefde Anne te zijn. Dit zou dan volgens de kerk de duivel zijn in persoon van Maryse, die toch al nooit mee heeft gewerkt zoals de heren dat graag hadden gezien.

Annette:

Pas bij de laatste zin(nen) valt dit kwartje. Ik las het uit en dacht ‘argh, STOM!’. Wat moet het vreselijk zijn als je zo hard knokt, je liefde dan vindt, maar dat niet zo mag zijn omdat er andere belangen van andere mensen zwaarder wegen dan jouw geluk.

Marjo:

Ik vind de titel Tot de duivel het schip keert passend. Maryse is getemd. Het werd tijd dat Maryse zich berustte in haar lot. Maryse wil niet meer strijden, niet meer, noch voor haar eer, noch voor die van Anne. In haar bordeeltijd geloofde Maryse nog in naïeve dromen en in tegendraadsheid. Dat is nu verleden tijd. Het enige waarin Maryse nu nog gelooft is haarzelf. Niets is zoals wij denken. Geloof terug in de magie van het leven, het kan zo mooi zijn. Maryse wil niet blijven strijden zonder succes.

Maryse had zich te lang opgesloten in haar hoofd. Liefde was een lotsbestemming, een die je niet uit de weg kon gaan, het was een spel waarin elke speler voortdurend vreesde de juiste zet te moeten maken om niet te verliezen, maar waarbij strategie nooit leidde tot geluk. Maryse en Anne blijken gevoelens voor elkaar te hebben.

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s