Samen met Saskia Jansen Storyteller: Anticlimax met drie keer de woordwaarde

jansen

“Het is heerlijk om vrijgezel te zijn. Ik moet er niet meer aan denken om ooit nog met een man samen te leven. Het alleen zijn bevalt me veel te goed. Ik hoef met niemand rekening te houden, nee hoor, aan mijn lijf geen polonaise meer”.

Ik staar met open mond naar een vriendin van mij die zonder adem te halen deze woorden over mij heen spuugt. Wanneer ze uiteindelijk haar mond houdt, kijkt ze me strak aan. Ik weet niet wat ik hierop moet antwoorden. Eigenlijk weet ik het wel, maar ik hou wijselijk mijn lippen stijf op elkaar. Tegen een vriendin hoor je eerlijk te kunnen zijn maar in dit geval zie ik er het nut niet van in om haar te zeggen dat ik deze uitspraken nogal opvallend vind aangezien zij stad en land lijkt af te struinen op zoek naar wat mannelijke aandacht.

Soms vind ik het onvoorstelbaar dat uitgerekend zij nog vrijgezel is. Ze heeft een prachtig figuur, schitterend lang blond haar en ze is financieel heel onafhankelijk. Daarbij komt dat ze nog maar net de dertig gepasseerd is, geen kinderen heeft en ook niet de wens heeft om deze ooit te krijgen. Toch lijkt er voor haar geen geschikte man te bestaan. Ze heeft wel vriendjes gehad, stuk voor stuk blaaskaken, van het type foute man.

Iedere keer moest ik aanhoren dat dit de ware was, om vervolgens na weken niets van haar te hebben vernomen, te horen te krijgen dat de beste man alweer gevlogen was. De redenen waarom het niets werd waren er in overvloed. Te depressief, te lui, te agressief, te kleine piemel, te weinig inhoud, te saai, te druk, te aanwezig, drankprobleem, seksverslaafd, onbetrouwbaar of getrouwd. Na de ware nummer tachtig gaf ze aan te accepteren dat ze de rest van haar leven alleen zou blijven. Want wie heeft er nou eigenlijk een man nodig had ze nonchalant gezegd.

Ik heb alles braaf beaamd en dacht dat ze dan nu wel gewoon voor zichzelf zou gaan leven, een nieuwe opleiding zou gaan volgen of een nieuwe hobby zou gaan zoeken. Niets bleek minder waar. Ze bleef steevast van donderdag tot en met zondag iedere kroeg afstruinen in kleding die je enkel nog zag bij het televisieprogramma ‘Hotter than my daughter’. Om steevast alleen en gedesillusioneerd weer thuis te komen in een leeg huis. De leuke mannen waren op volgens haar.

“Misschien moet je de leuke mannen ook niet in de kroeg zoeken”, had ik haar voorzichtig toegespeeld.

“Nee? Waar dan?”, antwoordde ze geïrriteerd.

“Ga op een sport, of wordt vrijwilliger achter een bar bij een voetbalvereniging, daar wemelt het van de mannen.”

Ze had heftig nee geschud om vervolgens weer haar ingestudeerde verhaaltje af te steken over hoe heerlijk het leven alleen is. In gedachte zat ik ’s avonds thuis te bedenken of ik niet iemand ken die bij haar zou passen, maar er schoot me niets te binnen. En wat zou ik eigenlijk voor haar op zoek gaan? Ik zuchtte eens diep en besloot op tijd naar bed te gaan.

Na een heerlijke warme douche lag ik onder mijn frisgewassen dekbed met mijn iPhone in mijn handen. Het WhatsApp-icoontje gaf een rode stip aan, ik had een bericht. Het was mijn moeder.

“Speel jij geen Wordfeud meer?”, vroeg ze.

Wordfeud, scrabble maar dan op de computer. Jaren geleden speelde ik dit zo vaak dat ik al mijn andere verplichtingen liet verslonzen. Destijds had ik de app verwijderd omdat ik amper nog aan slapen toekwam. Ik appte mijn moeder terug dat ik het weer eens zou downloaden. Ik speelde een spel met mijn moeder en zat er direct weer in, wat een heerlijk spel. Net toen het lekker ging stuurde mijn moeder via Wordfeud een bericht dat ze ging slapen. Teleurgesteld staarde ik naar het scherm, ik had verder geen andere spelers. Maar Wordfeud heeft een hele mooie optie waarmee je onbekende spelers kunt uitnodigen voor een spel. Ik drukte op de knop en binnen een minuut had de computer een tegenstander gevonden die ook bereid was om ’s avonds laat nog een spelletje te spelen. Voor de zekerheid drukte ik nog tien keer op de knop zodat ik een hele lijst met tegenspelers had.

De meest vreemde gebruikersnamen stonden in mijn scherm, sommige hadden een foto, andere niet. Binnen twintig minuten brandden er meerdere rode icoontjes op mijn scherm. Sommige tegenspelers wilde een gesprek starten via het spel. Ik opende de bovenste.

“Hallo lekker meisje”, stond er. Ik klikte het bericht weg en klikte door naar de volgende berichten.

