Samen met Saskia Jansen Storyteller: Van alles en iedereen gewoon een beetje?

sasvoetbal

Voetbal, wat heb ik daar een hekel aan. En dan heb ik het niet over de bal zelf of over het spel in het algemeen. Maar ik heb het over al die heisa eromheen.

Dit trauma van mij is ontstaan in mijn eerste huwelijk. Mijn ex-man was een fervent Feyenoord-aanhanger. En nu heb ik daar geen problemen mee maar wel met het feit dat hij echt alles wat er ook maar uitgezonden werd qua voetbal ook daadwerkelijk lag te kijken. Standaard in zijn onderbroek languit op de bank al vloekend en tierend lag hij dan in de inmiddels ontstane kuil in het bankstel mij de stuipen op het lijf te jagen met al die oer geluiden.

Wanneer ik ’s avonds uit mijn werk kwam en ik mijn auto op het pleintje had geparkeerd, moest ik altijd een paar huizen van buren passeren voordat ik bij onze voordeur aankwam. Achter de ramen van de buren zag ik altijd van die liefelijke taferelen. Mensen die gezellig aan de grote tafel zaten te kletsen of te eten. Gezellige verlichting in het huis daarnaast. Mooie muziek klonk zachtjes door de ramen van het derde huis. En dan stond ik voor ons huis, alles donker, en alleen flikkerend groen licht van de televisie en altijd en eeuwig die voeten die boven de bank uitstaken.

Ik haatte het.

Meerdere malen had mijn man mij verzekerd dat wanneer ik er eenmaal in zou zitten het echt ontzettend leuk is om naar te kijken. Hierdoor zat ik dus avonden me doodongelukkig te voelen voor de televisie. Het beloofde gevoel kwam niet. Voor mijn verjaardag kreeg ik een seizoenkaart voor Feyenoord. Zijn gezicht straalde toen ik het papier van het kaartje had afgescheurd. Hij keek alsof ik zojuist dertig miljoen had gewonnen. Ik voelde alleen maar mijn hart zakken van de teleurstelling. Zo kwam het dat ik soms op zondag met mijn goede gedrag ineens in de Rotterdamse Kuip zat tussen allemaal mensen die massaal hun hersenen thuis hadden laten liggen. Het was gewoon echt niets voor mij.

Godzijdank verkochten ze er lekkere hamburgers en kon ik mijn emoties in toom houden door me lekker vol te proppen. Ik at er een bij de kraam en nam er nog een mee voor bij mijn zitplaats. Terwijl ik in het plastic kuipstoeltje (leuk woordgrapje) een hap wilde nemen van mijn broodje, sprong ineens iedereen overeind en klonken er geluiden die ik ook weleens in Artis had gehoord toen er een nieuwe gorilla in een verblijf werd geplaatst en de anderen het daar niet mee eens waren. Door het ongecontroleerde gespring naast me verdween er een uienring met een klodder saus rechtstreeks mijn decolleté in. “Fuck”, mompelde ik. Mijn man stootte me net iets te enthousiast aan met zijn elleboog en gilde: “Mooi hè?”

Door de stoot met de elleboog voelde ik het uienkwakje nu echt mijn beha inlopen. “Ja prachtig”, zuchtte ik terwijl ik met het servet onhandig probeerde nog iets op te vissen tussen mijn borsten vandaan. Godzijdank won Feyenoord die dag, anders zou hij de hele dag niet te genieten zijn geweest. Eindelijk naar huis, dacht ik. De sfeer buiten het stadion was grimmig. Overal liepen politiepaarden en er stonden busjes van de ME. Er werden leuzen geschreeuwd over en weer en ik voelde mij er allesbehalve veilig. Wat een onzin dit. En wat zijn er een hoop mensen op de been om ervoor te zorgen dat mensen elkaar hier niet ter plekke gaan vermoorden. Triest. Ik haat voetbal.

Ik ben inmiddels al bijna achttien jaar gescheiden van deze man en kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik voor het eerst in mijn eigen nieuwe huis zat met mijn eigen televisie. Ik was aan het zappen en er kwam voetbal voorbij. Het gevoel dat ik hem over kon zetten op Rad van Fortuin voelde als een orgasme. Inmiddels ben ik al vijftien jaar met mijn huidige man. Mijn eerste vraag aan hem bij onze kennismaking was hoe hij heette, en de tweede was of hij van voetbal hield. Godzijdank deelde hij mijn haat aan voetbal. Perfecte match!

Nooit zou ik me meer hoeven ergeren aan deze sport. Het feit dat ons kind geboren werd als jongetje gaf mij nog geen enkele reden om in paniek te raken. Met zijn vijfde jaar zette ik hem op een pony en leerde hem rijden. Over voetbal werd nooit gesproken. Hij viel tijdens een les van een pony af en besloot nooit meer te gaan paardrijden. Hij wilde op voetbal. Met grote tegenzin heb ik hem lid gemaakt van de plaatselijke voetbalclub en hoopte dat hij na een seizoen op tafeltennis zou willen of op ballet voor mijn part. Maar onze zoon bleek een fanatiek voetballertje te zijn en ging er helemaal in op. En aangezien ik de beroerdste niet ben, stond ik iedere zaterdagochtend langs de lijn om hem aan te moedigen.

Toch wel leuk dit.

Totdat bij een wedstrijd een vader van een spelertje van de tegenstander een partij uit zijn dak stond te gaan langs de lijn. Hij kon serieus zo de Kuip in tijdens een Ajax- Feyenoordwedstrijd. De grofheid van zijn uitspraken zorgde ervoor dat mijn tenen gekromd in mijn schoenen zaten. Kinderen huilden op het veld. De vader noemde het mietjes. Godzijdank wees iemand hem erop dat hij zijn gemak moest houden want het was niet om aan te horen. Mijn zoontje speelt al een aantal jaren met veel plezier en ik heb me daarbij neergelegd. Hij kent alle namen van alle spelers van alle clubs en hij slaapt in een bed wat op een doel lijkt.

Maar zelfs met die kleine mannetjes geeft voetbal nog weleens een grimmige sfeer. Hij besloot voor Feyenoord te worden en wilde een pet van deze club. Die kreeg hij. Maar al snel kwam hij huilend thuis. Een volwassen man op straat had hem aangesproken en gezegd dat Feyenoord een klote-club is. Hij wilde zijn pet niet meer op. Hij vroeg een Ajax-vest. Maar ook hier waren mensen over gevallen. Het woord Joden werd zelfs genoemd. Ik voelde mijn moederhart breken. Dit jongetje durfde geen club te kiezen want hij wilde dit gezeur ook niet meer. Een poosje ging hij club-loos door het leven maar ineens wist hij het. Hij draagt nu Barcelona T-shirts, Dortmund-sokken, een PSV-broek, een Feyenoord-pet en een Ajax-onderbroek.

Hij is nu voor iedereen een beetje en hij voelt zich daar goed bij. We hebben nog niemand erover gehoord. Misschien is dat de oplossing tegen alle haat en geweld. Laten we van alles en iedereen gewoon een beetje houden.

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s