Samen met Saskia Jansen Storyteller: Lekkere smerige hond van me!

saskiadecember

“Houd die hond bij me weg, bah, zo smerig.”

Al mijn haren gaan direct omhoog staan wanneer deze zin bij mij binnenkomt.

Voor mijn deur staat de vader van een vriendje van mijn dochtertje. Het is een lange man met zo een Ajax-kapsel, zoals ik dat altijd noem. Van dat fluthaar wat door middel van wat stylingsmousse en een föhn vanuit de hoofdhuid nog net een tikkeltje omhoog springt voordat de rest van het haar futloos als twee gordijntjes langs zijn iets te bolle gezicht valt.

Op het schoolplein weet deze man met zijn arrogante houding toch nog menig vrouwenhoofd te doen omdraaien. Hij is zich hier altijd zeer bewust van en deinst er niet voor terug om in enkele van deze welwillende moeders hun billen te knijpen.

De geruchtenmachine draaide een tijd op volle toeren. De man in kwestie zou een affaire hebben met een moeder verderop in de straat. Er zouden zelfs camerabeelden zijn waarop hij te zien was in vol ornaat voor een webcam. Diverse moeders stonden, wanneer zij hun kroost gedag gekust hadden, in groepjes op het plein alle roddels met elkaar door te nemen. Wanneer de vrouw van de man voorbij liep hielden ze plotseling allemaal op met praten en glimlachten ze allemaal even schijnheilig naar haar tot ze het plein af was.

Ik ving een keer wat van deze gesprekken op.

“Ze schijnt niet echt geil te zijn”, hoorde ik een vrouw zeggen. Waarop de andere dames kinderlijk begonnen te giechelen.

Nu ben ik er niet zo een voorstander van om iemand af te kraken om hun uiterlijk maar deze keer kon ik het niet laten om in mijn hoofd te denken dat de vrouw die deze nare opmerking maakte notabene Crocs droeg onder een joggingsbroek!

Ik wilde dit hardop zeggen maar bedacht me net op tijd. In plaats daarvan hoorde ik mijzelf zeggen: ”Misschien niet bij hem, nee.”

Vier emotieloze gezichten staarden mij aan. Ze bekeken mij even van top tot teen om vervolgens hun cirkeltje weer te sluiten en hun achterlijke gegiechel weer te laten horen.

“Ik heb zijn telefoonnummer gekregen”, hoor ik een van de vrouwen jubelen. Waarop twee vrouwen als kleuters in hun handen beginnen te klappen en op en neer springen. De derde vrouw reageert heel anders, jaloers, valt me op.

Hoe is het toch mogelijk dat er nog vrouwen bestaan die zich nog gevleid voelen ook, als ze het nummer krijgen van de man van een moeder van een kindje waar jouw kindje bij in de klas zit? Waarom word je daar opgewonden van? Waarom is er niet een moeder die zo een man eens zegt dat hij zijn ego beter kan laten opkrikken buiten de school. Waarom ga je niet lekker naar een kroeg? Nu hoor ik bijna iedereen denken; ‘Nou, waarom zeg jij dat niet?’

Dat komt omdat ik met mijn eigen ontrouwe verleden nooit meer geloofd wordt. Als ik deze man de waarheid ga vertellen kan ik er donder op zeggen dat straks het verhaal dan de ronde doet dat ik het ook met hem doe. En iedereen zal dit dan geloven. Wanneer je eenmaal het stempel hebt van ontrouw kom je hier nooit meer vanaf.

Zo stond ik eens in mijn stamcafé, op twee januari, voor een nieuwjaarsborrel. De portier kuste mij drie zoenen op mijn wangen en wenste mij een gelukkig nieuwjaar. Een vrouw die al jarenlang een oogje heeft op mijn man zag haar kans schoon en belde mijn man op met de mededeling dat ik stond te zoenen in de kroeg. Aangezien ik mijn man nog niet zo lang daarvoor belazerd had, kreeg hij de schrik van zijn leven en belde mij woedend om te zeggen dat ik direct naar huis moest komen. Ik had geen idee wat er aan de hand was. Toen ik hoorde wat er gebeurd was ben ik als een dolle stier naar de desbetreffende vrouw gereden met mijn man in mijn kielzog. Ik spatte bijna uit elkaar van woede, hierdoor biechtte de vrouw in kwestie direct op dat ze gelogen had gelukkig.

Maar door dit geintje ben ik mij er zeer bewust van geworden dat ik snel alle schijn tegen zou hebben en mensen mij dus makkelijk zouden kunnen kwetsen. Toen de Ajax-kapsel-vader op een dag tegen mij aan begon te rijden met de mededeling dat hij had gehoord dat ik nogal ondeugend was, gingen bij mij dan ook direct alle alarmbellen rinkelen.

“Je moet niet alles geloven wat ze zeggen”, bitste ik hem toe en wilde doorlopen.

Met een snelle beweging pakte hij mijn jas vast en zei met een nare blik in zijn ogen: “Waar rook is, is vuur, en ik denk dat jij heel ondeugend bent.”

Ik haat het woord ondeugend. Ook van het woord ‘verwennen ’krijg ik de kriebels.

“Als je mij nu niet heel snel loslaat dan zal je meemaken hoe ondeugend ik ben, dan trek ik je kop eraf”, sis ik naar hem, en ruk me los.

Even leek hij in de war, maar hij herpakte zichzelf en zei; “Flikker maar op ook, je lijkt me totaal niet geil, net als mijn eigen wijf.”

Ik kon mijn oren niet geloven. Daar komen die praatjes dus vandaan! Hoe haalt hij het in zijn hoofd om zo over zijn vrouw te praten hier op het schoolplein? Hoofdschuddend was ik weggelopen. Een stem in mijn hoofd bleef zeggen dat ik niet moest reageren. Ik zou me niet uit mijn tent laten lokken door deze sneue gast. En nu ineens stond hij voor mijn deur en heeft hij het lef om te zeggen dat ik mijn hond bij hem weg moet houden omdat hij die smerig vindt!

Het incident was al jaren geleden, en jaren heb ik niets teruggezegd, maar deze dag kon ik het niet tegenhouden. Mijn prachtige lieve hond, die zo een eikel ook nog eens allerhartelijkst begroet terwijl hij dit soort dierenliefde niet eens verdient, wordt smerig genoemd.

Ik roep mijn hond bij me, kijk de man strak aan, zijn zelfingenomen grijns irriteert me tot op het bot, en ik zeg: “Smerig? Jij met je blote piemel voor de webcam van de vrouw verderop, dat is pas smerig! Jij die roept dat zijn eigen vrouw niet geil is op een schoolplein vol moeders die erom lachen terwijl je vrouw nietsvermoedend voorbijloopt, DAT is pas smerig!”

Ik heb ook liever niet dat je met jouw smerige handen aan mijn allerliefste hond zit, straks besmet je haar nog met al jouw droefheid.”

De zelfingenomen grijns verdween als sneeuw voor de zon en nam plaats op mijn gezicht.

“Doe je de groeten aan je lieve, mooie vrouw van mij?”

Heel zachtjes sloot ik de deur en maakte een wel heel bijzondere dans-move waarop mijn hond mij enthousiast besprong en me over mijn gezicht likte.

“Kom maar hoor, lekkere smerige hond van me.”

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Eén gedachte over “Samen met Saskia Jansen Storyteller: Lekkere smerige hond van me!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s