Samen met Saskia Jansen Storyteller: Fuck you Tony!

sastony

Zodra ik mijn ogen open doe begint het al. Ik ben misselijk zodra ik eraan denk wat er gisteravond is gebeurd. En het was zeker niet de eerste keer. Ik stap uit bed en slik even een paar keer zodat ik niet ga overgeven. Met mijn beide handen leun ik op de wasbak en wacht heel even voordat ik mijzelf in de spiegel aan durf te kijken. Mijn haar staat in rare piekjes overeind, mascaravlekken onder mijn ogen en helemaal bovenin net onder mijn haargrens zit een puistje die wel erg afsteekt met zijn rode hoofdje op mijn verder intens witte huid.

Sinds dit gedoe aan de gang is ga ik er met de dag slechter uitzien en me slechter voelen. Ik poets mijn tanden en trek een borstel door mijn haar, mijn maag protesteert wederom, ik adem diep in en sluit mijn ogen, het helpt. Wanneer ik terug in de slaapkamer ben zie ik de trieste overblijfselen van gisteravond. In het bed zie ik precies waar je vannacht naast me hebt gelegen, ik sla mijn ogen neer. Ik besluit de lakens van het bed te halen en schoongewassen linnen erop te doen. Ik doe gewoon net of het niet weer gebeurd is.

Normaal gesproken deel ik veel met Facebook maar deze hou ik voor me, wat zullen ze wel niet denken? Ongetwijfeld zullen veel vrouwen hiervan genieten. Ik die hem altijd zo ophemel, het mijn beste vriend noem. Ik schud mijn hoofd, nee, ik ga het aan niemand vertellen. Die zogenaamde meelevende blikken die nooit kunnen verhullen hoezeer zij genieten van mijn problemen. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ik om medische redenen mijn probleem niet kan delen met de meeste vrouwen. Ik word er namelijk kotsmisselijk van.

Met een kop thee zit ik alleen aan de keukentafel. In mijn hoofd ga ik voor de tiende keer na waarom het nu weer zo fout ging, maar ik kom er niet uit. Ligt het wel aan mij? Ja natuurlijk ligt het aan mij, denk ik er dan snel achteraan, wat kan hij er nou aan doen? Verdomme, ik kan niet met hem maar ook niet zonder hem. Ik bedoel, het is pas zeven uur geleden dat ik naast hem lag en eerlijk gezegd heb ik nu hier aan de keukentafel alweer zin in hem. Wat een achterlijk gedrag. Had ik het wat rustiger aangepakt vannacht dan zat ik hier nu niet alleen met mijn kopje thee, het is echt mijn eigen schuld.

Ik moet ervoor zorgen dat dit nooit meer gaat gebeuren. Het beste zou zijn om er definitief mee te stoppen. Wanneer ik hem niet meer zie dan zal het uiteindelijk wel slijten denk ik. Ik probeer mij een leven zonder hem voor te stellen. Het lijkt me vreselijk, want hij troost me altijd wanneer ik me rot voel, hij kan me zelfs een euforisch gevoel geven. Maar aan de andere kant maakt hij me kwaad en moe. Het is een haat-liefde verhouding.

Ik zucht eens diep, giet de afgekoelde thee in een slok naar binnen en besluit resoluut dat dit de dag wordt. Dit is de dag dat ik definitief knopen ga hakken. Met een klap zet ik de mok op het aanrecht, ik recht mijn rug en durf het hardop uit te spreken.

“Ik ga scheiden.”

Zo dat is eruit. Het is mooi geweest. Met een ruk trek ik een keukenkastje open om te zien of hier nog restanten liggen die weg kunnen. Niks. Mooi, dan ga ik nu boodschappen doen alsof er niets aan de hand is. In de auto word ik direct herinnerd aan hem. Overal waar ik kijk zie ik hem. Het grijpt me naar de keel. Kan ik wel zonder hem? Hij kan zeker weten wel zonder mij, iedereen wil hem, voor mij tien anderen. Die gedachte maakt mij toch weer strijdlustig. Ik moet niet zo afhankelijk zijn van hem, voor mezelf denken, hij is niet goed voor mij.

In de supermarkt vermijd ik bepaalde paden. Ik pak groenten en fruit en melk. Bij de melk voel ik plotseling zijn aanwezigheid, schuin achter mij. Ik durf niet te kijken. Bang dat ik bij zijn aanblik toch weer puddingbenen krijg en overstag ga. Langzaam draai ik mij om, ik zie hem meteen. Met die rode jas. Onweerstaanbaar vind ik. Ik loop naar hem toe, blijf even zwijgend staan kijken en pak hem dan toch vast. Ik ruik even aan de rode jas en voel de tranen komen. Wat een nare verslaving is dit.

Ik moet voet bij stuk houden als ik verandering wil in mijn leven. Dus laat ik hem los, aai hem over het mooie rood en fluister: “Sorry Tony, ik kan dit niet meer.”

Met opgeheven hoofd en trots als een pauw verlaat ik de supermarkt met mijn gezonde boodschappen. Thuis berg ik de spullen op in de koelkast en voel ik me toch weer verdrietig worden. Ik besluit mijn man te bellen: “Hey, met mij, ik heb het gedaan, ik ben gestopt met Tony.”

“Nou die meneer Tonychocolonely kan zijn fabriek wel sluiten nu”, zegt mijn man lachend.

“Maar ik ben blij dat je weer alleen van mij bent schat, trots op je.”

Met een glimlach hang ik op. Mijn lijf vraagt alweer om Tony. Ik schil een appeltje en fluister: “Fuck you Tony, deze keer win ik.”

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s