Corina las: Kleine zwarte leugens-Sharon Bolton*****

kleine-zwarte-leugens

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar

Verschijningsdatum: 10-1-2017

ISBN: 978-94-005-0806-4

Aantal pagina’s: 416

Uitgever: A.W. Bruna

Vertaler(s): Anda Witsenburg

NUR: 305

Over de auteur:

Sharon Bolton is winnaar van de Mary Higgins Clark Award en genomineerd voor de ITW Thriller Award, de CWA Gold Dagger en de Barry Award.

De Cover:

In één woord WAUW! Alleen al voor de cover wil ik hem in huis, maar toch lees ik ook de achterflap. Wat gaat deze prachtcover voor een verhaal brengen?

De Achterflap:

Twee beste vriendinnen raken betrokken bij een ongeval met dodelijke afloop, één van hen verliest haar twee kinderen. De verwerking van dit trauma is zo goed als onmogelijk op het kleine eiland waar ze wonen. Al snel lopen de vuren hoog op… Sharon Bolton schreef een huiveringwekkende standalone thriller.

Wat is het ergste wat je beste vriendin je kan aandoen? Het was geen opzet. Een moment van onoplettendheid, een tragisch ongeval – en twee kinderen komen om. Die van jou. Op een eiland met maar weinig inwoners is het onmogelijk om de vrouw die je leven kapot heeft gemaakt te ontlopen. Elke toevallige ontmoeting is een pijnlijke herinnering aan alles wat je hebt verloren: je gezin, je toekomst, je gezond verstand. Hoe lang duurt het dan nog voordat de gedachte aan wraak onweerstaanbaar wordt?

Dus nu… wat is het ergste wat jij je beste vriendin kunt aandoen?

Mijn Mening:

Sharon Bolton begint deel 1, Catrin, met onderstaande quote en hoppa je sluit je af voor de wereld en gaat lezen!

“Ik heb me afgevraagd of ik het in me heb om te doden. Of ik een levend wezen in de ogen kan kijken en die ene, onomkeerbare daad kan verrichten waardoor een leven eindigt. De vraag is nu wel beantwoord, neem ik aan. Ik heb er geen moeite mee om te doden, ik ben er zelfs tamelijk goed in.”

In een beeldende, rustige maar ow zo mooie schrijfstijl neemt Bolton je mee via drie delen door het leven van Catrin, Callum en Rachel.

Te beginnen met Catrin. Ze werkt bij natuurbehoud op de Falklandeilanden en worstelt met het verlies van haar kinderen. Het intense verdriet en de onmacht om het te verwerken komen hard binnen door de treffende, pijnlijk geloofwaardige manier van schrijven. Je voelt met elke vezel in je lichaam met haar mee. Het gevecht om weer normaal te zijn en mee te voelen met de nieuwe tragedies die op het eiland plaats vinden en de absolute drang naar wraak houden je aan de bladzijdes geplakt. Wát gaat ze doen?

In deel twee neemt Bolton je mee via Callum, een oud militair met ptss. Hij heeft een ingewikkelde relatie met Catrin en Bolton laat je constant nadenken terwijl ze heel af en toe een klein tipje van de sluier oplicht waardoor je inzicht krijgt in het hoe en wat. Callum zijn zoektocht naar de waarheid brengen in eerste instantie alleen maar extra vragen met zich mee en is indringend beschreven. Zijn blackouts maken je bang en maken dat je gaat twijfelen aan alles wat je bedenkt over hem, Catrin en de gebeurtenissen.

En dan is daar deel drie. Je wordt mee terug genomen naar het begin van het verhaal via de ogen van Rachel. Ooit de beste vriendin van Catrin. Haar schuldgevoel drukt op haar als een aambeeld op haar borstkast. En je voelt het door elke letter die Bolton er aan besteedt.

” Ik zou mijn eigen arm afhakken, mijn gezicht kapotscheuren, als het voldoende straf zou zijn voor wat ik heb gedaan. Soms denk ik dat er niets is wat ik niet zou willen doen, dat geen enkele opoffering te groot is om Catrins vergeving te krijgen.” 

Haar onmacht, haar schuldgevoel, maar ook wilskracht om goed te maken worden subliem beschreven en maken je ook bang. Hoever gaat ze in haar onmetelijke verdriet?

Vanaf dat haar een (nieuw) persoonlijk drama overvalt komt het verhaal in een stroomversnelling. Briljant gedaan en op geen moment ongeloofwaardig neemt het verhaal vanaf daar in rap tempo verschillende wendingen en ze zijn allemaal plausibel. De uiteindelijke ontknoping geeft je tranen in de ogen en zet je zo op het verkeerde been dat het fijn geweest zou zijn als je drie benen zou hebben gehad, gewoon om niet op je kont te vallen van schrik.

En dan is daar de laatste bladzijde. OMG Sharon Bolton, GE-WEL-DIG.

Conclusie:

Sharon Bolton heeft met dit verhaal een sublieme, huiveringwekkende stand alone geschreven, die je bij elke wending kippenvel over je rug bezorgt. Met een geweldig inlevingsvermogen beschrijft ze de grootste angst en het grootste verdriet van een moeder.

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 5

Psychologie: 5

Plot: 5

Originaliteit: 5

Spanning: 5

Vijf sterren voor Kleine zwarte leugens.

Corina Nieuwenhuis.

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s