“Nog laat wakker”, had iemand ingetypt. Ik reageerde met: ’Ja nog even een lekker potje Wordfeud in mijn bed.”

“Mmm. In bed? Ben je naakt?”

Stomverbaasd scrolde ik zo door alle berichten. Er was niet een fatsoenlijk bericht bij. Alle berichten waren seksueel getint of tenminste een zetje in die richting. Ik klikte ieder spel weg waar dit soort berichten bij stonden. Vrouwen haakten bij mij af, die waren blijkbaar juist wel op zoek naar de mannen met andere bedoelingen dan een paar woordjes neerleggen. Iedere avond zocht ik naar nieuwe spelers en iedere avond kreeg ik tientallen berichten. Ik besloot op een iemand in te gaan om te zien hoe dat in zijn werk gaat.

Het bleek nog erger te zijn dan ik dacht.

“Hey sexy, nog laat wakker.”

“Hallo, ja ik kan niet slapen.”

“Ben je opgewonden?”

“Nou behoorlijk”, ik wachtte even met op verzenden drukken, maar deed het toch.

“Geil, ben je nat?”

“Ja heel erg”, ik moest hardop lachen om deze rare gewaarwording. Alsof ik hier opgewonden van zou worden.

“Hoe zie je eruit”, stuurde de vreemdeling

“Lang, blond met grote borsten”, typte ik geamuseerd in.

“Precies mijn type, wil je mijn telefoonnummer, dan kunnen we misschien wat afspreken”.

“Ja is goed”.

Het 06-nummer kwam in beeld en stomverbaasd klikte ik het spel weg. En dit was geen lucky shot, het hele Wordfeud blijkt een grote datingsite te zijn. Ongelofelijk. Na een week met verbazing en soms afschuw alle berichten te hebben gelezen heb ik mijn vriendin hierover geïnformeerd.

“Vergeet die voetbalkantine, je moet Wordfeud gaan spelen”.

“Ik hou niet van spelletjes”, was haar verveelde antwoord.

Na wat aandringen zou ze de app toch downloaden maar, verzekerde ze mij, dit was niets voor haar. Er gingen een paar dagen voorbij waarin ik niet meer aan mijn vriendin of Wordfeud had gedacht. Tot mijn vriendin plotseling voor mijn deur stond. Met rode wangen van opwinding kwam ze al babbelend binnen.

“Oh mijn God, Sas, ik heb de ware gevonden. Deze keer is het echt anders. Deze man is geweldig. We houden allebei van precies dezelfde dingen. Het klikt echt enorm goed. Ik ben zo blij.”

Haar gezicht staat kinderlijk gelukkig wanneer ze mij dit alles vertelt.

“Ok, leuk. Waar heb je hem ontmoet?’, wil ik weten.

“Oh, ik heb hem nog niet ontmoet. Maar daar komt binnenkort verandering in”.

Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik haar aan.

“Hoe ben je dan met deze man in contact gekomen?”, terwijl ik deze vraag stel denk ik plotseling aan Wordfeud.

“Nou, ik ben dat spelletje van jou gaan doen en had een profielfoto geplaatst, je weet wel, die van mij op Ibiza, in die witte bikini, waar ik zo bruin was. Ik had enkel nog maar het woord ‘de ’neergelegd en toen begon hij tegen mij te praten, het was echt fantastisch.”

“Hoe heet hij?”

“Zijn profielnaam is stud’68, maar ik heb zijn 06-nummer gekregen en hij heet Hans.

“Hoe oud is Hans”, wil ik weten.

“Oh dat heb ik nog niet gevraagd eigenlijk maar ik denk dat hij uit 1968 komt denk je ook niet Sas?’

“Achtenveertig dus ongeveer”, zeg ik terwijl ik het snel probeer uit te rekenen.

“Ja maar dat is prima joh, ik ben eenendertig maar dat is tegenwoordig toch heel normaal?”

“Pas maar op”, waarschuw ik haar alsof ik haar moeder ben. “Het internet zit vol met rare types”.

Maar ze was niet te stoppen, de klik die ze voelde met deze man was echt volgens haar en volgende week zouden ze elkaar gaan zien. Precies een week later stond ze weer voor de deur. Haar gezicht stond ernstig. Ik zette een kopje thee voor haar en aan de keukentafel bleef het verdacht stil. Geen enthousiast geratel.

“Nou vertel, hoe was het met de stud?’, vraag ik ongeduldig.

De beste man bleek inderdaad Hans te heten en ook over ’68 had hij niet gelogen. Hans bleek een gepensioneerd wiskundeleraar te zijn van achtenzestig jaar oud met een enorm hoog libido. Helaas voor Hans heeft mijn vriendin geen voorliefde voor mannen die even oud zijn als haar vader, en had ze al na drie minuten het cafeetje waar ze afgesproken hadden, rennend verlaten.

“Wat een anticlimax”, zuchtte ze terwijl ze in haar theeglas bleef staren.

“Mooi scrabblewoord, anticlimax”, zei ik. “Zeker met drie keer de woordwaarde.”

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s